กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่9 หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 651

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9 หนี
แบบอักษร

​หนี


ฉันคิดถึงบ้าน...คิดถึงพ่อคิดถึงน้องคิดถึงน้าเต็ม​ไม่รู้ว่าทุกคนจะเป็นอย่างไรบ้างและพวกเขาจะเป็นห่วงฉันมากแค่ไหน

หรือว่า....

ไม่มีใครคิดถึงฉันเลย....

หลายวันแล้วที่ฉันนอนนิ่งๆอยู่บนเตียงผู้ป่วยชีวิตก็ไม่ต่างอะไรกับอยู่ที่เกาะนั่นเพราะคนของอนภัทรคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอดเวลา   ส่วนหมอนั่นไม่หาให้ฉันเห็นหน้าเลยตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันไม่มาก็ดีฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าเขา

สิ่งที่ฉันคิดและกังวลอยู่ตอนนี้คือทำยังไงฉันถึงจะหนีไปจากที่นี่ได้ต่างหาก นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะหนีรอดจากเขาได้ในเมื่อความตายไม่อาจพรากฉันไปจากคนใจทรามต่ำช้าอย่างเขาได้ฉันก็จะหนีหายไปจากเค้าทั้งๆที่ยังมีลมหายใจนี่แหล่ะ

แกร๊ก....

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับนางพยาบาลคนเดิมที่เข็นอาหารมื้อเย็นมาให้

"ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ" นางพยาบาลยิ้มให้  "สีหน้าคุณดูสดชื่นขึ้นนะคะอีกไม่นานคงออกจากโรงพยาบาลได้"

"คุณพยาบาลคะ"

"คะ?"

"ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องให้ช่วยน่ะค่ะ"

"เรื่อง....อะไรเหรอคะ?"

"มันสำคัญมากสำหรับฉันนะคะ...ฉันอย่กให้คุณช่วย"

"มีอะไรรึเปล่าคะ"

"คุณพยาบาลเห็นผู้ชายสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องใช่มั้ยคะ"

"ค่ะ" พยาบาลพยักหน้างงๆ

"เจ้านายของสองคนนั้นเค้าจับฉันมา...ที่ฉันมานอนโรงพยาบาลเพราะฉันพยายามฆ่าตัวตายเพื่อหนีเขาแต่สุดท้ายฉันก็รอด...ช่วยฉันด้วยนะคะฉันอยากกลับบ้าน" ฉันคว้ามือพยาบาลมาจับไว้แน่น

"ใจเย็นๆนะคะ" นางพยาบาลปลอบรู้สึกสับสนงุนงงกับเรื่องที่ได้ฟังจากคนไข้

"ฉันพูดความจริงนะคะไม่ได้โกหกฉันถูกจับมาจริงๆฉันไม่รู้จักเค้าและก็ไม่รู้ด้วยว่าเค้าจับฉันมาทำไม!" ฉันยืนยันเสียงหนักแน่น

"ค่ะๆ" นางพยาบาลพยักหน้าสีหน้าดูลังเลใจ

"ช่วยติดต่อที่บ้านให้ฉันทีนะคะฉันขอเท่านี้จริงๆนะคะๆ" ฉันบีบมือนางพยาบาลแน่นขึ้นกว่าเก่า

"ค่ะ...ฉันจะช่วยคุณ"

"ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณจริงๆ...ขอบคุณที่ช่วยฉัน"

"ค่ะ" นางพยาบาลปลอบฉัน

หลังจากนั้นฉันก็จดเบอร์โทรของพ่อและน้าเต็มให้นางพยาบาลไปฉันแจ้งชื่อนามสกุลของคนตัวเองและเล่าเรื่องส่วนตัวคร่าวๆเพื่อเอาไปยืนยันกับคนที่บ้าน

"บอกท่านนะคะว่าคุณเจอฉันรักษาตัวที่นี่มีคนจับฉันมา"

"ค่ะ"

"ให้ท่านรีบมานะคะเพราะพรุ่งนี้ฉันอาจต้องออกจากโรงพยาบาล"

"ค่ะฉันจะติดต่อทางบ้านคุณให้เร็วที่สุด"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะถ้าฉันหนีไปได้ฉันจะตอบแทนคุณ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะถ้าคุณโดนจับมาจริงๆฉันก็อยากจะช่วย"

นางพยาบาลออกไปแล้วเหลือเพียงฉันที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อให้พ่อรีบมาช่วยฉันก่อนที่หมอนั่นจะกลับมา


ครืดดดดด......

มือถือสุธีสั่นเขารีบหยิบขึ้นมาดูเผื่อว่าจะเป็นเรื่องของลูกสาวที่เขาให้ลูกน้องเร่งตามหา

หน้าจอโชว์เบอร์ที่เขาไม่คุ้นเคยแต่สุธีก็ตัดสินใจรับสาย

"สวัสดีครับ"

'คุณสุธีรึเปล่าค่ะ'

"ครับ"

'ฉันเป็นพยาบาลอยู่ที่....คุณแก้วกันยาให้ฉันติดต่อคุณค่ะ'

"อะไรนะครับ!!" สุธีดีใจที่ได้ยินขื่อลูกสาวตัวเองอีกครั้ง

"ลูกผมเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ"

'คือ...เธอโดนคนร้ายจับไปน่ะค่ะและก็พยายามเอ่อ...ฆ่าตัวตาย'

"อะไรนะ!!!"

'คุณรีบมารับเธอนะคะเพราะคนร้ายยังเฝ้าเธออยู่...ฉันต้องวางแล้วค่ะ'

"เดี๋ยวสิคุณ!...." สุธีร้อนใจ

ชายสูงวัยรีบขับรถออกจากบ้านพร้อมกับสั่งลูกน้องให้ไปเจอกันที่โรงพยาบาล

"แก้วกันยา แสงสุริยาครับ" สุธีแจ้งชื่อต่อเจ้าหน้าที่

"สักครู่นะคะ...ห้องพิเศษ706ค่ะ"

"ขอบคุณ" สุธีเดินไปที่ลิฟต์อย่างรีบร้อน

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเจ็ดสุธีเดินนำลูกน้องอีกสามคนตรงมายังห้องของลูกสาว ที่หน้าห้องมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ชายสูงวัยไม่รอช้าหันไปหาลูกน้องเพื่อให้ไปจัดการกับสองคนนั้น

ลูกน้องสุธีไม่พูดพร่ำทำเพลงไม่มีเวลามาพูดคุยหรือต่อสู้ใช้กำลังกันเขาจ่อเครื่องช๊อตไฟฟ้าเข้าที่ตัวชายทั้งสองคนจนหมดสติล้มลงไปนอนกองกับพื้น สุธีเดินผ่านทั้งสองคนไปเปิดประตูห้อง706

"พ่อ!..."

"ลูกแก้วลูก...." 

สุธีโผเข้ามาโอบกอดลูกสาวที่ดูอิดโรยซูบผอมลงไปเสียงลูกสาวที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นทำเอาหัวอกพ่ออย่างเขาสั่นไหวสงสารลูกสาวจับใจ

ใครกันนะที่กล้าทำกับลูกสาวเขาถึงเพียงนี้...

"ไปลูก....กลับบ้านกับพ่อนะ" สุธีกล่าวเสียงแผ่วขอบตาแดงกล่ำ

เขาประคองลูกสาวออกจากห้องท่ามกลางความแตกตื่นของพยาบาล

"ไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยฉันจะพาลูกแก้วกลับบ้าน'

"ครับท่าน" ลูกน้องทั้งสามก้มหน้า

ตลอดทางที่ขับรถมาแก้วกันยาเอาแต่นิ่งเงียบเธอไม่คิดว่าจะหนีรอดจากอนภัทรมาได้...ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ

ทุกอย่างมันเร็วไปหมดจนเธอไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเป็นอิสระ

"มันเป็นใคร?...คนที่จับลูกไป!" สุธีหันมามองลูกสาวขณะขับรถ

"แก้ว...ไม่อยากพูดถึงมันอีกค่ะพ่อ" หญิงสาวหันไปมองบิดา   "แก้วไม่อยากเจอไม่อยากเห็นไม่อยากได้ยินไม่อยากคิดถึงเรื่องเค้าอีก"

"แต่มันทำร้ายหนูขนาดนี้พ่อยอมไม่ได้!"

"ช่างมันเถอะค่ะเค้าจำคนผิดแก้วอธิบายเค้าก็ไม่ฟัง....แก้วขอนะคะพ่อ...เราลืมเรื่องนี้กันนะ" แก้วกันยาบีบมือบิดา

"พ่อ...."

"นะคะ...เห็นแก่แก้วตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วลืมมันนะคะ"

"ลูกแก้ว..." สุธีอึกอัก

"นะคะ..." แก้วกันยาร้องขอ

สุธีได้แต่ถอนหายใจเขายอมรับว่าหงุดหงิดที่ได้ยินลูกสาวคนเดียวพูดแบบนี้คนที่บังอาจมาทำร้ายแก้วตาดวงใจของเขามีหรือที่เขาจะนิ่งเฉย แต่ลูกสาวเขาไม่ยอมพูดว่าไปเจออะไรมาเขารู้แต่ว่าเธอถูกคนร้ายจับไปเท่านั้น

สุธีประคองแก้วกันยาเข้ามาในบ้านดึกแล้วทุกคนเข้านอนกันหมดจึงไม่มีใครรู้ว่าเธอกลับมา

"อย่าบอกทุกคนนะคะว่าแก้วเป็นอะไร"

"แล้วเรื่องที่หายไปล่ะจะให้พ่อบอกทุกคนว่ายังไง" สุธีห่มผ้าให้ลูกสาวพลางลูบหัวเบาๆ

"บอกว่าแก้วประสบอุบัติเหตุก็ได้ค่ะ"

"แก้วลูก...." สุธีหน่ายใจ

"แก้วไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ขอให้เป็นความลับของเรานะคะพ่อ" แก้วกันยาน้ำตาคลอ

"งั้นลูกแก้วก็ต้องบอกพ่อมาว่าทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น!"

แก้วกันยาส่ายหน้าแล้วก็พลิกตัวหันหลังให้บิดาในทันที   สุธีมองลูกสาวที่ดูจะบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจอย่างสงสารแต่เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกอดลูกเอาไว้เท่านั้น


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว