email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ชื่อตอน : บทที่ 13 YOU'RE SO BAD

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 9,213
× 103,800
แชร์ :
บทที่ 13 YOU'RE SO BAD
แบบอักษร

LURE 13 - YOU'RE SO BAD  (มึงมันเลว)

"กิว..." เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นมา กิวก็จึงหันไปมอง เขาก็จึงเห็นว่าเป็นต้นสนรูมเมทของเขา ตอนนี้ร่างบางก็กำลังยืนทำหน้าตกใจอยู่ที่ประตูห้องนอน คงจะเห็นสภาพของคนที่นอนอยู่บนเตียง


"นายทำหรอ?" ต้นสนถามออกมา กิวก็ยังคงจ้องมองคนตัวเล็กด้วยสายตานิ่งๆ เขาไม่ได้รู้สึกตกใจหรือหวั่นใจอะไรเลย ทำไมเขาถึงไม่ได้รู้สึกกลัวว่าต้นสนจะเข้ามาเห็นเขาอยู่ในสภาพแบบนี้ ทั้งๆที่แต่ก่อนก็พยายามเก็บเรื่องราวระหว่างเขากับสาวๆคนอื่นไว้อย่างเป็นความลับ 


"มึงรีบออกไปก่อนที่จะโดนแบบนั้นอีกคน..." กิวพูดเสียงนิ่งเชิงขู่


"เอ่อออ... วะ วันนี้เราไปนอนที่ห้องพี่มาร์คนะ..." คนตัวเล็กก็รีบพูดพร้อมกับรีบเดินไปเก็บของแล้วก็รีบเดินออกไปทันที เขากลัว กลัวว่ากิวจะทำร้ายเขาเหมือนกับคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนที่นอน คนตัวสูงค่อยๆหันมองนาวที่นอนอยู่บนเตียงนอน พร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ


"หึ... อิ่มสมใจอยากไหม..." กิวพูดพร้อมกับใช้นิ้วลูบไปที่ริมฝีปากแห้งออกแดงๆของคนตัวเล็ก...


..


..


เวลา 20:30


NowPart_


ความเจ็บปวดวิ่งแล่นไปทั่วร่างกาย ผมรู้สึกทรมานเหมือนกับว่าตัวเองกำลังโดนบางสิ่งบางอย่างแทงเข้าแทงออกอยู่ที่บริเวณช่องทางไม่หยุด ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่มีใครทำอะไรผมก็เถอะ 


"อึก... เจ็บ..." ผมค่อยๆใช้มือดันร่างของตัวเองขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงนอนนุ่ม พอค่อยๆเปิดผ้าห่มที่ปกคลุมร่างออกก็เห็นว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ แถมยังได้กลิ่นคาวของเลือดและก็น้ำรักออกมาจางๆ มองไปรอบๆห้องไฟมันก็มืด ผ้าม้านที่ระเบียงก็ถูกปิดไว้ มีเพียงแสงจากข้างนอกห้องนั่งเล่นที่ส่องเข้ามาผ่านทางประตูที่ถูกแง่มไว้เล็กน้อย พอคิดได้ว่าไม่ได้อยู่ห้องของตัวเอง แถมยังถูกทำร้ายจนร่างกายมันพัง ผมก็รู้สึกโกรธไอ้คนคนนั้นขึ้นมาทันที มันเลวมาก เลวจนผมอยากจะฆ่ามัน แต่ก็เพียงได้แต่คิด เพราะร่างกายของผมตอนนี้มันจะไปสู้อะไรกับคนบ้าๆแบบมันได้


"ทำไมถึง..." ถึงจะมองไม่ค่อยชัดเนื่องจากไม่มีแสงไฟ แต่ผมก็พอจะมองร่องรอยการกระทำต่างๆที่อยู่บนเรือนร่างได้ มันชั่งน่ากลัวและก็น่าโมโห ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกมากกว่าเดิมพร้อมกับร่างของคนที่ผมไม่อยากจะเห็นหน้าค่อยๆเดินเข้ามา ผมก็จึงดึงผ้าห่มมาปกปิดร่างกายไว้ ไอ้กิวตอนนี้มันก็กำลังใส่กางเกงบ็อกเซอร์แล้วก็เสื้อกีฬา มันเดินไปเปิดไฟก่อนที่จะเดินเข้ามาหยุดยืนมองผมที่อยู่หัวเตียงด้วยสายตานิ่งๆ ผมก็มองหน้าของมันกลับด้วยสายตาที่ไม่พอใจ


"สารเลว..." ผมพูดด่ามันด้วยน้ำเสียงโกรธๆ ตอนนี้คำด่าคำนี้คงจะเหมาะสมกับมันมากที่สุด 


"กูเกลียดมึง..." ผมพูดด่ามันออกไปอีก แต่มันก็ยังคงมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อ่านยาก


"เกลียดแบบไหนมึงก็ได้แบบนั้นแหละนาว..." มันพูดก่อนที่จะเดินอ้อมมาหาผม ผมก็จึงทำเป็นจะขยับหนีด้วยแรงที่มีอยู่ แต่มันก็จับต้นแขนของผมไว้ พร้อมกับบีบออกมาเบาๆแต่มันก็แรงพอที่จะทำให้ผมเจ็บ


"กูเจ็บ..." ผมพูดพร้อมกับหันไปมองหน้ามัน แค่นี้มันยังทำร้ายผมไม่พออีกหรอ? ยังจะต้องการอะไรอีก


"ยังจะกล้าขัดขืนกูอีกหรอ?" มันพูดถาม 


"...." ผมก็เอาแต่จ้องหน้ามันด้วยใบหน้าโกรธๆ จะขัดขืนไม่ขัดขืนมันก็เป็นสิทธิ์ของฉันไหม นายมีสิทธิ์อะไรมาบังคับ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห


"ปล่อย... กูจะกลับ" ผมพูดพร้อมกับพยายามจะจับมือของมันออก แต่มันก็ยังคงจับไว้แน่น 


"กูไม่ให้กลับ" มันพูด


"มึงไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบังคับกูนะไอ้กิว" ผมพูดบอก


"เป็นผัวมึงกูยังไม่มีสิทธิ์อีกหรอ?" มันพูดเถียงออกมา กี่ครั้งแล้วที่มันพยายามที่จะยัดเหยียดคำว่าผัวเข้ามาในหัวของผม

"กูไม่มีผัวเลวๆแบบมึง!" ผมตะคอกด่ามันพร้อมกับทุบไปที่แขนของมันเพื่อที่จะให้มันปล่อยมือที่จับผมไว้ออก


"เงียบ!"


เฮือก!


"อึก..." มันตะคอกขึ้นมาเสียงดังจนผมสะดุ้งตกใจ แถมยังดึงกระชากผมเข้าไปใกล้ๆจนผมรู้สึกขัดที่ช่องทาง ผมเม้มปากมองเข้าไปในดวงตาอันวาวโรจน์ของมันด้วยสีหน้าเหนื่อยๆที่เหมือนกับคนจะร้องไห้ แต่ผมก็รู้ว่าคงจะไม่ทำให้คนอย่างมันรู้สึกสงสารผมหรอก


"จะไม่อยากเป็นเมียกู แต่ยังไงกูก็เป็นผัวของมึง กูมีสิทธิ์ในตัวของมึงทุกๆอย่าง..." มันพูด ผมก็ได้แต่นิ่งเงียบ ทำไมมันถึงเอาแต่ใจของตัวเองเป็นหลักแบบนี้


"กูผิดอะไร... ทำไมต้องมายุ่งกับกู..." ผมพูดเสียงสั่น ทำไมมันต้องมายุ่งกับผมด้วย ผมรู้สึกไม่โอเคเลย เหนื่อยก็เหนื่อย เจ็บตัวก็เจ็บตัว


"มึงผิดที่มาอ่อยกูไงนาว..." 


"มึงผิดที่แรดไม่ดูคน..." มันพูด ใช่... ผมโคตรคิดผิดที่มาอ่อยคนแบบมัน ผมแค่เห็นว่ามันหล่อก็เลยมาอ่อย คิดว่ามันจะเป็นเหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆที่ผมเคยเข้าหา อีกอย่างผมก็ไม่เคยเจอใครแบบมันมาก่อนเลยด้วย


"มึงมัน..." ผมพูดอะไรไม่ออก รู้สึกสมองมันดูมีแต่ทางตันไปหมด สิ่งเดียวที่ต้องทำคือหาทางหนีเท่านั้น 


"...." มันก็เงียบรอฟังคำที่ผมจะพูด แถมยังเอาแต่จ้องเข้ามาที่ใบหน้าของผมด้วยสายตานิ่งๆไม่หยุด ผมเลยต้องหันหน้าหนี อย่าเผลอนะ ไม่งั้นกูหนีแน่... ผมได้แต่คิดในใจ


"ไปอาบน้ำ... จะได้แดกข้าวแล้วก็กินยา" มันพูดพร้อมกับปล่อยมือที่จับต้นแขนของผมออก ผมก็รีบหันไปมองพร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นไปลูบต้นแขนของตัวเองทันที เจ็บฉิบหาย คนบ้าอะไรวะแม่ง...


"กูไม่หิว..." ผมพูดเสียงเหมือนคนหมดอารมณ์พร้อมกับหันหน้าหนีมัน 


พรึ่บ!


"อ๊ะ!" อยู่ดีๆมันก็ขึ้นมาอุ้มผมลงไปจากเตียงจนผ้าหลุดออก ผมตกใจรีบยกมือขึ้นไปโอบกอดรอบคอของมันไว้ทันที มันก็ยืนอุ้มผมไว้นิ่งๆพร้อมกับมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เหมือนกับอยากจะฆ่าให้ตาย


"มึงอยากตายหรอนาว?" มันถามเสียงเรียบ ผมก็จึงหันหน้าหนี


"กูเจ็บ..." ผมพูดออกมาเสียงสั่น เพราะมันจะทำอะไรก็ไม่เคยดูเลยว่าร่างกายของผมจะมีรอยช้ำตรงไหนบ้าง


"สำออย..." มันพูด ผมก็จึงหันไปมองด้วยสายตาอันเคียดแค้น ลองมาเป็นกูไหมไอ้สันขวาน


"....." แต่มันก็มองผมด้วยสายตานิ่งๆก่อนมี่จะอุ้มผมเข้าไปวางไว้ในห้องน้ำ ผมก็ได้แต่มองเสี้ยวหน้าของมัน จะทำอะไรก็ทำไม่ได้


ตุบ...


"โอ๊ย... วางเบาๆไม่เป็นรึไงห๊ะ?" ผมร้องว่ามันออกมา เนื่องจากมันวางผมลงที่อ่างอาบน้ำแรงเกินไปจนผมรู้สึกเจ็บสะโพก


"กูไม่เห็นรู้สึกเจ็บ..." มันพูดเสียงนิ่งพร้อมกับหันไปเปิดน้ำ


"ไอ้เหี้ย..." ผมด่ามันออกมาเบาๆและก็รู้ด้วยว่ามันคงจะได้ยินแต่มันก็ไม่สนใจ เปิดน้ำให้ผมเสร็จมันก็เดินออกไป ทั้งๆที่ยังเปิดประตูไว้ ผมมองตามหลังของมันสักพักก่อนที่จะหันมามองสภาพร่างกายของตัวเอง


"หมดสภาพเลยกู..." ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าที่สิ้นหวัง รอยแดงรอยช้ำเต็มตัวอย่างกับคนเป็นโรค พอกางขาออก ก็มีรอยเลือดอยู่ที่บริเวณช่องทาง พอน้ำอุ่นๆมันเริ่มไหลมาโดนมันก็ทำให้รู้สึกแสบจนผมต้องเบ้หน้าหนี


"โหดร้ายเกินไป..." ผมพูด ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นคนเถื่อนๆซาดิสม์แบบนี้ หน้าตาก็ออกจะเป็นสุภาพบุรุษ คิดผิดจริงๆ คิดผิดมากๆ เบื่อ โครตเบื่อตัวเอง...


..


ผมอาบน้ำล่างตัวไปด้วยความยากลำบากอยู่นานสองนาน นานพอที่จะทำให้ไอ้คนที่อยู่ข้างนอกมันเดินเข้ามาตาม สบู่หรือครีมอาบน้ำก็ไม่ได้ใช้ สระผมก็ไม่ได้สระ 


"ตอนไหนมึงจะออกมา?" มันยืนกอดอกถามผม


"จะรอให้กูมาอุ้มมึงไปเอารึไง?" มันพูดพร้อมกับไล้สายตามองเรือนร่างของผมจนผมต้องรีบหันหน้าหนี 


"มึงก็ออกไปสิ... เดี๋ยวจะเดินออกไปเอง..." ผมพูด 


"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้..." มันพูดสั่งผมเสียงนิ่ง จนผมต้องหันไปมองมันด้วยสายตาขัดๆ ทำไมถึงเอาแต่สั่งแบบนี้วะ พ่อก็ไม่ใช่ ผัวก็ไม่เชิง ถึงจะบอกว่าตัวเองเป็นผัวก็ใช่ว่าจะสั่งได้แบบนี้


"...." ผมรู้ว่าถ้าขัดขืนมันไปยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี ก็เลยทำเป็นหันหน้าหนีก่อนที่จะค่อยๆกัดฟันลุกขึ้นยืน จะล้มก็เกาะพนังเอา ทำตัวเป็นนางเอกอ่อนแอมันก็ไม่ได้คิดที่จะพุ่งเข้ามาช่วยหรอก ไอ้เวรเอ๊ย...


ร่างกายที่เปียกน้ำของผมปรากฏอยู่ต่อหน้าของมัน ผมพยายามที่จะหันปิดจุดสุดเร้นไว้ แต่มันก็ยังคงมองมาไม่หยุด 


"ออกไปสิ..." ผมพูดบอก มันก็มองผมนิ่งๆก่อนที่จะเดินไปโยนผ้าเช็ดตัวมาให้


พรึ่บ!


"โอ๊ย! ไม่โยนใส่หน้ากูเลยล่ะ?" มันโยนมาใส่ร่างของผมอย่างแรงจนผมเผลอหลุดปากด่ามันออกไป มันก็จึงหันมาทำส่ายตาขู่ๆใส่ ผมก็จึงหันหน้าหนีแล้วก็รีบพันผ้าเช็ดตัวไว้


"ปากดีนะมึงอ่ะ..." มันพูดเสียงเรียบก่อนที่จะเดินออกไป


"ไอ้เหี้ยยยยย..." ผมได้แต่ด่ามันออกมาในใจ ก่อนที่จะค่อยๆก้าวขาออกมาจากอ่างช้าๆ แล้วก็ถอดผ้าออกมาเช็ดตัวที่เปียก เจ็บฉิบหาย คงต้องช่วยเหลือตัวเองไปก่อนสักพัก หายตอนไหนมึงตายแน่ไอ้กิวไอ้ชั่ววว


ผมเดินออกมาอย่างช้าๆก็ไม่เห็นมันอยู่ในห้องนอน แต่เห็นว่าผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนแล้ว แถมยังมีเสื้อผ้าชุดหนึ่งวางไว้อยู่


"เฮ้อออ..." ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยก่อนที่จะเดินไปนั่งตรงขอบที่นอนเบาๆ พร้อมกับหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาดู คงจะเป็นชุดของมัน เพราะไซส์มันก็ต่างกับของผม แต่ก็คิดว่าคงจะใส่ได้อยู่ ถึงมันจะใหญ่แล้วก็ยาวกว่าไปหน่อยๆก็เถอะ...

EMMA HEARTFILIA

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว