หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 11 ไม่สบาย Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ไม่สบาย Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.3k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ไม่สบาย Re
แบบอักษร

ผมตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตัวหนักเหมือนกับมีตะกั่วถ่วง รู้สึกเจ็บแปลบที่สะโพก มองไปรอบห้องไม่เห็นใครอยู่แต่ที่กลิ่นอาหารลอยมาจากห้องครัว

 

ผมหอบสังขารตัวเองด้วยค่อยลุกขึ้น การร่วมรักเมื่อคืนทำให้ผมไม่สบาย มันดุเดือดและรุนแรงแต่ผมชอบมัน

 

 

แกร๊ก

 

 

เดินเข้าไปในห้องครัวแห่งแรกพี่รามกำลังหันหลังอยู่กับเตาแก๊ส กลิ่นอาหารเรียกน้ำย่อยในท้องของผมได้ดีจนท้องร้องโคกคาก

 

"พี่รามทำอะไรกินน่ะหอมจัง "ผมค่อยๆ เดินอย่างลำบากรู้สึกว่าช่องทางหลังของผมเสียดสีไปหมดแล้ว พี่รามหันมามองผมแล้วค่อยๆพยุงไปนั่งที่เก้าอี้

 

"ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกครับ"พี่รามทัก ผมนั่งข้างๆ ปกติผมไม่เคยเห็นพี่รามเข้าห้องครัวผมคิดว่าพี่แกทำอาหารไม่เป็นพอได้กลิ่นแล้วท่าทางจะอร่อยแน่

 

พี่รามจะเพอร์เฟคไปไหนเนี่ย!! ไม่แปลกใจเลยที่พวกชะนีเก้งก้างอยากเข้ามาทำความรู้จักและเอาไปนอนกก

 

" พี่รามทำอะไรกินมาหอมจัง "ผมทำจมูกฟุดฟิดแล้วใช้มือขาวลูบท้องตัวเองอย่างเป็นหลักฐาน

 

"ครับๆ พี่ทำข้าวต้มหมูให้กินน่ะกินไหม "ผมพยักหน้าแทบไม่ทัน พี่รามยิ้มหึๆ แล้วลุกไปที่เตาแก๊สปิดแก๊สแล้วตักข้าวต้มใส่ถ้วยมา 2 ถ้วย

 

"ว้าวว น่ากินอะไม่ยักรู้ด้วยว่าพี่รามทำกับข้าวเป็น"ผมก้มลงไปสูดกลิ่นข้าวต้มอย่างชื่นใจตอนนี้พยาธิในท้องผมเริ่มร้องประท้วงแล้วล่ะ!!

 

"ทำเป็นนิดหน่อยครับแต่ที่ไม่ค่อยชอบทำกินเองหรอกขี้เกียจ ส่วนใหญ่ที่จะไปกินข้างนอก" พี่รามเดินไปนั่งตรงข้ามผม

 

ผมก้มมองข้าวต้มด้วยตาเปล่งประกาย ผมไม่รอช้าหยิบช้อนตักข้าวต้มตรงหน้า ตาหวานเบิกกว้างข้าวต้มอร่อยกว่าที่ผมคิดเยอะ!

ไม่นานก็ต้องตรงหน้าก็หมดลงผมลูบท้องอย่างอิ่มๆ

 

พี่รามลุกขึ้นเก็บจานผมเลยขยับลุกบ้างแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเสียดสีที่สะโพก

 

"ซี๊ดดดดด เจ็บอะ"

 

"เฮ้อ~ พี่ขอโทษครับเมื่อคืนนี้พี่รุนแรงกับเรามากเลยสินะ แต่ใครใช้ให้ฟ่างไปอ่อยผู้ชายคนอื่นละ"รุนแรงก็จริงแต่เร้าใจมากกว่า!! ให้ความรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ชั้นที่ 7 ลวดลายผาดโผนเหมือนกับกำลังเล่นรถไฟเหาะ!

 

เสียวสะท้านไปทั้งทรวงเหมือนกำลังกระโดดหอในค่ายลูกเสือ!! มันเป็นอะไรที่ดีงามมาก!!

 

"วันนี้พี่รามมีเรียนไหมครับ "อันที่จริงวันนี้ผมมีเรียนคาบบ่ายดูจากสภาพร่างกายคงไปไม่ได้คงต้องโทรไปบอกไอ้บอสให้จดแลคเชอร์ให้

 

"ที่มีเรียนคาบบ่าย แต่เดี๋ยวจะให้พวกไอ้เจมส์เลคเชอร์ให้เมียพี่ไม่สบายทั้งทีต้องอยู่ดูแลหน่อยสิ "เมีย!! เมียละโว้ย!! พี่รามเรียกผมเมียด้วยค่อยรู้สึกเหมือนจะได้ขึ้นสวรรค์อีกรอบ!

 

"ดีเลยฟ่างไม่อยากอยู่คนเดียวในห้องน่าเบื่อ~~"

 

"ไปนอนเถอะเดี๋ยวพี่ลงไปซื้อยามาให้ "ผมพยักหน้าไม่อยากให้พี่รามต้องเหนื่อยกับผมมาก พอขยับตัวทำให้ผมเจ็บจี๊ดไปทั้งสะโพก โว้ย! ถึงจะมันยังไงแต่เจ็บขนาดนี้ก็ไม่ไหวนะ!!

 

ผมล้มตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า การไม่สบายเป็นอะไรที่น่ารำคาญมาก แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ได้โทษพี่รามหรอกนะที่ทำให้ผมไม่สบาย เพราะยังไงมันก็เป็นความผิดของผมอยู่ดีถ้าผมไม่ไปอ่อยพี่รามก็คงไม่เป็นหรอก

 

แสดงว่าพี่รามหึงผมแน่เลยแบบนี้ผมควรดีใจด้วยซ้ำ!!

 

 

Rrrrrrrrrrrrr

 

 

ผมควานหาโทรศัพท์ก่อนจะกดรับโดยไม่ได้ดูว่าเป็นเบอร์ของใครก็คงจะเป็นพวกเพื่อนผมคนใดคนหนึ่งนั้นแหละ

 

[อีฟ่างงงงงงงง ทำไมมึงไม่มาเรียนกกกับผัวอยู่เหรอ!!] เสียงหวานดังจากปลายสายทำให้ผมรู้ว่าคนที่โทรมาคือนัท

 

"กูไม่สบายฝากเลกเชอร์ให้ด้วย "

 

[เออออ ใช้กูแบบนี้พอหายต้องเลี้ยงขนมกู ด้วย!]

 

"เออออ ติ๊ด" ผมโยนโทรศัพท์ไปไว้ที่หัวเตียงเหมือนเดิมแล้วหลับตาเพราะเริ่มปวดหัว ตอนนี้เหมือนสมองผมมันปวดตุ๊บๆ เลยนี่แหละถึงไม่อยากเป็นไข้...

 

 

ราม

 

 

หลังจากที่ทำข้าวต้มให้ฟ่างกินแล้วผมก็ลงมาซื้อยาที่คลินิก แล้วเดินกลับไปที่ห้อง

 

 

แกร๊ก

 

 

เปิดเข้าไปในประตูห้องนอนเห็นร่างบางนอนบนเตียง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้ร่างบางหลับสนิทอยู่ ถึงจะไม่อยากกวนแต่ก็จำเป็นต้องให้ฟ่างกินยาก่อน

 

"ฟ่างครับ ตื่นมากินยาก่อน"ผมเขย่าไหล่บางเบาๆ ฟ่างลืมตาอย่างสะลึมสะลือ ใช้มือขาวขยี้ตาอย่างงัวเงีย

 

"อืออออ พี่รามหรอ"

 

"ครับ มากินยาก่อนเร็ว"แล้วผมค่อยๆ พยุงให้อีกคนลุกขึ้นนั่ง หน้าขาวแดงระรื่นเพราะพิษไข้รู้สึกได้ว่าในกายฟ่างอุณหภูมิสูงขึ้นมาก

 

ผมจัดยาให้ก่อนจะส่งไปให้อีกคนร่างบางรับยากินแต่โดยดี ก่อนจะส่งแก้วน้ำเปล่ามาให้ผม ผมมองฟ่างที่หลับไปอีกครั้ง

 

เดินไปที่ครัวหาน้ำใส่กะละมังเพื่อมาเช็ดตัวให้คนไม่สบาย ปกติผมไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ไม่รู้สิแค่ผมรู้สึกว่าร่างบางไม่สบายก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

 

ผมอยากจะดูแลอีกคนให้เต็มที่ ผมว่าผมควรแสดงเป็นเจ้าของให้แน่ชัดแล้วว่าร่างบางเป็นของผมคนเดียวจะได้ไม่ต้องออกไปอ่อยใครอีก

 

 

ข้าวฟ่าง

 

 

ผมตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นของวัน รู้สึกว่าอาการปวดหัวเริ่มเบาลงแล้วร่างกายรู้สึกเบาสบาย สวนช่องทางรักยังเสียดอยู่หน่อยแต่ก็พอทนได้

 

ได้ยินเสียงโทรทัศน์แว่วๆ ที่รามคงกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่ห้องนั่งเล่นผมค่อยๆ พยุงตัวลุกเดินไปที่ประตู

 

 

แกร๊ก

 

 

"ตื่นแล้วหรอครับเป็นยังไงบ้างหายดียัง" พี่รามหันมาทักเมื่อเห็นผมเดินเข้ามา

 

"ดีขึ้นแล้วครับไม่ปวดหัวแล้ว "ผมเดินไปนั่งข้างๆ แล้วล้มตัวนอนบนตักกอดเอวหนาไว้อย่างอ้อนๆ

 

"ไม่สบายแล้วทำตัวซ่าเลยนะ "ร่างสูงลูบหัวอีกคนอย่างเอ็นดู

 

"พี่รามหิวแล้วอะไปหาอะไรกินกัน "ผมซุกหน้าลงหน้าท้องแกร่งพลางพูดเสียงอู้อี้ มองไปนอกหน้าต่างตอนนี้ฟ้ามืดสนิทน่าจะเริ่มขึ้นแล้วและท้องผมก็เริ่มประท้วงแล้วล่ะ

 

ผมเป็นเด็กวัยกำลังโตควรจะกินอาหารปริมาณมันมากๆ ต่อมื้อ!!

 

"ตื่นมาก็ชวนหาของกินเลยนะครับ ระวังอ้วนนะ"ผมลุกขึ้นแก้มป่องยังไม่พอใจ หันไปมองตาเขียวใส่พี่ราม

 

"ครับๆ ไปก็ไปจะไปชุดนี้เหรอ "พี่รามมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 2 -3 ที อะไรกันนี่เป็นชุดนอนที่น่ารักที่สุดกับผมเลยนะ

 

ชุดนอนแขนสั้นลายมิกกี้เมาส์กับกางเกงขาสั้นลายมิกกี้เมาส์ มันคือชุดที่ผมภาคภูมิใจที่สุด!! ถ้าพี่ถามพาไปร้านข้าวแกงข้างถนนก็คงจะไม่น่าไปเท่าไหร่....

 

 

กับผีอะดิ!!!

 

 

รู้ไหมพี่รามพาผมมาร้านอาหารอย่างหรู!!

 

หรูมากแต่ละคนใส่ชุดอย่างเลิศหรูอลังการทำไมพี่รามทำร้ายผมยังงี้!!! อับอาย!! อับอายเกินไปแล้ว

 

"พี่รามทำไมให้พากินตามข้างถนนแบบธรรมดาๆ ละ" ที่ร้านพาผมเดินมาที่โต๊ะหน้าร้านมองเห็นบรรยากาศของกรุงเทพ

 

"พี่ชอบร้านนี้มันอร่อยมากเลยแหละ " ผมกอดอกหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่นอย่างเมินๆ ก็ตลอดททางที่ผมเดินมามีแต่คนมอง

 

เขาคงจะมองว่าผมเป็นตัวประหลาดแล้วมั้งดูบรรยากาศร้านสิอย่างหรูหราไปดูผมแต่งตัวสิน่าอายชะมัด

 

 

แชะ!

 

 

ผมหันไปทางเสียงกล้องเห็นพี่รามยกโทรศัพท์มือถือแล้วยิ้มยิ้มให้ผม อะไรกันตะกี้นี้ผมทำหน้าทุเรศมาก ถ้าจะถ่ายทำไมไม่ส่งสัญญาณก่อนแล้วผมจะเห็นไหมแอ๊บรักน่ารักๆ!!

 

"พี่รามลบออกเลย ผมต้องน่าเกลียดแน่ๆ มากแน่ๆ " ผมทำท่าจะลุกไปแย่งแต่มีพนักงานเดินมาขัดก่อน

 

"อ้าว สวัสดีค่ะพี่รามไม่เห็นมานานแล้วนะ เรียนหนักหรอคะเดี๋ยวนี้ "ผมหันไปตาขวางใส่พนักงาน ทักแบบนี้แสดงว่าพี่ รามมาที่บอยแน่่เลยติดใจรสชาติอาหารหรือติดใจรสชาติชะนีกันแน่นะ!

 

"ครับเดี๋ยวนี้ยุ่งนิดหน่อย ฟ่างจะทานอะไรสั่งสิ"พี่รามหันมาพูดกับผมดูเหมือนยัยพนักงานพึ่งรู้ว่ามีผมมากับพี่รามด้วยจะได้มองผมตาขวางเชียวเหอะ! อิจฉาล่ะสิ!

 

"อยากกินต้มยำกุ้งกินได้ไหมที่ราม "ผมหันไปมองตาปริบๆ ใส่พี่รามอย่างอ้อนวอน

 

"ไม่ได้ครับเราพึ่งหายไม่สบาย " พี่รามหันมาปฏิเสธผมอย่างเลือดเย็นก่อนจะบอกเมนูของตัวเองและของผมเสร็จสรรพจะไม่ถามความเห็น

 

เดี๋ยวรอให้หายสนิทก่อนเข้าไปสั่งกินเองก็ได้ รอสักพักอาหารก็เริ่มมาเสิร์ฟ เราจะทานอาหารตรงหน้าไม่นานก็หมดลงที่รามเช็คบิลก่อนจะเดินนำผมก็ไปที่รถเหมือนเดิม

 

"พี่รามพรุ่งนี้วันเสาร์ไปหาอะไรกินที่ห้างกันเถอะ "ผมหันไปชวนผมไม่อยากอยู่เหงาหงอยอยู่ที่คอนโดนะมันเป็นอะไรที่น่าเบื่อ พี่รามหันมาเลือกคิ้วให้ผมแต่ก็ไม่ได้พูดปฏิเสธอะไร

 

" ได้ครับพรุ่งนี้พี่ว่าง "

 

"เย้! " จะให้พี่รามเลี้ยงจนกระเป๋าฉีกเลยคอยดูเถอะ!!

 

 

คอนโด

 

 

ราม

 

 

พอกลับมาถึงคอนโดผมก็ให้ร่างบางกินยาก่อน

จะส่งเข้านอนแล้วยังไม่หายดีผมไม่อยากให้นอนดึกแล้วเกิดอาการแย่ลงอีก

 

เสียงในห้องเงียบลงแล้วแสดงว่าฟ่างคงหลับไปแล้วผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรูปที่แอบถ่ายวันนี้ ผมเลือกรูปที่ไปนั่งอยู่ในร้านอาหารนั่งบางกอดอกหันหน้าไปทางอื่น

 

หน้าขาวแดงระรื่นเพราะพิษไข้ยังไม่หายดีแก้มป่องออกมาทำหน้ามู่ทู่ ยิ่งดูเข้ากับชุดร่างบางดูน่ารักมาก ก่อนจะกดโพสลงเฟสผมพร้อมแท็กเฟสอีกคน

 

"พาคนไข้มากินข้าว "

 

ไม่นานยอดไลค์กับเม้นก็พุ่งกระฉูดอย่างรวดเร็ว

ผมนั่งอ่านไปเรื่อยๆ ก่อนจะไปสะดุดกับเม้นที่มียอด like สูงสุด

 

Jame : แหม่ ไม่มาเรียนเสือกไปกกกับเมียนะมึง

 

Ram'Kristhut:คุณมึงเสือกอะไรครับไอ้เจมส์ 👣

 

 

ผมนั่งอ่านเม้นไปได้เรื่อยๆ พวกคนในคณะผมก็จะเม้นแซวๆ ส่วนคนที่ไม่ค่อยเห็นผมบ่อยแล้วก็จะถามว่าคนในรูปเป็นใคร บางคนก็มาในแนวสาววาย ผมเล่นไปเรื่อยจนตอนนี้เริ่มดึกแล้ว ผมวางโทรศัพท์ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน

 

แกร๊ก

 

ผมเอามือแตะที่คอร่างบางตอนนี้อุณหภูมิตัวลดลงไปมากพรุ่งนี้คงจะหายดีแล้วล่ะ ผมมาที่คิดดูแล้วผมกับร่างบางเราก็อยู่ด้วยกันมาเกือบเดือนแล้วนี่นะ

 

เหมือนเวลามันไวมากความสัมพันธ์ของเรารวดเร็วเหมือนก้าวกระโดด แต่ผมว่าผมมีความสุขดีกับชีวิตแบบนี้...

 

เม้นสิรอไร เดี๋ยวตอนต่อไปไม่มานะ~~~~ 😚😚

 

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะะ 

ความคิดเห็น