email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรู้สึกของหัวใจ

ชื่อตอน : ความรู้สึกของหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2560 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึกของหัวใจ
แบบอักษร

​"แกแน่ใจแล้วเหรอทิชา อืม...ฉันจะยังไม่บอก โอเค... " พอเพื่อนรักวางสายไปแล้วไข่หวานจึงตั้งท่าจะออกไปแต่ทว่าเจอร่างสูงซะก่อน

​"พี่ดรัณ " ไข่หวานตกใจไม่คิดว่าเขาจะมาแอบฟังเธอกับทิชาคุยกัน

​"พี่คงไม่ได้ยิน เอ่อ...ที่ฉันคุยโทรศัพท์เมื่อกี้นี้ใช่ไหมคะ" เธอถาม

​"ถ้าพี่ตอบว่าไม่ได้ยินก็คงเป็นการโกหก... " ดรัณพูดออกมาทำเอาหญิงสาวถึงกับเงียบลงไป

​"........."  เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี สงสารชายหนุ่มแต่ก็คงปลอบใจอะไรเขาไม่ได้

​"ถ้าทิชาตัดสินใจแบบนั้นพี่ก็จะยอมรับมัน เพราะพี่เองก็คงไม่ยื้อคนที่เขาไม่ได้รักพี่หรอก"

​"พี่รู้ได้ยังไงคะว่าทิชาไม่รักพี่" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดรัณส่งยิ้มบางๆ

​"พี่ก็ไม่ได้โง่นะ แต่งงานอยู่มาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ "

​"แล้ว...พี่จะทำยังไงต่อไปคะ " ไข่หวานถามคนตัวสูงที่ดูสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

​"ก็รอทิชาขึ้นมาขอหย่าล่ะมั้ง หึ...  ล่ะนี่เราจะกลับรึยัง ให้พี่ไปส่งไหม" คนตัวสูงถาม ไข่หวานส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้

​"สู้ๆนะคะ ฉันเชื่อว่าคนดีๆอย่างพี่ดรัณจะต้องเจอรักแท้เข้าสักวันแน่นอนค่ะ" เธอส่งยิ้มให้กำลังใจชายหนุ่มดรัณมองรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาว ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมากันนะ....

​"ไข่หวาน " เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ ไข่หวานมองเขาอย่างงงๆ

​"มีอะไรเหรอคะ "

​"เธอ...เลือดกำเดาไหลน่ะ" ดรัณพูด หญิงสาวหน้าเหวอก่อนจะรีบเอามือมาแตะๆดู เป็นจริงอย่างที่เขาว่า...แล้วทำไมเธอถึงเลือดกำเดาออกล่ะเนี่ย โอ๊ย....

​"เงยหน้าขึ้นๆ " ร่างสูงพาคนตัวเล็กไปนั่งที่โซฟาโดยให้ไข่หวานแหงนหน้าขึ้นมองเพดานไว้ตลอด ก่อนที่เขาจะลุกไปหาผ้าเย็นๆมาประคบให้เธอเบาๆ  ความอ่อนโยนจากดรัณทำให้หัวใจของไข่หวานเริ่มที่จะอ่อนไหวช้าๆ...เช่นเดียวกับความน่ารักของไข่หวานที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในหัวใจดรัณเช่นกัน


​"เฮ้อ...." หลังจากที่ทิชาวางสายจากเพื่อนรักไป เธอก็เอาแต่นั่งคิดกังวลว่าจะเอายังไงดี เธอตัดสินใจที่จะหย่ากับดรัณแต่อีกใจเธอก็สงสารเขามากเหลือเกิน ดรัณเป็นสามีที่ดี เขารักเธอด้วยใจจริงทั้งๆที่เธอมีอีกคนอยู่ในใจตลอดเวลา ซึ่งมันก็ไม่ยุติธรรมกับดรัณเลยจริงๆ....

​"เป็นอะไรรึเปล่าทิชา ฉันเห็นเธอนั่งถอนหายใจมาเป็นสิบรอบล่ะนะ" ไอศูรย์เดินเข้ามาหลังจากที่เพิ่งกล่อมตัวเล็กนอนไปเมื่อกี้

​"เปล่าค่ะ ยัยหนูหลับไปแล้วเหรอคะ" หญิงสาวถาม คนตัวสูงพยักหน้ารับก่อนจะโอบเอวเล็กไว้

​"บทยัยหนูจะเลี้ยงง่ายก็ว่าง่ายไปหมดซะจริงๆ" เขาอมยิ้มเมื่อนึกถึงลูกสาวคนสวยของเขา

​"ไอด้าไม่ได้เป็นเด็กดื้อค่ะ " ทิชาบอก

​"ขอโทษนะทิชา...." จู่ๆร่างสูงก็เอ่ยขอโทษเธอ หญิงสาวหันมามองหน้าเขา

​"ขอโทษทำไมคะ "

​"ก็...ขอโทษที่ปล่อยให้เธอเลี้ยงลูกคนเดียว ขอโทษ...ที่ให้คนอื่นเข้ามาแทนที่ครอบครัวเราได้ ถ้าฉันไม่เสพยานรกนั่นทุกอย่างก็คงไม่เป็นอย่างนี้" ไอศูรย์พูดด้วยความรู้สึกเสียใจจริงๆ ทิชามองหน้าคนตัวสูงก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแก้มสากของเขาเบาๆ

​"อดีตมันผ่านไปแล้วนะคะ ไม่มีใครอยากให้เรื่องร้ายๆมันเกิดขึ้นหรอกค่ะ...."

​"ทิชาหมายความว่า....." ไอศูรย์มองคนตัวเล็กอย่างมีความหวัง ทิชายิ้มแทนคำตอบ

​"จริงนะทิชา เธอไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม เธอจะเลือกฉันจริงๆใช่ไหม" คนตัวสูงรัวถามเด็กสาวด้วยความดีใจจนคนตัวเล็กอดที่จะหัวเราะขำคนแก่กว่าไม่ได้ เขาเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งได้อมยิ้มก็ไม่ปาน...

​"จริงสิคะ ทิชาไม่โกหกคนแก่หรอกค่ะมันบาป" เธอบอกด้วยน้ำเสียงทะเล้น

​"ใครว่าแก่ อายุก็ยังไม่ถึงสี่สิบเลยนะ" ไอศูรย์ว่า

​"ก็แก่กว่าทิชาอยู่ดีนั่นแหละค่ะ" คนตัวเล็กบอก ร่างสูงนึกหมั่นไส้จึงกดคนตัวเล็กลงบนเตียงก่อนจะจับจี้เอวซะให้เข็ด ทิชาดิ้นไปมาเพราะบ้าจี้มาก เธอหัวเราะด้วยความเหนื่อยอ่อน

​"พอแล้วค่ะ เหนื่อยแล้ว " เด็กสาวร้องบอก คนตัวสูงจึงหยุดแกล้งร่างเล็ก เขานอนลงข้างๆกายเล็ก ทั้งสองมองสบสายตากันนิ่ง ทิชายิ้มหวานให้เขา

​"ยิ้มแบบนี้อยากมีลูกอีกคนเหรอครับ" ไอศูรย์แกล้งพูดแหย่เธอเล่น

​"บ้า...ไม่เอาแล้ว แค่ไอด้ายังจะเลี้ยงไม่ไหวเลยนะ อ๊ะ...." ทิชาตกใจเล็กน้อยเมื่อร่างสูงพลิกตัวขึ้นคร่อมตัวเธอ ชายหนุ่มมองคนใต้ร่างนิ่งแล้วค่อยๆจูบริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน หญิงสาวหลับตารับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ.... ทั้งสองจูบกันเนิ่นนานและดูดดื่ม จนกระทั่งชายหนุ่มเป็นฝ่ายผละออกมาก่อน

​"บอกรักฉันหน่อยสิทิชา " ไอศูรย์เอ่ยในสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดตอนนี้ หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอาย แค่โดนจูบก็เขินจนจะบ้าตายอยู่แล้ว....

​"รัก...หนูรักคุณอาค่ะ" ทิชาบอกเขาด้วยน้ำเสียงขัดเขิน

​"ฮื้อ...ไม่เอาสิ เรียกคุณอาแบบนี้ฉันก็ดูแก่ไปเลยแถมเธอยังแทนตัวเองว่าหนูอีก"

​"อ้าว...แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ" เด็กสาวมองใบหน้าหล่อคมของชายหนุ่ม

​"ก็...เรียกฉันว่าพี่ พูดสิ...พี่ไอศูรย์"  ชายหนุ่มบอก ทิชายิ่งหน้าแดงไปกันใหญ่ ให้เธอมาเรียกเขาว่าพี่เนี่ยนะ...มันไม่ชินปากเลยสักนิด

​"ฮื้อ...ไม่เอาอ่ะ หนูเขิน"  ทิชาส่ายหน้ารัว

​"นะครับ  เรียกเร็ว...พี่ไอศูรย์ ฉันอยากได้ยิน" ไอศูรย์ยังคงตื๊อให้ร่างเล็กเรียกเขาว่าพี่ให้ได้

​"พะ...พี่ไอศูรย์" หญิงสาวเอ่ยออกมา ร่างสูงยิ้มน้อยๆกับท่าทีน่าเอ็นดูของคนตัวเล็ก

​"ครับ น้องทิชา"

​"งื้อ....พอเลยค่ะ ไม่เอาแล้วเล่นอะไรก็ไม่รู้" คนตัวเล็กดันตัวเขาออกก่อนจะลุกมาทำหน้ามุ่ยใส่อีกคน

​"น่ารักจะตายไป เนอะ...น้องทิชา" ไอศูรย์แกล้งแหย่ร่างเล็กอีกรอบ ทิชาเขินจัดรีบเดินหนีเขาออกไปทันที

​"อ้าว...ทิชา รอด้วยสิ" ร่างสูงวิ่งตามคนรักไป


​"ไข่หวานนนนนน " เสียงทิชาดังอยู่หน้าห้องนอนของเธอ ไข่หวานรีบลุกมาเปิดให้เพื่อนสาว

​"ทิชา แกมาได้ไงอ่ะ" ไข่หวานตกใจไม่น้อย

​"นี่ไง คนที่พาฉันมา " ทิชายิ้มก่อนที่ไอศูรย์จะเดินมาแล้วส่งยิ้มทักทายอีกคน

​"อาจารย์ไอศูรย์" เด็กสาวมองทั้งคู่สลับกันอย่างงุนงง อย่าบอกนะว่า...อาจารย์ไอศูรย์เป็นคนรักเก่าของทิชา โลกมันกลมไปรึเปล่าเนี่ย....

​"เดี๋ยวฉันจะเล่าให้แกฟัง คุณอาคะ ไปรอทิชาข้างล่างก่อนนะคะเดี๋ยวตามไป" ทิชาหันมาบอกชายหนุ่มก่อนที่จะเข้าไปคุยกับไข่หวานในห้อง

​"แกหายไปอยู่ไหนมา ฉันเป็นห่วงแทบแย่" ไข่หวานบอก

​"ไม่ได้ไปไหนมาหรอก ก็แค่....หนีไปคิดทบทวนหัวใจตัวเอง" ทิชาพูดก่อนที่จะเลื่อนมือมากุมมือเล็กของเพื่อน ไข่หวานมองเพื่อนงงๆ

​"ฉันไม่อยากให้พี่ดรัณต้องเสียใจกับผู้หญิงโลเลอย่างฉัน....เพราะฉะนั้นฝากเธอดูแลพี่ดรัณได้ไหม"

​"อะไรนะ" ไข่หวานมองอย่างตกใจที่เพื่อนพูดอะไรแบบนั้นออกมา

​"นะ...แกเป็นเพื่อนฉัน ฉันรู้จักเพื่อนอย่างแก แกนิสัยดีเหมาะจะดูแลหัวใจให้พี่ดรัณที่สุดแล้ว"

​"ฉันไม่เหมาะกับคนดีๆอย่างพี่เขาหรอก  แล้วนี่เธอมาแค่เพราะเรื่องนี้เหรอ" ไข่หวานถามเพื่อน

​"พรุ่งนี้ฉันนัดกับพี่ดรัณที่อำเภอ ยังไงก็ขอให้แกเก็บไปคิดเรื่องที่ฉันขอร้องแกด้วยนะไข่หวาน...แกเป็นคนเดียวที่จะช่วยพี่ดรัณจริงๆ" ทิชาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป ไข่หวานเก็บคำพูดของเพื่อนมาคิด ตกลงตัวเธอรู้สึกยังไงกับดรัณกันแน่นะ...



​"ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม" ร่างสูงเดินมานั่งข้างๆคนตัวเล็ก ทิชามองเอกสารในมือแล้วถอนหายใจ

​"ดีค่ะ...ที่ทิชาเลือกแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้พี่ดรัณต้องมาทุกข์ใจเพราะทิชาอีก "

​"อืม ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ" ไอศูรย์บอก ทิชามองเขาก่อนจะโผเข้ากอดร่างสูง

​"ขอบคุณนะคะที่รักผู้หญิงอย่างทิชา ถึงแม้ว่าบางทีจะเป็นเด็กงี่เง่างอแงใส่คุณอาก็เถอะ"

​"หึ.... ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ  เธอเป็นทุกอย่างในชีวิตฉันจริงๆทิชา..." ทั้งสองมองหน้าแล้วส่งยิ้มให้กันและกัน ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาหมายจะประกบจูบคนตัวเล็ก ทิชาหลับตารอรับสัมผัสนั้น

​"แง......." อยู่ๆเด็กน้อยก็แผดเสียงร้องดังลั่นทำให้ทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกัน ก่อนที่ทิชาจะรีบลุกไปดูลูก ไอศูรย์ได้แต่ทำหน้าเซ็ง ลูกนะลูกไม่น่าขัดจังหวะพ่อกับแม่เลย....







​มาต่อล่ะเน้อ ฝากเม้นต์กันด้วยนะคะ ขอบคุณค้าาาา



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว