หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 13 แม่ผัวบุกคอนโด Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 แม่ผัวบุกคอนโด Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.9k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 แม่ผัวบุกคอนโด Re
แบบอักษร

วันอาทิตย์ที่แสนสุขสบายผมยังคงนอนเน่าอยู่ที่คอนโดเหมือนเดิมก็ผมไม่รู้จะไปไหนนี่ ทั้งๆ ที่ชีวิตวัยรุ่นมันต้องเที่ยวให้สนุกแท้ๆ ผัวดุขนาดนี้ใครจะกล้าออกไปไหนแล้ววันนี้พี่รามก็ไม่อยู่ด้วยบอกว่าจะกลับมาตอนบ่ายๆ ใจร้ายมาก! ทิ้งให้ปมอยู่คนเดียว ผมหันไปบีบคอไอ้ตุ๊กตาหน้าหมูอย่างหมั่นไส้คนที่ซื้อมันมา!

 

เฮ้ออ~ ถึงแม้จะไม่อยากลุกแต่มันก็ไม่ได้แล้วล่ะเพราะพยาธิในท้องเริ่มร้องคำรามแล้ว ผมค่อยๆ ขยับตัวลงเตียงอย่างเชื่องช้าเหมือนสล็อต

 

ผมก็ไม่เข้าใจเลยมันเชื่องช้าขนาดนั้นทำไมไม่ถึงไม่สูญพันธุ์ไปสักทีเสือไม่คาบตายเอาเหรอ แต่จะว่าไปสล็อตมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมนี่ผมควรไปอาบน้ำและไปหาอะไรกินดีกว่า

 

"ทำไมตู้เย็นมันว่างเปล่าขนาดนี้แหละ! "ทำไมวันที่ขี้เกียจแบบนี้ต้องมีเรื่องให้ผมออกจากห้องตลอดก็ยังเนี่ย!

 

ผมเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ออกจากห้องแล้วเดินไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตข้างๆคอนโด ผมเดินเลือกผักผลไม้พวกเนื้อหมูไปเรื่อยในหัวข้อคิดว่าวันนี้จะทำเมนูอะไรดี

 

ทำเสร็จพี่รามก็น่าจะกลับมาพอดี ทำต้มยำกุ้งดีกว่างวดที่แล้วพี่รามห้ามกินวันนี้จะทำให้กินสะใจไปเลย เหอะ!! แล้วอีกเมนูต้มจืดดีไหม ผัดผักก็น่าสน

 

ของหวานน่ากินอะไรดีกล้วยบวชชีดีไหมไม่ได้กินนานแล้ว ผมลืมบอกคุณแม่ผมท่านค่อนข้างชอบอาหารไทยและอาหารกับข้าวที่ผมรู้จักเลยมีแต่แบบไทยๆ ผมก็ได้ทำแต่แบบไทยๆ

 

ผมเคยทำอาหารอิตาลีด้วยหน้าตาเหมือนขี้โคลนรสชาติเหมือนกับน้ำตาลหกใส่ ตั้งแต่นั้นมาผมก็ยกเลิกการทำอาหารประเทศอื่นเลย เมื่อได้วัตถุที่ต้องการแล้วผมก็เดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์

 

"ทั้งหมด xxx บาทค่ะ คราวหน้าเชิญใหม่นะคะ "กลับบ้านกันเถอะตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมหิวมากคิดถูกคิดผิดนะที่ซื้อมาทำเอง ถ้ากินก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยคงอิ่มท้องไปแล้ว

 

15.00.

 

ตอนนี้บ่าย 3 แล้วต้องโทรไปถามที่รามและว่าจะมาถึงยังเพราะกับข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวมันจะกินซะก่อนเสียดายของ

 

ผมเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูเลื่อนหารายชื่อพี่ราม เมื่อเห็นผมก็ไม่รอช้ากดโทรออกทันทีรอไม่นานปลายสายก็รับ

 

[ว่าไงครับฟ่าง]

 

"พี่รามจะกลับมายังฟ่างทำกับข้าวไว้นะเนี่ยเร็วๆ เดี๋ยวมันจะจืดก่อน "มือซ้ายผมยกโทรศัพท์คุยส่วนมือขวาผมจัดแจงบนโต๊ะอาหาร

 

[ใกล้ถึงแล้วครับพี่ติดไฟแดงอีก 15 นาทีเดี๋ยวไป]

 

"ครับบบบบบ จุ๊บๆ "ผมไม่วายส่งจุ๊บๆ เข้าไปในสายก็คิดถึงนี่

 

[ครับพี่ขับรถก่อนนะ ตู๊ดดดด] พี่รามตัดสายไปแล้วผมก็เดินไปนั่งอยู่ที่หน้าทีวีเปิดโทรทัศน์ดูไปพลางๆ

 

แกร๊ก

 

ผมมองไปที่ประตูพี่รามบอกอีกแล้ว 15 นาทีตอนนี้มันผ่านไปแป๊บเดียวเองนี่ทำไมมาไวจัง ผมรีบเดินไปเปิด

 

"พี่ระ....."ผมยิ้มเก้อทันทีก็ตรงหน้าผมไม่ใช่พี่ราม แต่เป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่สวมใส่เสื้อผ้าหรูหราเหมือนคุณหญิงคุณนายทั่วไป

 

ท่านมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 2- 3 ทีก่อนจะสะบัดหน้าหนีเดินไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งบนโซฟาอย่างถือสิทธิ์ให้ผมเดาเอานะผมว่าคนตรงหน้าต้องเป็นแม่ของพี่รามแน่เลย

 

"ตารามไปไหน"เสียงถามเย็นเฉียบทำให้ผมสะดุ้งเกรังรู้สึกเหมือนแม่พี่รามไม่ค่อยชอบผมเลยอย่าบอกนะว่าอุปสรรคผมคือแม่ผัว!!

 

"ไปมหาลัยครับกำลังจะกลับมา "ผมยืนเก้งก้างไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

 

"นั่งสิยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ทำไม"ผมรีบนั่งอย่างเกร็งๆ

"สวัสดีครับ ผมชื่อข้าวฟ่างนะครับ"แม่ผมบอกว่าผู้ใหญ่ชอบคนที่มีสัมมาคารวะผมเลยเปิดฉากไหว้ไว้ก่อน ผมแอบมองคุณหญิงสีหน้าอ่อนลงนิดหน่อย รู้สึกโล่งอกไปเปราะนึงเลยละ

 

"เราเป็นใคร มาจากไหนพ่อแม่ทำงานอะไรชื่อสกุลอะไร เรียนอยู่ชั้นไหน อายุเท่าไร"ผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าผมยิงคำถามยากจนผมไม่รู้จะตอบคำถามไหนดี ผมค่อยๆ ตั้งสติตอบแต่ละคำถามอย่างกระฉับกระเฉง

 

"ผมชื่อข้าวฟ่างเป็นแฟนพี่รามครับ "ผมแอบมองคุณหญิงเขานิดนึง เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรผมเลยตอบต่อ

 

"แม่ผมคือคุณหญิงรัตนา ประชาชชาติ กับคุณชายกิตติชัย ประชาชาติ อายุ 19 ปี เรียนอยู่มหาลัยเดียวกับพี่ราม คณะแพทย์ปี 1 ครับ "

 

"อ้าว ลูกคุณหญิงรัตนาเองหรอ ไม่เห็นนานแล้วทำไมโตไวจังล่ะเมื่อก่อนยังเป็นเด็กตัวน้อยๆ อยู่เลย "ผมหน้าเหวอทันทีพูดแบบนี้แสดงว่ารู้จักแม่ผม

 

"คุณหญิงรู้จักแม่ผมด้วยเหรอครับ "ผมถามอย่างตื่นเต้นแสดงว่าทางสะดวกสิ

 

"คุณยงคุณหญิงอะไรเรียกแม่สิ แม่กับรัตนาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมจนมหาลัยแล้วแยกย้ายไปมีครอบครัวแล้วค่อยได้ติดต่อกัน เคยไปเยี่ยมตอนที่หนูฟ่างเป็นเด็กๆ "ไอ้ผมก็คิดว่าจะเดือดร้อนแบบทำนองเหมือนในโทรทัศน์ที่ว่าแม่ผัวไม่ชอบใจลูกสะใภ้ที่มาแย่งลูกชาย

 

แต่ถ้าเหมือนในโทรทัศน์จริงผมจะไม่ยอมให้โดนแกล้งหลอกผมจะทำทุกวิถีทางให้คุณหญิงแม่พอใจให้ได้

 

 

แกร๊ก

 

 

เสียงเปิดประตูทำให้ผมม พี่รามกลับมาแล้ว บางทีผมก็ลืมไปแล้วว่าตอนนี้ผมหิวมาก

 

พี่รามเดินเข้ามามองหน้าผมก่อนจะเลื่อนสายตาไปหาผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

"อ้าว คุณแม่ครับมายังไงทำไมไม่บอกก่อน"พี่รามจูงมือผมเดินไปหาคุณหญิง คุณแม่มองมือผมพี่รามจับกันยิ้มแซวๆ ทำให้รู้สึกเขินนิดๆ

 

"แม่ให้คนขับรถมาส่งก็แม่อยากเห็นแฟนของเรานี่ "

 

"แม่ทานอะไรมายังครัวไปกินที่ห้องครัวเถอะได้ยินว่าฟ่าง ทำไว้รอแล้ว "พี่รามชวนดีเลยผมคิดว่าอาหารที่จืดก่อน เราพากันเดินไปที่ห้องครัว

 

"น่ากินนะหนูฟ่างทำเองหรอลูก "แม่พี่รามหันมาพูดกับผมอย่างใจดี

 

"ครับ แม่ชอบพาผมเข้าครัวน่ะครับ "ผมกับพี่รามนั่งตรงข้ามกันโดยมีหญิงวัยกลางคนนั่งหัวโต๊ะ เมื่อแม่พี่รามตักอาหารคำแรกพอเป็นพิธีพวกเราก็เริ่มลงมือ

 

"อร่อยเหมือนฝีมือรัตนาจริงๆ "คุณหญิงเอ่ยชมผมอย่างไม่ขาดสายจนอดเขินไม่ได้ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาว่าแม่ผัวยอมรับแล้ว เราทานข้าวไปนี้เลยระหว่างทางก็คุยกันบ้างเล็กๆ น้อยๆ พอให้รู้จักกัน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็มานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม

 

"แม่กลับก่อนนะตารามเดี๋ยวตาแก่งอนอีก"แม่พี่รามปิดปากหัวเราะอย่างมีจิต ตาแก่ที่ว่านี่คงเป็นพ่อของพี่ราม

 

"เดินทางปลอดภัยนะครับ "ผมกับพี่รามเดินไปส่งคุณหญิงที่รถ

 

"แม่ฝากดูแลตารามด้วยนะฟ่าง ถ้าออกนอกลู่นอกทางให้มาบอกแม่เลย"ได้เลยครับผู้หญิงถ้าพี่รามนอกใจผมจะร้องไห้วิ่งไปฟ้องท่านเลย

 

"ครับ สวัสดีครับ "ผมยกมือไหว้ลาก่อนจะมองรถคันหรูแล่นออกไปจากลานจอดรถ

 

ผมกับพี่รามเดินกลับมาที่ห้องเหมือนเดิมเราแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวก่อนจะมารวมกันที่ห้องนั่งเล่น

 

ผมกดเปิดดูโทรทัศน์อีกมือหนึ่งกอดตุ๊กตาหน้าบึ้งที่ซื้อกับพี่รามเมื่อวานทำ ผมตั้งชื่อให้มันว่า บู้บี้ ผมบีบคอมันแรงๆ อย่างหมั่นไส้

 

"ทำอะไรครับ บีบคอมันขนาดนั้นไม่ตายหรอ "ผมหันไปมองคนที่พึ่งมานั่งข้างกายที่รามแต่งตัวด้วยชุดนอนเรียบร้อยแล้ว บนตักพี่รามมีโน้ตบุ๊คตัวหรูวางอยู่สงสัยจะเอามาทำงาน ผม

หันไปมองนาฬิกาตอนนี้พึ่ง 6 โมงกว่า

 

"มันไม่ตายหรอกน่า พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอีกแล้ววันหยุดทำไมมันผ่านไปเร็วจัง "ผมเอนตัวไปซบไหล่พี่รามอย่างคนอ้อนๆ

 

"เรื่องเรียนขี้เกียจจังนะครับที่เรื่องอื่นละหัวไว"พี่รามโยกหัวผมเบาๆ

 

"เรื่องอื่นที่ว่าเรื่องอะไรเหรอครับ"ผมเงยหน้าต้องตาพี่ราม กัดริมฝีปากร่างล่างอย่างยั่วยวน

สายตาผมจดจ้องไปกับปากหนาสีเข้มลิ้นสีชมพูแลบของมาเลียริมฝีปาก

 

ผมค่อยๆ ยกตัวขึ้นไปหาริมฝีปากพี่ราม ถ้าได้จูบสัญญาว่าจะจูบจนได้เอา ถ้าได้โดนเอาสัญญาว่าจะโดนเอาให้เดินไม่ได้!!

 

โป๊ะ!

 

"ไม่ต้องมายั่วครับพี่จะทำงาน "ฝันของผมดับสลายทันทีเมื่อเจอมะเง็กเข้าไปที่กลางกบาล ทำไมพี่รามชอบทำร้ายร่างกายผู้ชายอ่อนแอสุดจะน่ารักแบบผมด้วยเนี่ย!!! เหอะ!! ไม่เป็นไรผมกับพี่รามยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน!

 

อ่อยวันละนิดชีวิตแจ่มใส!!!

 

เม้นหน่อย😃

< ( ̄︶ ̄) > [] ~ ( ̄▽ ̄) ~* ( ̄﹏ ̄) ( ̄ˇ ̄)

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะะะะะ 

ความคิดเห็น