หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 30 ทะเลจ๋า Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ทะเลจ๋า Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 01:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ทะเลจ๋า Re
แบบอักษร

 

ตอนที่ 30 ทะเลจ๋า 

 

แสงที่ส่องวาบเข้าตาทำให้ผมขยับตัวหันหนีอย่างรู้สึกรำคาญ ความร้อนส่งมาถึงผิวทำให้รู้ว่าตอนนี้สายแล้วผมค่อยๆ ลืมตาอย่างงัวเงียมองไปดูนาฬิกาที่ผนังห้องตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ววันนี้ผมมีนัดกับพี่รามว่าจะไปทะเลนี่ทำไมผมดันตื่นสายเองจะได้ 

 

ผมหันไปมองร่างสูงที่นอนข้างๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าพี่รามยังหลับสนิทอยู่ผมขยับตัวลุกออกจากอ้อมแขนแกร่งยกมือทั้งสองข้างขึ้นบิดขี้เกียจอย่างเมื่อยล้า ผมก้าวลงจากเตียงเดินไปทำธุระในห้องน้ำ น้ำเย็นๆ ในตอนเช้าทำให้สมองผมปลอดโปร่งขึ้นมากพร้อมที่จะรับมือกับวันทั้งวัน 

 

ห้องนอนที่คอนโดที่รามมีกระจกใสที่สามารถมองเห็นกรุงเทพเลือนรางได้ผู้คนเดินไปมากันเหมือนกับฝูงมดจนไม่รู้ว่าใครเป็นใครเช้าๆ แบบนี้หลายคนคงจะรีบเร่งการเดินทางไปทำงานตอนแรกผมก็ไม่กล้าใช้เท่าไหร่หรอกแต่ว่าห้องของพี่รามอยู่ชั้น 30 กว่าคงจะไม่มีใครสายตายาวถึงขนาดมองเห็นผมหรอกนะ เฮ้อ~ 

 

เรื่องของยัยป้านั่นก็จัดการเรียบร้อยแล้วหวังว่าหลังจากนี้ชีวิตผมกับพี่รามคงจะแฮปปี้ขึ้นนะคงจะไม่มีตัวขัดขวางความรักของเราอีก วันนี้ผมกับพี่รามจะไปทะเลนี่เมื่อคืนเผลอหลับไปยังไม่ได้เก็บชุดเลยก็คงต้องรีบออกไปแล้วล่ะผมคว้าชุดคลุมอาบน้ำออกมาใส่แล้วเดินออกจากห้องน้ำ 

 

 

แกร๊ก 

 

 

ร่างสูงของพี่รามยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนเดิมผมถอนหายใจแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าดิบตัวนู้นตัวนี้ไปสี่ห้าตัวทั้งของตัวผมและของพี่รามดูท่าทางพี่รามคงจะลุกมาจับเองไม่ไหวหรอก 

 

“โว้ย เหนื่อย!” ผมไม่คิดว่าการเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ตัวทำให้รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้คงจะเพราะเหนื่อยใจมากกว่าเพราะผมเป็นคนชอบเลือกเสื้อผ้ากว่าจะได้แต่ละตัวก็นานทีเดียวไม่เหมือนเสื้อผ้าของพี่รามที่ออกโทนสีเข้มเดียวกันหมด ไปทะเลทั้งทีจะให้ใส่เสื้อสีดำมันก็กระไรอยู่แดดประเทศไทยไม่เคยบันยะบันยังอยู่แล้วต้องใส่เสื้อสีขาวสิถึงจะไม่ดูดแสง 

 

ทำไมน้องฟ่างถึงน่ารักและฉลาดอย่างนี้!!! สมแล้วที่ได้เป็นแฟนพี่รามคนหล่อ!! ผมยกกระเป๋า 2 ใบขนาดกลางไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นแล้วย้อนกลับมามองร่างสูงที่รามยังไม่ขยับตัวเหมือนเดิมตอนนี้ 9 โมงแล้วคงต้องรีบแล้วล่ะผมอยากจะไปให้ถึงทะเลไวไวอยากสัมผัสน้ำทะเลจากแย่แล้ว 

“พี่รามตื่นๆ ตุบๆๆๆๆๆ” พี่รามเป็นคนที่หลับลึกมากผมเลยต้องใช้วิธีที่ค่อนข้างจะรุนแรงนิดนึงมือข่าวทุบลงไปกลางหลังแกร่งผมก้มหน้าไปตะโกนใส่หูสุดเสียง ผมรู้ว่าโดนปลุกแบบนี้พี่รามต้องหงุดหงิดมากแน่ๆ แต่ผมอยากจะไปเที่ยวทะเลมากกว่ากลัวโดนดุนี่ 

 

“พี่ราม!!” ทำไมตื่นยากตื่นเย็นแบบนี้ผมตะโกนตอนนี้จนเสียงแหบเสียงแห้งหมดแล้วมือขาวแดงระรื่นเอาน้ำสาดเลยดีไหมจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้สบายกว่ามานั่งทำให้ตัวเองเจ็บเยอะ 

 

“อืออ” ร่างสูงบนเตียงเริ่มขยับตัวนิดนิด ผมยิ้มกว้างแบบนี้คงใกล้ได้ไปทะเลแล้ว พี่รามขยับตัวลุกอย่างงัวเงีย มองมาทางผมแบบมึนๆ เหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่ 

 

“พี่รามตื่นเร็ววันนี้เราพาไปเที่ยวทะเลกัน” ผมก็ถูกมองพี่รามที่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมเก๊กเสียงโหดอย่างกดดัน 

 

“ครับบบๆ” ร่างสูงพูดเสียงยานคางยกมือแกร่งบิดขี้เกียจแล้วเดินงัวเงียไปที่ห้องน้ำได้ยินเสียงปิดประตูดังปึง.ผมส่ายหน้าแล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะตอนนี้ผมยังใส่เสื้อคลุมอาบน้ำอยู่เลยเมื่อแต่งตัวเสร็จผมก็เดินมาที่หน้ากระจกมองดูครีมขาดไม่ได้เลยคือครีมกันแดดแต่ประเทศไทยไม่ได้เบาบางถ้าเผลอหลับกลางแดดไปพรมจันทร์ผิวสองสี ซึ่งคนที่ค่อนข้างรักผิวแบบผมรับไม่ได้อย่างมากมาย 

 

ผมหยิบสัมภาระต่างๆ บนโต๊ะเครื่องแป้งกวาดใส่กระเป๋าเรียบต้องเอาไปเผื่อไว้ยกกระเป๋าขนาดเล็กไปรวมกับพวกเพื่อนมาที่ห้องนั่งเล่น ผมเดินไปที่ห้องครัวทำข้าวเช้าง่ายๆ กินดีกว่าไม่อยากเสียเวลาแวะกินเดี๋ยวจะไปถึงทะเลช้าผมอยากจะไปสัมผัสน้ำเค็มๆ แล้วล่ะ 

 

ผมเปิดตู้เย็นสำรวจของในตู้ อดหายใจไม่ได้ก็ในตู้เย็นไม่มีของสดเหลืออยู่เลย สงสัยคงต้องเดินไปซื้อข้าวต้มร้านตรงข้างๆ คอนโดซะแล้วอุตส่าห์ไม่อยากออกจากห้องเท่าไหร่ กว่าพี่รามจะอาบน้ำเสร็จคงจะออกมากินพอดี ผมเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง 

 

 

ราม 

 

 

แกร๊ก 

 

 

ผมเดินออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดอยู่บนบ่าหันไปมองรอบรอบห้องไม่เห็นข้างอยู่เลยผมเดินไปที่ห้องครัว อาจจะทำข้าวเช้าอยู่ก็ได้ เปิดประตูครัวเข้าไปในห้องว่างเปล่าผมเลยเดินย้อนกลับมาที่ห้องนอนไม่รู้ว่าฟ่างหายไปไหนเจ้าตัวเป็นคนปลุกของขึ้นมาแท้ๆ วันนี้เป็นวันที่ผมพาแฟนตัวเล็กไปทะเลแท้ๆ ผมกับตื่นสายสั้นๆ แบบนี้คงจะโดนโกรธแน่เลย 

 

ผมยิ่งเป็นคนที่โดนปลุกแล้วรู้สึกอารมณ์เสียด้วยสิร่างเล็กชอบบ่นผมบ่อยบ่อยว่าผมปลุกยากแล้วจะให้เปลี่ยนนิสัยได้ยังไงล่ะ 

 

ก่อนที่จะมาเจอฟ่างผมก็ใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดตื่นสายก็ไม่ได้กินข้าวบางครั้งก็พอกินข้างนอกไม่ได้สนใจเข้าห้องครัวเลยสักนิดนานๆ ทีแต่พอมีคนตัวเล็กมาอยู่ด้วยทำให้ชีวิตประจำวันผมเปลี่ยนไปเยอะเลยแต่มันก็ทำให้ผมมีความสุขมากกว่าเดิม ผ้าไปทะเลทั้งทีคงต้องขอรางวัลจากคนตัวเล็กแล้วล่ะไม่อย่างงั้นผมเสียเปรียบแย่ หึหึ 

 

 

แกร๊ก 

 

 

เสียงเปิดประตูห้องทำให้ของเดินออกไปดูบ้างเดินเข้ามาพร้อมกับถุงที่มือซ้ายคงจะออกไปซื้อของมาสิท่า 

 

“เสร็จแล้วหรอพี่รามผมไปซื้อข้าวต้มที่ข้างข้างคอนโดมาใหม่พอดีของสดในตู้เย็นหมด” ร่างบางพูดบอกแล้วเดิมนำผมเข้าไปในห้องครัวผมหันหลังเดินตามเข้าไปแต่ก็ไปสะดุดกับกระเป๋า 3 ใบที่วางอยู่ข้างข้างประตูคงจะเตรียมไว้แล้ว สินะคงจะอยากไปมากเลย 

 

“พี่รามเข้ามาสิข้าวต้มร้านนี้หอมมากแถมยังอร่อยด้วยฟ่างไปกินที่นั้นประจำ กลิ่นหอมหอมของข้าวต้มที่อยู่ในถ้วยดังบนโต๊ะทำให้ท้องร้องเช้าแบบนี้ควรกินให้มากเพราะคงต้องเดินทางหลายชั่วโมง ผมเดินไปนั่งตรงข้ามกับคนตัวเล็กแล้วลงมือจัดการอาหารตรงหน้าอย่างไม่รอช้าถ้าไปสายเดี๋ยวจะถึงเย็นอดเล่นน้ำพอดี 

 

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยผมก็ยกกระเป๋าทั้ง 3 ใบออกจากห้องให้คนตัวเล็กทำหน้าที่ปิดประตูผมเดินเอากระเป๋าไปไว้ในรถเรียบร้อยแล้วเราก็เริ่มออกเดินทาง 

 

ผ่านไปหลายชั่วโมงรถคันหรูแล่นมาจอดที่โรงจอดรถของบ้านพักต่างอากาศของร่างสูง ร่างบางคมองรอบๆ อย่างตื่นเต้นตาโตลุกวาวเป็นประกาย ร่างสูงอดส่ายหน้าอย่างระอากับนิสัยเป็นเด็กของอีกคนอย่างไม่ได้ ทั้งสองคนลงจากรถ 

 

“ว้าววววสุดยอดเลยพี่รามสวยมาก เห็นทะเลชัดเลยไม่รู้มาก่อนว่าพี่รามมีบ้านพักตากอากาศที่มีวิวสวยขนาดนี้” ร่างบางเดินไปเกาะรั้วแล้วชะโงกหน้าไปใกล้ใกล้ทะเลสูดหายใจเข้าดมกลิ่นเค็มอย่างคุ้นเคย ลมที่ตี เข้ามาทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นน้ำสีครามซักริมฝั่งจนกระจายไปทั่วตอนนี้ 4 โมงกว่าแดดเริ่มร่มเป็นเวลาที่ดีในการเล่นน้ำ 

 

ข้างฟ่าง 

 

ในที่สุดก็ถึงสักทีทะเลที่ไม่ได้มาเกือบปีกลิ่นเค็มและลมที่ตี เข้าหน้าทำให้ผมรู้สึกสดชื่นตอนนี้แดดไม่แรงมากผมอยากจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็โจนลงไปอยู่ใต้น้ำมากที่สุด 

“พี่รามไปเล่นน้ำกัน” ผมดึงแขนแกร่งแน่นตอนนี้จิตใจผมลงไปดำดิ่งที่ใต้น้ำแล้ว 

 

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนครับ” ผมทำหน้าขัดใจแต่ก็ยอมเดินเข้าบ้านพักไป พี่รามเดินนไปที่ห้อง ผมมองสำรวจไปรอบๆ บ้านขนาดกลาง ตกแต่งเรียบหรู มีต้นไม้เยอะร่มรื่นมากเป็นบ้านที่สวยมากเลย 

 

 

ปึก 

 

 

“โอ๊ย” ผมก้มหน้าลงไปกุมจมูกพี่รามจู่ๆ ก็หยุดเดิน 

 

“เหม่ออะไรครับ” ผมมองพี่รามที่ส่ายหน้าอย่างระอาเปิดประตูนำเข้าไปผมทำหน้าบึ้งแล้วเดินเข้าไปตามอย่างไม่สบอารมณ์ ผมมองไปรอบรอบห้องขนาดกลางไม่ใหญ่มากไม่เล็กมากตกแต่งดูเรียบหรูสวยดีมองเห็นวิวทะเลชัดมาก 

 

นี่มันเป็นห้องในฝันของผมเลยล่ะแต่เรื่องห้องทิ้งไว้ข้างหลังก่อนตอนนี้ผมอยากเล่นน้ำทะเลมากที่สุดผมวางกระเป๋าแล้วค้นกระเป๋าหาเสื้อผ้าวิ่งไปเปลี่ยนในห้องน้ำอย่างดีไม่รอช้า 

 

แกร๊ก 

 

ผมเดินออกมาด้วยกางเกงขาสั้นสีฟ้าและเสื้อกล้ามสีชมพูตอนนี้ผมพร้อมที่จะไปลุยกับทะเลแล้วล่ะ 

 

“พี่รามเร็วๆ ผมอยากไปเล่นน้ำแล้ว” ผมเขย่าแขนพี่รามอย่างตื่นเต้น ทะเลๆๆ 

 

“รีบจังนะครับเพิ่ง 4 โมงเองมีเวลาเล่นอีกตั้งเยอะ พี่มีนี่มาด้วย” ผมเลื่อนสายตาไปมองที่มือพี่รามเหมือนจะมีอะไรสักอย่างอยู่พี่รามยกไปใกล้ปากแล้วก้มลงเป่าผมมองอย่างลุ้นระทึกไม่นานก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมันคือห่วงยางนั่นเอง 

 

“ว้าว สู้ๆ พี่ราม” ผมมองหน้าหล่อที่ตอนนี้คนหน้าก้มตาลงเป่าจนหน้าดำหน้าแดงกว่าจะเป็นรูปเป็นร่างให้เป็นห่วงยางขนาดกลางพอดีกับตัวผมมากผมไม่คิดว่าพี่รามจะเอาของแบบนี้มาด้วย ผมส่งเสียงเชียร์อย่างดังไม่นานห่วงยางตรงหน้าก็เสร็จสมบูรณ์พี่รามยกหน้าออกแล้วหอบหายใจเสียงดัง ผมมองห่วงยางสีส้มด้วยสายตาเป็นประกายมือขาวเอื้อมไปหยิบมากอดไว้กับตัว 

 

“งันไปกันเถอะ” 

 

“เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บเดียวครับ” ผมยืนหน้าบึ้งอยู่หน้าประตูพี่รามชอบทำอะไรชักช้าตลอด ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูตาหวานหันไปมอง 

 

ส่วนสูงราวนายแบบผิวไม่ขาวมากท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อซิกแพคเป็นลอนที่ช่วงล่างมีกางเกงขาสั้นปกปิดอยู่ผมคิดไปเองหรือเปล่านะทำไมพี่รามดูน่ากินขึ้น 

 

อยากทำอย่างอื่นนอกจากเล่นน้ำแล้วสิ… 

 

 

แดดทำให้ไรท์กำลังจะตายT.T สงกรานต์อย่าลืมครีมกันแดดนะจ๊ะรีดทั้งหลาย 

 

 

อย่าลืม 

เม้น 

ไลค๋ 

ให้ดาว 

กดติดตาม 

และสุดท้ายขอบคุณ 

ความคิดเห็น