เตรียมพบกับความรักแฟนหลงแฟนของเฮียภามพระเอกของเรากันได้เลย💜และขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนที่คอยเข้ามาอ่านเข้ามาแสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ.....เดซี่🌼

ชื่อตอน : PAM_35

คำค้น : ยายะ พี่ร้าย พี่ภาม เฮียภาม มหาลัย nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2561 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PAM_35
แบบอักษร

หลายวันผ่านไป

ตีสี่

“เดินทางระวังด้วยนะลูก แล้วอย่าเกเรกับลูกเขยของแม่มากล่ะ” คุณแม่พูดกับเดินมาส่งฉันถึงหน้าบ้านพร้อมกับคุณพ่อแล้วก็ยัยนานะ

“ค่ะ รักแม่นะคะ ฟอดด” ฉันสวมกอดแม่พร้อมหอมแก้มซ้ายขวาเบาๆแล้วผละตัวออกมา จากนั้นก็เดินไปหาคุณพ่อที่ยืนอยู่ด้วนหลังยัยนานะ จากนั้นก็สวมกอดท่านเบาๆแล้วหันมากอดยัยนานะที่อ้าแขนรออยู่แล้ว

“หนูไปแล้วนะคะ ดูแลตัวเองด้วย บ๊ายบาย”

“ยายะต้องกลับมาหานานะบ่อยๆนะ” ยัยนานะพูดพร้อมทำหน้าเศร้าๆจนฉันต้องเข้าไปกอดอีกรอบ

“จ้าๆ” ฉันพูดพร้อมลูบหัวนานะเบาๆอบ่างเอ็นดู ถึงยัยนั้นจะดูแรงๆแต่ก็เป็นคนอ่อนไหวง่ายมากเลยหล่ะ

หลังยืนล่ำลาคนที่บ้านเสร็จ ฉันก็เดินตรงไปหาเฮียที่จอดรถรออยู่ตรงโรงจอด.......

“หนูหิวไหม หืม” เฮียหันมาถามฉันหลังจากออกจากบ้านได้ซักพัก เพราะเราออกจากบ้านแต่เช้าเลยยังไม่ได้กินอะไรกันเลย

ฉันส่ายหัวเบาๆจากนั้นก็ซุกตัวลงเบาะพร้อมผ้าห่มผืนเล็กที่เอาติดมาด้วย เฮียยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ งื้ออ ชอบจัง จากนั้นฉันก็กลับตาลงหลับต่อเพราะยังรู้สึกง่วงๆอยู่.....

:

:

:

สามชั่วผ่านไป

“ตื่นได้แล้วครับหนูน้อย ถึงแล้วนะ” เสียงเฮียที่ดังขึ้นทำให้ฉันรู้สึกตัวจนต้องลืมตาขึ้น มองออกไปนอกกระจกรถ....ภาพที่เห็นคือทะเลสีฟ้าครามที่กว้างไร้ขอบ ตะวันที่โผล่ขึ้นมามันส่องกระทบผิวน้ำทำให้วาบระยิบระยับเหมือนกากเพชรเลย สวยจัง.....ฉันรีบเดินออกไปพร้อมเดินไปริมหาดจากนั้นก็หยิบกล้องมาถ่ายเก็บเอาไว้

“สวย” เฮียที่เดินตามหลังมาพูดเบาๆแล้วจับมือฉันเอาไว้จากกข้างๆ

“อืม มันสวยจริงๆ” ฉันพูดอย่างเหม่อลอยรู้สึกดีมากๆเลยหละที่ได้มากับเฮียสองคน ฉันไปสำรวจรอบๆแต่ก็ไม่เห็นจะมีใครเลยอ่ะ แม้แต่อาคารบ้านเรือนก็ไม่มี มีแต่ร้านคล้ายกาแฟพร้อมที่จอดรถขนาดใหญ่แล้วก็ท่าเรือ

“แล้วไหนที่พักอ่ะเฮีย”

“ใครบอกว่าเราจะพักแถวนี้” เฮียพูดพร้อมกับยกยิ้มเบาๆ

“อ่าว? แล้วเราจะไปนอนไหนอ่ะ”

“โน้นไงมาแล้ว” เฮียชี้ไปทางน้ำทะเล ฉันรีบหันไปทางนั้นทันทีด้วยสีหน้าสงสัย.....เรือสีขาวขนาดไม่ใหญ่มากพุ่งตรงมาที่ท่าเรือ

“อย่าบอกนะว่า?”

“ใช่แล้วหนูน้อย เราจะไปเกาะส่วนตัวกัน หึหึ” เฮียโผล่พูดขึ้นมาเหมือนอ่านสีหน้าฉันออก จากนั้นก็หัวเราะในลำคอเจ้าเล่ห์เหมือนมีแผนอยู่ในใจ ชักเริ่มไม่ไว้ใจแล้วสิ

“ไปกันเถอะ” เฮียพูดเสร็จก็เดินไปหยิบของหลังรถจากนั้นเราก็เดินไปบนเรือที่จอดรออยู่แล้ว

“สวัสดีครับ” ชายหน้าผิวสีแทน อายุน่าจะสามสี่สิบทักเฮียอย่างสุภาพหลังเราสองคนเดินถึงหน้าเรือ

“อืม พร้อมออกหรือยังครับลุงตาล” เฮียพยักหน้าพร้อมถามไปด้วย

“ครับพร้อมแล้วคุณชาย” ลุงคนนั้นตอบพร้อมกับรับของมาจากมืเฮียแล้วเอาไว้เก็บไว้บนเรือทันที

“งั้นออกได้เลย”

“เชิญครับคุณชาย” เฮียพยักหน้าจากนั้นก็จุงมือฉันที่ยืนงงๆขึ้นเรือทันที จากนั้นเรือออกก็ออกตัวทันทีโดยมีคุณลุงคนนั้นเป็นคนขับ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“สวยจัง” ฉันพูดพร้อมมองออกไปนอกเรือด้วยความรู้สดชื่น สูดหายใจเข้าเต็มปอด อ้าาา เรือที่แล่นออกไปด้วยความเร็วทำให้มองเห็นทะเลสีฟ้าคราม

“ฟอดดด สวยไหมครับหนูน้อย” เฮียสวมกอดฉันจากด้านหลังหอมแก้มฉันเบาๆ ทำเอาฉันสะดุ้งเพราะยังเหม่อมองออกไปนอกเรือ

“ปะ ปล่อยเลย” ฉันถึงกับหน้าร้อนพยายามดึงแขนเฮียออกเพราะกลัวลุงตาลมาเห็นเข้า แต่ฉันยิ่งดิ้นพยายามดึงแขนหนาให้ออกจากตัวแต่เฮียก็กระชับกอดแน่นมากขึ้นจนฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆพร้อมอาการร้อนที่หน้า

“สวยมาก” เฮียพูดพร้อมจ้องฉันไปด้วยจนใจต้องหลบสายตาด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแถบจะระเบิด คนบ้า แกล้งกันอยู่ได้!

ตึกๆ

ฉันหันหลังพร้อมกับมองออกไปนอกเรืออีกครั้งเพื่อแก้เขิน 

หัวใจยังคงเต้นแรงอย่างต่อเนื่อง เอนพิงอกเกร็งเบาๆ หลับตาลงพร้อมสูดอากาศสดชื่นอย่างต่อเนื่อง

“เราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย” หลังจากที่เราทั่งสองเงียบไปสักพักเฮียก็กระซิบข้างๆหูเบาๆ จนฉันที่สงบใจได้แล้วกลับมาเต็นแรงอีกครั้ง ได้แต่เดินตามแรงจุงไปอย่างเงียบๆ

“ตื่นครับที่รัก ถึงแล้ว” เสียงเรียกพร้อมแรงเขย่าทำให้ฉันตื่นขึ้นหลังเผลองีบหลับไป

“อื้อ” ฉันลืมตาพร้อมบิดขี้เกียจเบาๆจากนั้นก็เดินตามเฮียออกไป

“ว้าววว” หลังจากที่ออกมานอกเรือ ทำให้ฉันถึงกับอ้าปากค้าง เพราะตรงหน้าฉันคือบ้านสีขาวหลังใหญ่ ถูกประดับด้วยดอกไม้นานาชนิดเต็มทางเข้า ตั้งเด่นอยู่ไม่ไกลจากริมหายมากนัก ยอมรับเลยว่าสวยมาก! เหมือนบ้านในฝันเลย  ฉันยังคงยืนมองบ้านอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกจากเฮียที่รอรับฉันอยู่ พอได้ยินเสียงเรียกฉันก็รีบเดินลงจากเรืออย่างตื่นเต้น

“สวยไหมครับ” เฮียที่ยืนมือมารับฉันถามเบาๆ

“อื้มๆ สวยมากเลยเฮีย เราจะนอนที่นี่เหรอ” ฉันหันไปถามเพื่อความแน่ใจ เพราะมันสวยมากจนต้องถามเพื่อความแน่ใจ รอลุ่นคำตอบ

“ถ้าเราไม่นอนนี่แล้วจะนอนที่ไหนล่ะครับ”

“ว้าวว จริงๆนะ” ฉันหันไปถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ จากนั้นเฮียก็พยักหน้ายืนยัน จากนั้นก็เดินนำฉันตรงไปที่บ้านหลังนั้นทันที

มองจากข้างนอกว่าสวยแล้ว บอกเลยว่าข้างในสวยกว่าเป็นสิบเท่า! ภายในบ้านที่ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างกับวังกระจกยังไงอย่างงั้นเลย ทุกอย่างขาวแวววาวไปหมด แม้กระทั่งพื้นยังเป็นสีขาวลายหินอ่อน! ไหนจะโคมไฟคริสตัลอีก มันดีมากกก เดินสำรวจรอบๆด้วยความตื่นเต้นไม่หาย หลังจากสำรวจไปได้สักพักฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า มันเป็นบ้านใครอ่ะ? หรือบ้านเฮีย แต่บ้านคนที่ไหนเขาจะมาสร้างเอาไว้ขนาดนี้ถ้าไม่ได้มาอยู่จริง แล้วไหจะค่าดูแลอีกคงแพงสุดๆเลย นอกจากว่าจะเป็นพวกบ้านให้เช่าสำหรับถ่ายพวกหนังละครอะไรทำนองนั้น มั้ง คิดได้แบบนั้นฉันเลยรีบหันไปถามเฮียทันที

“เฮียเช่ามาเท่าไหร่เนี่ย คงแพงน่าดู” ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าเกร็งใจ ถึงจะรู้ว่าเฮียบ้านเฮียรวยแต่มันไม่จำเป็นนี่น่า

“เช่าอะไร ใครเช่า?” เฮียถามพร้อมทำหน้างงๆ

สีหน้าของเฮียทำเอาฉันถึงกับเบิกตากว้าง ยะ อย่าบอกนะว่า...นี่จะเป็นบ้านพักตากอากาศของเฮียจริงๆ คิดได้แบบนั้นเลยทำฉันได้แต่อ้าปากค้าง จริงสิ! ก็ลุงตาลเรียกเฮียว่าคุณชายนี่น่า นั้นก็แสดงว่าบ้านหลังนี่มันเป็นของเฮีย โอ้ยยย ฉันนี้มันทึ่มจริงๆเลย!




กลับมาแล้ววว หลังจากหายไปนาน ลืมกันหรือยังเอ่ย 


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว