กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่13 หนีไม่พ้น 2

ชื่อตอน : ตอนที่13 หนีไม่พ้น 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 728

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2560 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13 หนีไม่พ้น 2
แบบอักษร

​หนีไม่พ้น


หลังจากสุธีและแก้วกันยาทักทายเจ้าของงานสองพ่อลูกก็ได้รับความสนใจจากไฮโซไฮซ้อหลายคนที่มีลูกชายและยังโสดแวะเวียนเข้ามาทักทายไม่ขาดจนแก้วกันยารู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นสินค้าที่น่าทดลองใช้ใครๆถึงได้แวะเวียนเข้ามาชมไม่ขาด

เธอไม่ได้มาร่วมงานเพราะต้องการมองหาว่าที่สามีในอนาคตและเธอคิดว่ามันเป็นพฤติกรรมที่ไม่ให้เกียรติเจ้าของงารเอาเสียเลย

"สวัสดีครับคุณสุธี"

แก้วกันยาหันไปมองเสียงทักทายบิดาอย่างเหนื่อยหน่ายคราวนี้เป็นใครอีกล่ะ

"อ้าวคุณภู...ไม่เจอซะนานสบายดีนะ"

"สบายดีครับ" ภูวริศยิ้มและหันมารับไหว้จากแก้วกันยา

หญิงสาวพอจะได้ยินชื่อของภูวริศมาบ้างเพราะบุคลิก หน้าตาและฐานะของเขาเป็นที่กล่าวถึงในแวดวงสังคมแต่เขาไม่ใช่หนุ่มโสดแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วเธอจึงค่อนข้างมั่นใจว่าการทักทายนี้จะไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงเหมือนผู้ชายคนอื่นๆที่เข้ามาทักทายบิดาของเธอ

"ลูกสาวผมหนูแก้ว..." สุธีกล่าวแนะนำ

"สวัสดีครับคุณแก้ว"

"สวัสดีค่ะ" แก้วกันยายิ้มบางๆ

"แล้วนี่...ภรรยาไม่มาด้วยเหรอครับเห็นเขาลือกันว่าคุณภูมีภรรยาสวย" สุธียิ้ม

"คงจะสู้ลูกสาวคุณสุธีไม่ได้ล่ะมั้งครับ" ภูวริศหยอก   "เธอไม่สะดวกน่ะครับผมเลยต้องมากับเพื่อน" ภูวริศหันกลับไปมองหาอนภัทรที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"นี่...เพื่อนผมครับพึ่งกลับจากอังกฤษ" ภูวริศตบไหล่เพื่อนเบาๆ

"สวัสดีครับผมอนภัทร กิจจาครับเรียกภัทรก็ได้" อนภัทรประนมมือไหว้สุธีอย่างฝืนใจและแสร้งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

แค่ได้ยินนามสกุลสุธีก็ยิ้มร่าอย่างพอใจภูวริศคงกำลังทำตัวเป็นพ่อสื่อให้กับเพื่อนตัวเองสินะ นามสกุลกิจจาถือเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลกว้างขวางในจังหวัดและมีธุรกิจหลายอย่างทั้งฟาร์มมุก ฟาร์มหอยนางรม เจ้าของสัมปทานรังรกหลายจังหวัดในภาคใต้แถมคุณก้องเกียรติยังเป็นส.ส.หลายสมัย

อนภัทรยิ้มพร้อมกับปราบตามองแก้วกันยาที่ยืนนิ่งและจ้องมาที่เขาประหนึ่งว่าโดนสาป   "สวัสดีครับคุณ...."

"อ๋อ...แก้วกันยาลูกสาวผมเองครับ" สุธีรีบแนะนำเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มที่ดูเนี๊ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าคนนี้เป็นใคร

"สวัสดีครับคุณแก้ว...กันยา" อนภัทรยื่นมือออกไปหาหญิงสาวพร้อมกับยิ้มพราวอย่างมีสเน่ห์

แก้วกันยามองมือของอนภัทรที่ยื่นมาตรงหน้าเธออย่างชั่งใจ ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ผู้ชายสารเลวที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอสารพัด

แต่เธอไม่นึกว่าไอ้โจรชั่วที่เธอเคยบ่นด่าจะกลายเป็นคุณชายมาดดีจากตระกูลที่บิดาเธอรู้จัก

"หนูแก้ว..." สุธีเรียกลูกสาวเบาๆ

แก้วกันยาจึงได้สติเธอยอมที่จะยื่นมือไปจับมือของอนภัทรอย่างช้าๆ

ชายหนุ่มบีบกระชับมือเธอเสียแน่นจนแก้วกันยาต้องรีบสะบัดมือออก

การสนทนาระหว่างคนทั้งสี่เป็นไปอย่างรื่นไหลแต่จะบอกว่าสี่คนก็ดูจะไม่ถูกนักเพราะแก้วกันยาเอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดและไม่มองหน้าอนภัทรเลยสักนิด ผิดกับินภัทรที่เิาแต่จ้องแก้วกันยาแบบไม่ละสายตาไปไหนจนสุธีเองก็สังเกตุเห็นได้อย่างชัดเจน

"แก้วขอตัวสักครู่นะคะ" ในที่สุดแก้วกันยาก็ทนความอึดอัดไม่ไหว หญิงสาวปลีกตัวออกมาหาที่เงียบๆเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังสับสนว้าวุ่นใจ

"จะไปไหน!" อนภัทรที่แอบเดินตามแก้วกันยาเข้ามาดึงแขนหญิงสาวเอาไว้

"ปล่อย!!!" แก้วกันยาสะบัด

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่ผม!" อนภัทรตะคอกกลับพร้อมกับกระชากแก้วกันยาให้เดินออกไปนอกงาน

"แก!..." แก้วกันยาลุกหนีเมื่อถูกชายหนุ่มเหวี่ยงลงไปบนเก้าอี้แต่ก็ถูกอนภัทรฉุดกระชากให้กลับไปนั่งลงที่เก่า

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอจ้องมองผิวละเอียดสีน้ำผึ้งที่นวลเนียนต้องตาต้องใจผู้ชายหลายคนรวมถึงตัวเขาด้วย

"ไม่ดีใจหน่อยเหรอที่ได้เจอ....ผัวเก่า" อนภัทรกล่าวคำท้ายอย่างแผ่วเบาน้ำเสียงมีความเย้ยหยันดูแคลนและหมายจะเปิดแผลในใจที่แห้งสนิทให้กลับมาเจ็บช้ำอีกครั้ง

"แก...ไอ้!!!"

"อ๊ะ!...จะพูดจะจาอะไรก็ไว้หน้าตัวเองบ้างนะใครๆเขาก็คิดว่าคุณเป็นคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้นอย่าเอาคำหยาบๆมาทำให้ตัวเองดูต่ำกว่าฐานะที่ควรจะเป็น"

"ฉันจะด่า...ไอ้เลว!...แกต้องการอะไรกันแน่!!!"

"ทำไมล่ะ?...กลัวอะไรงั้นเหรอ" อนภัทรมองสบตาแก้วกันยานิ่ง

"อย่ามายุ่งกับครอบครัวฉัน!!!" แก้วกันยาประกาศกร้าว

"นี่...ผมต้องกลัวคำขู่ของคุณมั้ย...เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่านะ" อนภัทรยิ้มร้าย

"อะไร?" แก้วกันยาขยับตัวออกห่างจากอนภัทรอย่างระแวง

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกนะรู้เอาไว้ไม่ว่าจะเป็นเธอเป็นพ่อเธอ..."

"ฉันเกลียดแก...ไปให้พ้น" แก้วกันยาผลัก

อนภัทรรวบตัวแก้วกันยาเข้ามาประชิดตัวกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอทำให้ภาพความทรงจำเก่าๆที่เคยร้อนแรงชัดเจนขึ้นในหัว 

ทำไมเขารู้สึกร้อนรุ่มทุกครั้งเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆนี้นะ?...

"จะร้องให้คนแถวนี้เขาสนใจงั้นเหรอ...อยากให้จูบโชว์คนอื่นมั้ยล่ะ"

"นี่!...อย่านะ" แก้วกันยาดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่ง

"แต่งตัวแบบนี้สินะ...ผู้ชายถึงได้จ้องตาเป็นมัน!"

"อย่ามาดูถูกฉัน!" แก้วกันยาตวาด

"ใส่ตะกร้าล้างน้ำคิดเหรอว่ามันจะสะอาดพ่อเธอรู้รึเปล่าว่าลูกสาวตัวเองน่ะมันคาวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"

"แก!!!!...." แก้วกันยากรุ่นโกรธหญิงสาวพยายามผลักพยายามดันอนภัทรให้ออกห่างจากตัวแต่แรงอันน้อยนิดของเธอก็ไม่อาจต้านแรงเขาได้

อนภัทรเอามือปิดปากแก้วกันยาที่เอาแต่ร้องโวยวาย เธอกำลังโกรธเขาจนขาดสติ

"หยุด!...ถ้าไม่หนุดผมจูบนะ!!!" อนภัทรขู่แต่แก้วกันยาก็ยังคงดิ้นและร้องโวยวาย

อนภัทรชั่งใจอยู่นานสุดท้ายเขาก็ล็อคท้ายทอยหญิงสาวเอาไว้มั่นก่อนที่จะก้มหน้าลงไปหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากร้อนบดขยี้ปากอิ่มที่ถือดีและเอาแต่ใจอย่างเร่าร้อนรุนแรงลิ้นสากแทรกเข้ามากวาดตวัดดูดดุนอย่างหื่นกระหาย

แก้วกันยาค่อยๆหมดแรงต้านทานสวนทางกับความเร่าร้อนรุนแรงที่อนภัทรมอบให้มือหนาลูบไล้ผิวกายหญิงสาวตามอารมณ์ที่เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

​เสียงผู้คนคุยกันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆด้วยความกลัวว่าใครคนนั้นที่เดินเข้ามาจะเห็นแก้วกันยาจึงออกแรงผลักอนภัทรสุดแรง

เพี๊ยะ!!!!

หญิงสาวฟาดมือลงบนหน้าอนภัทรเต็มแรงแววตาสั่นไหวตื่นกลัวและกรุ่นโกรธในคราเดียวกัน เธอปาดน้ำตาที่เผลอหยดลงมาบนแก้มอย่างรวดเร็ว

"อย่ามาเข้าใกล้ฉันอีกเพราะฉันขยะแขยง!" แก้วกันยาประกาศกร้าวแล้วรีบเดินหนีไปสวนกับคนอื่นที่เดินเข้ามาพอดี

อนภัทรลูบแก้มตัวเองเบาๆ

เขาโกรธที่แก้วกันยายังคงรังเกียจและดูแคลนเขาไม่เปลี่ยนแต่ก็ต้องฝืนยิ้มบางๆให้คนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาเหมือนตั้งคำถามว่าเขาโอเคมั้ย



ตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้านแก้วกันยาเอาแต่เหม่อลอยหญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจจริงๆที่อนภัทรปรากฏตัวต่อหน้าบิดา 

เขาเป็นเพื่อนกับเจ้าของโรงแรมโอเชี่ยนจริงๆงั้นเหรอ?

แค้นอะไรกันนะเขาถึงได้ตามกัดครอบครัวเธอไม่ปล่อย?...

ทำไมพ่อถึงไม่รู้จักเขาทั้งๆที่เขาทำตัวเหมือนกับว่ารู้จักพ่อเป็นอย่างดี?

แล้วเขากลับมาอีกทำไม?ต้องกาีอะไรกันแน่?...

แก้วกันยานึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมบอกบิดาตั้งแต่แรกว่าคนที่จับตัวเธอไปคืออนภัทรไม่เช่นนั้นตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างอาจจะจบสิ้นลงแล้วก็ได้

เขาเลวยังไงก็ยังคงเลวอยู่อย่างนั้นหยาบคายไม่ให้เกียรติและดูถูกเธออย่างร้ายแรง

สุธีลอบมองลูกสาวพร้อมกับยิ้มบางๆเขาแอบเห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นพฤติกรรมแบบนี้ของลูกสาวมาก่อน

แก้วกันยาไม่เคยให้ความสนิทสนมคุ้นเคยกับผู้ชายคนไหน บางทีการที่คนทั้งคู่เป็นนักเรียนอังกฤษด้วยกันทั้งคู่อาจจะมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้เข้ากันได้ 

เขารู้สึกได้ว่าระหว่างแก้วกันยากับอนภัทรนั้นมีอะไรพิเศษต่อกันซึ่งตัวเขาเองจะยินดีมากถ้าจะได้เกี่ยวดองเป็นเครือญาติกับตระกูลกิจจา

"คุณภัทรเขาก็ดูเป็นคนดีนะ..." สุธีพูดขึ้นมาลอยๆ

"คะ?" แก้วกันยาหันไปมองบิดา

"ฐานะหน้าตา การศึกษา ครอบครัว"

"พ่อ..." แก้วกันยาถอนใจ นั่นมันแค่เปลือกนอกที่เขาแสดงมห้คนอื่นเห็นความเป็นจริงเขาคือปีศาจร้าย...แก้วกันยาได้แต่อธิบายบิดาในใจ

"พ่อดูออกนะว่าเขาชอบหนูแก้ว"

"ไม่หรอกค่ะ!..." แก้วกันยาย้อนสีหน้าดูจริงจัง

"เชื่อพ่อสิพ่อเป็นผู้ชายทำไมจะดูไม่ออก..." สุธีมองลูกสาวอีกครั้ง   "ลองคบหากันดูมันก็ไม่เสียหายนะลูกตระกูลนั้นเขาก็มีหน้ามีตาเหมาะสมกับเรา"

​"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" แก้วกันยาปฏิเสธเสียงแข็งสุธีจึงไม่เซ้าซี้กวนใจลูกอีก



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว