email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ชื่อตอน : บทที่ 15 PLAN SOMETHING

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 8,424
× 134,010
แชร์ :
บทที่ 15 PLAN SOMETHING
แบบอักษร

​LURE 15 - PLAN SOMETHING (วางแผนจะทำบางสิ่ง)


วันเสาร์ 


เวลา 8:30


NowPart_


ตอนนี้ผมก็กำลังนั่งปั่นรายงานให้ไอ้คนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนอน ตั้งแต่ที่มันจับผมได้ว่าจะแอบหนี มันก็บังคับให้ผมรีบไปอาบน้ำแล้วก็มานั่งเขียนงานให้มันต่อ แถมมันยังเอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงเฝ้าผมไม่ละสาย ไม่ยอมคิดที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักที


จ๊อก...


อยู่ดีๆท้องของผมมันก็ดังร้องขึ้นมาเฉยเลย ก็จะไม่ให้ผมรู้สึกหิวได้ยังไงล่ะ นี่มันก็จะเก้าโมงแล้วนะ ทำไมต้องมานั่งทำงานที่มันไม่ใช่ของตัวเองด้วย


"หึ..." เสียงหัวเราะเชิงเยาะเย้ยดังขึ้น ผมก็จึงหันไปมอง ก็เห็นว่าไอ้กิวมันกำลังนอนมองมาที่ผมอยู่ แถมหน้าตาก็ยังกวนๆ ทำไมผมรู้สึกเกลียดหน้าหล่อๆของมันจัง...


"....." ผมก็แค่ทำสายตาเหวี่ยงๆใส่มันก่อนที่จะหันมาปั่นงานต่อ ถึงจะหิวก็คงจะต้องทน จะมาทำตัวให้มันสงสารก็คงจะไม่ได้ เพราะดูจากจิตใจอันชั่วร้ายของมันแล้ว


พรึ่บ...


เสียงลุกขึ้นจากที่นอนดังขึ้นผมก็จึงหันไปมอง ก็เห็นไอ้กิวที่ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์กำลังเดินตรงมาหาผม ผมก็หันหนีกลับมาคืน แต่ก็พอจะรู้ว่ามันกำลังยืนซ้อนหลังมองการกระทำของผมอยู่


"เงี่ยนว่ะ..." เสียงทุ้มของมันดังขึ้นผมก็จึงหันไปมองอย่างรวดเร็ว 


"ไปไกลๆเลยกิว..." ผมพูดไล่มันก่อนที่จะหันกลับมาทำงานให้มันต่อ พูดออกมาได้ไงว่ามีอารมณ์ เมื่อวานยังเอากันไม่พออีกหรอ


"นาว..." เสียงเรียกดังขึ้นอีกผมก็จึงหันไปมอง แต่พอเห็นบางสิ่งบางอย่างตรงกางเกงบ็อกเซอร์ของมันกำลังพองๆขึ้นมา ผมก็รีบหันหน้าหนีทันที


หมั่บ!


"อ๊ะ!" อยู่ดีๆมันก็จับให้เก้าอี้ของผมให้หันมาหามันจนผมชะงัก จะลุกขึ้นหนีมันก็ขว้างทางพร้อมกับดันร่างของผมให้นั่งลงเหมือนเดิม


"ช่วยกูก่อน..." มันพูดเสียงนิ่งพร้อมกับใช้สายตาขู่ ผมก็มองมันด้วยสายตาเหนื่อยๆบวกกับความโกรธ แต่มันก็มองมาที่ผมด้วยสายตานิ่งๆ ผมค่อยๆไล่สายตาลงมามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะกลื่นน้ำลายลงคอ นี่ผมจะต้องทำมันจริงๆหรอ...


"เร็วๆ" มันพูด ผมก็เงยหน้าขึ้นไปมองมันด้วยสายตาที่ไม่พอใจก่อนที่จะยกมือขึ้นมาทำเป็นดึงกางเกงบ็อกเซอร์ของมันลง แล้วสิ่งที่กำลังแข็งตัวมันก็ดีดขึ้นมาทันที


"ชักช้า..." 


อึก...


มันพูดก่อนที่จะจับหัวผมไว้แล้วก็ดันแท่งร้อนขนาดใหญ่เข้ามาในปากจนผมแทบจะชะงัก ผมได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมองมัน ทั้งๆที่ปากก็ยังเต็มไปด้วยสิ่งของขนาดใหญ่ มันก็ทำเป็นใบหน้าหื่นๆพร้อมกับเริ่มกระแทกเข้าออก ผมก็ได้แต่ดันหน้าท้องของมันไว้


"อื้อออ..." น้ำใสๆไหลออกมาตามขอบปากของผม ผมพยายามที่จะห่อปากไว้ให้มันจัดการกระแทกเข้ามาเอง เพราะจะได้รีบเสร็จๆ


"ซี้ด..." เสียงคำรามออกมาจากลำคอของมันเป็นระยะๆ ตอนนี้มันก็กำลังทำเหมือนกับว่าผมเป็นเพียงแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของมัน 


อึก...


"อ่าาาาห์..." ไม่นานน้ำใส่ๆก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนมันไหลลงไปในลำคอของผม ผมรีบผลักร่างของมันออกพร้อมกับจะคายทิ้ง แต่มันก็รีบใช้มือมาปิดปากของผมไว้ พยายามที่จะให้ผมกลืนลงไปจนผมต้องกลั้นใจกลืน 


แค่กๆ


กว่ามันจะยอมปล่อยมือออก ผมก็เกือบที่จะขาดใจตาย  พอตั้งสติได้แล้วผมก็รีบยกมือขึ้นมาเช็ดปากพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของมัน ด้วยสายตาเหนื่อยๆโกรธๆ


"ทำบ้าอะไรของนาย?" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ


"ก็หิวไม่ใช่หรอ?" มันถามกลับ


"...." ผมก็ได้แต่กัดฟันมองหน้ามันด้วยสายตานิ่งๆ คนเลวๆแบบมันไม่น่ามายืนอยู่ตรงหน้าผมได้เลย ผมอยากฆ่ามันให้ตายแต่ก็ทำไมได้ คิดว่าผมเป็นแค่ของเล่นของมันรึไง


พรึ่บ!


"กูจะกลับ..." ผมลุกขึ้นพร้อมกับทำท่าจะเดินไปหยิบของต่างๆ เพราะถ้าจะให้ผมอยู่กับมันต่อผมก็คงจะทนไม่ไหวแน่ๆ จะให้ผมมัวแต่มากินน้ำของมันอยู่แบบนี้ก็คงจะไม่ได้ ผมไม่ใช่พวกขายตัวนะ


หมั่บ!


"ปล่อย!" แรงจับที่มือทำให้ผมหันมาพร้อมกับตะคอกใส่ จะสะบัดออกก็ไม่ได้เพราะมันบีบมือผมไว้แน่น


"จะไปไหน?" มันถามเสียงเรียบ พร้อมกับบีบข้อมือของผมไว้จนมันแดงไปหมด


"กิว... มึงจะมาจับขังกูไว้แบบนี้ไม่ได้นะ..." ผมพูดเชิงอ้อนวอนบอกมัน เพราะสิ่งที่มันกำลังทำอยู่มันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง มันจะมาจับขังผมไว้แบบนี้ไม่ได้ ผมก็เป็นคนเหมือนกัน


"หึ..." 


พรึ่บ!


"อ๊ะ!" เพียงแค่เห็นมันกระตุกยิ้มได้แป๊บเดียว ร่างของผมก็ถูกเหวี่ยงไปบนที่นอนตามด้วยร่างอันแข็งแรงของมัน ไม่บอกก็คงจะรู้ว่าร่างกายที่ยังคงเจ็บปวดอยู่ของผม มันก็ได้โดนไอ้คนใจร้ายกระหน่ำแทงใส่เข้ามาไม่ยั้งอีกเหมือนเดิม...


..


..


..

WriterPart_


บางที เราอาจจะมีดีที่ทำให้เขาชอบเราแค่ร่างกาย แต่จิตใจมันอาจจะต้องเจ็บช้ำต่อไป ใครจะไปรู้ความรู้สึกของเราได้ดีเท่ากับตัวของเราเอง...


เราเท่านั้นที่เป็นราชาของหัวใจของเรา....


ร่างของคนตัวเล็กนอนหลับอยู่บนที่นอน โดยที่มีอีกคนที่ตอนนี้ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ตอนนี้มันก็จะบ่ายสามโมงแล้ว คนตัวเล็กที่หมดแรงเผลอหลับไปก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาสักที


"....." พอสูบบุหรี่เสร็จ กิวก็เดินมายืนมองร่างของคนที่มีร่องรอยตามตัวอยู่มากมาย มีเพียงแค่ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ปกคลุมท่อนร่างไว้ เขาไม่รู้ว่าเขาทำร้ายคนคนนี้มากไปไหม แต่เขารู้สึกว่าเขาพอใจและก็ไม่อยากให้คนตรงหน้าหายไปไหน แม้ว่าเขาจะเลวมากแค่ไหนก็ตาม...


ก๊อกๆๆๆ


เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นมาแรงๆจนทำให้กิวหันไปมอง เขาหันมามองนาวที่กำลังนอนไม่รู้เรื่องอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปเปิดให้คนที่มาเคาะ


แกร๊ก...


หมั่บ!


"มึงเอาต้นสนไปใช่ไหมไอ้สัส!" ร่างของกิวถูกคนตัวสูงกว่านิดหน่อยพุ่งเข้ามาบีบไหล่ไว้ทันที


พลั่ก!


"พูดอะไรของพี่?" กิวผลักร่างของมาร์คออกพร้อมกับพูดถาม


"....." คนตรงหน้าเมื่อกำลังเก็บอารมณ์โกรธอยู่ ซึ่งกิวก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าไปมีเรื่องกับต้นสนมาหรือไม่...


"ต้นสนอยู่ไหน..." มาร์คถามเสียงนิ่ง


"มันไม่ได้กลับมา..." กิวตอบด้วยใบหน้านิ่งกลับ


"....." มาร์คก็มองหน้าเขาสักพักก่อนที่จะรีบเดินหันกลับไป กิวก็จึงปิดประตู


"ทะเลาะกันบ่อยฉิบหาย..." ร่างสูงพูดออกมาก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นคนตัวเล็กกำลังค่อยๆดันร่างลุกขึ้น...


"....." นาวมองมาที่เขาด้วยสายตาที่โกรธแค้นเหมือนกับทุกครั้ง เขาก็มองกลับด้วยสายตานิ่งๆ ร่างเล็กจึงหันหน้าหนี เขาก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะผยศเขาได้อีกนานเท่าไหร่ ไม่รู้ด้วยว่ามันกำลังวางแผนที่จะทำอะไรเขาไว้บ้าง...


ตอนนี้ก็เวลา 14:50 ตั้งแต่เช้านาวกับเขาก็ยังไม่ได้มีใครกินข้าวเลย แต่ดีที่เขาได้สั่งอาหารขึ้นมาไว้แล้ว 


"ไปอาบน้ำจะได้มากินข้าว..." กิวพูดบอกคนที่กำลังทำท่าจะขยับลงจากเตียง นาวก็จึงหันมามองเขาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ


"ฉันไม่ทำ..." คนตัวเล็กพูด พร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับเอาผ้าห่ามาปิดร่างไว้ เขาก็พอที่จะมองออกว่านาวคงจะยังเจ็บสะโพกอยู่


"กูบอกให้ไปอาบน้ำ..." กิวพูดเสียงเรียบ พร้อมกับทำท่าจะเดินเข้าไปหา แต่นาวก็รีบหันหน้าหนีแล้วก็ค่อยๆเดินเข้าห้องน้ำไป กิวก็จึงหยุดมองก่อนที่จะถอนหายใจออกมา เขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำยังไงกับคนคนนี้ต่อจากนี้ไป


"ทั้งดื้อทั้งแรด..." ร่างสูงพูด


..


..


..


ตอนนี้ร่างของคนทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะในห้องครัว ต่างคนก็ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ นาวก็ได้แต่นั่งก้มหน้าแล้วก็ตักข้าวใส่ปาก เขารู้สึกขัดๆที่บริเวณช่องทางแล้วก็รู้สึกเพลียๆ งานที่กิวบังคับให้เขาทำให้มันก็เหลืออีกแค่ไม่กี่หน้า เขาพยายามที่จะทำให้หมด แต่คนตัวสูงก็เอาแต่ทำร้ายเขาด้วยวิธีเลวๆ งานของตัวเองก็ยังไม่ได้ทำเลย


"นายจะปล่อยฉันไปตอนไหน?" นาวเงยหน้าขึ้นไปถามคนตัวสูงที่นั่งตรงหน้า กิวก็จึงเงยหน้าขึ้นมามอง


"มึงรังเกียจกูขนาดนั้นเลยหรอวะ?" กิวถาม


"มึงทำให้กูเกลียดมึงเองนะกิว..." นาวพูดพร้อมกับวางช้อนลง


"....." กิวก็เงียบ


"ถ้ามึงจะจับกูมาไว้แค่เอา มาไว้แค่เป็นของเล่นแก้เบื่อของมึง มึงทำไมไม่ยอมไปเอากับพวกขายตัวล่ะ ทำไมต้องมาร้ายจิตใจของกูด้วย..." นาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเครียดๆ เขาไม่ชอบเลยที่กิวกำลังมองว่าเขาเป็นแค่เพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง คิดจะถูจะไถเขายังไงก็ได้ ซึ่งเขาไม่ชอบ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองไม่มีค่า ถึงจะเป็นคนแรดก็เถอะ แต่ก็เขาแรดอย่างมีศักดิ์ศรีมาโดยตลอด


"ก็เพราะว่าเป็นมึงไงนาว... มึงเป็นเมียกูไม่ใช่ของเล่น..." กิวพูด แต่มันก็ทำให้นาวหมดคำพูดทันที นี่หรอคนที่เขาเป็นผัวเมียกัน เขาทำกันแบบนี้หรอ


"ผัวกูไม่ทำร้ายกูแบบนี้หรอก..." คนตัวเล็กเม้มปากพูดพร้อมกับหันหน้าหนี กิวก็วางช้อนลงก่อนที่จะนั่งกอดอกมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งหันหน้าหนีเขา


"....." ทั้งสองต่างพากันเงียบไม่ยอมมีใครพูดออกมา 


"เป็นเหี้ยไร?" ร่างสูงถามคนตรงหน้าออกมา แต่นาวก็ไม่ยอมหันมามอง เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขามันกำลังบอกว่าโกรธหรือว่างอน เขาอยากจะกำจัดมันออกไป แต่ก็กำจัดออกไปไม่ได้ มันเพิ่งมาเกิดเมื่อตอนที่กิวมีอะไรกับเขาเมื่อตอนเช้า...


"อื้ออออ... กิวพอ..." เสียงครางของผมเมื่อตอนเช้ามันยังดังก้องกังวาลไปทั่วสมอง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันมีความสุขถึงปากจะบอกว่ารังเกียจ 


"อีกนิดเดียว... อืมม..." กิวไม่ได้ทำมันรุนแรงเหมือนกับตอนแรกที่จับเขามา มันทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มไปตามจนแทบจะลืมไปเลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ไง 


หรือว่าตอนนี้เขากำลังโดนความแรดความร่านของตัวเองครอบงำอยู่


"บ้าชะมัด..." คนตัวเล็กตรงหน้าเผลออุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาลืมไปเลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังนั่งจ้องมองเขาอยู่...


"....." นาวหันมามองคนตัวสูงที่กำลังนั่งมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนที่จะทำเป็นเริ่มกินข้าวต่อ ไม่ได้ๆ เขาจะต้องหนีไปจากห้องห้องนี้ให้ได้  จะยอมให้ความคิดบ้าๆบอๆของตัวเองมาทำลายความเกลียดชั่งนี้ไปไม่ได้...


เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ตอบ แต่ว่ายอมกินข้าวต่อ มันก็จึงทำให้กิวเริ่มกินข้าวตาม


"เกลียดกูเพิ่มขึ้นอีกแล้วมั้ง..." กิวได้แต่พูดขึ้นมาในใจ กินข้าวไปเขาก็อดที่จะมองเสี้ยวหน้าใสๆไม่ได้เลย...


..


ตื้ดดดด....


พอล้างจานเสร็จ เดินออกมาจากห้อง แต่โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงมันก็สั่นขึ้นมาจนทำให้นาวหยิบขึ้นมาดู เขามองหลังคนตัวสูงที่นั่งดูทีวีสักพักก่อนที่จะทำเป็นเดินกลับเข้าไปในห้องครัวแล้วก็กดรับ


"ไอ้ฟิกส์..." นาวกดรับสายพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู


"นาวมึงเป็นอะไรวะ กูโทรไปก็ไม่เคยรับไปสาย ไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ วุ๊ย!" ฟสิกส์พูดบ่นออกมาทันที


"มึงใจเย็นดิ ก่อนอื่นมึงต้องมาช่วยกูก่อน..." ผมพูด


"มึงเป็นไร? แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหน?" ปลายสายถาม


"กูอยู่ห้องไอ้กิว มันจับกูมาขังไว้เนี่ย... กูจะไปไหนก็ไม่ได้..." นาวพูดพรางหันไปมองข้างหลังอยู่เป็นระยะๆเพราะเขากลัวว่ากิวจะเข้ามาแอบดูเขาตอนที่กำลังแอบคุยโทรศัพท์


"เดี๋ยวๆ มึงจะให้กูไปช่วยมึงยังไง? มันจะจับมึงไปทำไม? แล้วทำไมไม่แจ้งตำราจ" ฟิสิกส์พูดเสียงเครียดๆ เขาก็ไม่ได้คิดว่าเพื่อนของเขาจะพูดโกหก เพราะก็รู้สึกสงสัยมาตั้งแต่ติดต่อนาวไม่ได้แล้ว


"เดี๋ยวกูแชร์โลเคชั่นไปให้ มึงพาคนมารอรับกูตอนประมาณเที่ยงคืนได้ไหม เดี๋ยวกูจะลงไปหา..." นาวพูดด้วยน้ำเสียงรีบๆ


"มึงนะมึง... โอ๊ย... เออๆแค่นี้แหละ..." ฟิสิกส์พูด


"เดี๋ยวกูโทรหา..." นาวพูด


"ทำไร?" เสียงทุ้มดังขึ้นนาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะทำเป็นกดปิดโทรศัพท์แล้วก็หันไปมอง เขาก็เห็นกิวกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่งๆ 


"ก็กำลังจะออกไปไง..." นาวพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินผ่านคนตัวสูงออกไป กิวก็ได้แต่มองเขาด้วยสายตานิ่งๆ เขารู้ว่านาวแอบคุยโทรศัพท์กับใคร แต่เข้ามาก็ไม่ทันเสียแล้ว...


"อย่าให้กูได้ทำร้ายมึงอีกนะนาว..." เสียงเรียบดังขึ้นมันก็จึงทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอนหันมามอง


"แค่นี้ยังทำร้ายกูไม่พออีกหรอ..." นาวพูดก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง กิวก็ได้แต่มองตามหลังของคนตัวเล็กด้วยสายตานิ่งๆ

EMMA HEARTFILIA

ขอโทษนะครับ ไรท์รีบมา จะต้องไปเยี่ยมแม่เพื่อนที่รพ. ไม่รู้ว่าจะต้องบริจาคเลือดไหมด้วยขอโทษที่ช้าครับ คนรอน้ำก็ใจเย็นเด้อๆ สมัครสอบแกะแพะด้วย ธุระรุมเร่าเหลือเกิน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว