email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ชื่อตอน : บทที่ 14 I CAN'T BEAT YOU

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 8,544
× 103,800
แชร์ :
บทที่ 14 I CAN'T BEAT YOU
แบบอักษร

LURE 4 - I CAN'T BEAT YOU (ฉันสู้นายไม่ได้)


พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานมันใช้กรรไกรตัดกางเกงของผมมันก็ทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมา ไม่รู้ว่ามันจะกล้าทำอะไรผมไปมากกว่านี้อีกไหม ผมไว้ใจอะไรมันไม่ได้เลย คิดไปแล้วผมก็สะบัดความคิดของตัวเองทิ้ง ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าที่มันวางไว้ ถึงจะไม่รู้ว่ามันวางไว้ให้ผมหรือไม่ก็เถอะ


"อีกนานไหม?" พอเปลี่ยนเสร็จเสียงนิ่งๆก็ดังขึ้นมา ผมก็จึงหันไปมองตามเสียงก็เห็นมันยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองมาที่ผมอยู่ ไม่รู้ว่าคนอย่างมันทำเป็นแค่สายตานิ่งๆแบบนี้หรือไง น้อยครั้งที่ผมจะเห็นรอยยิ้มหรือว่าสายตาที่มีความสุขของมัน 


"เสร็จแล้ว..." ผมตอบออกไป 


"ออกมาทำกับข้าว..." มันพูด ผมก็จึงรีบขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงง


"นายก็โทรสั่งสิ..." ผมพูดออกไป


"กูบอกว่าให้มาทำ..." มันพูดเสียงเรียบ ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องมาบังคับให้ผมทำอะไรแบบนี้ ทั้งๆที่ผมก็ยังเจ็บอยู่ ตามจริงมันจะโทรสั่งพนักงานที่อยู่ข้างล่างก็ได้ แต่มันคงอยากที่จะแกล้งผมสินะ 


"...." ผมไม่พูดอะไรนอกจากที่จะค่อยๆเดินตรงไปที่ประตู แล้วก็เดินเลยผ่านมันออกไปโดยที่ไม่หันไปมองมัน แต่ผมรู้ว่ามันคงจะหันมามองตามผมตาไม่กระพริบ ผมค่อยๆเดินกระเพกๆเข้ามาในห้องครัวอย่างช้าๆก็เห็นว่าวัตถุดิบหรือของหลายอย่างถูกเตรียมไว้บนเคาน์เตอร์ทำอาหาร หันไปมองข้างหลังก็เห็นว่ามันกำลังเดินตามเข้ามา


"กูหุงข้าวแล้ว... มึงจะทำอะไรก็ทำ แต่ต้องทำให้มันแดกได้ ไม่ใช่ทำแล้วให้กูเททิ้ง..." มันยืนกอดอกพูดสั่ง ผมก็มองหน้าของมันนิ่งๆก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วก็หันหลังไปมองวัตถุดิบต่างๆ


"ทนอีกนิดนาว..." ผมพูดบอกตัวเองในใจก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปทำของกินที่ผมพอที่จะทำได้...


..


..


..


เวลาผ่านไปเกือบจะชั่วโมงครึ่ง ตอนนี้ก็คาดว่าน่าจะประมาณสามทุ่ม กินข้าวเสร็จผมก็ต้องลุกขึ้นเอาจานต่างๆที่คุณชายกิวได้รับประทานไปล้าง ชีวิตดูแย่ลงมากๆ ไม่คิดว่าตัวเองต้องกลายมาเป็นคนรับใช้ให้กับคนเหี้ยๆแบบนี้ จะแจ้งความก็อายชาวบ้านชาวเมือง กลัวว่ามันจะแฉความแรดร่านของตัวเองออกมา


"ล้างจานเสร็จก็กินยาด้วย..." มันพูด ผมก็จึงหันมามอง ก็เห็นมันวางยาแล้วก็แก้วแล้วก็ขวดน้ำไว้ให้ ผมก็หันกลับมาล้างจานต่อ 


"ก็ดี... จะได้รีบหายรีบหนี" ผมคิดในใจ พอล้างและก็เก็บจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็หันหลังเดินจะมากินยาแต่ก็ยังเห็นว่ามันคงยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองมาที่ผมอยู่


"...." ผมก็หลบสายตาของมันที่จ้องเข้ามาก่อนที่จะเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดเทใส่แก้วแล้วก็หยิบยาขึ้นมากิน


"มึงรู้ใช่ไหมว่ากูกับมึงต้องทำรายงาน?" มันพูด 


"...." ผมก็จึงเงยหน้าขึ้นไปขมวดคิ้วมอง ใช่... มันอยู่ห้องเดียวกันกับผม งานที่ว่าคือรายงาน ที่อาจารย์สั่งก่อนที่จะไปเข้าค่าย เป็นงานเดี่ยวที่ต้องส่งภายในวันจันทร์หน้า ผมคิดว่าผมจะใช้เวลาวันเสาร์อาทิตย์นี้ในการทำเพราะมันก็เยอะอยู่พอสมควร


"มึงต้องทำให้กู..." มันพูด


"เดี๋ยว... นายจะบ้าหรอ? มันเยอะมากเลยนะ" ผมพูดออกมาด้วยความตกใจ เพราะมันต้องเขียนด้วยลายมือด้วย ถามว่าหาในเน็ตได้ไหมก็ได้ แต่มันหนักตรงที่ต้องมานั่งสรุปแล้วก็จดเอง แถมยังต้องให้ได้สิบยี่สิบหน้าขึ้นไปด้วย ถ้าผมต้องทำให้มันผมก็ต้องเขียนรายงานสี่สิบกว่าหน้า นิ้วคงหักกันพอดี...


"กูบอกให้ทำมึงก็ต้องทำ..." มันพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม แต่ผมก็ไม่ได้คิดที่จะกลัว เพราะรู้สึกว่ามันจะบังคับผมเกินไปแล้ว มันไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบังคับให้ผมทำงานให้มันแบบนี้


"กูไม่ทำ..." ผมกลับมาใช้คำหยาบพร้อมกับจ้องหน้ามันด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ ยังไงผมก็จะไม่ยอมมันเด็ดขาด


"ก็ได้... งั้นมึงต้องโดนกูเย็*" มันพูดก่อนที่จะเข้ามาช้อนร่างของผมขึ้นจนผมตกใจ 


"ไม่! หยุดนะไอ้กิว..." ผมพูดพร้อมกับทุบไปที่อกของมัน แต่มันก็ไม่สนใจ เอาแต่อุ้มผมเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับวางร่างของผมไว้บนเตียง


"อ๊ะ..." มันเลิกเสื้อของผมขึ้นพร้อมกับก้มลงมาขบเบาๆ จนผมเจ็บ 


ไม่ไหว... ร่างกายตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะให้มันได้ทำเรื่องแบบนี้


"พอ! กูยอมแล้ว... กูยอมทำให้ก็ได้..." ผมยอมพูดออกมา มันก็จึงหยุดแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามอง


"หึ... ก็แค่นี้..." มันกระตุกยิ้มพูดก่อนที่จะลุกขึ้นลงไปจากเตียง ผมก็จึงรีบลุกขึ้นลงไปตาม ผมยืนหายใจหอบมองหน้ามันสักพัก สมองก็เต็มไปด้วยความโกรธ ร่างกายมันก็ล้าพร้อมที่จะพักเต็มทีแต่ผมต้องมาทำงานให้มันใช่ไหม... มันค่อยๆเดินไปหยิบอุปกรณ์ต่างๆมาให้ ทั้งกระดาษรายงาน ปากกาดินสอ ไอแพด ของทุกอย่างที่จำเป็น ผมก็มองมันด้วยสายตาเหนื่อยๆ ก่อนที่จะเดินไปหยิบสิ่งของอย่างว่าขึ้นมาถือไว้แล้วก็ตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานของใครสักคนในห้อง คงจะไม่ใช่โต๊ะของมันหรอกเพราะดูจากสภาพแล้ว...


"ทำไมวะ..." ผมได้แต่พูดออกมาในใจ ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้จนอยากที่จะร้องไห้... ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้มันจะมองผมอยู่หรือว่าออกไปทำอะไรอย่างอื่น แต่สิ่งที่ผมอยากทำคือกลับห้อง กลับไปทำในสิ่งที่ตัวเองอยากที่จะทำ ไม่ใช่การที่จะต้องมาโดดบังคับให้ทำสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเองแบบนี้...


"...." ผมนั่งเงียบไม่ยอมหันไปมองอะไรทั้งนั้น นั่งเสิร์ชหาข้อมูลไปด้วยก็ค่อยๆเขียนไปด้วย ดีนะที่อาจารย์คนนี้ไม่ค่อยเคร่ง แต่ยังไงมันก็คงจะต้องทำให้แตกต่างกันอยู่ดี...


..


..


WriterPart_


ติ๊กต๊อก... ติ๊กต๊อก...


เสียงเข็มของนาฬิกาในห้องนอนก็ยังคงดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนจะถึงเที่ยงคืนแล้ว คนที่นั่งเขียนรายงานอยู่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นหรือว่าหันไปมองใครเลย จนตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกว่าสายตามันค่อยๆพร่ามัว นิ้วก็ปวดจนเริ่มที่จะเขียนไปต่อไม่ได้แล้ว


"ไม่ไหว..." นาวพูดออกมาเบาๆ ตอนนี้เขาเพิ่งเขียนได้แค่สี่หน้ากว่าๆเอง แต่เหนื่อย อยากที่จะพักผ่อนเต็มที่ ร่างบางค่อยๆวางปากกาก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน เขาหลับไปโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย กิวที่ออกไปหาเพื่อนของเขาตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆเนื่องจากเขาเพิ่งรู้ว่าเพื่อนของเขาไปมีเรื่องทะเลาะกับใคนคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มของคู่อริเก่ามา ก็เลยออกไปคุยด้วย กว่าจะคุยกันเสร็จ กลับถึงห้องมาก็เที่ยงคืนกว่าๆ เขาทิ้งนาวไว้โดยการที่ล็อกห้อง ไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างบางกำลังทำอะไรอยู่


"หาทางหนีอยู่รึเปล่าวะ..." 


แกร๊ก...


ประตูห้องถูกเปิดออก กิวก็ค่อยๆปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง เขาก็ไม่เห็นว่านาวจะออกมา เขาก็จึงรีบถอดเสื้อนอกออกแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนทันที


"...." เข้ามาก็เห็นว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะทำงานของต้นสันอยู่ กิวค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนที่เขาจะเห็นว่านาวหลับไปแล้วจริงๆ นิ้วก็แดงไปหมด สงสัยคงจะไม่ไหวจริงๆ 


"เฮ้อออ... มึงพยศกูเองว่ะ..." กิวพูดก่อนที่เขาจะค่อยๆช้อนร่างของคนที่ไม่รู้สึกตัวขึ้นเบาๆ นาวก็ไม่ได้รู้เลยว่าร่างของเขาถูกอุ้มไปวางไว้อยู่บนที่นอนพร้อมกับผ้าห่มที่ถูกคลุมร่างไว้


"อื้อออ..." ร่างบางครางออกมาเบาๆ พร้อมกับรีบกอดผ้าห่มนอน กิวก็ยืนมองคนตัวเล็กด้วยสายตานิ่งๆสักพักก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำแล้วก็ออกมานอนกอดนาวแล้วก็หลับลงไป...


..


..


..


เวลา 6:50


"อื้ออ..." เสียงของคนตัวเล็กดังขึ้นมา เขารับรู้ถึงไออุ่นแล้วก็แรงกอด จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็จึงเห็นว่าเป็นกิวเขาจำไม่ได้เลยว่าตัวเองขึ้นมานอนตอนไหน นาวค่อยๆจับมือของคนตัวสูงออกพร้อมกับค่อยๆขยับถอยห่าง...


"...." ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นลงไปจากเตียงนอน ตอนนี้เขาก็รู้สึกโอเคขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ที่เจ็บอยู่ก็คือช่องทาง 


"ถ้าจะหนี จะได้ไหมวะ..." นาวคิดในใจก่อนที่จะมองไปรอบๆห้อง พอเห็นกระเป๋าตังค์แล้วก็โทรศัพท์ของเขาวางอยู่บนโต๊ะ เขาก็รีบเดินไปหยิบขึ้นมาดูทันที พอหันไปมองก็เห็นว่ากิวยังคงนอนหลับอยู่เหมือนเดิม


"หึ... ไผก่อนนะ ไอ้โรคจิต..." นาวพูดด่าคนที่นอนอยู่บนเตียงออกมาเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆเดินย่องออกไปข้างๆนอกห้อง ตินนี้ถ้าจะอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็คงจะไม่ได้... เวลายิ่งมีจำกัดอยู่ด้วย


ก๊อกแกร๊ก...


ลูกบิดประตูหมุนไม่ออก... ทำไม...


"ทำไมเปิดไม่ได้วะ..." นาวพูดออกมา พอมองไปก็เห็นมีที่ใส่คีย์การ์ด ออกไปต้องใส่คีย์การ์ดด้วยหรอ


"หาอะไรอยู่?" เสียงเรียบดังขึ้น นาวก็จึงหันไปมองด้วยความตกใจ เขาก็เห็นกิวที่ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ยืนกอดอกมองมาที่เขาอยู่ 


"เปล่า..." นาวพูดออกมา เขาไม่รู้จะแก้ตัวออกมายังไง เพราะถ้าเป็นหมามันก็คงรู้ว่าเขากำลังจะหนี


"หึ..." กิวกระตุกยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆคนตัวเล็ก....


..


..


..


ผ่านไป 2 ชม.


ตอนนี้นาวก็กำลังนั่งทำรายงานอยู่บนโต๊ะเดิมที่เขาเคยทำ


"ทำไม!!!!!?" ร่างบางได้แต่บ่นออกมาอยู่คนเดียว คอยดูนะ เขาจะต้องแก้แค้นไอ้คนจอมสั่งการให้ได้เลย...

EMMA HEARTFILIA

ตายๆไรท์ตาย จะเที่ยงคืนแล้วยังไม่ได้เริ่ม Side to side เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว