กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่14 ก็ผมมันร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่14 ก็ผมมันร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 622

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2560 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14 ก็ผมมันร้าย
แบบอักษร

​ก็ผมมันร้าย


"มึงจะเอายังไงต่อไอ้ต้น" ภูวริศยิงคำถามใส่ทันทีที่อนภัทรเดินกลับเข้ามาในงาน ชายหนุ่มกังวลว่าอนภัทรจะทำอะไรบุ่มบ่ามจนห้ามปรามไม่ได้

"กูยังบอกทุกอย่างไม่ได้แต่มึงคอยดูความชิบหายย่อยยับของตระกูลนี้ก็แล้วกัน" อนภัทรกล่าวอย่างเยือกเย็นอย่างน้อยเขาก็สามารถทำให้สุธีสนอกสนใจในตัวเขาได้และมันคงไม่ยากหากเขาจะให้แก้วกันยาเป็นเครื่องมือในการเข้าหาสุธีอีกครั้ง

แต่เขาคงต้องสร้างหลักฐานบางอย่างที่จะเอาไว้ข่มขู่แก้วกันยาเพื่อไม่ให้เข้ามาทำลายแผนการณ์ของเขาได้

"มึงคิดดีแล้วเหรอ​?...แน่ใจนะว่ามึงจะไม่เสียใจภายหลัง" ภูวริศกล่าวอย่างกังวลใจแม้จะรู้ดีว่านี่คือความแค้นที่ฝังอยู่ในใจเพื่อนมาตลอดชีวิตแต่การที่เอาตัวเองเข้าไปเล่นกับไฟมันก็ต้องโดนสะเก็ดไฟเข้าสักวัน

"กูไม่สน!...อย่างน้อยกูก็จะไม่เสียใจอยู่ฝ่ายเดียวแน่ๆ"

"กูรู้ว่าห้ามอะไรมึงไม่ได้...ระวังตัวก็แล้วกันมีอะไรให้กูช่วยก็บอก" ภูวริศตบบ่าอนภัทรเบาๆ


ตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านอนภัทรเอาแต่คิดถึงเหตุการวัยเด็กที่เขาได้เจอกับสุธีครั้งแรก

ตอนนั้นเขากับแม่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแค่สองคนแม่ให้เหตุผลว่าพ่อต้องไปทำงานที่กรุงเทพเลยมาอยู่กับเราไม่ได้ซึ่งในวัยนั้นอนภัทรก็เชื่อที่แม่บอกมาโดยตลอดเขาเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายอย่างที่แม่ต้องการ

แม่เปิดร้านซักรีดเล็กๆมีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดจนทุกคนสนิทสนมคุ้นเคยกันดี แต่วันนี้ตอนที่เขากลับมาจากโรงเรียน

"แม่..." อนภัทรในวัยเด็กตะโกนลั่นร้านทันทีที่ผลักประตูเข้ามา

"ต้น!" แม่ปรามเด็กน้อยพร้อมกับหันไปมองผู้ชายผิวเข้มที่ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

"นี่เหรอหลานลุง...มานี่สิขอลุงกอดหน่อย" ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นกางแขนออกแต่อนภัทรก็รีบวิ่งไปหลับหลังแม่อย่างเขินอาย

"สวัสดีลุงสุธีสิต้น" แม่บอกอนภัทรอย่างใจเย็นเด็กน้อยจึงยกมือขึ้นไหว้ตามที่แม่บอก

"มาหาลุงมา..." เขากางแขนออกอีกครั้ง

อนภัทรจึงเดินเข้าไปหาสุธีอย่างว่าง่ายและอยู่ในอ้อมกอดเขาอยู่พักใหญ่ หลังจากวันนั้นเขาจึงรู้ว่าสุธีเป็นพี่ชายของแม่ซึ่งนานๆเขาจะมาเยี่ยมเราสักที

อนภัทรไม่เคยคิดว่าคุณลุงที่ดูใจดีมีขนมมาฝากเขาทุกครั้งจะเป็นคนที่ฆ่าแม่เขาได้อย่างเลือดเย็น เพราะฉะนั้นมันก็สมเหตุสมผลพอที่เขาจะเกลียดชังคนทั้งตระกูลโดยเฉพาะสุธี

เมื่อโตขึ้นเขาก็เริ่มสืบประวัติของสุธีอย่างละเอียดพยายามหาเหตุผลเชื่อมโยงว่าทำไมคุณลุงต้องฆ่าแม่ของเขา จนอนภัทรพบความจริงว่าสุธีไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของแม่เขาเป็นเพียงลูกติดของเมียน้อยคุณตาในขณะที่แม่เขาเป็นลูกคนเดียวจากเมียหลวงนั่นหมายความว่าถ้าคุณตาตายสมบัติทุกชิ้นจะเป็นของแม่เขา

อนภัทรจึงประติดประต่อเรื่องราวเอาเองว่าอะไรเป็นอะไร

ในเมื่อมันยึดทุกอย่างไปจากแม่เขาก็จะยึดสมบัติทุกชิ้นที่มันมีอยู่กลับคืนมา เขาจะทำให้ครอบครัวนี้จนตรอกกลายเป็นขอทานข้างถนนใช้ชีวิตอย่างน่าสมเพชให้จงได้



แก้วกันยามีนัดทานข้าวกับลูกค้ารายใหญ่ที่บินมาจากเมืองจีนเธอยอมรับว่าดีใจมากที่มิสเตอร์เหวินเดินทางมาเมืองไทย 

เพราะประเทศจีนเป็นโปรเจ็คใหญ่ที่แก้วกันยาตั้งเป้าว่าจะตีตลาดเข้าไปให้ได้ใน 1ปีนี้บรรยากาศทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นมิสเตอร์เหวินก็ดูจะสนใจในข้อเสนอที่แก้วกันยาเสนอไป ทั้งสองคนทานข้าวกันไปคุยกันไปโดยมีล่ามคอยแปลทุกข้อความสนทนาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

"ได้ยินว่าคุณเหวินชอบตีกอล์ฟพอดีฉันมีเพื่อนเป็นเจ้าของสนามกอล์ฟที่นี่เขาเลยฝากบัตรสมาชิกวีไอพีมามอบให้คุณค่ะ"

"โอ้...ขอบคุณมากถูกใจผมจริงๆ"

"ขอให้สนุกนะคะ..."

แก้วกันยาเดินออกมาจากห้องอาหารพร้อมกับยืนส่งมิสเตอร์เหวินขึ้นรถ เธอกำลังยิ้มทำอย่างไรก็ไม่สามารถหุบยิ้มของตัวเองได้ มันดีใจมันมีความสุขเมื่อนึกถึงเม็ดเงินมหาศาลที่จะได้รับหากมิสเตอร์เหวินตกลงเซ็นสัญญา

"ไง...ที่รัก!" เสียงทุ้มของผู้ชายที่เธอรังเกียจกระซิบเบาๆอยู่ข้างหูพร้อมกับมือหนาที่จับแขนเธอจนแน่น

"คุณ!" แก้วกันยาหน้าตื่นหันมามองอนภัทรที่ยิ้มให้อย่างเยือกเย็น

"มีความสุขจังนะ..."

"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?"

"แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ"

"นี่...คุณตามฉันมางั้นเหรอ"

"ใช่!"

"ต้องการอะไร!"

"แหม...ผมควรจะดีใจสินะดูเหมือนว่าตั้งแต่คุณรู้ว่าผมเป็นใครนี่คำพูดคำจาดูให้เกียรติกันน่าดู"

"อยากให้เรียกแบบเดิมมั้ยล่ะ...ไอ้ชั่ว!ไอ้เลว!!!" แก้วกันยาตะคอกใส่

"ค่อยยังชั่วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย" อนภัทรยิ้มแล้วก็ฉุดแขนแก้วกันยาให้เดินตามเขาไป

"นี่!...ปล่อยนะ!!!" แก้วกันยาเริ่มโวยวาย

"เลิกโวยวายซะทีไม่งั้นผมจะจูบคุณตรงนี้เลย!"

"ไอ้บ้า!"

"ก็รู้นี่ว่าผมบ้าเพราะฉะนั้นหุบปากซะ!"

"ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้นฉันจะกลับบ้าน!"

"บ้านผมก็ได้ไหนๆเราก็เป็นผัวเมียกันบ้านคุณบ้านผมก็เหมือนกันแหล่ะ"

"ฉันไม่ได้เป็นเมียคุณปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" แก้วกันยาสะบัดแขนสุดแรงแต่ก็ยังไม่สามารถเป็นอิสระจากอนภัทรได้

"งั้นเหรอ...ครั้งเดียวนี่ไม่นับใช่มั้ย"

"คุณต้องการอะไรบอกฉันมาเลยดีกว่าคุณกับพ่อมีความแค้นอะไรต่อกันบอกฉันมาเลยฉันจะชดใช้ให้คุณเอง"

"แน่ใจเหรอว่าคุณจะชดใช้ให้ผม"

"ใช่!...ต้องการอะไรมันจะได้จบๆกันไปสักที"

"ตัวคุณ!"

"ว่าไงนะ!"

"ตัวคุณ!...แลกกับความสุขของทุกคนในครอบครัวคุณ"

"คุณนี่มัน..."

"ไม่ต้องตอบตกลงก็ได้นะ"

"ไม่!ฉันไม่ตกลง"

"งั้นก็อยู่กันไปแบบนี้แหล่ะ...อย่าเบื่อขี้หน้าผมก่อนก็แล้วกัน" อนภัทรดึงกระเป๋าแก้วกันยามาหากุญแจรถ

ชายหนุ่มเปิดประตูและดันแก้วกันยาเข้าไปนั่งข้างคนขับ หญิงสาวก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเพราะมันเป็นรถของเธอขืนตั้งแง่เกี่ยงงอนมีหวังอนภัทรได้ขับรถเธอหนีไปแน่ๆ

แก้วกันยาไม่ชอบท่าทีที่ดูสบายอกสบายใจไม่ทุกข์ไม่ร้อนของเขาเอาเสียเลย ท่าทางกักขระเลวทรามหยาบคายที่เคยทำกับเธอมันแปลเปลี่ยนไปเป็นคำพูดคำจาที่ปลุกปั่นยั่วยุโทษะให้เธอกรุ่นโกรธ

สายตาที่เคยเย็นชาเกรี้ยวกราดก็กลายเป็นสายตาที่กรุ้มกริ่มทีเล่นทีจริงจนแก้วกันยาสับสนว่าผู้ชายที่เกาะกับผู้ชายที่ขับรถเธออยู่ตอนนี้เป็นคนเดียวกันหรือเปล่า

"คุณจะไปไหน"

"บ้านคุณไง"

"บ้านฉัน!ไปทำไม"

"ไปแนะนำตัว"

"แนะนำอะไรมิทราบ!"

"แล้วคุณอยากให้ผมแนะนำว่าอะไรล่ะ"

"ไม่มาแนะนำอะไรทั้งนั้นจอดรถเลย"

"ไม่จอด"

"คุณ!!!"

"ท่าทางพ่อคุณจะชอบผมนะว่ามั้ย" อนภัทรหันมายิ้ม

"คุณจะทำอะไร?"

"นั่นสิทำอะไรดีล่ะ"

"นี่คุณอย่ามายั่วโมโหฉันได้มั้ย!"

"ผมไปยั่วโมโหคุณตอนไหน"

"คุณนี่มัน!!!"

"คุณพึ่งมีน้องสาวไม่ใช่เหรอ?"

"นี่คุณสืบประวัติครอบครัวฉันงั้นเหรอ?...ต้องการอะไร? จำทำอะไรบอกฉันมานะ!"

"เวลาคุณโกรธนี่...น่ารักเหมือนกันนะ"

"นี่อย่ามายั่วโมโหฉันนะ!"

"ผมชมคุณจริงๆ"

"ฉันไม่เชื่อคนอย่างคุณเปลี่ยนไปขนาดนี้เพราะอะไรคุณคิดจะทำอะไร"

"คุณก็ตกลงรับข้อเสนอผมสิทุกอย่างจะได้จบ"

"ฉันไม่เชื่อคนเลวๆอย่างคุณหรอก! คุณกำลังปั่นหัวฉัน!"

"คิดเองเออเองนะคุณน่ะ" อนภัทรยิ้ม

รถหรูของอนภัทรจอดที่หน้าประตูรั้วบ้านแสงสุริยา ร่างหนาก้าวลงจากรถกวาดตามองเข้าไปในบ้านที่กว้างขวางใหญ่โต

แม่เขาเคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่นี่...

"กลับไปซะ!" แก้วกันยาเข้ามาดันตัวอนภัทรให้ออกห่างจากรถโดยที่หญิงสาวไม่ทันจะได้สังเกตุเห็นแววตาที่หม่นเศร้าของชายหนุ่ม

"ผมควรเข้าไปทักทายคุณพ่อตานะคุณว่ามั้ย"

"นี่!" แก้วกันยาร้องเสียงหลงเมื่ออนภัทรเดินตรงไปยังประตูรั้ว

หญิงสาวปรี่เข้าไปดึงแขนเขาให้เข้ามาหลบอยู่หลังประตูบานเล็กด้วยกลัวว่าจะมีคนในบ้านออกมาเห็น

"จะทำอะไร!" แก้วกันยาดุ

"จูบผมก่อนแล้วผมจะไป"

"ว่าไงนะ!"

"จะจูบหรือไม่จูบ"

"นี่มันหน้าบ้านฉันนะ!"

"แล้วไง?ไม่เห็นมีใครสักหน่อย"

"แต่มันมีกล้องวงจรปิด" แก้วกันยาชี้ไปที่กล้อง

"งั้นผมจูบคุณเองก็ได้" 

ชายหนุ่มรวบแก้วกันยาเข้ามาประชิดตัวริมฝีปากร้อนบดเบียดกับปากนุ่มๆของอีกฝ่ายจนรับรู้ได้ถึงรสชาติของลิปสติกที่เธอใช้ ลิ้นสากดุนดันเข้าไปในปากหวานและกวาดตวัดอย่างเร่าร้อน

เนื้อตัวของแก้วกันยาอ่อนเปรี้ยลงในทันทีแม้ในหัวจะสั่งให้เธอรีบผลักเขาออกแต่ร่างกายมันกลับเซถลาไปซบเขาเสียได้ ลิ้นที่ไม่ประสาของเธอถูกเขาเกี่ยวตวัดดุนดันอย่างไร้ทางต่อสู้ เธอทำได้เพียงตอบรับสัมผัสที่เขามอบให้เท่านั้นเธอไม่ได้รังเกียจรสจูบของเขาเหมือนกับคราวก่อน ครั้งนี้มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ดึงให้เธอสนใจแต่เขาคนเดียวเท่านั้น

มือหนาของอนภัทรลูบไล้แก้มนิ่มช้าๆแล้วก็ขยับลงมาที่ลำคอ ปากหนายังคงบนขยี้จนแก้วกันยาใกล้จะสิ้นแรงหายใจ

อนภัทรถอนริมฝีปากออกช้าๆพร้อมกับยิ้มบางๆ

"ไปหาข้ออ้างตอบพ่อคุณเอาเองนะว่าทำไมเรามายืนจูบกันตรงนี้" ชายหนุ่มเช็ดปากที่เปรอะลิปสติกออกแล้วก็เดินจากไป


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว