email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

บทที่ 4 BETWEEN US (RAY X TAR)

ชื่อตอน : บทที่ 4 BETWEEN US (RAY X TAR)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 5,385
× 71,925
แชร์ :
บทที่ 4 BETWEEN US (RAY X TAR)
แบบอักษร

​LURE 4 - BETWEEN US (ระหว่างเรา)

เรย์​

RayPart_


"....." ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกมาแล้วครับ สมองมันดูสับสนไปหมด แค่มองหลังไอ้คนที่เดินเหมือนกับคนไม่มีแรงที่ตอนนี้มันเดิมก้มหน้าอยู่ข้างหน้า ผมก็รู้สึกเครียดมากๆแล้ว


"สัสเอ๊ย... ทำไมกูรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายวะ..." ผมได้แต่พูดด่าตัวเองในใจ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะดันมารู้สึกพอใจกับการที่ได้มีอะไรกันกับเพื่อน แถมรู้สึกหวงๆห่วงๆมันอย่างกับมันเป็นผู้หญิง ทั้งๆที่แต่ก่อนผมก็มองไอ้ต้ามันหน้าตาเหมือนผู้ชายมาตลอดเลยนะ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกมองว่าหน้ามันออกจะหวานๆเหมือนผู้หญิง


"ไอ้เหี้ยย!!!" ผมด่าตัวเองออกมาในใจอีกครั้ง ก่อนที่มันจะหยุดเดินอยู่หน้าห้องๆหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องของมัน พร้อมกับหันมามองหน้าผมด้วยสายตาปกติ ผมก็แอบหงุดหงิดนะที่เห็นว่ามันไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ โดนผมเอาไปหมาดๆยังทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงหน้าตามันจะดูซี้ดๆเหมือนกับคนป่วยก็เถอะ


"ขอบใจ..." มันมองหน้าผมพร้อมกับพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเลื่อนมือมาหยิบกระเป๋าสะพายของมันที่ผมถืออยู่ แต่ผมก็ไม่ได้ปล่อย จนมันเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วมอง


"กูโทรบอกไอ้หนึ่งให้แล้วว่ามึงป่วยเลยไปได้..." ผมพูดด้วยใบหน้านิ่งๆเย็นชาๆ


"อืม... ของใจ..." มันพูดคำเดิมอีกครั้งก่อนที่จะทำเป็นดึงกระเป๋าแต่ผมก็ไม่ปล่อย มันเลยเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วมองอีกครั้ง


"....." ผมก็จ้องหน้ามันด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนที่มันจะหันหน้าหลบสายตาของผม


"เดี๋ยวกูมาหา..." ผมพูด มันก็จึงหันมามอง


"มาทำไม?" มันถาม


"ก็กูจะมา..." ผมพูด มันก็ทำหน้าสงสัยๆก่อนที่จะทำเป็นดึงกระเป๋าไปถือผมก็จึงปล่อยให้ 


"...." มันไม่พูดอะไรต่อนอกจากจะหันไปใช้คีย์การ์ดเปิดประตู พอประตูเปิดออกมันก็เดินเข้าไปก่อนที่จะหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อยแล้วก็ปิดประตู ถึงจะรู้ว่ามันฝืนยิ้มก็เถอะ


"....." ผมยืนนิ่งๆอยู่หน้าห้องของมันด้วยความรู้สึกต่างๆมากมาย แม่งเป็นอะไรของผมวะ ทำไมต้องเป็นเพื่อนของผมด้วย ผมเอามันไปแล้ว จะให้ผมทำไง มันจะเกลียดผมจนทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้นะเว้ย


"เฮ้อออ..." ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะยกมือขึ้นมาเสยผมแล้วก็เดินออกไป


..


..


TarPart_


ผมเห็นทุกการกระทำของไอ้คนที่มันยืนอยู่หน้าห้อง เนื่องจากส่องจากตาแมวที่ติดอยู่ตรงประตู พอมันเดินออกไป ผมก็ค่อยๆหันหลังเอนตัวพิงกับประตูห้องแล้วก็ถอนหายใจออกมาดังๆ


"เฮ้ออออ.. เหนื่อย..."


"เหนื่อยใจ..." ตอนนี้ผมพูดได้เพียงคำคำนี้ เหนื่อยใจที่สุด ไม่รู้ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับตัวของผมเอง


"....." รู้สึกปวดไปทั่วร่างกาย ตัวก็ร้อนๆจนมันแทบจะระเบิดออกมา ผมค่อยๆเดินถือกระเป๋าเข้าไปในห้องนอน ก่อนที่จะเข้าไปในห้องน้ำว่าจะนอนแช่น้ำอุ่นสักหน่อย ถึงมันจะไม่ควรทำเนื่องจากผมป่วยอยู่ก็เถอะ


"ทำไมต้องเป็นมึงวะเรย์..." พอเห็นรอยแดงที่ไอ้เรย์มันทำไว้ตามเรือนร่างของผม ผมก็รู้แปลกๆอยู่ในอก กลัวว่าจะแอบรู้สึกดีกับมัน ยิ่งมันกับผมเป็นเพื่อนกันด้วย


"เฮ้อออ..." ผมค่อยๆก้าวขาลงไปในอ่างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำอุ่น ก่อนที่จะนอนแช่อยู่อย่างนั้นสักพัก


"อึก..." ผมค่อยๆกัดฝันใช้นิ้วแทงเข้าไปคว้านเอาน้ำของไอ้เรย์ที่มันยังค้างคาให้ออกมาจากตัวของผม ก่อนที่จะเอนตัวนอนลงจนหัวเกือบจะจมน้ำ


หัวใจของผมมันแทบจะไม่เหลือเยื่อใยแล้วตอนนี้ จากสีแดงมันถูกเปลี่ยนเป็นสีดำ จากที่เครียดเรื่องของแฟนเก่าที่เขาหักอกผม ดันต้องมาเครียดร้องของเพื่อนในกลุ่มที่ชื่อว่าเรย์อีก...


..


..


เวลา 20:10


ระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควร พอแต่งตัวเสร็จผมก็ออกมานอนทันที เนื่องจากตอนนี้มันก็มืดแล้ว สรุปวันนี้ตอนบ่ายก็ไม่ได้ไปตามที่พี่นัด ข้าวก็ไม่หิว รู้สึกเพลียอยากนอน


ก๊อกๆ


ล่มตัวลงนอนได้ไม่ถึงห้านาทีเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ผมก็ลืมไปเลยว่าไอ้คนที่มันทำให้ผมเจ็บมันบอกจะมาหา


"เฮ้อออ..." ผมถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปเปิดประตูในสภาพใส่ชุดนอน


แกร๊ก...


พอประตูเปิดออกไอ้คนตัวสูงมันก็ยืนทำหน้าตานิ่งๆมองมาที่ผมด้วยสายตาเย็นชาเหมือนกับทุกครั้ง ตอนนี้มันกำลังใส่เสื้อแขนยาวสีเทาแล้วก็กางเกงขายาวสีดำ สะพายกระเป๋าเป้อยู่


"จะมานอนด้วย..." มันพูด ถึงจะรู้สึกแปลกใจ แต่ผมก็ทำเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เพื่อนจะมานอนด้วย


"....." ผมไม่พูดอะไรนอกจากจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องคืน มันก็ปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้ามาตาม


"กินข้าวยัง?" มันถาม


"ยัง..." ผมตอบพร้อมกับเดินไปล่มตัวลงนอน ตอนนี้ผมเหนื่อยมากๆตาจะปิดเต็มที


"แล้วยา?" มันถามอีก


"หึ..." ผมตอบเสียงในลำคอ


"ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนต้า..." มันพูดเสียงนิ่ง แปลกที่มันไม่เรียกผมด้วยคำว่าไอ้ ผมก็จึงลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นมันยืนกอดอกพิงกรอบประตูทำสายตาขู่ๆมองมาที่ผมอยู่ ผมรู้ว่าถึงจะปฏิเสธมันไปยังไงมันก็ต้องบังคับให้ผมทำในสิ่งที่มันต้องการให้ได้แน่ๆ ผมก็จึงดันตัวลุกขึ้นมานั่งมองหน้าของมันด้วยสายตาที่ออกจะไม่พอใจอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้บ่นงอแง


"กูซื้อข้าวต้มมาให้..." มันพูด ผมก็มองหน้ามันนิดๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินผ่านมันออกไปโดยที่ไม่ได้มองหน้ามัน


..


เวลาผ่านไป 15 นาที 


กินข้าวได้ไม่กี่คำผมก็หยุดกินเพราะกินไม่ลง ไอ้เรย์มันก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากจะยื่นยามาให้กินผมก็รีบหยิบมาใส่ปากตามด้วยน้ำเปล่า


"กูไปนอนก่อนนะ..." ผมพูดบอกมันก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องครัวตรงไปนอนในห้องนอนทันที


ไม่เข้าใจเลยตั้งแต่เข้ามาในห้องมันก็เอาแต่มองหน้าผมไม่หยุด สายตามันก็ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แอบกดดันอยู่นิดหน่อย แต่ก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยาก 


ติ๊ก...


แสงไฟจากหลอดไฟดวงสุดท้ายถูกปิดลงทำให้มีแค่เพียงแสงจากระเบียงส่องเข้ามากระทบร่างของผมแล้วก็คนที่มันยืนอยู่ ผมรู้ว่าไอ้เรย์มันกำลังยืนมองมาที่ผมก่อนที่ผมจะทำเป็นนอนตะแคงข้างหันหน้าหนีมัน ไม่นานผมก็รู้สึกถึงแรงยุบตัวของที่นอนที่อยู่ข้างๆ 


หมั่บ...


ตามด้วยแรงกอดของคนที่อยู่ทางด้านหลังจนทำให้ผมชะงักไปไม่เป็น


"เรย์..." ผมเรียกชื่อของมันออกมาเบาๆ


"มึงเกลียดกูหรอ..." มันถาม


"...." ผมก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่ก็ไม่ได้แกะมือของมันออกแต่อย่างใด


เกลียด?


มันหมายความว่ายังไง?


"เกลียดทำไม?" ผมถาม


"เกลียดที่กูทำแบบนั้นกับมึง..." มันพูด มันก็จึงทำให้ผมเข้าใจว่ามันก็คงรู้สึกอึดอัดอยู่ ตามจริงผมก็พยายามลืมเรื่องนั้นอยู่เหมือนกัน มันคงคิดว่ามันคงทำให้ผมเกลียดมันไปแล้ว


"เกลียด..." ผมพูด


"...." มันก็นิ่งเงียบแต่กลับเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้น


"เกลียดไม่ลงว่ะ..." ผมพูดต่อ


"หมายความว่ายังไง?" มันถาม


"กูอยากนอนแล้วเรย์..." ผมพูด


"แต่กูนอนไม่หลับ..." มันพูด


"...." ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงกับมันต่อดี ก็ผมเกลียดมันไม่ลงจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร


"กูไม่คิดเลยว่ากูจะต้องมานอนกอดผู้ชายที่เป็นเพื่อนของตัวเอง... ไม่คิดเลยว่าจะมารู้สึกแบบนี้กับมึงที่เป็นผู้ชายด้วยกัน..." มันพูด


"รู้สึก?" ผมพูด


"รู้สึกอะไร?" ผมพูดถาม


"กูว่ากูชอบมึงว่ะต้า..." 


อึก...


ผมชะงักกับคำพูดของไอ้คนที่กำลังนอนกอดผมอยู่ทันที ทำไมทุกๆการกระทำของมันที่ทำให้ ผมกลับรู้สึกว่ามันทำในฐานะเพื่อน ถึงจะแอบรู้สึกหวังอยากให้มันเป็นในฐานะอื่นอยู่ก็เถอะ แต่ก็พยายามไม่หวังไม่คิดเพราะกลัวว่ามันจะไม่ใช่


"มึงจะหลอกให้กูรู้สึกดีใจไปทำไม?" ผมพูดออกมา


"แสดงว่ามึงก็ชอบกู?" มันถาม


"แล้วผิดไหมล่ะ?" ผมถาม


"ผิด..." มันตอบ


"...." ผมก็แอบใจหาย


"ผิดที่มึงทำเป็นเหมือนไม่สนใจกู..." มันพูด ผมก็จึงค่อยๆพลิกตัวไปมองใบหน้าของมัน แปลกที่ผมกลับมองมันไม่เหมือนเดิม


"ใครบอก?" ผมถาม


หมั่บ!


"อื้ออ... หายใจไม่ออก..." มันดึงหัวผมเข้าไปซุกอกจนผมแทบจะหายใจไม่ออก แต่พอผมร้องบอกมันก็จึงผ่อนแรงลง


"กูมองมึงเป็นของกูไปแล้วว่ะ..." มันพูด


"....."


"ให้กลับไปมองแบบเดิมคงยาก..." มันพูดต่อ


"อืม..." 


"เหมือนกัน..."


ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้หัวใจของผมมันสั่นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นระเบิดปรมาณู แต่ดันต้องเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้ ไม่ให้มันแสดงออกมาเกินหน้าเกินตา...

EMMA HEARTFILIA

อะไรที่ทำแล้วไม่พอใจตัวเองก็อย่าฝืนทำเลยครับ....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว