กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่8 ใช่ฉันมันบ้า

ชื่อตอน : ตอนที่8 ใช่ฉันมันบ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 16:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 ใช่ฉันมันบ้า
แบบอักษร

​ใช่ฉันมันบ้า


อนภัทรยืนอยู่ปลายเตียงคนไข้สายตาคมจ้องมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กด้วยสายตาที่เย็นชา เขาจ้องใบหน้าที่แสนจะซีดเซียวไร้ซึ่งสีเลือดที่แขนขวาเธอยังมีเข็มของสายน้ำเกลือและสายเลือดฝังอยู่

หมอบอกว่าเธอปลอดภัยพ้นขีดอันตรายแล้วแม้ว่าจะเสียเลือดมากก็ตาม โชคดีที่เขาพาคนไข้มาถึงมือหมอได้ทันเวลา เป็นคำพูดที่แสนจะธรรมดาของหมอแต่คำว่า

'โชคดีมากครับที่คุณพาคนไข้มาทันเวลา' คำนี้มันแทงใจเขามันเหมือนเขาเป็นคนดีที่ช่วยเธอเอาไว้

ซึ่งเขาไม่ต้องการเป็นคนดีไม่ต้องการเป็นคนที่ช่วยเหลือเธอให้พ้นจากความทุกข์ทรมานเจ็บปวดเขามีหน้าที่ซ้ำเติมไม่ใช่ช่วยเหลือ

แต่เขาก็ยังไม่อยากให้เธอตาย

ชายหนุ่มยอมรับว่าตกใจมากที่เห็นเธอนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องน้ำ ระยะทางที่ไกลทำให้เขาแอบกังวลใจว่าเธอจะสิ้นลมหายใจไปเสียก่อน

เขาไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรโงๆแต่เธอก็ทำ... 

ไม่สมกับเป็นผู้หญิงปากคอเราะร้ายอย่างที่แสดงให้เขาเห็นเลยสักนิด 

ลมหายใจและชีพจรที่ยังเต้นของเธอมันอาจเป็นข่าวร้ายสำหรับผู้หญิงที่อ่อนแอใจเสาะตัดสินใจทำอะไรตื้นๆเพื่อหนีปัญหาแต่สำหรับเขามันคือข่าวดีที่เธอยังมีชีวิตมีลมหายใจแต่ไม่ใช่เพราะเขามีมนุษยธรรมหรือจิตสำนึกอะไรที่เขาดีใจเพราะเธอจะยังอยู่ต่อไปอย่างทรมานอยู่อย่างตายทั้งเป็น 

เหมือนเขาที่ต้องสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายทุกคืน เหตุการณ์ที่แม่ถูกยิงและกลิ่นคาวเลือด ยังไม่เคยจางหายไปจากความรู้สึกมันยังคงตามหลอกหลอน ความเจ็บปวด ความทรมาน คราบน้ำตาและรอยยิ้มที่อบอุ่นของแม่เขาจดจำทุกอย่างได้ดี

และอีกสิ่งที่เขาไม่มีวันลืมเช่นกันก็คือรอยยิ้มเย้ยหยันของผู้ชายชั่วๆคนนั้น คำพูด เสียงหัวเราะ สายตาที่เขามองแม่อย่างสะใจเขาก็ไม่ลืมเช่นกัน

"ตาต่อตาฟันต่อฟันเธอจะหาว่าฉันเลวไม่ได้แก้วกันยา" ชายหนุ่มพูดเสียงเย็นกับคนป่วยที่ยังไร้สติ  

"นายหัวครับ" ชัยหัวหน้าคนงานที่ขับเรือเร็วพาเขามาที่ตัวเมืองกล่าวเสียงแผ่ว

"มีอะไร"

"ผมจะกลับไปที่เกาะนายจะเอาอะไรมั้ยครับ"

"จัดลูกน้องชัยมาสักสองคน"

"ครับนายหัว"

"ให้เข่งเอาเสื้อผ้ากับมือถือฉันมาด้วย"

"ครับ" ชัยค้อมตัวเล็กๆแล้วออกจากห้องไป

เขาต้องเฝ้าเธอตลอด24ชั่วโมงเพราะไม่รู้ว่าพอตื่นขึ้นมาจะคิดทำอะไรบ้าๆอีกมั้ย

ร่างหนาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนล้าสภาพเขาตอนนี้ก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ ชายหนุ่มก้มมองกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดคอย้วยของตัวเองที่ยังมีเลือดของหญิงสาวเปรอะอยู่จางๆ


แก้วกันยาเริ่มรู้สึกตัวเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ชุดโรงพยาบาล กลิ่นยา ห้องสีขาว แต่สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือคราบน้ำตา เลือดและพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ

หญิงสาวยกแขนซ้ายที่รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาดูตอนนี้มันรู้สึกร้าวไปทั้งแขนแผลที่เธอทำร้ายตัวเองถูกเย็บและปิดเอาไว้อย่างดีสายตาที่อ่อนล้าหันไปมองแขนอีกข้างที่ปวดไม่แพ้กัน 

สายน้ำเกลือที่หลังมือขวาและสายเลือดที่ข้อพับย้ำให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการมันยังไม่เป็นจริง

ใช่แล้วล่ะเธออยู่ที่โรงพยาบาล...

และเธอยังไม่ตาย...

น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาจากตาคู่สวยและเริ่มสะอึกสะอื้น

"เสียใจที่ยังไม่ตายสมใจซินะ!" อนภัทรกล่าวเสียงเย็น

แก้วกันยาไม่ได้สังเกตุว่าเขาอยู่ในห้องหญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาและพลิกตัวหันหลังให้

"ขอโทษนะที่พาเธอมาหาหมอ...ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับเธอ"

"ไปให้พ้น!" แก้วกันยาออกปากไล่ด้วยเสียงที่สั่นเครือ

อนภัทรมองหญิงสาวที่อวดดีอย่างสะใจเสียงสะอึกสะอื้นของเธอเมื่อกี้มันทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้ มันคุ้มค่าที่เขายอมช่วยชีวิตเธอเพราะเขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเสียใจที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"เป็นบ้าอะไรถึงได้ทำร้ายตัวเองแบบนั้น...ไม่อยากกลับไปเห็นหน้าพ่อสุดที่รักอีกแล้วเหรอ" อนภัทรไม่สนใจเสียงเล็กๆของคนป่วย

"ต้องหายใจร่วมกับนายให้ฉันตายดีกว่า... ขยะแขยง! น่ารังเกียจ!" แก้วกันยาย้อน

"ปากยังดีเหมือนเดิมนะ" อนภัทรนั่งลงบนเตียงคนไข้ก่อนจะดึงให้แก้วกันยาพลิกตัวกลับมามองหน้าเขา   "แขนเจ็บแต่ปากไม่เจ็บซินะ"

"ปล่อยนะ!อย่ามาจับฉัน!"

"ปากเธอนี่มัน!..." อนภัทรหัวเสีย


อยู่ๆร่างหนาก้มลงไปที่ร่างบางในทันทีแบบที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนไล่บดขยี้ริมฝีปากที่แสนซีดเซียวนั้นอย่างร้อนแรงและรวดเร็ว 

หญิงสาวขัดขืนเมื่อถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวลิ้นร้อนของผู้ชายสารเลวแทรกเข้ามาในปากเธออย่างง่ายดาย 

ชายหนุ่มบดเบียดริมฝีปากจนแนบชิดค่อยๆละเลียดชิมทุกอย่างตามอำเภอใจ ลิ้นร้อนกวาดตวัดเกี่ยวลิ้นที่แข็งขืนไปทั่วสลับกับการบดเบียดดุนดันอย่างเร่าร้อน

ความแข็งขืนต่อต้านของคนตัวเล็กในตอนต้นค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นความโอนอ่อนผ่อนตามในที่สุด ไม่ว่าเขาจะแทรกลิ้นไปทางไหนเธอก็ตวัดเกี่ยวรั้งลิ้นเขาเอาไว้อย่างร้อนแรง ชายหนุ่มถอนลิ้นออกมาจากปากหวานๆริมฝีปากหนาเปลี่ยนมาบดขยี้ริมฝีปากบางพอใจ

นี่ซินะธาตุแท้ของเธอ...

"โอ๊ะ!!!" 

สิ้นความคิดอนภัทรก็ร้องลั่นชายหนุ่มผละออกจากตัวหญิงสาวตามสัญชาตญาณเลือดสีแดงสดไหลซึมจากริมฝีปากจนเขาสัมผัสถึงรสเค็มได้เป็นอย่างดี

"เป็นบ้ารึไงฮะ!" เขามองแก้วกันยาอย่างไม่พอใจ

"ใช่!...ออกไปซะอย่ามาถูกตัวฉัน...ออกไป!!!" แก้วกันยาตะโกนลั่น

"นี่กัดกันเลยเหรอ!"

"ก็ดีนี่เสียเลือดชั่วๆจะเสียดายทำไม"

"ปากดีนักนะอีกทีดีมั้ยฮะ"

"ก็เอาซิคราวนี้จะกัดลิ้นให้ขาดเลยคอยดู" แก้วกันยาขู่

"เธอ!" อนภัทรเช็ดเลือดตัวเองอย่างหงุดหงิด

"นายจะซ้ำเติมฉันไปถึงไหน...ฉันอยากตายก็ไม่ยอมให้ฉันตายโรคจิตเหรอ? ชอบดูคนอื่นเค้าเจ็บปวดเหรอ? ตอนนี้ฉันก็เจ็บ...เจ็บมาก...เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจมันสาแก่ใจนายรึยังล่ะ พอซะที!เลิกเหยียบย่ำซ้ำเติมฉันซะทีฉันไม่เหลืออะไรแล้ว!!!" แก้วกันยาโวยวายทั้งน้ำตา   "ฉันเกลียดนายไปตายซะไอ้เลว!"

อนภัทรมองแก้วกันยาที่ร้องไห้ฟูมฟายนิ่งเขาไม่ปลอบได้แต่ปล่อยให้เธอร้องไห้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมาเท่านั้น


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว