email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

บทที่ 21 WHAT'S NEXT (AbitNc)

ชื่อตอน : บทที่ 21 WHAT'S NEXT (AbitNc)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.3k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 8,400
× 127,500
แชร์ :
บทที่ 21 WHAT'S NEXT (AbitNc)
แบบอักษร

LURE 21 - WHAT'S NEXT (สิ่งที่จะต้องทำต่อไป)


WriterPart_


ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความกดดันต่างๆมากมาย เหมือนว่าเรากำลังหลอกตัวเอง ว่าเราแค่คิดไปเอง หรือไม่เราก็แค่ใจอ่อน...


"ไม่จริง... ฮึก..." นาวตอบทั้งน้ำตา คำถามที่ออกจากปากของคนตัวสูงยังไงเขาก็ยอมรับตัวเองไม่ได้เลย



ไม่รู้ว่าที่มันรับไม่ได้มันเป็นปากของเขา


หรือว่า


หัวใจที่กำลังเต้นอยู่...


"หึ... หยุดร้อง..." คนตัวสูงที่ถอดเสื้ออยู่กอดคนที่นอนร้องไห้ตัวสั่นไว้แน่นๆพร้อมกับพูดบอกให้หยุดร้อง


"มึงมันเลว... ฮึก..." คนตัวเล็กพูดด่าพร้อมกับทุบตีร่างของกิวเบาๆ ตอนนี้เขารู้สึกอ่อนแอไปหมด อ่อนไหวทั้งความรู้สึกต่างๆ มันสบสนจนทำให้เขาเหนื่อย


ตุบ...


พรึ่บ!


ก่อนที่กิวจะจับแขนของเขาไว้พร้อมกับจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาสีใสที่ตอนนี้มันมีน้ำตาไหลเอ่อล้นออกมา


"มึงรักกูแล้วก็บอก มึงหึงกูแล้วใช่ไหม? มึงอยากให้กูทำกับมึงดีๆใช่ไหมนาว?" กิวพูดถามออกมา


"....." มันก็ทำให้นาวหันหน้าหนีทันที ทำไมเขาถึงรู้สึกสับสนอยู่ในใจแบบนี้ รู้สึกหนักใจที่จะตอบคำถามของคนตัวสูงออกไป...


"เฮ้ออออ..." กิวค่อยๆลุกขึ้นถอนหายใจออกมา พร้อมกับหยิบเสื้อที่เขาถอดออกขึ้นมาสวมใส่ คนตัวเล็กที่นอนร้องไห้ก็เอาแต่หันหน้าหนีก่อนที่จะค่อยๆพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าหนีร่างสูง


"....." กิวมองร่างของคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกที่หนักใจ เขาอุตส่าห์ดีใจที่ได้ยินคำพูดเมื่อตอนแรกที่ออกจากปากของนาวแล้วเชียว แต่คนตรงหน้ามันก็ดันปากแข็งไม่ยอมพูดออกมา


"ไปกินข้าว..." กิวพูดด้วยน้ำเสียงปกติ


"ไม่หิว..." นาวพูดพร้อมกับสะอื้นออกมาเบาๅ


"จะลุกไม่ลุก? ไหนมึงบอกว่าหิวแล้ว? อย่างอแงดินาว..." กิวพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยๆก่อนที่จะยกมือขึ้นมาท้าวสะเอวหายใจออกมาแรงๆ


"ไปบอกคนอื่นเหอะ..." นาวพูด


"สรุปคือน้อยใจที่กูไม่ทำดีด้วย?" กิวถาม


"ไม่!" นาวตอบ


"หึ... ปากแข็งว่ะ..." ร่างสูงกระตุกยิ้มพูด คนที่นั่งอยู่ก็ได้แต่เม้มปากมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ 


"เลิกทำหน้าเหมือนกับเด็กไม่ได้กินนมสักทีนาว... ลุก... ไปกินข้าว..." กิวพูดพร้อมกับขยับเข้ามาดึงมือคนตัวเล็กที่นั่งอยู่


กึก...


"...." แต่นาวก็นั่งนิ่งๆดึงมือของเขาไว้


"มึงอยากให้กูใจร้ายกับมึงใช่ไหมนาว?" คนตัวสูงเริ่มเปลี่ยนมาพูดเสียงแข็ง คนตัวเล็กก็ได้แต่เม้มปากพร้อมกับลุกขึ้นด้วยสีหน้าน้อยใจ


"เออ... ก็ไม่ใช่ดรีนนิ... มึงจะมาทำดีด้วยทำไม..." นาวพูดพร้อมกับสะบัดมือลกิวออกก่อนที่เขาจะเดินทำหน้างอๆออกไปนอกห้อง ร่างสูงก็มองตามหลังคนตัวเล็กก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบหน้าด้วยความเหนื่อย...


..


..


เดินออกมาตามข้างนอกเขาก็เห็นนาวกำลังจะตรงไปที่ประตูห้อง


"ไปไหน?" กิวถาม


"...." เงียบ


หมั่บ!


"ไปกินในห้องครัวนาว... กูซื้อมาแช่ไว้ให้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว... ไปอุ่นเอา" กิวพูด มันก็ทำให้นาวขมวดคิ้วเข้าหากัน


"จะซื้อมาไว้ให้ทำไม?" นาวถาม


"ก็หมาตัวไหนมันหิว แต่มันดันปากแข็งบอกว่าไม่หิวล่ะ..." กิวพูดพร้อมกับปล่อยมือของเขาที่จับข้อมือของนาวออก


"......" นาวก็มองเขาพร้อมกับทำเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องครัว 


"แม่ง... พอเห็นว่าไม่ทำอะไรก็ทำมาเป็นดื้อใส่... ปากแข็งก็ปากแข็ง... กูจะทำยังไงกับมึงดีห๊ะ..." กิวพูด 


..


..


ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาแล้ว 1 ชั่วโมง


คนที่กินข้าวเสร็จแล้วก็เข้าไปล้างหน้าแล้วก็ออกมาทำงานต่อ กิวก็ได้แต่นั่งกอดอกมองคนตัวเล็กอย่างไม่ละสายตา


"สรุปที่น้อยใจกูคือมึงหิวใช่ไหม?" กิวถาม นาวที่ตอนนี้กำลังตั้งใจทำงานพอได้ยินเสียงทุ้มถามเขาก็หันไปขมวดคิ้วมอง


"ใครน้อยใจนาย?"


"ทำไมต้องหลงตัวเองด้วย?" นาวพูดถามกิวกลับ ก่อนที่จะหันมาทำงานต่อ


"ชอบกูก็บอก อย่ามาทำเป็นปากแข็ง... ที่ตอนแรกเข้ามาอ่อยก็เพราะกูหล่อไม่ใช่หรอ?" คนตัวสูงถามไปอีก มันยิ่งทำให้นาวหันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่


"ใช่!"


"หล่อมาก... ก็แค่อยากได้แล้วก็ทิ้ง..." นาวพูดประชด แต่พอกิวได้ยินมันกลับทำให้ความโกรธมันพุ่งเข้ามาในสมองของเขา


พรึ่บ!


คนตัวสูงลุกขึ้นมาจากโซฟาจนทำให้ใบหน้าอวดเก่งของนาวในตอนแรกมันซี้ดลงทันที ร่างบางรีบลุกขึ้นพร้อมกับจะวิ่งหนีเข้าไปในห้อง แต่มือของเขาก็ดันถูกมือหนาจับไว้พร้อมกับดันจนชิดฝาผนังห้อง กิวใช้มือข้างหนึ่งดันผนังห้องไว้พร้อมกับจ้องเข้าไปที่ดวงตาใสๆของคนตัวเล็กอย่างกับจะฆ่าให้ตาย


"ละ.. ล้อเล่นไหมล่ะ..." นาวพูดเสียงสั่นเหมือนกับคนจนมุม ก่อนที่เขาจะหันหน้าหลบสายตาคม ถึงจะชอบเถียงหรืออวดเก่ง แต่พอเห็นสีหน้าที่เอาจริงของกิวมันก็ทำให้เขากลัวขึ้นมาได้เสมอ


"มึงอยากตายรึไง?" กิวถามเสียงแข็ง เขาโกรธมากที่นาวพูดประโยคนั้นออกมา ว่าจะคุยด้วยดีๆแล้วนะ


"ที่มึงบอกว่าล้อเล่นมันเป็นข้ออ้างเพราะว่ามึงกลัวกูใช่ไหม?" 


"ห๊ะ?" กิวถาม มันยิ่งทำให้นาวเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี เขากลัวว่ากิวจะทำอะไรไม่ดีๆกับเขา เขากลัวเขาเจ็บปวดร่างกายเหมือนกับที่ผ่านๆมา


"....." ร่างเล็กไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น เขาเอาแต่หันหน้าหนีพร้อมกับทำสีหน้ากลัวๆ พรางคิดว่าตัวเองไม่น่าอวดเก่งเลย


"ถ้ากูไปเอาดรีนทำเมียแล้วให้มึงเป็นเมียน้อยมึงจะโอเคไหมวะ?" คำถามที่ออกจากปากของกิวมันก็ทำให้นาวหันมามองหน้าของเขาทันที 



"มึงก็จะไม่ได้รับความอ่อนโยนใดๆจากกูเลย..." ร่างสูงพูดเสริม


"ยะ.. อย่านะกิว..." สมองของนาวมันสั่งให้เขาพูดออกมาโดยอัตโนมัติ


"หึ... ทำไมล่ะ?" ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากถาม พร้อมกับยกมือข้างที่ไม่ได้ดันผนังขึ้นไปจับคางสวยเบาๆ นาวก็ยิ่งทำสีหน้าเครียดๆ


"......" ร่างบางเริ่มรู้สึกหน่วงๆเข้ามาในอก เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมา สมองมันก็เครียดจนอยากจะร้องไห้


"ในเมื่อมึงเลือกที่จะอยากเอากูแล้วก็ทิ้ง... กูก็สามารถเลือกให้มึงเป็นเมียน้อยกูได้ในขณะที่กูมีคนอื่นเป็นเมียจริง..."


"....." ร่างบางส่ายหัวไปมา เขาไม่ยอมแน่ๆ ไม่ยอมให้กิวไปเอาผู้หญิงคนอื่นแล้วให้เขาเป็นเพียงแค่เมียน้อย เป็นเพียงของเล่นแก้ขัด...


"หรือมึงอยากจะให้กูมีมึงเป็นเมียคนเดียว?" กิวถาม ทั้งๆที่มันเป็นคำถามที่ใช่ที่สุดที่เขาต้องการที่จะได้ยินจากปากของคนตัวสูง แต่ปากของเขามันดันตอบว่าใช่ออกมาไม่ได้


"....." กิวมองใบหน้าใสๆที่ทำสายตาเครียดๆพร้อมกับหันหน้าหนีเขา ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มออกมา พร้อมเลื่อนมือออกมาทั้งสอง


"หึ..." กิวกระตุกยิ้ม ก่อนที่จะทำเป็นหันหลังเดินตรงไปยังประตู


"นะ.. นายจะไปไหน?" ร่างบางถามออกมาพร้อมกับทำสีหน้ากลัวๆ กิวก็จึงหยุดแล้วค่อยๆหันมามองคนตัวเล็กที่ทำสายตากังวลจ้องมองมาที่เขา


"ไปหาดรีนไง..." กิวพูดเหมือนกับเป็นเรื่องปกติ แต่มันยิ่งทำให้หัวใจของนาวรู้สึกเจ็บปวด


"อย่า..." ร่างบางพูดเสียงแผ่ว เขาเริ่มที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว เขากลัว เขาหน่วง...


"...." กิวก็เปลี่ยนมาเป็นใบหน้านิ่งๆ เขารู้ว่านาวจะร้องไห้ ซึ่งเขาไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ ถ้าน้ำตาของคนตรงหน้ามันไหลออกมาเนื่องจากการทำโทษของเขา เขาจะไม่รู้สึกกังวลขนาดนี้เลย แต่นี่เขาจำเป็นที่จะต้องทำให้คนปากแข็งพูดคำๆนั้นออกมา


"อย่าไปหาเขาได้ไหม..." นาวพูดพร้อมกับค่อยๆถอดเสื้อของเขาออก เผยให้เห็นผิวเนียนที่มันมีรอยแดงอยู่เล็กน้อย น้ำตามันก็ค่อยๆไหลๆออกมา เขาพร้อมแล้ว พร้อมที่จะยกเรือนร่างของเขาให้มันเป็นของคนตรงหน้า ขออย่างเดียวคืออย่าไปหาคนอื่นแล้วทิ้งเขาไว้คนเดียวเลย นาวจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาคมด้วยสายตาที่อ้อนวอน 


"บอกกูมาว่ามึงรักกู..." กิวพูดเสียงนิ่ง ถึงแค่เห็นเรือนร่างของคนตรงหน้าเขาก็แทบที่จะพุ่งไปขย้ำแล้วก็เถอะ


"ฮึกก... อืม..." นาวร้องตอบออกมาเบาๆพร้อมกับหันหน้าหนี เขายกมือขึ้นมากอดอกปิดเรือนร่างบางส่วน น้ำตามันก็แตกพรากออกมาจากด้วยตา เขาพูดออกไปแล้วว่า อืม... เขาบอกว่าเขารักกิวไปแล้ว... สมองมันเบลอไปหมด


"หึ... พูดใหม่ดิ..." กิวยิ้มมุมปากออกมา ถึงเขาจะดีใจมากแค่ไหนที่ได้ยินคำตอบจากคนตัวเล็กก็เถอะ ร่างสูงค่อยๆเดินไปหาคนตรงหน้า


"ฮึกก... ก็บอกว่ารักไง... ฮืออออ..." คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาหนักขึ้นเรื่อยๆ


หมั่บ!


อึก...


แรงกอดจากคนตัวสูงมันก็ทำให้นาวชะงัก ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมากอดกิวกลับ


"อย่าไปหาเขา... ฮึกกก..." ร่างบางสะอื้นพูด


"คนปากแข็ง..." กิวผละออกมายิ้มพูด มองหน้าคนงอแง


"ฮึกก..." นาวก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา ตอนนี้ในอกของเขามันรู้สึกโล่ง เหมือนกับยกสิ่งของที่ใหญ่มหึมาออกไปได้แล้ว


"ไอ้บ้ากิว... ไอ้เลว..." ร่างบางพูดพร้อมกับทุบไปที่อกแกร่งเบาๆ ก่อนที่คนตัวสูงจะดึงเขาเข้ามากอดอีกรอบ


"รู้ไหมว่า คนปากแข็งต้องโดนกูทำโทษ?"


"หึ..." กิวพูดก่อนที่จะผละออกมาหน้าคนตัวเล็กด้วยสายตาเจ้าเล่ห์...


..


..


..


ร่างของคนทั้งสองที่เปลือยเปล่าตอนนี้กำลังกระทบกระแทกกันไปมาท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ


"อื้อออ... อ่าาาห์..." ร่างของคนตัวเล็กที่นอนคว่ำตัวอยู่ขยับตามแรงกระแทกของคนที่อยู่ข้างหลัง เขารู้สึกมีความสุขเหลือเกิน ความสุขที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน


"กูรักมึงนะนาววว อืมมม..." 


สูดดด...


กิวพูดเสียงกระเซ่าก่อนที่เขาจะก้มลงไปกอดเอวบางไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมๆจากผิวขาวๆเนียนๆแรงๆ ส่วนสะโพกก็ขยับเข้าๆออกๆไม่หยุด


"อื้อออ..." คนตัวเล็กก็ครางออกมาไม่หยุด



นี่หรอความรัก 


ความรักที่เกิดขึ้นจากคนสองคน ความรักที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับจากชายหนุ่มที่เขาเคยคิดแค่จะเอาแล้วก็ทิ้ง หัวใจเขาแพ้แล้ว มันพ่ายแพ้ให้แก่ไอ้คนที่ชื่อว่ากิว ทั้งๆที่มันก็ทำร้ายร่างกายของเขาเหมือนกับว่าเขาเป็นแค่ของเล่น ทำตัวโรคจิตจนเขารู้สึกหวาดกลัว แต่ทำไมอยู่มาวันหนึ่งมันถึงยอมอ่อนข้อให้กับเขา ทำให้เขารู้สึกเผลอใจไปรักคนแบบมัน รู้สึกไม่โอเคเวลามันไปทำดีกับคนอื่น


อึก!!!


"อ่าาาาาห์..."


"กิวววว..." เสียงครางสองเสียงดังประสานกันลั่นห้องก่อนที่มันจะเงียบลงทิ้งไว้เพียงแค่เสียงของลมหายใจหอบที่มันพ้นเข้าพ้นออกมาจากรูจมูก


"ฮ๊าาา... ฮืออ.. ฮาาา..." ผิวลื่นที่มีเหงือไหลซึมออกมาแนบชิดสัมผัสกันไว้อย่างกับจะสิงร่าง กิวกอดคนตัวเล็กที่ตอนนี้ถูกเขาแทงท่อนลำไว้อยู่ไว้แน่น


"รักนะ..." ร่างสูงพูด


"อืม... อย่าทิ้งกันนะกิว..." เงียบไปสักพักนาวก็พูดตอบออกมา


จุ๊บ...


"ครับ..."

EMMA HEARTFILIA

จะลงอีกตอน ของเรย์ตาร์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว