หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 23 พ่อตาแม่ยาย Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 พ่อตาแม่ยาย Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 พ่อตาแม่ยาย Re
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 23 พ่อตาแม่ยาย

 

หลังจากวันนั้นผ่านมาเดือนกว่าแล้วอีกไม่นานมหาลัยก็จะเปิดรู้สึกตื่นเต้นแล้วสิการเป็นพี่ปี 2 คงจะดี ผมกับพี่รามเรายังรักกันดีเหมือนเดิมระหว่างปิดเทอมก็ไปเที่ยวห้างดูหนังตามประสาแฟน เวลามันผ่านไปเร็วมาเลยแหละ เผลอแป๊บด้วยเราคบกันมาเกือบครึ่งปีแล้ว

“เหม่ออะไรครับ” เสียงทุ้มมีเสน่ห์แทรกเข้ามาในความคิดทำให้ผมสะดุ้ง มองไปรอบๆ ตอนนี้ผมกับพี่รามกำลังนั่งรถไปที่บ้านผม ผมเป็นลูกคนที่สองมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อ สกาย

ทำไมชื่อมันแม่นจัง! ผิดกับผมลิบลับ ตอนนี้เรียนอยู่ที่อเมริกาพี่ชายผมต่างจากผมมากเลยทีเดียวรายนั้นได้พ่อมาเต็มๆ หล่อระดับนายแบบแนวหน้าเลย อิจฉาโว้ย!! มันบอกจะกลับมาปีนี้ด้วย ไม่อยากให้กลับมาเล๊ยยย เวลาผมอยู่ด้วยกันชอบโดยเปรียบเทียบตลอด

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับไม่มีอะไรหรอก” บ้านผมอยู่ในกรุงเทพนี่แหละเลยใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่แต่มันเสียเวลาเพราะรถติดนี่สิ น่าเบื่อจริงๆ ผมหันไม่มองคนข้างๆ พี่รามไม่ได้มีท่าทีอะไรดูจะสบายด้วย

“ใกล้ถึงยังครับ” จะว่าไปก็เป็นครั้งแรกที่พี่รามไปบ้านผม ผมเล่าเรื่องครอบครัวให้พี่รามฟังบ้างแล้ว ทางบ้านผมไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องรักๆ ไคล้ๆ ไหนๆ ก็ปิดเทอมแล้วถือโอกาสไปเยี่ยมด้วย ไอ้พี่บ้าก็ไม่อยู่บ้าน พ่อก็ชอบไปดูงานต่างประเทศบ่อยๆ แม่คงเหงาไม่น้อย

“ใกล้แล้วครับ” ผมมองไปนอกกระจกเส้นทางที่คุ้นเคยขี่ผ่านสวนสาธารณะที่ไม่ใหญ่มาเมื่อก่อนผมจะมาเล่นที่นี่กับไอ้พี่บ้าตลอด จะว่าไปก็คิดถึงเรื่องเดิมๆ เลย

เมื่อรถจอดผมก็จ่ายเงินเดินลงมาอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงาม บรรยากาศร่มรื่น มีต้นไม้ปลูกรอบๆ แม่ท่านชอบปลูกน่ะ แต่ผมชอบนะไม่ร้อนตอนบ่ายๆ ก็มานอนใต้ร่มไม้ได้อีก

 

กริ๊งงงง

 

ผมกดกริ่งหน้าบ้านเรียนลุงยามที่แอบหลังจนแกสะดุ้งวิ่งออกมาหน้าตั้ง

“คะคุณหนู ยินดีต้อนรับ ไม่เห็นนานยังน่ารักเหมือนเดิมนะ” ลุงยามเดินมาเปิดประตูเล็กให้ลูบหัวทุยอย่างเอ็นดู

“ครับ” ผมยิ้มให้ผมเดินนำพี่รามไปที่ศาลาข้างๆ ระยะทางจากหน้าบ้านไปถึงตัวบ้านไกลพอสมควรผมเลยมีจักรยานไว้ขี่เข้าไป

“พี่ขี่เองครับ” ผมพยักหน้าพี่รามขึ้นครอมผมกระโดดซ้อนท้าย

“พี่รามไปเร็วๆ เลยแดดมันร้อนนน” ผมกอดเอวหนาแน่น ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายๆ ไม่ต้องพูดขึ้นอากาศว่ามันจะบรรลัยแค่ไหน พี่รามเร่งสปีดไม่นานเราก็มาถึงหน้าบ้านผมกระโดดลง

“พี่รามเอาไปจอดตรงนู้นเลย” เมื่อเอารถไปจอดเสร็จผมก็เดินเข้ามาวันนี้บ้านดูเงียบๆ ไม่ร็ว่าหายไปไหนกันหมด ผมเดินนำพี่รามไปที่ห้องนั่งเล่น เห็นหลังของหญิงวัยกลางคนผมรู้เลยทันทีว่าใคร แล้วใครจะไปจำผู้ให้กำเนิดรามไม่ได้ละ

“จ๊ะเอ๋!!!!” ผมย่องไปกอดจนคนตรงหน้าสะดุ้ง

“อกอีแป่นแตก!!” ผมหัวเราะกับคำพูดตรงใจของคนตรงหน้า

“ฟ่างเองแม่” ผมกอดเอวอวบแน่ด้วยความคิดถึงไม่ได้เจอกับแป๊บด้วยดูคนตรงหน้าอายุมากขึ้นอีกขณะที่เรากำลังเติบโตแต่คนเลี้ยงเรามากับอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

“ตกใจหมดถ้าคนแก่แบบแม่เป็นลมไปทำงานเจ้าลูกคนนี้ มาทำไมไม่บอกแม่ก่อนเล่าจะได้เตรียมขนมไว้ให้ แล้วพ่อหนุ่มหล่อใครหรอ”

“สวัสดีครับ ผมรามครับ” พี่รามยกมือไหว้แม่ผมอย่างมีมารยาท นอกจากหล่อแล้วยังมรายาทดีอีก!

“แม่ชื่อ พร แต่เรียกแม่ดีแล้ว คนที่เราเล่าให้แม่ฟังใส่ไหม” ผมบอกโทรไปหาแม่บ่อยๆ เล่าเรื่องที่มหาลัยตลอดทาง แกเหงาอีกเรื่องที่ผมพูดบ่อยที่สุดก็เรื่องที่รามนี่แหละ มีไรก็บอกตลอด

“ใช่แม่หล่อใช่ปะ” ผมดันพี่รามเข้าไปใกล้ๆ แม่ ดูพี่รามจะเกร็งๆ

“ไปหาอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ทำขนมรอ” ผมให้พี่รามเอาเสื้อผ้ามาด้วยผมว่าจะอยู่นี่สองสามวัน พี่รามก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย ผมเดินนำพี่รามมาที่ห้องนอน ห้องผมก็ตกแต่งเน้นสีฟ้า มีตุ๊กตาปลาทะเลเต็มห้องไปหมด

แหม่ ความชอบส่วนตัว ผมเดินไปนอนบนเตียงอย่างคิดถึงตั้งแต่ขึ้นมหาลัยก็ไม่ค่อยมีเวลามีที่บ้านเลย รู้สึกคิดถึงเตียงซะมัด ยังไงอยู่ที่บ้านก็ดีที่สุดอยู่แล้ว

“เหนื่อยจังงงง อากาศก็ร้อนมากเลย” พี่รามเดินมานั่งบนเตียงข้างๆ ผม ความเงียบปกคุม อยู่ในโมเม้นเหนื่อยจนไม่อยากขยับปาก

“ไปอาบน้ำเถอะครับ” ผมนอนกลิ้งบนเตียงอย่างเกียจคร้าน จากร้อนๆ มาเจอแอร์เย็นๆ ทำให้หนังตาผมเริ่มหนังแล้วละ

“ไม่ไหวแล้วง่วงมาก” ผมพูกบอกอีกคนเสียงงึงงำแล้วสติผมก็ดำดุ่งสู่ความมืด

 

ราม 

 

ผมถอนหายใจมองคนที่นอนหมดสภาพบนเตียงหน้าหวานขาวซีด วันนี้คงเหนื่อยจริงๆ ไม่งันคงไม่สลบไม่เป็นท่าแบบนี้ ผมจัดท่านอนให้คนรักตัวเองแล้วห่มผ้าให้สายตาผมไปสะดุดกับกรอบรูปมีสมาชิก 5 คน ผมรู้มาว่าฟ่างมีพี่ชายหนึ่งคนแล้วเด็กตัวเล็กที่สุดเป็นใคร ผมคิดอย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร หันหลังเดินเข้าไปอาบน้ำ

ผมเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่นไม่เห็นใครน้าพรบอกว่าจะทำขนมรอตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องครัว ผมไม่รอช้าสาวเท้าเดินเข้าไปทันที

“มาแล้วหรอจ๊ะ ฟ่างละ” น้าพรหลังไปมองข้างหลังผมเมื่อผมเดินเข้ามาสองแม่ลูกคู่นี้น่าจะสนิทกันมากแต่ก็ดีแล้ว

“หลับไปแล้วครับ คงจะเหนื่อยมากมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” ห้องครัวขนาดพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ถูกจัดเป็นโซนอย่างเรียบร้อย มีช่องระบายอากาศอย่างถูกต้องตามหลังอนามัย สะอาดจนไม่เห็นฝุ่น ทำให้รู้ว่าคุณหญิงบ้านนี้รักห้องครับมาก และดูแลมันอย่างดี

“เราทำกับข้าวเป็นด้วยหรอ น่าแปลกใจนะ” น้าพรหันมายิ้มให้ผม สองแม่ลูกพูดเหมือนกันเลยถึงผมจะดูอึด ทึก แต่มันก็ต้องหัดบ้างผมอยู่คอนโดคนเดียวมีโมเม้นขี้เกียจออกจากห้องไง!!

“นิดหน่อยครับ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ทำแล้วครับปกติฟ่างทำให้” จนบางครั้งก็อดสงสารไม่ได้คนตัวเล็กจะตื่นเช้าก่อนผมเสมอทำอาหารไว้รอตลอดแล้วก็มายิ้มปลุกผมอย่างน่ารัก

“ฟ่างน่ะชอบทำอาหารมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อยู่บ้านก็จะทำแจกพวกคนงานที่บ้านตลอด” ผมมองน้าพรยิ้มอย่างมีความสุข ครอบครัวนี้คงเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาเลย เลี้ยงลูกมายังไงนะถึงได้นิสัยแบบนี้ ระหว่างที่ช่วยกันทำอาหารหญิงร่างอวบพูดเรื่องฟ่างตลอดด้วยสายตาอ่อนโยน เหมือนวันนี้ผมได้รู้จักฟ่างมากขึ้น

“เห็นทำตัวร่าเริงบ้าๆ บอๆ แต่แกตั้งใจเรียนมากนะ ที่อยากเป็นหมอเพราะอยากให้ผู้ป่วยอยู่กับคนที่รักนานๆ”

“ครับ ตอนสอบฟ่างตั้งใจอ่านหนังสือมากเลย” อยู่อ่างจนดึกดื่นมีสมาธิมากจนบางครั้งก็ตั้งใจอ่านจนไม่ได้ยินเสียงผมเรียกเลย

“แกเคยเสียน้องสาวไปเพราะโรคน่ะ” ผมมองอย่างอึ้งๆ นึกไปถึงกรอบรูปในห้องนอน เพราะแบบนี้ถึงตั้งใจสอบหมดอย่างเต็มที่ ไม่คิดว่าคนที่ทำตัวร่าเริงจะเจอกับการสูญเสียครั้งใหญ่ ฟ่างเป็นคนที่ร่าเริงและเข้มแข็งมากเลย

“เสียใจด้วยนะครับ” น้าพรยิ้มเศร้าๆ มาให้คงจะเสียใจมากเมื่อสูญเสียคนสำคัญไปแบบนี้ ผมไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้หรอกในเมื่อผมไม่เคยสูญเสียแบบนี้ คงยากที่จะเข้าใจ

“มันผ่านมานานแล้ว แม่ดีใจมากเลยนะที่เห็นฟ่างร่าเริงแบบนี้ เมื่อก่อนแกเอาแต่ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง” ระหว่างอยู่ในห้องครัวน้าพรก็พูดเรื่องอื่นไปเรื่อง เราอยู่ในห้องครัวนานพอสมควรผมก้มดูขนมกล้วยบวชชีในหม้อดูน่ากินมากเลยแหละ

“อือ หอมจัง” ผมหันไปตามเสียงฟ่างเดินเข้ามาในห้องครับด้วยสภาพไม่เรียบร้อยผมฟูฟ่อง หาวจนน้ำตาไหลเป็นทาง หน้าขาวแดงระรื่น ยังใส่ชุดเดิมแสดงว่าตื่นก็ลงมาเลย คงจะหิวมากเลยสิ

“ไปล้างหน้าแล้วไปโต๊ะกินข้าวเร็วๆ เลยฟ่าง” น้าพรบอกเสียงดุฟ่างพยักหน้าอย่างมึนๆ จนผมอดห่วงไม่ได้ว่าจะเผลอไปหลับในห้องน้ำเอาได้ ทำไมชอบทำตัวเหมือนเด็กให้ห่วงนะ

“เดี๋ยวพี่พาไปครับ” ผมเดินจูงมือขาวมาที่ก๊อกน้ำ อีกคนเดินตามอย่างเซๆ อย่างมึนๆ อึนๆ

“ง่วงอะ แต่หิวแล้ว” คนตัวเล็กพูดงึงงำเหมือนยังไม่ตื่น ผมยิ้มๆ อย่างเอ็นดูเวลาคนตัวเล็กพึ่งตื่นจะอ้อนเป็นพิเศษตลอด ผมว่ามันน่ารักดี

“หลับตาครับ เดี๋ยวพี่ล้างหน้าให้” ฟ่างทำตามอย่างว่าง่าย ผมใช้มือสากที่เปียกน้ำลูบหน้านุ่มนิ่มเหมือนผิวเด็กฟ่างเป็นคนที่ดูแลตัวเองดีมาก เมื่อทำอะไรเสร็จผมพาฟ่างเดินไปที่โต๊ะแต่ก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

 

 

“Hi ว่าไงยู”

 

 

ใครเอ่ย? ตอบ หญิงแม่เอ่ยเอง ฮ่าๆๆๆ ใครกันหว่าไปดูตอนหน้านะจ๊ะ เม้นหน่อยค่าาาา

 

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาวกดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะ 

ความคิดเห็น