กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่11 เมื่อใจไม่ลืม

ชื่อตอน : ตอนที่11 เมื่อใจไม่ลืม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 598

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2560 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11 เมื่อใจไม่ลืม
แบบอักษร

​เมื่อใจไม่ลืม


แก้วกันยานอนคุดคู้อยู่บนเตียงใหญ่ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านเธอก็แทบจะไม่อแกจากห้องนอนเลย ไม่พูดไม่คุยกับใครเอาตัวเองจมดิ่งลงในความคิดเรื่องเก่าๆที่ยังหลอกหลอนใจอยู่ทุกวัน

แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองให้ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและกลับมาเริ่มใช้ชีวิตของตัวเองอีกครั้งต้องสดใสร่าเริงทำตัวให้เป็นปรกติ

แต่ไม่ว่าบอกตัวเองสักกี่หนพอเห็นแผลเป็นที่ข้อมือแก้วกันยาก็หวนกลับไปคิดถึงมันอยู่ดี

เธอเองก็อยากจะเข้มแข็งสดใสร่าเริงมีความสุขอย่างที่มันควรจะเป็นแต่เธอไม่สามารถทำได้จริงๆ อนภัทรฝากแผลเป็นรอยใหญ่ๆไว้ในใจเธอซึ่งไม่รู้ว่าต้องใช้เวลารักษานานเท่าใด

รอยแผลที่มือหมอรักษาให้หายแล้วเหลือเพียงรอยแผลที่ใจที่เธอต้องรักษาเอง

"หนูแก้ว" เสียงเดือนเต็มดังมาแต่ไกลหญิงสาวรีบปาดน้ำตาและข่มความรู้สึกเศร้าโศรกเอาไว้ภายใน

"คะ...น้าเต็ม" แก้วกันยายันตัวลุกขึ้นนั่งยิ้มบางๆให้คนที่เลี้ยงดูเธอมาแต่เล็ก

"สายแล้วลงไปกินข้าวเถอะลูก" เดือนเต็มลูบหัวหลานสาวอย่างเอ็นดู

นางรู้ดีว่าแก้วกันยากำลังมีเรื่องที่ไม่สบายใจและปิดบังเรื่องนั้นเอาไว้ไม่ให้เธอรู้แม้ปากจะบอกว่าสบายดีไม่มีอะไรแต่นางเลี้ยงหลานมากับมือมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าหลานโกหก

"แก้วยังไม่หิวค่ะ"

"ไม่หิวก็ต้องกินนะหนูเอาแต่นอนทั้งวันไม่กินข้าวกินปลาเดี๋ยวก็ป่วยขึ้นมาอีกหรอก...ไม่รู้ล่ะเดี๋ยวน้าให้เด็กยกข้าวต้มมาให้" เดือนเต็มทำเสียงดุ

"ค่ะ" แก้วกันยายิ้ม

"กินด้วยนะจะได้แข็งแรงไวๆ"

"ขอบคุณนะคะน้าเต็ม" แก้วกันยาดึงมือเดือนเต็มที่ลูบหน้าลูบผมเธออยู่มากุมไว้

"หนูแก้ว...หนูรู้ใช่มั้ยว่าน้ารักหนูแค่ไหน..." แก้วกันยาพยักหน้า   "ไม่ว่าจะเรื่องดีเรื่องร้ายเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ถ้าหนูไม่สบายใจหนูคุยกับน้าได้เสมอ"

"ค่ะ..." แก้วกันยาพยักหน้า

"ออกจากห้องลงไปข้างล่างไปเดินเล่นไปเล่นกับหมารึว่าจะออกไปเที่ยวข้างก็ได้อะไรก็ได้ที่ทำแล้วหนูรู้สึกดีขึ้น"

แก้วกันยามองหน้าเดือนเต็มก่อนจะโผเข้าไปกอด

"ขอบคุณนะคะน้าเต็ม..."

"น้ารักหนูนะลูก" เดือนเต็มลูบหัวหลานสาว

"แก้วก็รักน้าเต็มค่ะ"


หลังจากนั้นแก้วกันยาก็ทำตามที่เดือนเต็มแนะนะ เธอออกมาเดินเล่นหน้าบ้านพร้อมกับสุนัขสองตัวความซุกซนขี้เล่นตามประสาสัตว์ทำให้แก้วกันยาลืมเรื่องอื่นไปสิ้นเชิง

ไม่ว่าเขาจะสร้างรอยแผลในใจเธอลึกแค่ไหนแต่ถ้าเธอไม่เก็บมันมาคิดเธอก็จะใช้ชีวิตได้อย่างปรกติอีกครั้งหนึ่ง

หญิงสาวกว้างลูกบอลออกไปรอบแล้วรอบเล่าสุนัขสองตัวก็แย่งกันวิ่งไล่ลูกบอลและคาบกลับมาให้เธอ

หญิงสาวยิ้มหัวเราะมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่าที่นอกรั้วบ้านแสงสุริยาผู้ชายสองคนกำลังไล่ถ่ายรูปเธอด้วยมือถือเพื่อส่งภาพเหล่านี้ไปให้กับเจ้านายของตัวเอง


อนภัทรเปิดดูรูปที่ลูกน้องส่งมาให้ทางไลน์อย่างโล่งใจ หลายวันแล้วที่เขาส่งคนไปเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของเธอแต่ก็ไม่รับรายงานเพียงแค่ว่าไม่เห็นแก้วกันยา

เข้าให้ลูกน้องเช็คตามโรงพยาบาลและไปเฝ้าที่สนามบินก็ไม่เจออนภัทรจึงมั่นใจว่าแก้วกันยาอยู่ที่บ้าน

ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เห็นเธออีกครั้งแม้จะดูซูบผอมลงไปบ้างแต่รอยยิ้มที่ดูสดใสร่าเริงก็พอทำให้เขาสบายใจว่าแก้วกันยายังสบายดี

"ยิ้มไปก่อนนะ...ร่าเริงสดใสให้เต็มที่คราวนี้เธอจะไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกแก้วกันยา" อนภัทรยิ้มร้ายใส่รูปแก้วกันยา

"โฮ่งๆ!!!" เสียงสุนัขที่วิ่งเล่นไปจนถึงประตูรั้วส่งเสียงเห่ากรรโชกจนแก้วกันยาต้องเดินไปดู

"ขนุน....เห่าอะไรลูก" แก้วกันยากวาดสายตามองออกไปนอกรั้วแต่ก็ไม่เห็นใคร เธอลูบหัวสุนัขเบาๆแล้วก็ดึงปลอกคอให้มันเดินตามเธอกลับเข้าบ้าน

ลูกน้องของอนภัทรออกมาจากพุ่มไม้ริมกำแพงตรงกลับเข้าไปนั่งรอในรถที่จอดห่างออกไปสองหลังทั้งสองคนยังคงเฝ้าแก้วกันยาต่อไปตามคำสั่งเจ้านายและจะหมดหน้าที่ถ้าเขาจับแก้วกันยากลับไปให้นายหัวได้สำเร็จ

แก้วกันยากลับเข้ามาในบ้านรู้สึกหวาดระแวงเล็กๆว่าเสียงเห่าของเจ้าขนุนนั้นจะเป็นการเห่าไล่คนของอนภัทร   เธอไม่อยากคิดมากหรือว่าวิตกกังวลไปก่อนเจ้าขนุนอาจจะเห่าแมวที่วิ่งผ่านหน้าบ้านก็ได้

แต่คนอย่างอนภัทรที่เฝ้าบอกเธอว่าเรามีความแค้นต่อกันอย่างมากมายจะปล่อยให้เธอกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติได้อย่างนั้นหรือ

มือบางลูบรอยแผลเป็นที่แห้งสนิทบนข้อมือพลางใช้ความติด

"ไปเมืองนอก" สุธีมองแก้วกันยาที่อยู่ก็มาบอกว่าจะไปเรียนต่อด็อกเตอร์ที่เมืองนอก   "พึ่งกลับมาเองนะหนูแก้วปีหน้าค่อยคิดอีกทีดีมั้ย...พ่ออยากให้หนูเริ่มงานที่บริษัทพ่อเองก็แก่ลงทุกวันน้องๆก็ยังเด็กที่พ่อจะพึ่งพาได้ก็มีแต่หนูแก้วนะ" สุธีบอกตามตรง

แก้วกันยาถอนใจเธอไม่กล้าแม้แต่จะหนีพ่อไปเมืองนอกเพราะเข้าใจสิ่งที่พ่อต้องแบกรับ

ทำงานคนเดียวหาเลี้ยงทั้งครอบครัว

"ค่ะหนูแก้วไม่ไปแล้ว"

"น่ารักจริงๆลูกสาวพ่อ" สุธีกอดลูกสาวไว้แนบอกอย่างพอใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว