หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 9 บริหารเสน่ห์ Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 บริหารเสน่ห์ Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 บริหารเสน่ห์ Re
แบบอักษร

"เฮ้อออออ~"ตอนนี้ผมกำลังนั่งเท้าคางมองนักศึกษาเดินผ่านไปมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อเช้านี้ผมตื่นมาก็ไม่เห็นพี่รามแล้วมีโพสอิทแปะไว้หน้าตูเย็น

 

"พี่มีสอบเช้าขอออกไปก่อนนะครับ" 

 

ลายมือพี่รามสวยกว่าที่ผมคิด คนหล่อทำอะไรก็หล่อ...

 

"ต๊ายยยย ผัวทิ้งเหรอถึงได้ทำหน้าหงอยเหงาแบบนี้ "นัทนั่งลงข้างผมแล้วถามอย่างคนกวนๆ ไม่รู้สิมันรู้สึกเบื่อๆ คงเพราะมีเรียนแค่ชั่วโมงเดียวเลยว่างทั้งวัน

 

"มึงก็กลับไปนอนรอพี่รามที่ห้องดิ "ไปฟินพูดเสริม มันก็เบื่ออยู่ดีแหละ

 

"พวกมึงแยกย้ายๆ " ไอ้นิวพูดขึ้น คือพวกมึงรีบเหรอ! อยู่เป็นเพื่อนกูก่อนก็ไม่ได้! ผมจำใจต้องกลับไปที่คอนโด

 

 

แกร๊ก

 

 

ผมเดินเข้ามาห้องมืดสนิท พี่รามยังไม่กลับมาผม ผมก็อยู่คนเดียวและเริ่มเบื่อ! ผมล้มตัวนอนบนเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พี่รามไม่ออนเฟสอีกสงสัยเรียนอยู่

 

"เบื่ออออ~"ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอย่างไม่มีอะไรทำ จะว่าไปมีร้านคาเฟ่เปิดใหม่ที่ข้างๆ คอนโดนี่ลงไปดูดีไหม

 

ผมไม่รอช้ารีบลุกไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่นานก็ออกมาผมอยู่ในชุดเสื้อแขนกุดสีขาว กับกางเกงขาสั้นสีดำ

 

อวดขาเรียวขาว แหม่ ดูอากาศประเทศไทยสิร้อนขนาดนี้ใครจะไปอยากใส่ขายาวแขนยาว ผมเดินไปหยิบมือถือกับกระเป๋าเงิน เดินออกไปหน้าห้อง

 

ผมเดินลงมาจากคอนโดผมเลือกที่จะเดินไปแทนที่จะขับรถเพราะว่ามันอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมากถือเป็นการออกกำลังกายไปด้วย..ก้าวแรกที่เดินออกจากคอนโดผมให้ความรู้สึกว่า

 

เหมือนกำลังเดินอยู่ในทะเลทรายซาฮาร่า!!! ไม่นะผมวิ่งขึ้นเป็นกุญแจรถตอนนี้ยังทันไหม!! แต่แน่นอนความขี้เกียจเอาชนะ ผมวิ่งหลบไปตามร่ม ผมจะสมมุติว่าตัวเองเป็นนินจาก็แล้วกัน

 

 

กริ๊ง

 

 

มาถึงแล้วโว้ย!! กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคมาที่นี่ทำให้ตัวผมเหงื่อท่วม พอเข้ามาเจอทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์ ผมเลือกที่จะนั่งใกล้ๆ แอร์อยู่ข้างใน

 

"รับอะไรดีครับ "ผมหันไปมองพนักงาน แม่เจ้า! ถ้าจะหล่อขนาดนี้เนี่ยนะ ดั่งโด่ง ริมฝีปากสีหวานแบบคนสุขภาพดี ส่วนสูงพอๆ กับไอ้นิว ผิวจะขาวออร่าอะไรขนาดนั้น!! ถือว่าคุ้มค่ากับการวิ่งฝ่าแดด!

 

" ลาเต้ กับ เค้กสตอเบอรี่" ผมเท้าคางมองหน้าพนักงานอย่างเคลิบเคลิ้ม อะไรจะหล่อขนาดนี้! พนักงานคนหล่อเดินไปที่เคาน์เตอร์พูดคุยกับพนักงานอีกคน

 

ไม่นานลาเต้หอมๆ กับเค้กสตอเบอร์รี่ก็วางอยู่ที่หน้าผม ผมยกแก้วเครื่องดื่มมองพนักงาน ลิ้นน้อยเลียปากอย่างน่าสยิว พนักงานคนหล่อหูแดงระรื่นอย่างน่าเอ็นดู! ไอ้ปฏิกิริยาเหมือนเด็กคืออะไร!

 

ที่จริงผมก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอกแค่อยากบริหารเสน่ห์แต่เหมือนผมยังมีเสน่ห์เหมือนเดิมมองไปก็มีแต่คนมอง แต่ผมคิดว่ามันไม่ต่างอะไรจากอ่อยหรอกถ้าท่าเลียริมฝีปากเมื่อกี้เซ็กซี่มาก!

 

คนอ่อยขนาดนี้ถ้าพี่รามรู้ ... แต่ที่เริ่มจะรู้ได้ไงครับพี่และไม่เคยเข้าร้านคาเฟ่มุ้งมิ้งแบบนี้ซะหน่อย ผมนั่งกินเค้กไปเรื่อยๆ สายตาก็มองไปที่พนักงานคนหล่อ

 

อยากจะนั่งอยู่นี่นั่นนานๆ เลย มีหลายครั้งที่พนักงานคนนั้นหันมาสบตากับผม ไม่ๆ ผมมีพี่รามคนเดียวก็พอใจแล้วตอนนี้ กลับไปนอนรอที่เดิมที่ห้องดีกว่า ผมก็เรียกพนักงานมาเก็บตัง

 

"100 บาทครับ" ผมส่งแบงก์ 100 ให้แอบจับมือเขาด้วย ทำไมมือนุ่มจังละ! ถือ เป็นกำไรก่อนกลับก็แล้วกัน ผมเดินออกจากคาเฟ่กลับไปที่คอนโด

 

 

แกร๊ก

 

 

ตอนนี้ 5 โมงกว่าแล้วผมทำอาหารไว้รอพี่รามเลยดีกว่า ผมเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายน้อยสีชมพูมาใส่ คนน่ารักทำอะไรก็น่ารักตลอด ผมทำอาหารพร้อมร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี

 

 

ราม 

 

 

วันนี้เป็นวันที่ผมมีเรียนทั้งวันแถมเมื่อเช้าผมยังไม่ได้ตื่นพร้อมกับฟ่างอีกด้วย ไม่รู้ว่าโกรธผมหรือเปล่าเมื่อคืนก็รังแกไปเยอะ

 

" มึงไปแดกข้าวกัน "ตอนนี้ก็เที่ยงแล้วเริ่มหิวแล้วละ พวกผมพยักหน้าแล้วเดินไปที่โรงอาหารโรงอาหารคณะวิศวะคนเยอะมากก

 

" เพราะงี้ไงกูล่ะเบื่อโรงอาหารคนแม่งโคตรเยอะ "พวกเราเดินหาที่นั่ง แต่คงมีแฟรี่คนเดียวที่ตอนนี้ทำหน้าฟินเหมือนจะระเบิดแล้วก็โรงอาหารคนเบียดทำให้ตัวมันโดนผู้ชายไปมา

 

"มึงงงง ตอนนี้กูตายตาหลับแล้วนะ " แฟรี่หลับตาพริ้มเหมือนจะตายจริงๆ ตอนนี้มันซบหลังใครอยู่ก็ไม่รู้ ถ้ามันหันมาหน้าเถื่อนคงจะฮาน่าดู

 

"เจอแล้วไปเหอะ"ไอ้บอทพูดแล้วเดินนำไป

 

"กว่าจะเจอที่ว่างตอนนี้กูหิวจนเเดกช้างได้ทั้งตัวแล้ว! " ไอ้เจมส์นั่งคนแรกพลางบ่นกระปอดกระแปด

 

"ต๊ายยย มึงบ่นเป็นตาแก่เลยนะไอ้เจมส์ "แฟรี่พูดขึ้นอย่างรำคาญ จะมีวันไหนไม่หน้าที่กลุ่มผมสงบสุขแบบคนอื่นๆ แต่คงไม่มีวันตั้งแต่ที่มีแฟรี่กับไอ้เจมส์เข้ามาแล้ว

 

พวกเรานั่งกินข้าวกันไปเรื่อยๆ มีคุยเรื่องไร้สาระบ้างเรื่องเรียนบ้าง บ่นเรื่องอาจารย์คนนู้นคนนี้มั่ง

 

"วันนี้น้องฟ่างของกูไม่มาหรอว่ะ"ไอเจมส์หันมาถามผมอย่างคนกวนๆ มาไม่มาแล้วเกี่ยวอะไรกับมันวะ

 

"ของใครพูดให้ดี ไอ้สัสเจมส์"

 

"อะไรของมึงหวงหรอชิ! เป็นแค่เพื่อนนี้มีนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ "มันก็ตกหันหน้าไปทางอื่นอย่าางงอนๆ มันคงจะไม่น่ารักสักเท่าไหร่กับผู้ชายตัวสูงเท่าควาย....มันทำให้ผมรู้สึกอยากจะอ้วก

 

"ต๊ายยย มึงอย่าทำหน้าอย่างนั้นไอ้เจมส์กูขยะแขยงแทน! "เห็นไหมขนาดแฟรี่ยังคิดเหมือนผม แล้วพวกคนเข้าหัวเราทั้งกลุ่มยังไม่เกรงใจนักศึกษาอื่นที่นั่งทานอาหารอยู่ข้างๆ

 

" อิ่มแล้วก็ลุกเถอะพวกมึงถ้าอาจารย์ต่อไปแม่งโหดชิบ " ให้บอทพูดขึ้นตอนนี้ก็ใกล้เข้าเวลาคาบบ่ายแล้ว พวกผมยกจานไปเก็บที่ร้านใครร้านมันก็จะเดินร่วมกันไปที่ห้อง

 

"กูกลับแล้วนะกูมีนัด "ไอ้เจมส์พูดคนแรกผมก็อยากกลับแล้วเหมือนกันป่านนี้ฟ่างคงจะรอจนเบื่อแล้วก็น้องมีเรียนคาบแรกคาบเดียวตอนเช้าคงจะว่างทั้งวัน

 

พวกผมแยกย้ายกันกลับผมก็เดินไปรถสตาร์ทรถขับออกไปจากมอ ผมขับมาพักใหญ่ตอนนี้ก็ใกล้คอนโดแล้วสายตาผมไปสะดุดกับร่างบางในร้านคาเฟ่

 

ผมจอดรถที่ตรงข้ามมองร่างบางที่กำลังคุยกับพนักงาน ข้าวฟ่างเท้าคางมองตาละห้อยพนักงานที่เดินกลับไป

 

อาาาา ผมไม่อยู่วันเดียวออกมาเเรดเลยสินะ สงสัยเมื่อคืนยังไม่พอ ผมนั่งมองอยู่ในรถนานพอสมควรร่างบางมองตามพนักงานคนนั้นตลอดหน้าตาจัดว่าหล่อแต่ผมมั่นใจว่าผมหล่อกว่า

 

สักพักข้าวฟ่างก็เรียกพนักงานมาเก็บตังค์แล้วเดินออกจากคาเฟ่นั้น ร่างบางวิ่งกลับไปที่คอนโดผมจึงขับรถไปจอดแล้วทำตามขึ้นไป

 

 

ข้าวฟ่าง 

 

 

แกร๊ก

 

 

ผมโพล่หน้าออกมาจากประตูครัวเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด พี่รามเดินหน้านิ่งเข้ามา

 

"พี่รามกลับมาแล้วหรอคิดถึงจัง ฟอดดด"ผมวางของในมือก่อนจะวิ่งไปกอดร่างสูงแล้วกระโดดหอมแก้ม

 

"แน่ใจหรอครับ"พี่น้ำพูดเสียงนิ่งแปลกๆ แข็งแกร่งกอดเอวผมไว้แน่น

 

"นะ แน่ใจสิครับ "ผมไปทำอะไรให้พี่รามโกรธตอนไหนเนี่ย พี่รามก้มหน้ามาขบกัดหูผม จนตอนนี้ผมขนลุกทั้งตัวอย่างสยิว

 

"แล้วเมื่อกี้ไปไหนมาครับ "ลิ้นร้อนแตะที่ซอกคอผม ดูดเลียจนเป็นรอยสีกุหลาบ

 

"เอ่อ คาเฟ่ข้างคอนโดครับ"ผมตอบเสียงกระตุกกระตัก อย่าบอกนะว่าพี่รามเห็นผม!! ผมตายแน่ๆ!! ผมกระวนกระวายอยู่ในใจ

 

มือที่รามเลื่อนลงไปปลดผ้ากันเปื้อนสีหวานของผม

 

"พี่รามฟ่างทำกับข้าวไว้ไปกินก่อนไม่ได้เหรอเดี๋ยวเย็นหมด "อย่างน้อยก็ขอเวลาทำใจหน่อยเหอะ!! พี่รามยอมเอามือออกไปจากผมแต่โดยดี! แต่ก็ไม่วายลงมากระซิบข้างหูผม

 

"คืนนี้โดนหนักแน่ " กรี๊ดดดด ไม่นะ อย่าช้า!! 

ตอนนี้พวกเรามาเล่นที่ห้องครัวแล้วเมนูวันนี้ก็มี ผัดเปรี้ยวหวาน ต้มจืด ไข่เจียวหมูสับ เราลงมือกินระหว่างกินผมก็แอบมองพี่รามตลอด

 

พี่รามยังคงหน้านิ่งเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่รามคิดอะไรอยู่

 

"เข้าไปอาบน้ำนอนบนเตียงเลยนะครับน้องฟ่าง

 

"พี่รามลุกขึ้นแล้วเดินมาทางผมกระซิบบอกข้างหู

 

"แล้วพวกนี้ล่ะ "ผมชี้ไปที่ถ้วยจาน

 

"เดี๋ยวมีแม่บ้านไปเก็บให้พรุ่งนี้ ไปได้แล้วเดี๋ยวจะโดนหนักกว่าเดิม "ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้อง ไม่ได้อยากโดนเล๊ยยย จริงจริ๊งงง ...

 

ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมามองไปรอบรอบห้องตอนนี้ไม่มีใครอยู่สงสัยพี่รามไปอาบน้ำห้องข้างๆ ผมนั่งขอบเตียงรอ

 

 

แกร๊ก

 

 

พี่รามเดินเข้ามาในห้องด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เซ็กซี่โคตร!! ผมแอบกลืนน้ำลายมองส่วนนั้นของพี่รามที่ตอนนี้มันเริ่มนูนออกมาให้เห็น พรุ่งนี้ผมจะได้ไปมอไหม....

 

 

ตอนหน้าติดสนับสนุนนะะะะะะ เตรียมงบมาให้ดี~~~~

โอ้มมมมมมม~~~จงเม้น จงเม้น เม้นสิตอนต่อไปจะมา ...

 

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะะ 

ความคิดเห็น