หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 24 พี่ชายVSพี่ราม Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 พี่ชายVSพี่ราม Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 พี่ชายVSพี่ราม Re
แบบอักษร

 

ตอนที่ 24 พี่ชายVSพี่ราม

 

 

ฟ่าง 

 

 

ผมสะดุ้งตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงทักของใครบางคน หันไปมองอย่างรวดเร็วร่างสูง 180 กว่า ในชุดเสื้อโค้ชตัวหรูพร้อมกางเกงยีนอย่างดี

 

คอแกร่งมีผ้าพันคออยู่ หน้าหล่อคม จมูกโด่งเป็นสันปากสีอ่อนอย่างคนรักสุขภาพ ตาคมเต็มไปด้วยเสน่ห์ให้ผู้คนหลงใหลอย่างโงหัวไม่ขึ้น สองมือแกร่งมีถุงอยู่เต็มมือ

ไม่รู่ว้าจะเสียใจที่มันกลับมาหรือดีใจที่มีของผ่านกันแน่ มันคือไอ้พี่บ้าพี่เฮ็งซวย! ไอ้หน้าหล่อเกินหน้าเกินตา!

“ว่าไงน้องรักคิดถึงพี่ชายคนนี้ไหมเอ่ย” ร่างสูงราวนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสารชื่อดังหรือสกายวางของลงบนโต๊ะ

“ไม่มีทาง ใครจะไปคิดถึงพี่ชายแบบนี้กัน” ไอ้พี่บ้ามันคือตัวซวยของผมอย่างแท้จริงอุตส่าห์ดีใจที่มันไปเรียนเมืองนอกเมืองนา

“พอแล้วเด็กๆ กลับมาไวกว่าที่คิดนะตากาย” ก่อนที่ผมจะเถียงกันแม่ก็เข้ามาห้ามทัพก่อน ไอ้พี่กายยักไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะเข้ามากอดเอวอวบของแม่ผมอย่างออเซาะ แม่กูโว้ย! กูหวง!

“เสียงดังอะไรกันไอ้พวกเสือ” เดินดุดันดังมาจากหน้าประตูพวกผมหันไปมองพร้อมกัน วันนี้มันวันอะไรจู่ๆ ไอ้พี่บ้านก็กลับบ้านวันนี้ พ่อที่ปกติจะไปต่างประเทศไม่ค่อยอยู่บ้านแต่วันนี้ก็อยู่! ทำไมต้องวันนี้เล่า!!

“ป๊า มาได้ไง” ผมมองไอ้พี่ชายที่กำลังกอดเองอวบของคนเป็นแม่เหมือนเยาะเย้ยชายวัยกลางคน

“นั้นเมียกูมึงออกไปเลย!” ผมแอบหัวเราะเยาะมันอย่างหมั่นไส้ สมน้ำหน้ามาจิจ๊ะกับไอ้ฟ่างคนนี้เอง

“ฟ่างไม่แนะนำพี่รามให้พี่กับพ่อหน่อยละ” ผมแอบเหงื่อตกเมื่อเจอสายตากดดันจากสองบุรุษ แหม่ถึงจะบอกครอบครัวโอแต่มันก็แค่แม่คนเดียว แต่ว่า!! แม่ใหญ่ที่สุดแม่ต้องแก้ปัญหาให้น้องฟ่างที่น่าสงสารคนนี้แน่!

“เอ่อ..คนนี้พี่รามเป็นแฟ..”

“ห๊า แฟนแกหรอ!” คนที่ออกอาการมากที่สุดคงจะเป็นไอ้พี่บ้าที่มันตะโกนจนน้ำลายมันกระเด็นมาโดนหน้าผมจังๆ มึงจะเดือดร้อนอะไร! พ่อแค่ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร พ่อตามใจแม่จะตายพอเห็นแม่เห็นด้วยก็เห็นด้วยตาม

“ครับ ผมเป็นแฟนฟ่าง” พี่รามตอบเสียงนิ่งไม่ได้ตกใจท่าทางโอเวอร์ของไอ้พี่บ้าเลย สมเป็นพี่รามคนหล่อผัวน้องฟ่างคนนี้นอกจากหล่อแล้วจะเก่ง ดี มีสติอีก!!

“ห๊า แฟนอะไรกันมันต้องผ่านบททดสอบจากพี่ชายแบบกูก่อนโว้ยยย!” ผมมองพี่กายที่เดินเข้าไปหาพี่รามแล้วตะโกนใส่ น้ำเม็ดเล็กๆ เกาะอยู่เต็มหน้าหล่อของพี่ราม

“ตากายไปนั่งเลย พูดไม่เพราะเลยจริงๆ” แม่ตีไปที่ไหล่ไอ้พี่ชายแรงๆ จนได้ยินเสียงปัก เรามานั่งเรียบร้อยกันที่โต๊ะอาหาร ผมตาโตเมื่อแม่บ้านตักขนมกล้วยบวชชีใส่ถ้วยให้ มันเป็นของชอบของผมเลย ท้องเริ่มร้องประท้วงแล้วสิ

“เหอะ! มาเริ่มยกที่ 1 ใครจะกินได้มากที่สุด!” ผมมองทั้งสองคนอย่างไม่รู้จะพูดอะไรทำไมไอ้พี่กายมันต้องมาทำอะไรน่าอายแบบนี้ด้วย

“ครับ” พี่รามก็ไม่ปฏิเสธอีกที่จริงไม่ต้องไปบ้าตามเกมของมันหรอก

“เอ่อ พี่รามไม่ต้องก็ได้นะครับ” พี่รามหันมาพยักหน้าให้ผมอย่างเข้าใจแต่ก็ลงมือสวาปามกล้วยบวชชีตรงหน้า ผมหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้คุณแม่คนสวยอย่างสุดซึ้ง

“ช่างเถอะๆ บ่อยหนุ่มๆ ฮึดไปกันเถอะ” ผมก้มน่ากินขนมในถ้วยตรงหน้าเลือบตาไปมองทั้งสองคนบ่อยๆ พี่กายมันกินขนมหวานแบบนี้ตั้งแต่เด็กและกินได้เยอะมากแต่พี่รามที่ไม่ค่อยชอบของหวานไม่รู้ว่ะทนกินได้ไหม

ไอ้พี่นั้นก็ขี้โกงมากเกินไปแล้ว ไม่ยุติธรรมเลย!! ผมมองไปที่พ่อกับแม่ที่กำลังลุกจะเก้าอี้ท่าทางสองคนนั้นจะไม่สนจริงๆ ผมถอนหายใจได้แต่ก้มกินแอบมองทั้งสองคนตลอดพี่รามจะชนะไหมนะ

ผมนั่งมองทั้งสองคนที่เริ่มกินช้าลงเรื่อยจนไอ้พี่กายหยุดกินก่อนมันทำหน้าพะอึกพะอมเหมือนจะอ้วกพอๆ กับพี่รามแต่พี่รามดูดีกว่า

“แบบนี้พี่รามชนะใช่ไหม” ผมส่งแก้วน้ำให้พี่รามแล้วถามอย่างดีใจ

“กูเป็นพี่มึงจะมึงต้องเอาน้ำมาให้กูสิ” มันมองย่างตาเขียวแล้วพูดเสียงดังอย่างไม่เกร็งใจ ไอ้พี่นี่เวลาอยู่อเมริกาไม่ได้พูดไทยชาไหมเลยอึดอัดแหกปากตะโกนซะเสียงดัง หูจะแตกอยู่แล้วทำเป็นยังกะนั่งห่างกันเป็นร้อยเมตร ผมเทน้ำแล้วกระแทกไว้ตรงหน้าอย่างตัดความรำคาญ เรื่องเล็กๆ ชอบทำให้มันเวอร์ตลอด

“ทำไมมึงต้องมายุ่งกับกูด้วยไอ้กาย” มันมองผมตาเขียวอีกครั้ง

“เหอะ ยังไม่จบหรอก” ผมมองไอ้พี่กายที่มันเดินสะบัดตูดหนีผมส่ายหน้าอย่างระอามันอายุมากกว่าผมเกือบสิบปีเลยแต่นิสัยเหมือนเด็กจริงๆ “พี่รามไหวไหมไม่น่าไปเต้นตามแผนไอ้พี่บ้านั้นเลย” ผมหันไปมองพี่รามที่นอนนี้กำลังนั่งหน้าเขียว

“ไหวครับ น่าจะอะนะ” ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ที่รามแล้วก้มลงหน้าหล่อที่เริ่มดีขึ้น

 

ปัก!

 

เสียงดังจากโต๊ะจนผมสะดุ้งหันไปมองไอ้พี่บ้ามันทำหน้าไม่สบอารมณ์เดินเข้ามาหอบถุงของฝากต่างๆ นาๆ แล้วเดินออกไปอีกครั้งอย่างงอนๆ

“พี่ฟ่างดูฮ่าดีนะ” พี่รามพูดเสียงใส ฮ่าตรงไหนทั้งบ้าทั้งน่าอาย! ตอนนี้แดดเริ่มอ่อนลงแล้วผมว่าจะชวนพี่รามไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ ตอนที่เรานั่งรถผ่านมาตอนที่มาบ้านที่นั้นอากาศดีมากเลย

“พี่รามไปเดินเล่นกัน” ผมดึงมือพี่ราม ร่างสูงเลิกคิ้วแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเราเดินมาไม่นานก็ถึงสวนสาธารณะขนาดไม่ใหญ่มาที่นี่ร่มรื่น ผมมองคนคู่รักอายุยืนที่อยู่ด้วยกันจนผมขาวมันน่ารักมากเลยละผมเองก็อย่างให้เราอยู่ด้วยกันนานๆ แบบนี้เหมือนกันมันคงจะดีมากเลย

“พวกอาม๊าน่ารักดีว่าไหม” พี่รามพาผมมานั่งม้านั่งใต้ร่มต้นไม้ขนาดใหญ่ สูงขนาดนี้น่าจะอยู่มานานแล้ว เกิดเป็นต้นไม้นี่ก็ดีนะวันๆ ยืนเฉยๆ อายุยืนนานมากด้วย

“ครับ แต่น่ารักไม่เท่าพี่รามหร๊อกกก” ผมหันไปพูดเสียงหวานใส่พร้อมทำหน้าทะเล้นให้ด้วย

“หรอครับ” ผมกับพี่รามเดินคุยเล่นกันไปเรื่อยจนแสงเริ่มหายเราจึงเดินกลับบ้าน อากาศตอนเย็นของประเทศไม่อาจดูถูกได้เลยทำให้ขนอ่อนลุกได้เลยทีเดียว เราเดินมาไม่นานก็ถึง

เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เห็นพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่อย่างหวาน ไม่เกรงใจลูกเลยไม่ว่าจะกี่ปีพวกท่านทั้งสองยังรักกันเหมือนเดิมอาจยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำผมดีใจมากเลยละที่เกิดมาในครอบครัวแบบนี้ ถ้าน้องโตมาด้วยคงดี...

“มากันแล้วหรอ ไปอาบน้ำเร็วๆ จะได้มาทานข้าวเย็น” แม่ทักขึ้นเมื่อพวกผม แม่ส่งรอยยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยนเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ ผมยิ้มกลับไปไหนแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน การเดินเล่นเฉยๆ ก็กินพลังงานไม่ใช่น้อยเลย

“ไปอาบน้ำเร็วครับ” พี่รามพูดขึ้นหลังจากที่เงียบตั้งแต่เข้าบ้านมา ผมเดินอย่างเชื่องช้าไปที่ห้องน้ำอย่างขี้เกียจจนพี่รามส่งสายตาดุๆ มาให้จนผมต้องวิ่งปู๊ดไปเข้าห้องน้ำอย่างจำยอม

ผมถอดเสื้อผ้าออกจนร่างเปลือยเปล่า ร่างขาวเนียนไร้ตำหนิ ผมดูแลมันอย่างดีผมค่อนข้างเป็นคนรักสวยรักงามเล็กน้อยมันถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กด้วยฝีมือของคุณแม่คนสวยของผมเอง แต่มันก็ดีร่างกายนี้มันทำให้พี่รามมีความสุขหลายครั้งต่อหลายครั้ง

เหมือนมันจะดูไร้ค่า แต่ผมว่ามันดีที่สุดแล้ว บางเรื่องคนรอบข้างก็ไม่เข้าใจหรอกตัดสิ้นด้วยความคิดตื้นๆ ผมเดินออกจากห้องน้ำเห็นพี่รามกำลังถือกรอบรูปอยู่

“สงสัยใส่ไหมใครคืออีกคนในรูป” ผมพูดอย่างอกเศร้าไม่ได้ผ่านมาหลายปีแล้วความเศร้าบรรเทาลงแต่ไม่ได้หายไปพอมานึกดูแล้วอดใจหายไม่ได้เลย

“น้าพรเล่าให้ฟังบ้างแล้ว” พี่รามวางกรอบรูปลงแล้วเดินเข้ามาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน

“น้องต้องดีใจแน่ที่มีพี่เข้มแข็งขนาดนี้” เสียงปลอบประโลมทำให้หัวใจผมชื้นขึ้น

“แน่นอน! พี่รามไปอาบน้ำเลย” ผมพูดเสียงหวานดันคนตัวโตไปที่ประตูห้องน้ำ พี่รามหันมามองผมด้วยสายตาเป็นห่วงผมเลยยิ้มจนเห็นฟังเกือบทุกซี่ไปให้เมื่อร่างสูงหายเข้าไปในห้องน้ำผมก็เดินมามองกรอบรูปนั้น “แน่นอน จะใช้ชีวิตแทนให้คุ้มเลย” ผมพูดเสียงแผ่วเบา

 

 

 

เม้นหน่อยน้าาาาา ขอกำลังใจจจจ สนุกไหมคะ 

 

 

อย่าลืม

เม้น ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะ 

ความคิดเห็น