facebook-icon

หากต้องการติดตามไรท์กดที่คำว่า Queen.P เลยค่ะ {เปิดPre-Order เรื่องนี้แล้วน้า} ไรท์ขอขอบคุณทุกๆแรงสนับสนุนและทุกๆคนที่ติดตามผลงานนะคะ *ตอนล่าสุดอ่านฟรี 2 วัน.ก่อนทำการติดเหรียญนะคะ*

ชื่อตอน : EP.03 เจอคนบ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 101.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03 เจอคนบ้า
แบบอักษร

EP.03 เจอคนบ้า

-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-

[Paifon Talk]

09:30น.

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกฉันใช้เวลาอยู่นานในการทำใจกว่าจะออกจากบ้านมาได้ เออ..ไม่ใช่ทำใจเรื่องเรียนหรืออะไรหรอกนะ

ก็เรื่องรถคันใหม่ที่คุณพ่อพึ่งไปถอยมาให้นี่แหละ คือฉันกลัวจะไปขับชนใครเขาเข้าหนะสิเพราะปกติไม่ได้ขับรถเองหรอกคนขับรถทั้งนั้นคะ

เอาเถอะยังไงตอนนี้ฉันก็ขับรถมาถึงมหาลัยแล้ว(ขับมาอย่างปลอดภัยนะ) ในระหว่างที่ฉันปิดประตูรถและกำลังจะรีบไปลานเกียร์เพราะวันนี้ปี1ต้องมาเข้าเชียร์หนะสิ มันก็คงเหมือนๆกับกิจกรรมรับน้องหละมั้ง

แต่วันนี้โชคไม่เข้าข้างฉันสักเท่าไหร่...ทำไมหนะเหรอก็ฉันรีบจนหันไปชนเข้าแผงอกของใครคนนึงเข้าหนะสิ ปึ้ก!! โอ้ยยย~

" นี่นายมาอยู่ข้างหลังฉันทำไม!? " ฉันถอยออกห่างเขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความหงุดหงิด ให้ตายเถอะตัวเขาแข็งอย่างกับหินแหนะฉันพึมพำอยู่ในใจ

" คุณเดินชนผมเองหนิ "

" เออชั่งเถอะ นายมีธุระอะไรกับฉันป่ะ? "

เขาตอบกลับฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์สุดๆราวกับว่าเขาไม่ได้ผิดที่มายืนอยู่ข้างหลังฉัน

แต่เอาเถอะฉันไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาต่อปากต่อคำกับเขาหรอกนะ ฉันเลยต้องรีบถามตัดบทไปไม่อยากมาเสียเวลาทะเลาะด้วย แค่นี้ฉันก็สายมามากแล้ว

" เอารถบ้าของคุณไปจอดซองอื่น "

" ห้ะ?! นายจะบ้าป่ะ ฉันเห็นก่อนจอดก่อนทำไมต้องย้ายด้วย! อ่อแล้วรถฉันก็ไม่ใช่รถบ้านะนายรู้มั้ยว่ามันราคากี่สิบล้านหนะ#%*€$*¥*&@~ "

นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน จู่ๆจะมาไล่ที่จอดรถคนอื่นเขาแบบนี้เนี่ยบ้าไปแล้วรึไง จากทีแรกฉันว่าจะไม่เสียเวลาทะเลาะด้วยแล้วนะ แต่นายบ้านี่ดันมาพูดแบบนี้มันทำให้ฉันโมโหจนควันแทบพุ่งออกหูแหนะ

และด้วยความที่ปลายฝนคนนี้ไม่ค่อยจะยอมคนสักเท่าไหร่ ฉันสวนกลับร่างสูงไปแบบคิดคำพูดแทบจะไม่ทันเลยแหละ แหมเขากล้าดียังไงมาว่ารถของฉันกัน รู้น้อยไปซะแล้วรถคนนี้หนะราคาเหยียบ20ล้านเชียวนะ

" ราคาเท่าไหร่ผมไม่สน นี่ที่จอดรถผม "

" ฉันไม่ย้าย! "

" แน่ใจนะ "

" เออสิ ฉัน! ไม่! ย้าย! โว้ยยย "

ฉันตะโกนใส่คนตัวสูงตรงหน้าไปด้วยความหงุดหงิด แต่ฉันจะบ้าตายจริงๆโวยวายไปขนาดนั้นแต่เขากลับทำหน้าตานิ่งเฉยราวกับไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันเลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงตรงหน้าไม่พูดอะไรได้แต่ยืนจ้องมาที่ใบหน้าฉันนิ่งๆ...นายนี่ก็หน้าตาดีนะแต่ทำไมหน้าด้านแบบนี้หละเนี่ย ฉันคิดในใจ

" จะมองหน้าฉันอีกนา..ว้าย!! "

ปึ้ก!! ไวกว่าความติด ร่างสูงตรงหน้าโน้มตัวลงมาพลางยันท่อนแขนแข็งแรงไว้กับรถฉัน และล็อคตัวฉันไว้ด้วยท่อนแขนนั่น

เขาเบียดตัวเองเข้ามาเรื่อยๆจนตัวฉันถอยไปติดกับประตูรถ...วินาทีนั้นฉันทำตัวไม่ถูกเลย ร่างสูงก้มหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆทำให้ฉันต้องก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา..

การกระทำของผู้ชายคนนี้ทำให้ใบหน้าฉันร้อนขึ้นมาทันที..ใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกแหนะ (จะเขินทำไมเนี่ยอิฝนมีแฟนอยู่แล้วท่องไว้ๆๆ)

ฉันตัดสินใจเงิยหน้าขึ้นเพื่อสู้หน้าเขา แต่ฉันก็ไปสะดุดเข้ากับใบหน้าร้ายกาจนั่น..นัยตาของเขามันเป็นสีดำเทาเข้มๆสวยมาก

เรือนผมของเขาก็เป็นสีเดียวกับดวงตาคู่นั้นใบหน้าและสายตาของเขาชวนให้ใจละลายสุดๆเลยหละ..มองไปมองมาอีตาบ้านี่ก็หน้าตาดีเหมือนกันนะเนี่ย~

เอ้ะ!!แล้วนี่ฉันจะไปชมนายบ้านี่ทำไม..มีแฟนแล้วๆโอ้ยอย่าลืมสิ!!..ฉันพยายามย้ำกับตัวเองอยู่ในใจซ้ำๆ และในระหว่างที่ฉันต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่นั้น...


ฟื้บ!!~

" เห้ย นี่นาย!เอากุญแจรถฉันคืนมานะ " จะอะไรซะอีก ก็นายบ้านี่เล่นทีเผลอแย่งกุญแจรถจากมือฉันไปหนะสิ นี่เขาจะขโมยรถฉันเหรอเนี่ย? ไม่ได้นะ!!

" แล้วนี่จะทำอะไรออกมาจากรถของฉันเลยนะ! "

" รอนี่ เดียวมา "

เขาดันตัวฉันออกก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถฉันแล้วขับออกไป ต่อหน้าต่อตาฉัน..โอ้ย!! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!! ตอนนี้ฉันโมโหจนแทบจะเผาลานจอดรถบ้าๆนี่ทิ้งได้อยู่แล้วนะ

โอ้ยย รถของฉันลูกรักของฉันนน ถ้านายนั่นไม่เอารถฉันมาคืนนะ ฉันจะฟ้องคุณพ่อให้หนักเลยคอยดูเถอะ!! นายนี่ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันเป็นลูกใคร


ฉันยืนเดือดอยู่ตรงนั้นได้ไม่นานนายบ้าขี้ขโมยนั่นก็เดินกลับมา...เดินชิวมากจ้าประดุจทำทุกที่ให้เป็นรันเวย์ นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นนายแบบรึไง..

" นี่นายเอารถฉันไปจอดที่ไหน?!! " พอเขาเดินมาถึงฉันรีบถามไปเลย ตอนนี้ฉันหงุดหงิดมากเพราะฉันกำลังจะไปเข้าเชียร์สายหนะสิ

" โน่นน~ " ร่างสูงตอบกลับพลางชี้ไปที่รถ..ฉันก็กวาดสายตาไปตามทางที่เขาชี้ไป โอโหหหห! ไกลมากอะนี่เขาจงใจจะแกล้งฉันชัดๆ

" โอ้ยอีตาบ้า!! เอากุญแจรถคืนมาเลย!! " ฉันไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว เลยตัดบทไปเลยขืนเถียงต่อนี่ไม่จบแน่ๆ

" อะ :) " คนตัวสูงยื่นกุญแจรถมาให้ ก่อนจะฉีกยิ้มร้ายออกมาราวกับว่าฉันแพ้เขาแล้ว เหอะ!ฉันไม่ได้แพ้ย้ะฉันแค่ไม่อยากเสียเวลาเฉยๆหรอก

" ขอบคุณ! หวังว่าคงไม่เจอกันอีกนะ! "

" หึๆ :) "

พูดจบฉันรีบเดินสะบัดตูดหนีนายนั่นมาอย่างเร็วเลยแหละ นี่แค่วันแรกก็เจอคนบ้าละ ฉันยังต้องเจออะไรอีกมั้ยเนี่ย~

[Paayu Talk]

สวัสดีครับผมชื่อ พายุ

ชื่อจริง : พชรพล อนันต์ไพศาล ก็รู้ๆกันอยู่..ผมเป็นลูกมาเฟียครับ เป็นลูกคนโต ผมอายุ 21 และตอนนี้เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา ปี3 และผมยังดำรงตำแหน่งเฮดว้ากของคณะนี้ด้วย

วันนี้ผมรีบมากเพราะผมต้องไปเข้าเชียร์ เพื่อว้ากปี1 และตอนนี้ผมกำลังจะเอารถมาจอดแต่ดันเจอคนมาจอดทับที่ซะนี่..

หึ Audi spyder เหรอ?..รถหรูเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ เจ้าของรถแม่งเป็นผู้หญิงซะด้วย พอเธอเปิดประตูก้าวลงจากรถมาทำเอาผมตาค้างไปเลย...เธอลงรถมาอย่างกับนางพญาเลยหวะ ใส่แว่นดำด้วย..โคตรจะเซ็กซี่

มองใกล้ๆหุ่นเธอนี่จัดว่าเด็ดสัส กระแทกใจผมจังๆเลย ก้นเป็นก้น เอวเป็นเอว ตัวเล็กสเป็กผมเลยหวะ ตอนนี้ผมไม่สนรถแล้ว..ผมสนเจ้าของรถมากกว่า :)

แต่เสียดายยัยนี่ดื้อไปหน่อย เพราะนอกจากจะเดินชนผม มาจอดรถทับที่ผมไม่พอยังมาโวยวายใส่ผมเป็นชุด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร ป้ายก็เขียนอยู่ว่า VIP Lamborghini คงจะเป็นเด็กปี1หละมั้ง

เธอสูงแค่อกผมเท่านั้น และที่สำคัญเธอสวยครับผมยอมรับ เห็นตัวเล็กๆแบบนี้แม่งมีพลังมหาศาลในการโวยวายมาก

แต่เอาเถอะวันนี้ผมรีบเลยอยู่เล่นกับเธอได้ไม่นาน ยังไงเราก็ได้เจอกันอีกแน่ๆ ทำไมหนะเหรอ..ก็ผมดันเห็นหนังสือวิศวะในมือเธอแล้วหนะสิ :)

[Paifon Talk]

09:45น.

ฉันเดินหนีนายบ้านั่นเพื่อจะมาลานเกียร์ แต่ลานเกียร์ของคณะวิศวะนี่ไปทางไหนหละ..

'โอ้ยยยละกูจะไปเข้าเชียร์ทันมั้ยเนี่ย~ '

ฉันพึมพำอยู่ในใจ..ไม่ได้การละแบบนี้ต้องถามคะ ว่าแล้วฉันตัดสินใจเดินเข้าไปถามผู้หญิงที่ยืนหันหลังอยู่ด้านหน้าฉันเลย

" โทษนะคะ รู้ป่าวว่าลานเกียร์คณะวิศวะไปทางไหนอะ? " เธอหันหน้ามา...แต่เดียวนะผู้หญิงคนนี้หน้าคุ้นมากอะคิดแปบ..



" เห้ย!!! อิเพลิน " พอนึกได้ฉันก็รีบทักเลย

" เห้ย!!! อิฝน "

" มึงมาเรียนที่นี่ได้ไง? หู้ยยคิดถึง ไม่เจอมึงนานมากอะ "

เพลินเป็นเพื่อนรักฉันตอนที่ฉันไปเรียนNZใหม่ๆ แต่พอจะขึ้น Grade 12 [ ม.6 ] เพลินก็ต้องย้ายไปเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศส อย่างกะทันหัน

เพราะเธอดันไปมีเรื่องตบกับเด็กต่างชาติจนเข้าโรงพยาบาลไป2คนหนะสิ ตอนนั้นตั้งแต่ยัยเพลินไม่อยู่ฉันก็เหงามากอะเพราะฉันไม่มีใครที่สนิทมากๆเลย เวย์ก็กลับไทย เพลินก็ไปเรียนที่อื่น..

" เออคิดถึงเหมือนกัน ก็พ่อกูย้ายมาคุมงานที่ไทยกูเลยต้องมาด้วย แล้วมึงอะ..มาเรียนนี่ได้เนี่ย? "

" จะให้กูเล่าสั้นๆหรือเล่ายาวๆ555555 "

" สรุปมาเลย มึงก็รู้กูไม่ชอบฟังอะไรนานๆ5555"

" คือกูอยากเรียนหมอไงมึงก็รู้ แต่พ่อกูนางไม่ยอมเลยเอาเกรดกูยื่นเข้าวิศวะ พอกูรู้นี่ทั้งช็อคทั้งเศร้าเลยอะ " ฉันพยายามเล่าให้สั้นที่สุด

" อ่าวสรุปมึงเรียนวิศวะ? "

" เออดิ ก็พ่อกูให้ข้อเสนอกับกูอะแล้วกูปฏิเสธไม่ลงไงมึง "

" แล้วมึงยอมง่ายๆงี้เลย? "

ยัยเพลินถามเดียวสีหน้าสงสัยสุดๆ เพราะมันรู้ดีว่าฉันไม่ยอมใครง่ายๆ..เออออ เอาเฉพาะเรื่องที่ใช้เหตุผลนะ พอดีฉันไม่ใช่สายตบตีสักเท่าไหร่

" ไม่ยอมก็ต้องยอมอะ แต่ในความเศร้าก็ยังมีความสุขนะคะมึงงง " ฉันตอบนางไปพลางยิ้มหน้าระรื่นเลยแหละ

" ยังไงไหนเล่าาา "

" มึงดูนู้นนนน~ นั่นแหละข้อเสนอที่กูได้ " ฉันพูดพลางเอามือชี้ไปที่รถคันใหม่ของฉัน

" แหม พ่อมึงนี่นะรู้จุดอ่อนของลูกดีจริงๆ5555 " ยันเพลินตอบมาแบบไม่สงสัยอะไรเลยเพราะเธอรู้ดีว่าฉันอยากได้รถคันนี้มากแค่ไหน

" ใช่ม้ะเล่นแบบนี้ใครจะปฏิเสธลงวะ...เออละสรุปมึงรู้ป่ะว่าลานเกียร์วิศวะไปทางไหน? " คุยกันจนเกือบลืมว่าตัวเองรีบเออเอาเข้าไปนะอิฝน

" รู้ดิเพราะกูก็เรียนคณะนี้ค้าา "

" เห้ยจริง? " คือฉันอึ้งมากอะทีแรกฉันไม่คิดว่าฉันจะมีเพื่อนผู้หญิงในคณะแล้วอะ เพราะส่วนมากกว่า90%เป็นผู้ชายไง

" จริงดิวะ เออตอนนี้รีบไปเหอะมึง วันนี้เข้าเชียร์วันแรกด้วยใกล้สายแล้วเนี่ย "

" เออๆโอเคๆปะ "


ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

10:10น.

ฉันเดินมากับยัยเพลินไกลมากอะ..และแล้วฉันก็มาสายจนได้ ไม่น่าระลึกความหลังกับยัยเพลินนานเลย ในลานเกียร์คนเยอะมากอะตอนนี้เรากำลังเดินไปที่แถว แต่ดันมีเสียงใครบางคนตะโกนมาซะก่อน

" น้องคนที่มาสาย3คนนั้นอะ!! เลิกเชียร์พบพวกผมด้วยนะครับ!! " พี่ปี2ตะโกนมา...โอ้ยละจะตะโกนเสียงดังทำไมเนี่ยคนมองกันหมดแล้ววว

พวกเราก็พยักหน้าตอบรับไป แต่ทำไมฉันถึงรู้ว่าเป็นปีสองหนะเหรอก็เพราะปีสองจะมีป้ายชื่อสีฟ้าๆห้อยอยู่ที่คอหนะสิ ปีสามไม่มี

เห็นฉันแบบนี้ฉันศึกษาข้อมูลก่อนมาเรียนนะจะบอกให้..เออออ แต่ดันลืมศึกษาทางมาลานเกียร์หนะสิ แหะๆ

" เอ้ะเดียวนะมึงเรามาแค่2คนไม่ใช่เหรอวะ? พี่เขาตาบอดปะ " ฉันถามยัยเพลินเพราะเมื่อกี้พี่คนนั้นบอกว่า 'น้อง3คน' ฉันจำไม่ผิดแน่ๆและตอนพวกเรามาก็มีกันแค่สองคนนะ

" เออนั่นดิมากัน2คน จะมีใครอีกวะ.. "

" มีกูอีกคน!! " เสียงผู้หญิงคนนึงดังแทรกขึ้นมาด้านหลังเราสองคน

------------------------------------------

จบแล้วนะค้าสำหรับ EP.03 แหมพระนางเราเจอกันวันแรกก็จิกกัดกันเลยนะเนี่ยย เด็ดจริงๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว