หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 25 ความสงบสุข Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 ความสงบสุข Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 01:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 ความสงบสุข Re
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 25 ความสงบสุข

วันนี้มันควรเป็นเช้าที่แสนวิเศษสำหรับผมแต่จากสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่เลยผมกำลังยืนดูพี่รามกับไอ้พี่บ้าแข่งกันตัดหญ้าในสนามอย่างเอาเป็นเอาตาย จบด้วยไอ้พี่บ้าชนะ

“ฮ่าๆ นี่แหละที่เขาเรียกว่าอัจฉริยะ!!” ผมมองไอ้พี่กายที่กำลังยืนยกกรรไกรด้วยท่าทางปัญญาอ่อน นี่ใส่ไหมคนที่กำลังเรียนดอกเตอร์ มันเป็นคนที่เก่งมาก มากกว่าผมหลายเท่ามันเรียนเอกแพทย์ที่อเมริกาที่ว่าเข้ายากแต่เพราะเรียนหนักไปทำให้สมองมันเริ่มไม่ปกติผมควรพามันไปตรวจซักวัน ทำไมผมเป็นน้องที่น่ารักแบบนี้นะ!

“ไหวไหมพี่ราม” ผมเดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างพี่รามที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างเหนื่อยล้าเหงื่อผุดออกเต็มหน้าหล่อ เมื่อกระทบกับแสงแดดทำให้เป็นประกายวิ้งๆ เพิ่มความเป็นเทพบุตรเข้าไปอีก หล่อเกินไปแล้ว!

“พอแล้วตากายถ้ายังชวนคนอื่นเป็นแบบนี้อีกแม่จะงดห้ามกินขนมแม่ตลอดเดือนเลย” ผมมองแม่ด้วยสายตาวิบวับ วันนี้คุณแม่คนสวยผมน่ารักเป็นพิเศษ เท่านี้พี่รามคนหล่อก็ไม่ต้องมาเหนื่อยกับเกมหาสาระไม่ได้จากไอ้พี่บ้าแล้ว ไอ้พี่กายมันชอบขัดผมตลอดอะ ห่วงอะดิ! กลัวเค้าไม่เล่นด้วยอะดิ! นิสัยเด็กชะมัด

“ไม่เอานะแม่ไม่เล่นก็ได้ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ผมมองไอ้พี่กายที่เดินตามแม่พูดขอร้องเว้าวอนอะไรของมันไม่รู้ ผมหันกลับมาสนใจพี่รามพี่นั้งบนพื้นหญ้า ยื่นมือขาวให้พี่รามตอนนี้น่าจะได้เวลาอาหารเช้าแล้วพี่รามคงต้องไปอาบน้ำใหม่

“สบายมากครับ” พี่รามจับมือแล้วส่งยิ้มหล่อให้ผมแบบนี้เอาใจไปเลย ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นมือหนาพัดกางเกงเบาๆ

“ไปกัน” ผมยิ้มให้เราเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์

ผมเดินเข้ามาช่วยแม่จัดโต๊ะอาหารพี่รามตอนนี้คงกำลังอาบน้ำอยู่วันนี้กลิ่นอาหารยังน่ากินเหมือนเดิม ผมตาเป็นประกายวันนี้เป็นข้าวต้มกุ้งของโปรดนานๆ ทีได้กินฝีมือแม่

“หอมมากเลย” ผมต้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ ถ้วยข้าวต้มสูดกายใจเข้าเสียงดังอย่างสดชื่นจนโดนคนเป็นแม่ตีมือเข้าให้เพราะมันเสียมารยาท นิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ แม่ยังเข้มงวดเหมือนเดิมเลย

“อย่าไปทำแบบนี้กับคนอื่นนะอายเขา” แม่ดุผมเสียงเข้มพอเรื่องอาหารแบบนี้แม่ชอบจริงจังตลอด ผมแอบหน้ามุ่ยให้มือทั้งสองลูบๆ กันอย่างแสบๆ แม่มือหนักตลอด

“มันไม่มีคนอื่นนี่” ผมเถียงข้างๆ คูๆ อย่างไม่เต็มเสียง เมื่อเช้าใช้พลังงานเยอะต้องการสารอาหารเข้าเติมเต็มอย่างด่วน

“จ๊ะๆ จัดเร็วๆ เริ่มลงมากันแล้ว” คนที่เดินมาถึงคนแรกคือไอ้พี่บ้ามันเดินลูบท้องมาแต่ไกลตามันยังไม่ลืมเลยแต่จมูกขยับฟุดฟิดอย่างน่าขยะแขยงเห็นแล้วขนลุก นี่มึงเป็นคนหรือหมา! คนบ้านไหนใช้จมูกนำทาง!

“หอมจัง แม่หิวแล้วว” ผมมองไอ้พี่กายมันนั่งประจำพี่ก้มหน้าดมกลิ่นหอมๆ ของอาหารเต็มปอด มันทำหน้ามึนๆ อึนๆ เหมือนเด็ก จนผมมองอย่างหมั่นไส้

“ไม่ต้องกินรอพ่อก่อน” ผมดึงถ้วยออกจากหน้ามัน แหวะ ไม่รู้ว่ามีแบททีเรียกี่ตัวในตัวมันแบบนี้ไม่กล้าเข้าใกล้เลย มันพูดจิ๊จ๊ะแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อไม่นานพี่รามกับพ่อก็เดินเข้ามาพร้อมกัน อาหารเช้าผ่านไปอย่างสันติสุข

“ฟ่างคบกับมันมานานยัง” ผมกำลังนั่งดูทีวีอยู่สงบๆ แต่ก็มีตัวทำลายความสงบลง จะคบกันนานไม่นานเกี่ยวอะไรกับแกห๊า!

“เกือบครึ่งปีแล้ว” ผมตอบพร้อมละสายตาออกจากโทรทัศน์ เราสามคนนั่งอยู่โซฟาเดียวกัน ที่มีตั้งเยอะไม่เข้าใจว่ามาเบียดกันให้อึกอัดทำไม

“อย่าไปไวใจมัน มันคือผู้ชายนะ!”

“ไอ้พี่บ้ากูก็ผู้ชายป่ะ” ผมอย่างจะกระโดดบีบคอมันจริงๆ เดี๋ยวนี้โลกเปิดกว้างจะตายคิดว่ามันจะเข้าใจไปอยู่ต่างประเทศมาแท้ๆ

“มึงไปเอาน้ำมาให้แดกดิ๊” ไอ้พี่กายหันไปพูดสั่งพี่รามกวนๆ พี่รามหยักไหล่เดินออกไปอย่างไปพูดอะไร มันคงอยากคุยกับผมสองคน

“กูกลับพรุ่งนี้” ผมเบิกตากว้าง ไม่คิดว่ามันจะกลับไวขนาดนั้นมันพึ่งมาเมื่อวานเองถึงจะทะเลาะกันบ้างแต่ผมก็รักมันนะ

“ไวจังนะ” ผมพูดเสียงเบา แอบใจหายนิดๆ

“อืม กูยังไม่ได้อยู่ให้มึงคลายความคิดถึงเลย”

“อ๋อเหรอ ถามเขายังว่าใครคิดถึงมึงไอ้ฟราย” ผมหันไปทำหน้ากวนตีนใส มั่นหน้ามากไอ้พี่

“คนกำลังซึ้งไอ้เวรฟรายมึงขัดหาพ่อง” มันล็อกคอผมไวแล้วขยี่หัวผมจนตอนนี้มันฟูฟ่องไปหมดแล้ว หมดกันเมื่อเช้าตื่นมาเซ็ตผมอย่างดี มันเลวมากไอ้พี่เฮ็งซวย!!

“พ่อกูก็พ่อมึงแหละ” ผมสะบัดหน้าหน้ามัน ไอ้พี่กายมันโรคจิตชอบแกล้งผมตลอด มันต้องสมองกลับแน่ๆ เรียนหนัก้เกินไปจริงจัง

“ก็เป็นห่วงมึงเรื่องไอ้รามนั้น” ผมมองพี่กายที่พูดด้วยเสียงจริงจังผมรู้ว่ามันเป็นห่วงตอนผมโดนแกล้งมันจะเป็นคนแรกที่มาช่วย ตอนร้องไห้มันเป็นคนแรกที่มาปลอบ

“กูเข้าใจ” ผมพูดเสียงเบา อย่ามาดราม่าใส่ไอ้พี่กายไอ้ฟ่างไม่หลงกลหรอก

“เข้าใจห่าอะไรมึง งันก็เลิกดิไอ้ฟราย!” มันตะโดนเสียงดังจนผมแอบสะดุ้ง มึงจะคุยกับกูดีๆ จะตายไหมห๊า ไอ้พี่เวร คนกำลังเริ่มดราม่าแม่งขัดจริงๆ จะให้เลิกกับพี่รามเป็นไปไม่ได้หรอกตายสิ

“ไม่โว้ยยยยยย!” ผมตะโกนใส่มันอย่างไม่ยอมแพ้เรื่องแค่นี้ไม่กระทบต่อมความด้านของผมได้หรอกแค่นี้มันยังอ่อนหัดเกินไป!!

“เออแล้วแต่มึง! อย่ามาร้องไห้ซบอกกูก็แล้วกัน” มันลุกขึ้นมองผมแล้วสะบัดหน้าหนีเดินตึงตั้งขึ้นไปบนบ้าน นับวันมันยิ่งทำตัวเหมือนตุ๊ด!!

“คุยกันเสร็จแล้วหรอ เป็นไรบ้าง” พี่รามเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำส้ม มือแกร่งยื่นให้ ผมรับมาดื่นอย่างรวดเร็ว รสชาติหวานเปรี้ยวทำให้สมองผมโล่ง

“ไม่มีอะไรหรอกกครับเห็นนอย่างงันพี่ก็เข้าใจผมมากที่สุดเลย” เพราะพ่อกับแม่มักจะออกไปงานนู่นนี้ตลอดทำให้เวลาส่วนมากผมอยู่กับพี่ชาย เราเลยสนิทกันมากเข้าใจกันมากที่สุด ตอนผมขึ้นม.ปลายพี่มันก็ไปเรียนต่างประเทศ

ถึงปากจะบอกว่าไปไกลๆ แต่ผมแอบนอนร้องไห้อยู่หลายคืน จนแม่โทรไปบอกมันแล้วมันก็โทรมาเยาะเย้ยผมหลังจากนั้นผมก็ไม่สนใจมันเลย

“ดีแล้วละ ใกล้เปิดเทอมแล้วสินะ เวลามันไวจริงๆ” นั้นสิจะว่าไปก็คิดถึงพวกเพื่อนเหมือนกัน ปีนี้ผมไม่ได้ไปทะเลเศร้าใจเกินไปแล้ว!!

“ยังอยากให้เปิดเลย ขี้เกียจตื่นเช้า” ผมถอนหายใจถึงจะน่าสนุกแต่ตัวขี้เกียจแบบผมก็ไม่ชอบอยู่ดี

“เหมือนกันครับ ฮ่าๆ” เรานั่งคุยกันไปเรื่อยถึงเราจะคุยกันบ่อยแต่ก็ไม่ได้มีความเบื่อเลย

“คุยอะไรกัน ฟ่างไปช่วยแม่ตัดกอดกุหลาบหน่อยสิ” ที่จริงที่บ้านผมมีแปลงกุหลาบไม่ใหญ่มากเมื่อก่อนผมจะไปตัดกับแม่บ่อยๆ

“จริงหรอ เดี๋ยวผมกับพี่รามไปเอง” ผมอาสาเสียงดังแม่ไม่ว่าอะไรเดินกลับไป

“ไปกันเถอะ” ผมเดินนำพี่รามไปที่แปลงกุหลาบหลังบ้าน เดินมาไม่นานก็เห็นสีขาวเป็นวงกว้าง กุหลาบที่เราปลูกเป็นกุหลาบขาว

“สวยมากเลยครับ” พี่รามดูจะอึ้ง แน่นอนอยู่แล้วที่นี่สวยงาม แม่ดูแลมันอย่างดีเราเริ่มลงมือตัดกัน ผมทำแบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วแต่พี่รามนี่สิเพิ่งเคยทำกลัวจะโดนหนามปักเอาได้

“โอ้ย” ผมหันไปตามเสียงพี่รามขมวดคิ้วแน่ ปลายนิ้วแกร่งมีของเหลวสีแดงไหลออกมา

“เลือดเลยไปนั่งพักเถอะเดี๋ยวเหลือฟ่างทำเอง” ผมพูดอย่างเป็นห่วง

“พี่แค่ตกใจนิดหน่อยไม่ได้เจ็บขนาดนั้น ที่เรียนวิศวะนะครับแค่นี้ชิวๆ” พี่รามยกแขนทำท่าเบ่งกล้ามอวด ผมยกมือหนาขึ้นแตะลิ้นน้อยๆ ไปที่นิ้วร้อน ลิ้นดูเลียดุดันไปตามความยาวนิ้วเหมือนกันไอศกรีมแท่งโปรด หน้าหวานช้อนตามองคนรัก กลิ่นคามของเลือดครุโปรงปากหวาน ผมผละออกจากนิ้วแกร่ง การได้แอบกินเล็กกินน้อยมันดีจริง!

“หายเจ็บยังครับ” ผมมองหน้าหล่อของพี่รามอย่างขำๆ เดี๋ยวนี้พี่รามชอบหลุดมาดใส่ผมตลอด แต่ว่ามันก็ดีทำให้ผมรู้ในด้านแปลกๆ ที่เคยเห็น

“ชอบทำอะไรแปลกๆ จริงนะเราระวังจะลุกไม่ขึ้น” พี่รามพูดเสียงดุ ผมทำเป็นไม่ได้ยินเดินตัดดอกกุหลาบสีบริสุทธิ์ต่อไป ผมได้ยินเสียงพี่รามถอนหายใจแล้วเดินเข้ามาช่วยผมเหมือนเดิม

ผมเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นตอนนี้ดอกกุหลาบเต็มมือผมกับพี่ผม กลิ่งหอมฟุ้งเลย มันชอบกลิ่นมันมากๆ เลยนะ ผมว่าจะเอาไปจัดใส่แจกัน “ไง” ผมหันไปตามเสียงทัก ไอ้พี่ชายมันเองข้างๆ มันมีกระเป๋าเดินทางใส่เสื้อผ้าอย่างหนาเตรียมตัวรักสภาพอากาศที่หนาวเย็นของต่างประเทศอย่างดี สีหน้ามันดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนจนน่าหมั่นไส้

“จะไปแล้วหรอ” ผมมองมันที่เดินเข้ามาหยิบดอกกุหลาบไปอย่างหน้าตาเฉยแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ ผมไม่ยอมให้ไอ้พี่เฮ็งซวยจับจุดผมได้หรอกอย่างหวัง!!

“ดอกกุหลาบยังหอมเหมือนเดิมจริงๆ” มันเมินคำถามผมแล้วไปสนใจดอกไม้ในมือตัวเอง ไอ้พี่บ้านี่มันจะกวนตีนใช่ไหม

“ทำไมเร็ว”

“ฮ่าๆ อันที่จริงจะสอบแล้วกะว่าจะมาดูหน้าไอ้ผู้ชายที่เข้ามาเกาะแกะกับน้องหนูของพี่” น้องหนูพ่อง กูโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงละ ยังมาใช้คำเรียกเด็กๆ อีก

“ขอให้มึงข้อตก” ผมจะไปบนบานศาลเจ้าที่เลย สมน้ำหน้าอยากมาราวีชีวิตคู่รักของไอ้ฟ่างคนนี้

“กูไปละ” มันยักไหล่อย่างกวนๆ แล้วเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น

“กูต้องไปส่งไหม” ผมตะโกนถามมันตอนที่มันกำลังขึ้นรถ มันชะงักหันมายิ้มให้ผมอย่างกวนๆ “มึงไม่ต้องคิดถึงกูจะกลับมาขัดขวางความรักของมึงแน่” มันว่าก็ปิดรถหนีผมมองรถที่แล่นออกไปจากหน้าบ้าน ความสงบสุขจะกลับมาหาผมแล้วสินะ ...

 

 

 

 

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น