หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 12 ตุ๊กตาหน้าบึ้ง Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ตุ๊กตาหน้าบึ้ง Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ตุ๊กตาหน้าบึ้ง Re
แบบอักษร

ตอนนี้ผมกำลังนั่งกระดี๊กระด๊าอยู่บนรถคันหรูของพี่ราม ก็แหมนานๆ ทีผมจะได้ออกไปเที่ยวนี่ปกติวิศวะก็หนักอยู่แล้วยิ่งแล้วมาเจอหมออีกผมยิ่งไม่มีเวลาว่างเลย

 

"เป็นอะไรฟ่างหันซ้ายหันขวาตลอดเลยทำอย่างกับไม่เคยมาห้าง"ร่างสูงพูดมองท่าทางนิสัยเด็กๆ ของคนรัก ไม่รู้ว่านิสัยเด็กๆ แบบนี้ไปติดหมอได้ยังไง

 

"ไม่ตื่นเต้นได้ยังไงพี่รามนี่มันเดทของเราเลยนะนานๆ ทีเราจะไม่ออกไปเที่ยวกัน "แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเดินจูงมือกันพูดกะหนุงกะหนิงรอบ พี่รามจับจ้องผมด้วยสายตาหวานเยิ้ม!!

 

 

โป๊กก!

 

 

แต่ฝันอันสวยงามของผมก็ต้องดับสลายทันที

 

เมื่อหน้าผากไปเกาะกับกระจกรถข้างหน้าเมื่อพี่รามจอดรถแบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง!!

 

"ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ลงไปได้แล้วครับมัวแต่เหม่อ"ผมพองแก้มอย่างอารมณ์ไม่ดีจะให้มีความสุขหน่อยก็ไม่ได้!!

 

ร่างสูงส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมของอีกคน ก่อนจะเดินตามร่างบางไปที่เดินนำลิ่วไป

 

" พี่รามเร็วๆ ดิ!! "คงเพราะอีกคนชักช้ามองบรรยากาศไม่ทันใจร่างบาง ฟ่างเลยต้องเดินย้อนกลับมาจับมือหนาก่อนจะให้เดินไปตามตนเอง

 

ร่างสูงหัวเราะอย่างเอ็นดู สายตาเลื่อนไปจับจ้องมือทั้งสองที่จับกันอยู่

 

"พี่รามระหว่างกินไอติมกับดูหนังจะทำอะไรก่อนดี"ร่างบางหันมาถามผู้เป็นแฟนอย่างไม่แน่ใจรู้สึกเลือกไม่ถูก

 

"ไปกินไอติมก่อนดีไหมครับ"ฟ่างพยักหน้าตามก่อนจะพากันเดินไปร้านไอติมที่อยู่ไม่ไกลจากโรงหนังมาก

 

กริ๊ง

 

ข้าวฟ่าง 

 

ผมเปิดประตูเข้าไปกวาดสายตามองไปทั่วร้านคงเพราะวันนี้เป็นวันหยุดคนเลยเยอะเป็นพิเศษ มีโต๊ะว่างอยู่ 2 -3 โต๊ะ มีพนักงานเดินเข้ามาต้อนรับ

 

"พี่รามนั่งตรงไหนดีวันนี้คนเยอะมาก "

 

"โต๊ะในสุดแล้วกันครับจะได้ไม่อึดอัด"พนักงานพยักหน้าก่อนจะเดินนำไป ผมนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามกับพี่รามถึงจะเดินไม่นานแต่ก็รู้สึกเหนื่อยแล้วล่ะ

 

คงเพราะอากาศประเทศไทยร้อนไม่บันยะบันยัง พี่รามทำหน้าที่แฟนที่ดีกระดาษเมนูมาให้ผมดู ทำไมน่ารักอย่างงี้!! ที่พนักงานหญิงอมยิ้มแล้วมองผมกับพี่รามด้วยสายตาแปลกๆ

 

" รัม เชอร์เบท ฟ่างเอาอะไรครับ"

 

"มิดไนท์บราวนี่แล้วกัน"ถึงจะเลือกไม่ถูกเพราะมีหลายรสแต่ก็เอาอันนี้ก็แล้วกันชอบที่สุดแล้ว พนักงานพยักหน้าจดยิกๆ ลงสมุด

 

"รับเป็นมิดไนท์บราวนี่กับรัม เชอร์เบทอย่างละที่นะคะ "พี่รามพยักหน้าพนักงานก้มหัวก่อนจะเดินออกไป

 

"ผมไม่ยักรู้ว่าพี่รามก็กินไอศกรีมด้วย "คงเพราะพี่รามเรียนวิศวะตัวใหญ่ๆ ดูถึงเถื่อนๆ เลยไม่เหมือนพวกมุ้งมิ้งกินอะไรแบบนี้

 

"พี่ก็กินครับแต่ไม่ได้กินบ่อยนานๆ กินทีไม่ค่อยชอบของหวานซะเท่าไหร่ "

 

"ดูไม่เข้ากับลุคพี่รามเลย "ผมเลยยิ้มอย่างล้อๆ แต่ก็ต้องหยุดแทบไม่ทันเมื่อพี่รามยกแขนขึ้นทำท่าจะโขกหัวผม จนต้องหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณมนุษย์

 

"แปะ"

 

"โอ้ย! มันเจ็บนะพี่ราม อะไรกันผมคิดว่าจะโขกหัวที่จริงแค่ดีดหน้าผากเองแต่มันก็เจ็บเหมือนกันแหละ

 

"พี่รามทำฟ่างเจ็บแบบนี้วันนี้ทั้งวันต้องเลี้ยงผม "ความสุขที่แท้จริงคือการไม่ต้องออกตังค์เองนี่แหละ!!

 

"ขออนุญาตเสิร์ฟไอศกรีมค่ะ"ก่อนที่ผมกับพี่รามจะได้พูดอะไรต่อพนักงานก็ยกไอศกรีม 2 ถ้วยเข้ามาก่อน

 

"โห้ น่ากินมากกก! "ผมพูดหลังจากที่พนักงานได้ออกไปแล้ว นอกจากน่ากินแล้วยังหอมด้วย!!

 

"น่ากินก็กินเลยสิครับรออะไร "ผมมองลูกกลมๆ ในถ้วยด้วยสายตาเป็นประกายไม่รอช้าใช้ช้อนตักมันมาชิมอยากอดใจไม่ไหว

 

"ค่อยๆ กินก็ได้ครับไม่มีใครมาแย่งหรอกทำตัวเป็นเด็กไปได้ "ร่างสูงเริ่มพูดปรามเมื่อตอนนี้คนตัวเล็กเริ่มกินมูมมามจนและตามริมฝีปากแล้ว

 

"มันอร่อยจริงๆ นะพี่รามลองชิมของฟ่างดูไหม "ผมตักไอติมใส่ช้อนแล้วไปจ่อที่ปากพี่รามอย่างลุ้นระทึก พี่รามมองก่อนจะอ้าปากผมดันช้อนเข้าไป

 

พี่รามยังทำหน้านิ่งเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนจนผมไม่รู้ว่าตอนนี้ไอศกรีมมันอร่อยหรือไม่อร่อย

 

"พี่รามทำหน้าแสดงความรู้สึกหน่อยสิแล้วแบบนี้ฟ้างจะรู้ไหมล่ะว่ามันจะอร่อยหรือไม่อร่อย"ผมวางช้อนแล้วกอดดึงมือตรงคนตรงหน้าอย่างอ่อนๆ สงสัยสายตาปิ๊งๆ ไปประหนึ่งเหมือนผมเป็นลูกแมวตัวน้อยๆ

 

"ครับ อร่อยๆ "ร่างสูงตอบเพราะแพ้ลูกอ้อนของคนตัวเล็ก เรานั่งอยู่ในร้านไอศกรีมพักใหญ่ก่อนจะจ่ายตังแล้วเดินออกมา

 

"พี่รามเราจะดูหนังเรื่องอะไรดี "ผมจับมือพี่รามอย่างถือสิทธิ์ แต่พี่รามก็ไม่ได้ว่าอะไรเดินนำผมไปที่โรงหนัง

 

"แล้วแต่ฟ่างเลยครับอยากดูเรื่องอะไรล่ะ "จะดูเรื่องอะไรล่ะผมก็ไม่ได้เตรียมมาด้วยคงต้องเดินไปดูที่หน้าโรง พี่รามขอตัวไปซื้อป๊อปคอร์นผมเลยเดินไปหน้าโรงหนังก่อน

 

"พี่พนักงานครับมีหนังอะไรกำลังจะฉายอยู่หรอ"ในเมื่อไม่รู้ผมก็เลยถามพนักงานขายตั๋วเอาเลย

 

"เป็นหนังฝรั่งในแนวแอ็คชั่นน้องจะเอาตั๋วเลยไหม "พนักงานคนนั้นหันมาตอบอย่างไรดี ส่งรอยยิ้มแปลกๆ มาให้

 

ผมไม่สนใจพยักหน้าแล้วเดินไปหาพี่รามไม่นานแล้วก็ได้มานั่งอยู่ในโรงหนังที่เราเลือกนั่งที่ค่อนข้างไกลค่อนข้างเป็นส่วนตัวมาก

 

"พี่รามอยากกินป๊อปคอร์นป้อนมั่ง "ผมอ้าปากรอให้อีกคนก็เหมือนกับตัวเองเป็นเด็กทารก

 

"โตแล้วนะครับทำไมไม่กินเอง "พี่รามบีบจมูกผมอย่างหมั่นไส้ อะไรกันอ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ไม่ได้ขี้ห่วงชะมัด

 

ผมแก้มป่องใส่ก่อนจะดึงเอาป๊อปคอร์นมากินเอง แอร์เย็นบรรยากาศดีแขนพี่รามเป็นหมอนข้างที่ดีทำให้ผมเริ่มง่วงซะแล้วสิ....

 

 

ราม 

 

ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมมีเมียหรือมีลูกถึงจะดื้อไปหน่อยแต่พอกินขนมเจอแอร์หน่อยก็หลับแล้วผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าหนังดูคนหรือคนดูหนัง

 

ตอนนี้ข้าวฟ่างหลับตาพริ้มหัวทุยเอียงมาซบที่ไหล่ผม ปากน้อยๆ กำลังอมยิ้มเหมือนกำลังฝันดี ผมมองคนข้างๆ อย่างเอ็นดูเมื่อก่อนผมรู้สึกยังไงตอนนี้ผมรู้ผมคิดว่าผมรู้สึกมากกว่านั้น ผมคิดผิดจริงๆ ที่เอาคนตัวเล็กข้างๆ นี้มาเป็นแฟน

 

ถึงจะยังไม่กล้าพูดว่ารักเต็มปากแต่ผมว่าผมก็รู้สึกแล้วนะ

 

ผมนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่จนหนังจบผู้คนเริ่มทยอยออก ผมมองไปคนข้างๆ ที่ตอนนี้ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยผมเขย่าไหล่บางๆ

 

"ตื่นได้แล้วครับ"ร่างบางขยับอย่างรำคาญเมื่อมีคนมารบกวนการนอน

 

"ถ้าไม่ตื่นพี่จะทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวนะ"ผมกระซิบบอกข้างๆ ฟ่างค่อยๆ ขยับตัวนิดๆ แล้วลืมตามองผมอย่างมึนๆ ขยี่ตาอย่างงัวเงีย

 

"หนังจบแล้วหรอ"

 

"ครับ ไปกันเถอะ"ผมจูงมือร่างบางออกจากโรงหนังพาไปห้องน้ำให้อีกคนล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น

 

"ตื่นดียังครับ"

 

"ตื่นแล้วสดชื่นมาก!! "ร่างบางเริ่มกลับกระดี๊กระด๊าได้เหมือนเดิมผมยิ้มอย่างเอ็นดู แล้วมหกรรมทัวร์ห้างก็เริ่มขึ้น

 

ร่างบางจูงผมไปนู่นไปนี่จนตอนนี้ข้าวของเริ่มจะล้นมือ แต่ดูเหมือนร่างบางจะมาสะดุดกึกอยู่ที่หน้าร้านตุ๊กตา

 

มองไปข้างในด้วยสายตาเป็นประกายก่อนจะเหล่ตามองผมหน้าขาวแดงระรื่น เรียนแพทย์แถมยังขึ้นมหาลัยแล้วด้วยยังชอบตุ๊กตาเป็นเด็กๆ เหรอ

 

"อยากได้หรอครับ"ผมถามฟ่างทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนจะตอบแต่ก็ไม่กล้าตอบหน้าขาวแดงระรื่นยิ่งกว่าเดิม จนน่าเอ็นดูผมยกมือขยี้หัวทุยอย่างหมั่นไส้

 

"กะ ก็! "ผมไม่ได้ฟังที่ร่างบางบอกจูงมือคนตัวเล็กเข้าไปในร้านค้านั้นพนักงานมองผมอย่างยิ้มๆแล้วเปิดต้อนรับ

 

"ยินดีต้อนรับครับเชิญเลือกดูได้ตามสบายเลย "ผมเดินเข้าไปดูตามโซนต่างๆ มีตุ๊กตาหลายขนาดทั้งตัวเล็กเท่าฝ่ามือไปจนถึงตัวเท่าคน ตาโตยิ่งเป็นประกายกว่าเดิม

 

ปล่อยมือผมออกก่อนจะเดินไปที่กองตุ๊กตายกตุ๊กตาตัวนั้นตัวนี้ขึ้นอย่างน่ารัก ทำท่าเหมือนคิดหนักว่าไม่รู้จะเอาตัวไหน

 

"พี่รามมาเลือกให้หน่อยฟ่างไม่รู้ว่าจะเอาตัวไหนดี "ผมเป็นผู้ชายนะจะเลือกตุ๊กตาเป็นได้ยังไงไหนๆ วันนี้ก็ตามใจมาทั้งวัน

 

ตามใจอีกนิดคงไม่เป็นไรผมเดินดูตุ๊กตาในกองมหึมา ก่อนจะไปสะดุดตากับตุ๊กตาตัวขนาดไม่ใหญ่มากนักสูงประมาณเอวผม เป็นตุ๊กตาหมูหน้าบึ้งตึงแก้มป่องออกเหมือนกับเวลาคนตัวเล็กงอน

 

"พี่รามทำไมเลือกตัวนี้ล่ะ"ร่างบางรีบวิ่งเข้ามาหาผมเมื่อเห็นตุ๊กตาก่อนจะแย่งไปอุ้มแทน

 

"หน้าตาเหมือนฟ่างดีครับ จะเอาตัวอีกไหม " เมื่อร่างบางส่ายหน้าผมก็เดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายตังค์

 

"ขอบคุณที่อุดหนุนครับ "ร่างบางยิ้มหน้าบาน ออกมาจากร้านตุ๊กตา มันคงจะแปลกเมื่อเด็กวัยรุ่นผู้ชายกอดตุ๊กตาตัวโตแต่มันก็ไม่ได้น่าเกลียดในเมื่ออีกคนน่ารักขนาดนี้

 

ผมคิดว่าวันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากเลยทีเดียว ผมเดินตรงดิ่งไปที่รถตอนนี้ไม่ไหวแล้วสองมือผมเต็มไปด้วยข้าวของต่างๆ นานา

 

"วันนี้เหนื่อยจังเลย~~~"ร่างบางพูดแล้วอมยิ้มกอดกับตุ๊กตาตัวใหญ่ไม่ต่างจากเด็กตัวน้อยๆ ดีใจไม่ได้ของเล่น

 

"เราเหนื่อยตรงไหนครับดูพี่สิถือของจนค้อพี่ เคล็ดหมดแล้ว "ผมหันไปพูดกับประท้วงเมื่อรถกำลังติดไฟแดง

 

"ขอบคุณที่รามมากนะครับ ฟอดดดด"ร่างบาง น้อมตัวลงมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ ผมรั้งคอไว้ไม่ยอมให้ร่างบางขยับออกไปก่อนจะประทับริมฝีปากปากกับปากหวาน ดูดเม้ม ลิ้นร้อนถูกสอดเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากแทนคำขอบคุณปากเปล่า

 

ปี๊นนนนนนนนนนนน

 

จะว่าไปผมก็ลืมแล้วนี่ว่าผมไม่ได้อยู่ในห้องแต่อยู่บนถนนที่กำลังติดไฟแดงต่างหาก...ค่อยไปต่อที่ห้องแล้วกัน...

 

 

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะ 

ความคิดเห็น