กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่16 ชีวิตในกำมือ

ชื่อตอน : ตอนที่16 ชีวิตในกำมือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 751

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16 ชีวิตในกำมือ
แบบอักษร

​ชีวิตในกำมือ


รถหรูของอนภัทรเคลื่อนตัวออกมาไกลจากบ้านแสงสุริยาจุดหมายปลายทางของเขาคือโรงงานแปรรูปอาหารทะเลมรดกที่คุณตาของเขามอบให้กับครอบครัวอันโสมม

ยิ่งรู้ว่าตัวเองสูญเสียอะไรไปบ้างอนภัทรก็ยิ่งจงเกลียดจงชังสุธีมากขึ้นเป็นเท่าทวี คนที่ทำทุกอย่างเพื่อเงินเพื่อความสุขสบายของตัวเองยิ่งคิดเขาก็ยิ่งขยะแขยงและเกลียดชัง

สายตาคมเหลือบมองหญิงสาวที่สุดจะดื้อรั้นเธอเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางไม่พูดไม่มองหน้าหรือสนใจอะไรในตัวเขาเลยสักนิด ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากมองกิริยาต่อต้านนั้นอย่างชินชามีหรือที่ท่าทางแข็งข้อของแก้วกันยาจะสามารถเอาชนะเขาได้

"เป็นอะไรไปคุณ?..." อนภัทรมองแก้วกันยาที่ยังคงนั่งนิ่งสายตาทอดมองทิวทัศน์ภายนอก

"นี่...ผมพูดกับคุณอยู่นะได้ยินผมรึเปล่า"

"...." แก้วกันยาได้ยินแต่เธอเบื่อที่จะต่อปากต่อคำกับคนที่ขยันยียวนกวนประสาทเธอที่สุด

"ผมพูดอะไรผิดหูนิดผิดหูหน่อยก็ทำเป็นงอนนะคุณน่ะ!" อนภัทรเย้า

"ฉันไม่ได้งอน!" แก้วกันยาหันมามองอนภัทรอย่างขุ่นเคือง คำว่างอนมันสมควรจะใช้กับคนที่สนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีแต่เธอกับเขามันยังห่างจากคำนั้นอีกหลายขุม   "เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น!" แก้วกันยากระแทกเสียงใส่

"แต่ผมว่าเราสนิทกันนะ...แนบแน่นเลยทีเดียวล่ะคุณว่ามั้ย" อนภัทรยิ้มยั่ว

"คุณ!" แก้วกันยาโกรธจัด เธอเข้าใจความหมายของคำว่าแนบแน่นนั้นดีอนภัทรถนัดนักกับการยั่วโทษะของเธอแม้ว่าจะพยายามควบคุมมากแค่ไหนสุดท้ายก็ตกลงไปในเกมส์สงครามประสาทที่เขาขยันปลุกปั่นเธออยู่ดี

"เลิกเอาเรื่องแบบนั้นมาข่มขู่ฉันซะที!"

"ก็มันได้ผลทุกครั้งนี่นาแล้วทำไมผมถึงต้องเลิกขู่คุณล่ะ" อนภัทรยิ้ม

"ฉันเกลียดคุณ!" 

"เหมือนกัน...ทั้งคุณทั้งพ่อคุณเลย!" อนภัทรยิ้มเย็น

"ถ้าคุณเกลียดฉันจริงๆก็ช่วยอยู่ห่างๆฉันจะได้มั้ย...ต่างคนต่างอยู่!"

"ไม่!...ผมมันพวกโรคจิตชอบเก็บคนที่เกลียดไว้ข้างตัว"

"แต่ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณ!"

"แล้วใครสนล่ะ"

"คุณ!!!"

"เลิกเถียงผมเถอะ!...เพราะคุณไม่มีวันชนะ"

รถหรูของอนภัทรผ่านประตูรั้วของโรงงานเข้ามาอย่างง่ายดายเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นว่าคนที่นั่งมาข้างๆเป็นใคร ชายหนุ่มจอดรถที่หน้าตึกท่ามกลางสายตาของเหล่าพนักงานที่ดูจะให้ความสนใจเขาเป็นพิเศษ อนภัทรปั้นหน้าเป็นสุภาพบุรุษแสนดีโดยมีแก้วกันยาให้ความร่วมมือแบบฝืนๆ

"ลงมาสิคะ" อนภัทรยื่นมือให้แก้วกันยาจับ หญิงสาวปรายตามองมือหนาอย่างนึกรังเกียจก่อนที่จะดันมือออกและลงมาจากรถด้วยตัวเอง อนภัทรไม่ได้ว่าอะไรเขายังคงยิ้มแย้มอารมณ์ดีแสร้งทำเป็นคนดีต่อหน้าสายตาคนนับสิบที่จับจ้องมายังเขา

"ให้ผมไปส่งที่ห้องทำงานมั้ย"

"ไม่ต้อง!" แก้วกันยาเสียงแข็ง

"ทำไมล่ะ...ผมยังไม่อยากกลับเลยนะอยากอยู่กับคุณนานๆ"

ร่างหนาขยับเข้าไปยืนประชิดตัวหญิงสาวพลางลูบหัวเธอเบาๆ

"นี่คุณ!" แก้วกันยาตวาดใส่แบบที่พอได้ยินกันแค่สองคน หญิงสาวมองออกไปรอบๆตัวก็เห็นว่าเหล่าพนักงานต่างมุ่งความสนใจมาที่เธอ

"ยิ้มสิทำหน้าให้มันมีความสุขหน่อย"

"เพื่อ?"

"แฟนมาส่งทั้งทีก็ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิคุณ"

"คุณไม่ใช่แฟนฉัน!" แก้วกันยาย้อน

"งั้นเหรอ" อนภัทรจ้องแก้วกันยานิ่ง

"ฉันเล่นละครไม่เก่งเหมือนคุณหรอกนะ!" แก้วกันยารู้ดีว่าอนภัทรกำลังคิดอะไร

"ถนัดแต่ใส่หน้ากากจอมปลอมสินะ!" อนภัทรย้อน

"นี่!"

"ตัวคุณแลกกับคนในครอบครัวที่คุณรักอย่าลืมสิ!" อนภัทรยิ้ม

"ฉันไม่เคยตกลงอะไรกับคุณ!"

"ก็แล้วแต่...เย็นนี้ผมจะมารับห้ามหนีกลับก่อนล่ะ"

อนภัทรขยับออกห่างพลางยิ้มให้หญิงสาวอย่างอบอุ่นก่อนจะขับรถออกไป 


แก้วกันยามองรถของชายหนุ่มอย่างเจ็บแค้นจะมีวิธีไหนที่สามารถทำให้เธอหลุดพ้นจากผู้ชายสองหน้าสารเลวคนนั้นบ้างมั้ยนะ

คำถามเดิมๆยังคงฉายซ้ำๆในห้วงความคิด

พ่อเธอกับหมอนั่นมีความแค้นอะไรต่อกัน?

ทำไมเขาพูดเหมือนรู้จักทุกคนในครอบครัวเธอดีผิดกับเธอและพ่อที่แทบไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ?

ความแค้นอะไรกันนะที่ทำให้เขาตั้งป้อมเป็นศัตรูกับครอบครัวเธอขนาดนี้?

ทุกคำถามมีแต่ความว่างเปล่าตราบเท่าที่ตัวของอนภัทรยังคงเก็บงำปริศนานั้นเอาไว้ เธอก็คงไม่ต่างจากหมากหนึ่งตัวหรือนักแสดงหนึ่งคนที่ต้องเล่นไปตามบทที่ชายหนุ่มขีดเขียนเอาไว้เพราะเธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับความจริงที่อนภัทรจ้องจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ได้นั่นเอง



บ้านตระกูลกิจจา

ทัศนีย์ออกมายืนคุมคนงานที่กำลังตัดแต่งต้นไม้ที่หน้าบ้านอย่างเข้มงวด เธอต้องการให้ทุกอย่างในบ้านนี้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบแม้จะมีบางอย่างที่เป็นจุดดำมืดด่างพล้อยในชีวิตที่แสนสมบูรณ์พร้อมของเธอก็ตาม 

หญิงสูงวัยมองรถหรูของลูกเลี้ยงที่กำลังเลี้ยวเข้ามาในบ้านอย่างขุ่นเคือง แค่เห็นรถเธอก็พาลจะหยุดหงิดอารมณ์เสียขึ้นมาเสียแล้ว

"เมื่อไหร่มันจะไปให้พ้นหูพ้นตาฉันสักทีนะพี่แช่ม" ทัศนีย์หันไปบ่นกับแม่บ้านคนสนิท

อนภัทรจอดรถอย่างใจเย็นเขาเห็นแล้วว่าแม่ใหญ่กำลังมองมาที่รถของเขาอย่างไม่สบอารมณ์แต่มีหรือที่เขาจะสนใจอะไรที่แม่ใหญ่ไม่ชอบเขาก็จะทำทั้งหมดทั้งสิ้น

ชายหนุ่มลงจากรถและเดินตรงไปหาหญิงสูงวัยหมายจะเย้าแหย่ยั่วอาการความดันหรือไมเกรนให้กำเริบเล่นๆ

"นายหัว..." ลูกน้องคนสนิทของอนภัทรเดินตรงเข้ามาหาเจ้านายอย่างรีบร้อนทำเอาชายหนุ่มต้องหยุดเดินและหันไปมองด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจัง   "ได้ข้อมูลมาแล้วครับ" 

"ตามฉันมา" อนภัทรหันหลังกลับเดินตรงไปยังเรือนขาวในทันทีปล่อยให้ทัศนีย์มองตามด้วยความขุ่นข้องใจ





ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว