email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ชื่อตอน : บทที่ 10 LAST NIGHT

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 49k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 12,027
× 148,110
แชร์ :
บทที่ 10 LAST NIGHT
แบบอักษร

LURE 10 - LAST NIGHT (คืนสุดท้าย)

NowPart_


"หนาว..." ไอ้ฟิกส์มันพูดออกมาเสียงสั่น ตอนนี้รุ่นพี่ก็ปล่อยให้กลับขึ้นมาบนฝั่งเพื่อที่จะได้กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า


"เบื่อไอ้กิว..." ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ กว่ามันจะปล่อยให้ผมขึ้นมาได้ก็เล่นแช่น้ำให้ผมกอดมันไว้อยู่อย่างนั้นเกือบจะสามสิบนาที หนาวแทบตาย ไอ้บ้าเอ๊ย...


"กูก็เบื่อไอ้หนึ่ง" 


"ว่าจะเล่นน้ำอย่างมีความสุขแล้วเชียว..." ไอ้ฟิกส์มันพูด ผมก็หันไปมองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร 


"เดี๋ยวสิครับ..." เสียงกวนๆดังขึ้นผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นกลุ่มของผู้ชายตัวสูงๆห้าคนที่ถอดเสื้อเปียกออก แล้วก็เอาพาดไว้บนบ่ามายืนขว้างทาง หุ่นแต่ละคนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสาวกรี๊ด ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นไอ้กิวคนที่มันยืนอยู่ตรงหน้าผม


"กูรำคาญวะนาว..." ไอ้ฟิกส์มันพูดพร้อมกับจับมาที่มือของผม ผมก็มองหน้าไอ้กิวด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจก่อนที่ไอ้ฟิกส์มันจะลากผมหลบพวกมันออกไป 


"คอเป็นอะไรวะนาว?" ไอ้กิวมันพูดถาม ผมถึงกับชะงักทันที ไอ้ฟิกส์มันก็หันมามองผมด้วย


"เชี่ย..." ผมสบถออกมาในใจ นี่เราเปียกน้ำจนรองพื้นที่คอหลุดเลยหรอ 


"เป็นอะไรวะนาว?" ไอ้ฟิกส์มันถาม ผมก็จับคอของตัวเองไว้ หันกลับไปมองก็เห็นมันห้าคนยืนจ้องมาที่ผมอยู่


"หึ..." ไอ้กิวมันยิ้มออกมา แต่มันก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด มันคงจะตั้งใจพูดแกล้งออกมาอยู่แล้วสินะ


"เดี๋ยวเจอกันบนห้องนะครับฟิสิกส์..." เพื่อนมันที่ชื่อหนึ่งพูด


"ไปเถอะมึง..." ไอ้ฟิกส์มันก็ดึงมือผมไปทันที


บ้าชะมัด นี่มันคงจะบอกเพื่อนของมันทุกคนแล้วใช่ไหมว่ามันมีอะไรกันกับเราแล้ว เลวที่สุด... 


พวกผมสองคนเดินมาเรื่อยๆก็ถึงเวลาที่จะต้องแยกกัน 


"เอาของกูมาให้หน่อย..." ผมบอกไอ้ฟิกส์ให้เอาของที่อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของมันมาให้ เพราะผมฝากมันไว้แล้วก่อนหน้านี้ที่จะเจอกันที่ชายหาด มันก็หยิบให้พร้อมกับมองมาที่คอของผม


"คอมึงไปโดนไรมา?" มันถามพร้อมกับยื่นโทรศัพท์และก็กระเป๋าตังค์มาให้ผม


"ไม่มีอะไรหรอก..." ผมพูดปัด


"เดี๋ยวกูโทรหาอีกที..." ผมรีบเดินหนีมันขึ้นไปบนตึกทันที บ้าโคตรๆ เดินผ่านเพื่อนที่กำลังลงมาจากตึก เขาก็เอาแต่มองมาที่รอยบนคอของผม จนผมต้องยกมือขึ้นมาปิด คิดไปคิดมามันก็ทำให้ผมโกรธไอ้กิวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่น่าไปอ่อยคนแบบมันเลย 


"...." ลืมไปอีกว่ากุญแจอยู่กับมัน


"ทำไมซวยจังวะ..." ผมพูดออกมาเซ็งๆ ก่อนที่จะยืนกอดอกรอมันอยู่หน้าห้อง...


..


ผ่านไป 5 นาที 


ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินขึ้นมาบนตึก และก็ปรากฏว่าเป็นมันแต่ตอนนี้มันใส่เสื้อแล้ว แต่ก็ยังตัวเปียกเหมือนกันกับผม มันมองมาที่ผมด้วยสายตานิ่งๆ 


"หึ..." แถมยังกระตุกยิ้มอีกต่างหาก เห็นแล้วอยากจะกระโดนกัดคอมันมากๆบอกเลย


แกร๊ก...


พรึ่บ!


พอประตูเปิดออกผมก็เดินแทรกมันเข้าไปในห้องทันที ไม่รู้หรือไงว่าทำให้คนอื่นรอ


"รีบไปตายหรอ?" มันถาม ผมที่กำลังนั่งรื้อหาเสื้อผ้าในกระเป๋าอยู่ก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับมันทันที


"เมื่อกี้นายทำบ้าอะไรของนาย?" ผมถามมันไปด้วยใบหน้าโกรธๆ ผมหมายถึงตอนที่มันถามถึงรอยบนคอของผม


"กูทำอะไร?" มันถามกลับ


เพี๊ยะ!


"ยังจะกล้ามาถามอีกหรอว่าทำอะไร?" ผมตบไปที่ใบหน้าของมันอย่างแรงจนใบหน้าของมันหัน


"นายจงใจแกล้งฉันก็บอกมา..." ผมพูด มันก็หันมามองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ


ผลั่ก!


"อึก... ไอ้.. อื้อออออ" ยังไม่ทันตั้งตัวร่างของผมก็โดนมันผลักเข้าไปที่ผนังพร้อมกับแรงบดขยี้ที่ริมฝีปากทันที ผมทั้งเม้มปากไว้ทั้งดันไหล่ของมันออก แต่มันก็รุนแรงจนผมต้องยอมอ้าปากออกให้มันสอดลิ้นร้อนเข้ามากอบโกยความสุข มือหนาก็เลือนมาจับที่ท้ายทอยของผมพร้อมกับดึงให้เข้ามารับบดจูบที่แสนจะเร้าร้อนแรงขึ้นอีก


"อื้ออออ..." ผมพยายามสะบัดหน้าออกสุดชีวิตแต่ก็สู้แรงของมันไม่ได้ มันทั้งจูบทั้งแลกลิ้นกับผมอยู่นานสองนานจนผมรู้สึกแสบปากไปหมด ไม่นานมันก็ผละออกมามองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ ผมก็ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำใสๆที่ไหลออกมาตามขอบปากทันที


"หึ... รังเกียจกูขนาดนั้นเลยหรอ..." มันพูดถามออกมาเสียงเยาะๆ ผมก็หันหน้าหนีไปทางอื่นทันที ไม่อยากมองหน้ามันละ เกลียด... ไม่ชอบ...


"ทำตัวเป็นเมียที่ดีไม่ได้เลยใช่ไหม?" มันถามออกมาพร้อมกับเลื่อนมือมาลูบไล้ใบหน้าของผมจนผมต้องสะบัดหน้าหนี


"ห๊ะ!?" เสียงตะคอกของคนตรงหน้าทำให้ผมถึงกับสะดุ้งตกใจขึ้นมาทันที 


"มึงจะตะโกนทำไม..." ผมถามพร้อมกับดันร่างของมันออก แต่มันก็ไม่ยอมปล่อย จนผมต้องหันไปมองหน้ามันด้วยสีหน้ายอมแพ้


"กูจะไปอาบน้ำกิว..." ผมพูดบอกมันเสียงเหนื่อยๆ มันก็มองหน้าผมนิ่งๆสักพัก ก่อนที่จะผละออกจากร่างของผม ผมก็รีบก็หยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำทันที...


..


..


เหนื่อย...


หลังจากที่อาบน้ำเสร็จผมก็ต้องลงไปทานข้าวเย็น และก็ทำกิจกรรมสานมิตรภาพเนื่องจากเป็นคืนสุดท้าย บางคนก็ต่างพากันร้องไห้แต่มันไม่ใช่เลยสำหรับผม ในสมองตอนนี้มีแต่เรื่องของไอ้กิวให้เครียด ผมก็ไม่รู้จะเครียดไปทำไม ทั้งๆที่กลับไปก็แยกกันอยู่แล้ว โอกาสที่จะเจอมันก็จะได้น้อยลงด้วย 


"เฮ้ออออ..." ผมถอนหายใจออกมา ตอนนี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ห้าทุ่มแล้ว รุ่นพี่ก็ปล่อยให้กลับมาพักผ่อน มองไปรอบๆตอนนี้ตามถนนก็มีเพียงแค่แสงสว่างจากหลอดไฟ ลมก็พัดมากระทบร่างเป็นระยะๆพอให้รู้สึกหนาว จะว่าไปแล้วก็เร็วเหมือนกัน ได้ประสบการณ์อะไรใหม่ๆในค่ายนี้เยอะมากพอสมควร ถึงจะเป็นประสบการณ์แย่ๆก็เถอะ ผมเดินมาเรื่อยๆ ถ้าถามถึงไอ้ฟิกส์ละก็ มันโดนไอ้คนที่ชื่อว่าหนึ่งลากไปละ เห็นบ่นๆกันเรื่องเข้าห้องไม่ได้ 


"น้องนาวครับ..." เสียงเรียกดังขึ้นผมก็จึงหันไปมอง ก็เห็นพี่มาร์ชยืนมองมาที่ผมอยู่ เอ่อ... ผมลืมบอกไป พักนี้ก็มีรุ่นพี่คนนี้แหละครับ คนที่ชอบแอบมองมาที่ผมบ่อยๆ และก็เป็นคนเดียวกับคนที่มาห้ามผมกับไอ้ฟิกส์ตอนออกไปซื้อขนมปังกินเมื่อวันแรก ผมก็เพิ่งรู้จักกับพี่แกตอนกิจกรรมที่เพิ่งจะผ่านมานี่แหละครับ


"พี่มาร์ชไม่ไปนอนหรอครับ?" ผมถาม ร่างสูงก็ค่อยๆเดินเข้ามาหา สงสัยพี่มันคงจะเพิ่งประชุมกับเพื่อนๆเสร็จ 


"เห็นเรายืนอยู่คนเดียวพี่ก็เลยเข้ามาทัก..." พี่มาร์ชพูดบอก ตอนนี้มองไปรอบๆก็ไม่ค่อยจะมีคนแล้ว เหลือแค่บางคนที่ไปซื้อมาม่าเอามากินรอบดึก และก็รุ่นพี่บางคนที่เพิ่งจะประชุมเสร็จ


"มีอะไรรึเปล่าทำไมดูเครียดๆ" พี่มาร์ชถามขึ้นอีก ผมก็ถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้หินอ่อนยาว พี่มาร์ชก็เดินมานั่งตาม 


"ก็นิดหน่อยครับ เรื่องไร้สาระ..." ผมพูดแต่ก็ไม่ได้หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้ผมกับพี่มันก็ไม่ได้นั่งชิดกันสักเท่าไหร่


"มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ..." พี่มาร์ชพูด ผมก็จึงหันไปมอง ก็เห็นใบหน้าหล่อๆที่แสดงถึงความเต็มใจที่จะช่วย ผมก็จึงยิ้มให้ก่อนที่จะหันกลับมา 


"ไปนอนไอ้มาร์ช จีบเด็กหรอมึงอ่ะ..." เสียงตะโกนของกลุ่มรุ่นพี่ผู้ชายที่กำลังเดินผ่านไปดังขึ้นผมก็จึงหันไปมอง 


"เชี่ยไร..." พี่มาร์ชตะโกนด่ากลับ ก่อนจะหันมามองหน้าผมพร้อมกับยิ้มให้ ผมก็จึงยิ้มให้กลับ


ผมรู้นะว่าคนตัวสูงที่นั่งข้างๆกำลังจีบผมอยู่ ผมคิดว่าตอนแรกก็จะทำแบบเดียวกันเหมือนกับไอ้กิว แต่ตอนนี้จิตใจผมมันกลับสั่งให้พอก่อน...


"...." อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนว่าพี่มันขยับเข้ามาชิดร่างของผมมากขึ้น แถมยังยกมือขึ้นไปไว้ตามแนวด้านบนของพนักเก้าอี้ จนมันดูเหมือนว่ากำลังกอดผมอยู่ ผมก็หันไปมองแต่ดูเหมือนร่างสูงก็จะทำหน้าเขินๆก่อนจะหันหน้าหนีผม


ผมควรทำไงดี...


ผมควรบอกพี่มันไปตรงๆไหม เอาจริงการที่ผมจะไปให้ความหวังคนอื่นไปมัวมันก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่


"หึ..." เสียงหัวเราะของใครคนหนึ่งดังขึ้น ผมก็จึงเงยหน้าขึ้นไปมอง


"กิว..." ผมเรียกพร้อมกับลุกขึ้นยืน พี่มาร์ชก็จึงลุกขึ้นตาม


"ให้ผัวไปนอนรอที่ห้องคนเดียว... ที่แท้มึงก็แอบมานั่งอยู่กับผู้ชายคนอื่นหรอห๊ะ?" มันพูดเสียงประชดชัน แถมยังหันไปจ้องหน้าพี่มาร์ชเขม็ง


"มึงอย่ามัวได้ไหมกิว..." ผมพูดเสียงเหนื่อยๆ


หมั่บ!


อยู่ดีๆมันก็เข้ามากระชากมือของผมแล้วก็ดึงผมไปไว้ด้านหลัง จนผมเกือบจะล้ม พี่มาร์ชจะเข้ามาช่วยแต่มันก็ยืนขว้างไว้


"ทำอะไรของนาย?" พี่มันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ


"ขอโทษนะครับ... เรื่องของผัวเมีย..." มันพูดก่อนที่จะบีบรัดข้อมือผมไว้แน่น แล้วก็ลากผมออกไปทันที


"เอ่อ.. พี่มาร์ชนาวขอโทษนะ..." ผมหันมาพูดบอกคนที่ยืนทำหน้างงอยู่


"มีอะไรให้พี่ช่วยไหมนาว?" พี่มาร์ชตะโกนถาม ตามจริงผมก็ไม่อยากให้พี่มันมีเรื่องกับไอ้บ้านี่สักเท่าไหร่


"มะ..ไม่ครับ.. โอ๊ย... ฝันดีครับ..." ผมพยายามหันไปพูดบอกพี่มาร์ช แต่ไอ้คนที่ลากผมไปอยู่ก็บีบกระชากอยู่นั้นแหละ จนผมหันไปมองตามหลัง


"กูเดินเองได้กิว..." ผมพูด มันก็จึงหยุดพร้อมกับหันมามองหน้าของผมด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนที่จะปล่อยมือผมออก ผมก็รีบจับข้อมือของตัวเองทันที เจ็บฉิบหาย... เป็นบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้


"...." ผมก็ขมวดคิ้วมองหน้ามันกลับ แต่สักพักมันก็เดินนำออกไป


"เฮ้อออ..." ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินตามมันไป 


..


..


พอขึ้นมาบนตึกผมก็เห็นมันยืนรอผมอยู่ สงสัยคงจะให้ผมเข้าห้องก่อนมันถึงจะปิดประตู ผมก็มองหน้ามันนิดๆก่อนที่จะเดินผ่านเข้าห้องไป มันก็เข้ามาตามก่อนที่จะปิดประตู


ตึ้ง...


มันปิดประตูเสียงดังจนผมสะดุ้งตกใจหันไปมอง แต่พอเห็นใบหน้าของมันก็ทำให้ผมต้องหันหน้าหนี...


"หึ... อ่อยทุกคนเลยนะมึงน่ะ..." มันพูดเยาะเย้ยใส่ผม ผมก็หันไปมองก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วก็เดินไปนอนที่เตียงนอนของตัวเอง 


"ก็แล้วแต่มึงจะคิด..." ผมพูดก่อนที่จะนอนห่มผ้าหันหลังให้มัน เหนื่อย... อยากพักเต็มที


ทำไมวันนี้ถึงมีแต่เรื่องซวยๆวะ ตั้งแต่อยู่ห้องเดียวกันกับมัน ผมก็แทบมีแต่เรื่องให้ปวดหัว ไม่น่าเลย... ไม่น่าเลยจริงๆ


"...." รู้สึกเหมือนมันก็จะจ้องมาที่ผมสักพัก ก่อนที่จะเดินไปปิดไฟที่มันถูกเปิดไว้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนแรก แล้วก็ได้ยินเสียงขึ้นไปบนเตียงนอนอีกฝั่ง...


ชั่งมันเถอะ...


พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว....


เดี๋ยวก็คงจะจบสักที....


..


..


..


ค่ำคืนนี้ก็ยังคงดำเนินผ่านไปเรื่อยๆจนคนทั้งสองที่ตอนแรกมีแต่เรื่องให้คิดในสมองก็นอนหลับลงไปในที่สุด รู้สึกตัวอีกทีก็มีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาในห้องแล้ว...


"อือออ..." ผมค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา มองไปที่เตียงนอนอีกข้างก็เห็นไอ้กิลมันนอนหันข้างมาหาผมอยู่ ผมค่อยๆหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าตอนนี้เวลา 7:30 แล้ว รุ่นพี่นัดตอนแปดโมงครึ่ง ให้ไปทานข้าวกันก่อนแล้วจึงจะให้ฟังบรรยายจากอาจารย์ที่ได้รับเชิญมาสอนเมื่อตอนวันแรกและก็จะเป็นกิจกรรมประมวลผลภาพถ่ายจากรุ่นพี่ พอทุกอย่างเสร็จสิ้นก็จึงทานข้าวเที่ยงและก็กลับมาเก็บของและก็ไปรวมตัวกันเพื่อที่จะได้กล่าวปิดงานแล้วก็จึงขึ้นรถกลับ ผมค่อยๆลุกขึ้นลงจากเตียงพร้อมกับยืดเส้นยืดสาย หันไปมองก็เห็นไอ้กิลมันกำลังลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเกาหัว 


"รุ่นพี่นัดกี่โมง" มันถามเสียงนิ่งๆ แล้วไม่เคยฟังที่รุ่นพี่บอกเลยหรอวะ


"แปดโมงครึ่ง" ผมตอบก่อนที่จะรีบหันมาหาเสื้อผ้าและก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ...


"หึ... หนีกูไม่รอดหรอกนาว..." ร่างสูงพูด



EMMA HEARTFILIA

เดี๋ยวต่อจากนี้จะอัพหนึ่งกับฟิสิกส์ให้ทันคู่นี้ก่อนนะครับ

รีดบอกทำไมมึงไม่อัพตอนเช้าเลย 5555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว