หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 27 ว่านหางจระเข้!? Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 ว่านหางจระเข้!? Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 01:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 ว่านหางจระเข้!? Re
แบบอักษร

 

ตอนที่ 27 ว่านหางจระเข้!?

ผมกำหมัดแน่จนร่างน้อยๆ สั่นไปทั้งร่าง คำตอบของพี่รามนั่นมันอะไร จะกลับไปคบกับยัยผู้หญิงคนนั้นเหรอ ยัยคนที่ทำให้พี่รามเสียผู้เสียคนเมื่อ 3 ปีก่อน ผมเงยหน้ามองไปที่ทั้งสองคนผมอยากรู้ว่าพี่ถามจะพูดอะไรต่อไหมผมไม่เชื่อว่าพี่รามเป็นคนแบบนี้หรอก

อย่าหวังว่านิสัยงี่เง่าเหมือนนางเอกโดนจะใช้กับผมคนนี้ได้ เสียสละหรอ อย่าหวัง!! ผมกำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าไปกระชากสองคนนั้นให้ออกจากกันแต่ก็ต้องหยุดชะงักเสียก่อนเมื่อได้ยินเสียงร่างสูงพูด

 

“....แต่ในฐานะเพื่อนนะ” ผมเบิกตากว้างกระตุกยิ้มสะใจกับใบหน้าเลิ่กลั่กของยัยผู้หญิงคนนั้นพี่รามผมจะเป็นคนที่เจ็บแล้วจำสินะ

“ทำไมล่ะฟ้าก็อุตส่าห์กลับมาหา รามยังรักฟ้าอยู่ใช่ไหม!” ผมมองยัยผู้หญิงคนนั้นที่จับมือพี่รามเขย่าแล้วทำเสียงสะอึกสะอื้น น้ำตาเม็ดโตไหลจากตาหวานจนทำให้ดูทะนุถนอมผมมองไปที่พี่รามร่างสูงยืนมองอีกคนนิ่งนิ่งไม่ได้แสดงหน้าตาอะไร ไม่แน่นอนพี่รามจะยังรักเธอนั้นได้ยังไงในเมื่อนี้ผมอยู่ทั้งคน!!

 

“ฟ้าไม่เชื่อหรอกคอยดูเถอะ!!” หลังจากที่พูดเสร็จยัยป้านั่นก็วิ่งหนีออกไปเลยผมมองตามหลัง

 

“ออกมาเถอะครับ “ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างสูงหันมามองผมอย่างจังนี่พี่รามรู้มาตลอดหรอว่าผมหลบอยู่ตรงกำแพงตรงนั้น ผมค่อยค่อยสาวเท้าเดินเข้าไปหาร่างสูงอย่างเงียบๆ เดินมาหยุดที่หน้าร่างสูงของคนรักผมเงยหน้ามองหน้าหล่อเพราะหล่อแบบนี้สินะผู้หญิงทั้งมหาลัยถึงอยากได้เป็นแฟน

พี่รามจะตรงสเป็คเกินไปแล้วทั้งหล่อบ้านก็รวยแถมยังเป็นนักกีฬาของมหาลัยด้วย ผมฝันอยู่หรือเปล่านะที่ได้คนแบบนี้มาเป็นแฟน

 

“ได้ยินแล้วสินะเรื่องที่พี่คุยกับฟ้า “ผมพยักหน้าผู้หญิงที่สวยขนาดนั้นจะมาคู่กับพี่รามที่หล่อขนาดนี้คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับใครหลายๆ คนถ้าทั้งสองคนคบกันคงจะเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุดเลย แต่ก็ใช่ว่าผมจะแคร์เรื่องแบบนั้นซะที่ไหน

 

“คนรักเก่าที่เล่าให้ฟังใช่ไหมผมไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอกนะแต่ถ้าพี่ถ้าพี่รามจะไปจริงๆ มันคงจบง่ายๆ หรอกแน่"ผมหน้าบึ้งใส่พี่รามอย่างไม่พอใจถ้าจะทำอย่างนั้นจริงๆ ผมจะตามราวีทั้งสองคนเลยและผมไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้หรอกนะผมเป็นคนเห็นแก่ตัวจะบอกให้จะทำทุกอย่างให้คนรักมาอยู่กับตัวเองเลยด้วยซ้ำ

 

"ชอบพองแก้มจังนะครับเดี๋ยวเถอะระวังจะหน้าบวม"พี่รามบีบแก้มผมขยับไปมาจนหน้าผมโยกไปตามมือหนาเวลาแบบนี้ยังจเมามีเวลาแกล้งผมอีก

 

“พี่รามจะดึงทำไมเล่าแบบนี้หน้าผมก็เหี่ยวพอดี “ผมตีมือของพี่รามแรงๆ ขนาดเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้พี่รามยังมีหน้ามากวนตีนผมอีก

 

“ครับบบไปที่เต็นท์กันเถอะอีกไม่นานพวกปี2ก็จะมาแจกข้าวกล่องให้พวกน้องๆ แล้ว"ผมพยักหน้าแล้วเราก็เดินกลับไปที่เป็นเหมือนเดิม เมื่อมาถึงก็เห็นพี่แฟรี่กำลังนั่งหอบแฮกแฮ่กโดยมีพี่บอทหน้าที่พัดให้ด้วยสายตานิ่งนิ่งอย่างเบื่อหน่าย

 

“ทำไมถึงเหนื่อยขนาดครับพี่แฟรี่” ผมกับพี่รามเดินเข้าไปนั่งผมถามขึ้นสภาพพี่แกเหมือนการวิ่งมาราธอนรอบมหาลัยมาเลยเหงื่อไหลไคลย้อยจนเครื่องสำอางไหลออก

 

“ไม่มีอะไรหรอกครับน้องฟ่าง เจ๊แกออกไปคุมน้องๆ เต้นแร้งเต้นกานะ สภาพก็เลยเป็นแบบนี้ต้อลำบากคนอื่นตลอด” พี่เจมส์ที่พึ่งเดินเข้ามาเลยตอบคำถามผมผมหันไปมองที่ลานตอนนี้พวกน้องปี 1 เริ่มเดินเข้าร่มไปรับข้าวกล่องกันแล้วแต่ละคนสภาพก็ไม่ได้ต่างจากเจ๊แฟรี่เท่าไหร่

 

“เหนื่อยขนาดนี้กินน้ำหวานหวานซะหน่อยนะครับจะได้สดชื่น"ผมหันไปเทน้ำเฮลูบอยใส่แก้วตักน้ำแข็งใส่แล้วเอาไปให้พี่แฟรี่ มือเรียวสวยจับไปกระดกดังอึกๆ อย่างไม่เกรงใจภาพพจน์

 

“อ่าาาาาสดชื่นขึ้นมากเลยน้องฟ่างลูกของเจ๊น่ารักจริงๆ "ผมถูกกระชากให้เข้าไปหาหน้าหวานอยู่ในหน้าอกขนาดมหึมา 2 ลูกเบียดเสียดกันจนผมหายใจไม่ออกผมอดที่จะหน้าแดงไม่ได้ ผมเป็นเกย์นี่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกผู้หญิงเลยไม่ได้สัมผัสใกล้ชิดขนาดนี้ด้วยเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำประมาทที่สุด! น่าอับอายมาก!

 

“พี่แฟรี่ผมหายใจไม่ออกผมกันหน้าหนีออกห่างจากลูกมหึมาทั้งสอง

 

“ตายจริง เจ๊ขอโทษฟ่างนี่เหมาะสมกับเป็นแฟนไอ้รามจริงๆ” ผมหอบหายใจถี่สูดอากาศเข้าเต็มปอดที่ว่าผมคู่ควรกับพี่รามน่ะจริงหรอแบบนี้ก็ดีอย่างน้อยก็มีเพื่อนพี่รามสนับสนุนผมอยู่ผมจะได้ไม่ว้าเหว่

 

“ครับบบ” ผมยิ้มกว้างจนตอนนี้ปากฉีกไปถึงรูหูแล้วฟันขาวเรียงสวย

 

“ราม"เสียงหวานที่ดังขึ้นทางที่มันทำให้ผมหันไปหาเป็นใยผู้หญิงคนนั้นผมคิดว่ามันจะไม่มายุ่งกับพี่รามอีกแล้วซะอีกโดนปฏิเสธไปขนาดนั้นแล้วยังจะหน้าด้านมาอีกแล้วคนเรา

 

“มีอะไรครับ” พี่รามหันไปตอบนิ่งๆ แบบปกติไม่ได้ใส่อารมณ์ความรู้สึกอะไรลงไป

 

“ต๊าย! นั่นมันฟ้าไม่ใช่หรอมาได้ยังไง” เสียงแหลมเล็กของพี่แฟรี่ที่พูดขึ้น

 

“สบายดีไหมแฟรีไม่เจอกันนานเลยนะสวยขึ้นมาก” ผมมองยัยป้าที่กำลังจีบปากจีบคอพูดตอบดูเพื่อนในกลุ่มที่รามดูอึ้งๆ

“ฉันสบายดีแล้วเธอล่ะอยู่กับแฟนใหม่ล่ะสบายดีหรือเปล่า “พี่แฟรี่พูดกัดได้ดีมากผมแอบเชียร์ในใจ ผมเหลือบตาไปดูยัยผู้หญิงที่ทำท่าแอ๊บตอนนี้กำลังกำมือแน่นแต่หน้าสวยก็ยังยิ้มเหมือนเดิม

 

“พูดอะไรแฟรี่ที่ฉันต้องไปมันมีสาเหตุนะ"ผมมองร่างบางของคนตรงหน้าที่สูงกว่าผมไม่มากตอนนี้กำลังทำหน้าเศร้าบีบน้ำตาคลอผมว่าคนนั้นที่นี้คงจะรู้หมดแล้วล่ะอย่ามาแอ๊บให้เสียเวลา

 

“งันหรอ ดีจังนะ” ผมมองเจ๊แฟรี่ ที่สะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์

 

“ช่างเถอะ เรื่องไร้สาระ”

 

“แล้วน้องที่ใส่เสื้อกราวเป็นใครหรอคะ” ผมรู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตจากสายตานั้น ถึงแม้หน้าตาจะยิ้มเสียงจะอ่อนหวานแต่ผมรู้สึกได้ว่ามันไร้ซึ่งความจริงใจ

 

“ต๊ายยย ไม่รู้หรอก็แฟนใหม่ของไอ้รามไง"พี่แฟรี่จีบปากจีบคอพูดผมเงยหน้าไปสบตากับยัยคนนั้นอย่างไม่เกรงกลัวจะมาก็มาสิพร้อมเสมอ

 

“หรอ ฉันชื่อว่านฟ้าพึ่งกลับมาจากอังกฤษและเป็นอดีตคนสำคัญของราม” ร่างบางตรงหน้ายิ้มให้อย่างอ่อนโยนผิดกับตาที่กำลังมองผมด้วยความไม่พอใจเพราะแบบนี้สินะพี่รามถึงไปตกหลุมพรางใจผู้หญิงคนนี้

“ยินดีที่ได้ครับอดีตคนรักของแฟนว่าแต่คนอะไรชื่อว่านหางจระเข้ตลาดชะมัด " ผมย้ำคำว่าอดีตมันจะได้กระแทกไปถึงหัวสมองที่เหมือนจะไม่ค่อยมีความรู้มีแต่ความสวยของยัยว่านหางจระเข้มีหน้าความเป็นมาอวดเป็นแค่อดีตแท้ๆ สำคัญตรงไหนถ้าสำคัญป่านนี้พี่รามคงง้อไปแล้ว

“กรี๊ดดด ว่านฟ้าไม่ใช่ว่านหางจระเข้ย่ะ!!” ผมทำเป็นเมินไม่ได้ยินเดินไปหาพี่รามที่นั่งนิ่งไม่ได้พูดอะไรอย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้คนรักของผมหลุดมือออกไปง่ายๆ ผมรู้ว่าพี่รามไม่โง่ขนาดรู้นิสัยที่แท้จริงของยัยผู้หญิงคนนี้ไม่ออกหรอก ผมไม่รู้หรอกนะว่าเธอทิ้งพี่รามทำไมแต่ในเมื่อตอนนี้ผมอยู่กับพี่รามแล้วผมจะไม่ยอมให้เกิดอีกครั้งแน่นอน

“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่หน้าคณะไหมครับตอนนี้ก็จะบ่ายโมงแล้วน่าจะมีการรับน้องตอนบ่ายด้วย” ผมก้มไปมองนาฬิกาตอนนี้ก็บ่ายโมงหน่อยๆ แล้วคงต้องรีบไปมาอู่ที่นี่นานแล้วสงสัยต้องโดนอีนัทด่าขอเอาแน่เลย

 

“เอางั้นก็ได้ครับถ้าเดินไปสายแน่ "ตอนเดินมาที่นี่ก็เดินกว่า 20 กว่านาที เดินกลับอีกผมตายแดด

 

“ดะเดี๋ยวขอไปด้วยได้ไหมรามคณะฟ้าอยู่ใกล้ๆ นี้เองไปส่งหน่อยนะ” ปากก็บอกว่าใกล้ๆ ทำไมไม่เดินไปเองชอบทำตัวเป็นเห็บหมาเกาะคนอื่นไปทั่วแต่งตัวดูดีซะเปล่าไม่มีสมองคิดได้แค่นี้เองผมหันไปมองพี่รามอย่างอยากรู้คำตอบ

 

“อืม” แล้วพี่รามก็เดินไปผมยักไหล่อย่างไม่ได้คิดอะไรในเมื่อพี่รามโอเคผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเดินตามหลังแกร่งออกไปจากคณะวิศวะ เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกผมก็เดินไปนั่งตรงเบาะหน้าข้างๆ พี่ราม ยัยป้าว่านหางจระเข้ยืนเก่ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูอย่าหวังว่าผมจะให้นั่งข้างหน้าไม่มีทางจะหลอกเป็นแค่คนอาศัยอย่ามาทำตัวเรื่องมาก

 

“พี่เป็นผู้หญิงขอนั่งข้างหน้าไม่ได้หรอน้องฟ่าง” ผมมองผู้หญิงทำหน้ามีความหน้าด้านเหมือนกันนะที่ขอมาตรงๆ ผมหันไปมองพี่รามร่างสูงมองออกไปข้างนอกกระจกไม่ได้สนใจบทสนทนาของเราทั้งสองคน ทำท่าแบบนี้แสดงว่าแล้วแต่ผมสินะที่รามนี่ยังสนใจผมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

 

“ขอโทษนะครับป้าไปนั่งข้างหลังเถอะที่ตรงนี้มันสำหรับแฟน” ผมตอบกลับไปเรียบๆ ยัยป้านั้นทำหน้าไม่ใจ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างหลังรถ รถคันหรูเคลื่อนออกจากลานจอดรถของคณะวิศวะ

 

“ฟ้าว่าคณะเราอยู่ใกล้กันไปส่งน้องฟ่างก่อนก็ได้นะคะ” พูดแบบนี้แสดงว่าหาโอกาสอยู่กับที่ราม2ต่อ2แน่ๆ ถ้าเป็นแบบนี้จริงผมไม่ยอมหรอกผมตวัดตาหันไปมองพี่รามตาเขียว ถ้าทำตามที่ยัยป้านั่นขอผมจะลงจากรถเดินไปเองเลยไม่สนใจมันแล้ว

 

“ไม่ดีกว่าเดี๋ยวส่งฟ้าก่อนเลยนะครับรถคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าคณะค้าขายต่างประเทศผมกระตุกยิ้มอย่าหวังว่าจะทำแบบนี้แล้วพี่รามจะสนใจผมมองยัยป้าที่น้ำหน้าฮึกฮักลงจากรถด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะราม” พี่รามพยักหน้าไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเล่นรถออกไปอย่างรวดเร็ว ความเงียบมาเยือนอีกครั้งเมื่อไม่มีตัวขัดจังหวะมาพูดตามปาวๆ สักพักรถก็มาจอดอยู่ที่คณะแพทยศาสตร์ผมหันไปมองคนข้างๆ

 

“ฟ่างไม่ยอมปล่อยพี่รามไปหรอกนะ ไม่ยอมปล่อยไปแน่ๆ” ผมเงยหน้าสบตาคนตรงหน้า ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ปล่อยคนนี้ไปหรอกก็ผมรักของผมขนาดนี้ถ้าจะมาสะบัดรักเพราะคนรักเก่ากลับมาผมจะตามราวีไม่ให้มีความสุขกันทั้งสองคนเลยผมไม่มีความคิดแบบนางเอกว่าจะเสียสละให้หรอกนะ อย่าหวังเลย…

 

 

อิมเมจนายเอกค่าา เห็นกันยังฮ่าๆๆ ไม่ดราม่ามันไม่ใช่สตายหญิงแม่ เรื่องนี้นายเอกแรงๆ

 

อย่าลืม

เม้นไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น