เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ ยังไงก็ติชมกันมาได้นะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่าา

บทที่ 5 ผู้หญิงสกปรก NC

ชื่อตอน : บทที่ 5 ผู้หญิงสกปรก NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2560 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ผู้หญิงสกปรก NC
แบบอักษร

​โอ๊ะโอ เกิดอะไรขึ้น ทำไมหนูมินของเราถึงได้ทำหน้าจะร้องไห้แบบนี้เนี๊ยยยย ไปตามดูกันดีกว่า


มินรญาเดินลงมาที่ห้องรับประทานอาหารในตอนเช้าตรู่ เธอนอนไม่ค่อยหลับ จึงไม่อยากฝืนใช้เวลาอยู่บนเตียงอีกต่อไป ภายในห้องรับประทานอาหารมีเพียงสาวใช้และแม่บ้านที่กำลังง่วนกับการจัดโต๊ะอาหาร

“เดี๋ยวมินช่วยค่ะ”หญิงสาวกล่าวกับแม่บ้าน ไหนๆเธอก็ลงมาเร็วแบบนี้แล้ว จะให้นั่งรออยู่เฉยๆก็คงจะน่าเบื่อแย่

“เอ่อ คุณมินนั่งรอดีกว่านะคะ”แม่บ้านบอกอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าไปจัดการในครัวเถอะ เดี๋ยวตรงนี้มินดูแลให้เอง”มินรญายังคงยืนยันที่จะทำ แม่บ้านจึงต้องยอมปล่อยให้หญิงสาวจัดโต๊ะ ส่วนตนกับสาวใช้ก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อยกสำรับ

คุณสมภพกับคุณหญิงผกามาศเดินเข้ามาหลังจากที่โต๊ะถูกจัดเรียบร้อยได้เพียงไม่นาน

“อ้าวหนูมิน ตื่นเช้าจังเลยนะลูก”คุณหญิงผกามาศเอ่ยทัก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลุงคุณป้า”มินรญาเข้าไปประครองคุณหญิงผกามาศมานั่ง ก่อนจะลงนั่งข้างๆด้วย

“เป็นยังไงบ้างหนูมิน หลับสบายดีหรือเปล่า”คุณสมภพถาม

“ก็ดีค่ะ เพียงแต่ว่าร่างกายอาจจะยังไม่คุ้นชินกับเวลาที่นี่เท่าไหร่ คงต้องใช้เวลาปรับตัวซักพัก” ไม่ใช่แค่กับเวลาหรอกนะ แต่เพราะบุตรชายของท่านทั้งสองต่างหากที่เธอจะต้องพยายามปรับตัวด้วย ซึ่งคงจะยากกว่าสิ่งอื่นแน่นอน

“หนูมินเพิ่งกลับมา อยากจะไปเที่ยวที่ไหนก่อนบ้างมั้ยลูก แล้วค่อยเริ่มทำงานกับบริษัทของเรา”

“ขอบคุณนะคะคุณป้า แต่มินคงจะขอพักแค่ 2-3 เท่านั้นแหละค่ะ อ้อ วันนี้มินขออนุญาตไปกราบคุณพ่อคุณแม่ที่วัดนะคะ”

“ได้สิจ้ะ เดี๋ยวให้คนขับรถพาไปละกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า มินไปเองได้ค่ะ”หญิงสาวกล่าวอย่างเกรงใจ เธอไม่อยากต้องรบกวนคุณลุงคุณป้าไปมากกว่านี้ อะไรที่เธอสามารถทำเองได้ก็ทำเองจะดีกว่า

“จะดีเหรอจ้ะ หนูมินเพิ่งจะกลับมา เดี๋ยวจะหลงทางเอานา”คุณหญิงผกามาศกล่าวอย่างเป็นห่วง

“นั่นสิ ลุงว่าให้คนขับรถไปส่งเถอะ”คุณสมภพเสริม แต่ยังไม่ทันที่มินรญาจะได้ตอบอะไร ชายหนุ่มทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากแต่หญิงสาวกลับรู้สึกว่ามันแฝงไว้ด้วยรัศมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวและไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณพ่อคุณแม่”กฤษตฤณกล่าวเรียบๆก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตรงกันข้ามกับมินรญา  หญิงสาวรีบก้มหน้างุดไม่กล้าเผชิญกับสายตาคมดุนั้น เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดของเธออย่างชัดเจน

“วันนี้ตื่นสายนะพ่อคุณ”คุณหญิงผกามาศเอ่ยล้อบุตรชาย

“พอดีวันนี้ไม่มีงานเร่งด่วนอะไรในช่วงเช้าครับ  เลยไม่ต้องรีบอะไรมาก”ชายหนุ่มตอบมารดา ทว่าสายตาคมกลับจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้าที่นั่งก้มน่างุด ไม่กล้าที่จะสู้หน้าเขา

หึ ที่เมื่อคืนทำเป็นเก่ง พออยู่ต่อหน้าคุณพ่อคุณแม่ก็ทำเป็นมารยาน่าสงสาร

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ตาติณห์แวะไปส่งน้องที่วัดด้วยสิลูก ทางเดียวกันอยู่แล้ว”คุณหญิงผกามาศกล่าว เมื่อเธอเห็นว่าลูกชายเองมีท่าทีสงบ ไม่ได้โวยวายอย่างเมื่อวานนี้ จึงคิดว่าลูกชายคงใจเย็นลงแล้ว แต่หารู้ไม่ว่า พายุที่รุนแรงนั้นมักจะซ่อนอยู่ในความนิ่งสงบเสมอ

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า มินไม่อยากรบกวน วัดอยู่ไม่ไกลมาก”มินรญาละล่ำละลักตอบ เธอกลัวว่าชายหนุ่มจะอาละวาดหาว่าเธอไปทำให้เขาต้องลำบาก

“ได้สิครับคุณแม่ ยังไงก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว”กฤษตฤณพูดเสียงเรียบพลางยกกาแฟขึ้นจิบ สายตามองไปที่หญิงสาวที่กำลังหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทา นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะใจนัก ส่วนมินรญาภายในใจตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวนัก ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดจะทำอะไรถึงได้ตอบรับง่ายดายแบบนั้น

                หลังจากรับประทานมื้อเช้าเสร็จ  มินรญาก็เดินตามชายหนุ่มออกมาที่รถ

“จะยืนรอให้ใครมาเปิดประตูให้ห๊ะ เร็วๆสิ ฉันไม่ได้มีเวลามารอเธอหรอกนะ”ชายหนุ่มหันมาตวาดใส่ร่างบางที่กำลังยื่นลังเลไม่กล้าขึ้นรถ มินรญาสะดุ้งก่อนจะรีบกระวีดกระวาดเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

เมื่อขึ้นรถแล้วกฤษตฤณก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว มินรญานั่งติดขอบประตูจนแทบจะสิงเข้าไปอยู่แล้ว ใบหน้างามหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาคมคู่นั้น

“เป็นไงล่ะ ตื่นมาเลียแข้งเลียขาพ่อกับแม่ฉันแต่เช้าเลยนะ”น้ำเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นมาจากชายหนุ่มข้างๆ เพื่อหวังจะให้หญิงสาวตอบโต้ แต่ทว่ามินรญากลับเลือกที่จะเงียบ เพราะรู้ดีว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางสู้เขาได้อยู่แล้ว ในใจภาวนาขอให้ถึงที่หมายโดยเร็ว

“นี่ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง”กฤษตฤณตะคอก แต่มินรญาก็ยังคงเงียบ ทำให้ชายหนุ่มอารมณ์เสียยิ่งนักที่ร่างบางทำเมินเขา 

“โอ๊ย”เนื่องจากเบรกรถกะทันหันทำให้มินรญาทันตั้งตัว จึงถลาไปชนกับคอนโทรลหน้ารถ

“พูดได้แล้วเหรอ นึกว่าลืมเอาปากมาด้วยซะอีก”

“คุณติณห์ต้องการอะไรคะ”มินรญาถามอย่างเหนื่อยใจ ในเมื่อเขาเกลียดเธอ เธอเองก็พยายามจะอยู่เฉยๆไม่ทำให้เขาต้องรำคาญ แล้วเขาจะมายุ่งกับเธออีกทำไม

“ฉันมากกว่าต้องถามว่าเธอต้องการอะไร ถึงไปใช้มารยาขอให้คุณแม่เอ่ยปากให้ฉันมาส่ง”

“มินไม่ได้ทำแบบนั้น ถ้าคุณไม่อยากมาส่งมินทำไมไม่ปฎิเสธไปล่ะคะ จะได้ไม่ต้องกวนใจคุณ”

“ไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน”กฤษตฤณตวาดพลางกระชากร่างบางเข้ามาหาตัว กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวลอยมาปะทะจมูกคมสัน

“โอ๊ย มินเจ็บ”

“อย่ามาสำออยหน่อยเลย คิดจะจับฉันเพื่อหวังปลอกลอกสมบัติอย่างนั้นหรอ นี่คงวางแผนไปอ้อนคุณแม่เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดฉันสินะ เอ... แล้วไอ้ท่าทางเมี่อกี้ก็คงจะเป็นมารยาเรียกร้องความสนใจล่ะสิท่า”

“ไม่ใช่นะคะ”มินรญาปฏิเสธ ใบหน้าสวยเบ้ด้วยความเจ็บปวด มือหนาของชายหนุ่มราวกับคีมเหล็กที่กำลังบีบแขนเธอให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

“ฉันรู้ทันเธอหมดแล้ว ขอบอกเลยว่าเธอคิดผิดซะแล้วล่ะที่มาเล่นกับคนอย่างฉัน แต่เอาเถอะ ในเมื่อเธอเสนอตัวขนาดนี้ฉันก็จะช่วยสนองให้”พูดจบกฤษตฤณก็กระชากร่างบางเข้ามาจูบ มันเป็นจูบที่ทั้งเร่าร้อนและเรียกร้องไปในคราวเดียวกัน ริมฝีปากหยักงับริมฝีปากบางที่พยายามปิดกั้นลิ้นร้าย มินรญาเผลออ้าปากด้วยความเจ็บ เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากหอมหวาน ลิ้นเล็กพยายามหลบหนี  ซึ่งนั่นกลับเป็นการสร้างความวาบหวามให้กับกฤษตฤณ มือหนาข้างหนึ่งกอดรัดเอวบางไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ปัดป่ายไปทั่วร่างกาย ก่อนจะค่อยๆไล่แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของหญิงสาวออกทีละเม็ด โดยที่ริมฝีปากก็ยังทำหน้าที่อย่างไม่หยุด เขาผละออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มจะหมดลมหายใจ ก่อนจะกดจูบลงไปอีก มินรญาเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านแรงปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใน ทุกส่วนของร่างกายรู้สึกร้อนไปหมด กฤษตฤณแทรกมือผ่านบราเซียตัวกระจิริดเข้าไปกอบกุมดอกบัวคู่สวยที่มีขนาดใหญ่เต็มไม้เต็มมือ บดคลึงตามแรงอารมณ์ปรารถนา

“อ้ะ อื้ออ”มินรญาเสียวซ่านไปกับสัมผัสนั้นจนต้องร้องครางออกมาทั้งๆที่ริมฝีปากยังถูกประกบจูบอยู่ ร่างบางเริ่มจูบตอบกลับไปอย่างไม่ประสีประสา มินรญาไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าตอนนี้ร่างกายนั้นยินยอมพร้อมใจไปกับเขามากแค่ไหน

แต่ทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุดการกระทำก่อนจะผละริมฝีปากออก ร่างบางงุนงงไปชั่วขณะเนื่องจากยังไม่สามารถเรียกสติที่ตะเลิดเปิดเปิดไปให้กลับคืนมาได้ในทันที

“ติดง่ายดีนี่”กฤษตฤษกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ริมฝีปากหยักสะแหยะยิ้ม

“… “มินรญาหน้าร้อนวูบ เพิ่งรุู้ตัวว่าปล่อยตัวให้ทำเรื่องน่าอายลงไป

“เธอนี่ก็เล่นละครเก่งนะ ทำเป็นจูบไม่เป็น เหมือนคนไม่เคย แต่ก็อย่างว่า คนมันร่าน จะปิดยังไงก็ไม่อยู่ นี่ไปอยู่เมืองนอกคงไปนอนอ้าให้ไอ้พวกฝรั่งมันเอาไปไม่รู้กี่ทีต่อกีทีแล้วสินะ”

มินรญาหน้าชาวาบ คำพูดดูถูกของเขาราวกับค้อนหนักๆที่กำลังทุบหัวเธอ น้ำตาที่พยายามเก็บกักไว้ไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่    

“เสียใจด้วยนะ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ ลงไปได้แล้ว”

ร่างบางยังคงนั่งนิ่ง เจ็บปวดกับคำพูดของเขาจนแทบจะหมดเรี่ยวแรง มือบางกับคอเสื้อที่ถูกเขาเปิดออกไว้แน่น

“ลงไป !! ผู้หญิงสกปรก”กฤษตฤณตวาดเสียงดังลั่น มินรญาได้สติรีบเปิดประตูลงจากรถทันที แล้วรถคันหรูก็แล่นจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้หญิงสาวทรุดนั่งร้องไห้ลงที่พื้นอย่างหมดแรง


​อ๊อยยยยย มีใครอยากตบไอ้คุณติณห์บ้างมั้ยคะ ใจร้ายกับหนูมินเกินไปแล้ว ใคร #ทีมหนูมิน ขอกำลังใจให้นางกันหน่อยค้าาา ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว