หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 7 ตรองเข้าไว้!! Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ตรองเข้าไว้!! Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ตรองเข้าไว้!! Re
แบบอักษร

ตอนที่ 7 ตรองเข้าไว้!!

แสงส่องตาทำให้ผมกะพริบตาอย่างมึนๆ มองแต่ข้างๆ เห็นพี่รามนอนอยู่ ขยับตัวหันไปมองพี่รามอย่างชัดๆ ตอนนี้ผมอยู่ในอ้อมกอดของพี่ราม

ผมรู้สึกว่าตอนนี้เราทั้งคู่ไม่ได้ใส่อะไรเลยทำไมอะหรอ ก็เพราะ เอ็นพี่รามมันเคารพธงชาติตอนเช้า!!!! นึกไปถึงความใหญอลังการของของมัน ..

"อือออออ ตื่นไวจังครับ"พี่รามกะพริบตามองผมอย่างงัวเงีย

"เช้าที่ไหนกัน นี่ 10 โมงแล้ว"ผมหันไปดูนาฬิกาที่ผนัง เฮ้อออ ผมมีเรียนบ่ายสองด้วยจะทันไหมเนี่ย

"นอนต่อได้มั้ยครับพี่ยังง่วงอยู่เลย "พี่รามซุกหน้ากับหัวผมพลางระชับอ้อมกอด..

แต่ไอ้นั้นมันโด่ทิ่มขาผมอยู่!!!

"ฟ่างครับตื่นเถอะ "แรงเขย่าทำให้ผมตื่นอย่างงัวเงีย กะพริบตาถี่ๆ โฟกัสไปที่คนปลุก คงสายมากแล้วแดดแรงเหมือนบ่ายเลย...ผมมีเรียน!!

"เหี้ย! โอ้ย! "พอขยับตัวก็รู้สึกปวดเสียดๆ ที่สะโพกทันที

"เป็นอะไรไหม เจ็บหรอ " พี่รามเดินมาถามเมื่อได้ยินเสียงผมร้อง

"เสียดๆ อะ"ผมค่อยๆ ขยับตัวลุก โดยมีพี่รามพยุงลงเตียง

"พอเดินได้ไหมครับ "ผมพยักหน้าค่อยๆ เดินไปที่ห้องน้ำรู้สึกเสียดที่ช่องทางหลัง

"ให้พี่เข้าไปช่วยอาบไหมครับ" ร่างสูงเสียงเจ้าเล่ห์ นี่อ่อยกันใช่ไหมอย่าคิดว่าใอ้ฟ่างคนนี้ไม่กล้านะ!!

"ก็ดีครับ "ผมกอดคอร่างสูงอย่างท้าทาย พี่รามเลิกคิ้วใส่อย่างคนกวนๆ

"ไม่ดีกว่าครับ ไม่อยากรังแกคนพิการ "

พิการ!!!! แค่เสียดๆ เดินขัดๆ ไม่ได้ขาขาดโว้ยยยย!!

"พี่รามปากหมา! ชิ ผมไปอาบน้ำเล่า! "ผมพองแก้มอย่างอารมณ์เสีย สะบัดหน้าหนีเด็กเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วทั้งที่ตอนนี้เสียดทางหลังมาก

"ซี๊ดดดด ทำไมมันแสบจังว่ะ! "ผมมองร่างกายตัวเองในกระจก รอยแดงเด่นบนผิวขาว สัมผัสเมื่อคืนผมยังจำได้ดีว่ามันเสียวซ่านแค่ไหน แค่คิดก็ร้อนรุ่มแล้ว!!

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้ บ่ายโมงแล้วผมมีเรียนบ่าย2 ด้วยสิ เสียดโว้ยยย! ไม่ อยากเดินเลย

"ฟ่างจะไปเรียนไหม"พี่รามหันมาถามเมื่อเห็นผมเดินออกมาจากห้อง

"ไปดิ วิชานี้ยากมากกก ซี๊ดดด! "แรงกดกับโซฟาทำเอาผมแสบไปถึงทรวง

"ถ้าไม่ไหวพักก่อนไหมครับ"พี่รามลูบหัวผมเบาๆ พี่รามจะน่ารักเกินไปแล้ว! ผมซุกหน้าลงบนอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ทำเอาใจกระตุก

"ไปปปป พี่รามไปส่งนะๆ "พี่รามไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษา วันนี้น่าจะไม่มีเรียน

"ครับๆ "เย้! ผมจุ๊บแก้มสากอย่างรวดเร็ว เหอะ! วันนี้พี่รามไม่ทันไอ้ฟ่างหรอก!! ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไรเดินเข้าไปเอาของสักพักก็เดินนำผมไปรถ

มหาลัย

"ขอบคุณที่มาส่งครับ" ผมลงจากรถหันไปขอบคุณ ร่างสูงพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะขับออกไป กรรมมาตกที่ผม! เจ็บตูดโว้ยย!

"อีฟ่าง! เดินแบบนี้หมายความว่ายังไง! มึงเสียซิงแล้วใช่ไหม! "ผมยังเดินไม่ถึงโต๊ะเสียงไอ้นัทก็ทักมาก่อนและมองผมอย่างพิจารณา เฮ้อออ! ทำไมกูมีเพื่อนเสือกขนาดนี้วะ!

" มึงแรดมากอีฟ่าง! "เสียงไอ้ฟินดังต่อมา

"มึงอิจฉาไอ้ฟ่างที่เสียซิงหรอ "ไอ้บอสเลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

"พ่องมึงสิ! "ผมมองพวกมันอย่างเบื่อหน่าย เดินไปนั่งที่ว่างแล้ววางสัมภาระบนโต๊ะ

"พวกมึงมากันนานยัง "

"สักพักแล้วมีแต่มึงนี่แหละสายตลอด " ไอ้นาวหันมาตอบอย่างคาดโทษ

"เออออ กูขอโทษครับ "ผงท้าวคางตอบมันอย่างเบื่อๆ

"มึงยังไม่ตอบกูเลยว่ามึงเสียซิงยัง "ไอ้นัทยังไม่จบหันมาถามผมอีก ที่ผมเรียกมันไอ้นัทเพราะมันชอบทำตัวไม่เหมือนผู้หญิง..

"เออ เสียแล้วทำไมวะถามอยู่นั้นแหละ "ผมตอบอย่างเซ็งๆ

"เหี้ย! จริงอ่ะกูว่าแล้วมึงเดินแปลกๆ "ไอซินถามอย่างกระตือรือร้น มึงจะศึกษาก่อนมึงเสียซิงใช่ไหมไอ้ฟิน!

"ไปขึ้นเรียนกันเถอะพวกมึงมันก็ที่เสือกกันจริงๆ "พวกมันหันมามองอย่างไม่พอใจแล้วสะบัดหน้าหนีเดินนำไปก่อน

นำทีมโดยไอ้นาวตามด้วย ไอ้นัท อีฟิน ผมเชื่อว่ามันไม่ได้โกรธจริงๆ หรอกมันแกล้งสะบัดหนีไปงั้นแหละคงหาเรื่องให้ผมเลี้ยงพวกมันแน่ๆ

"ไปขึ้นเรียนกันเถอะเย็นนี้พวกมันคงต้องฉีกกระเป๋ามึงแน่"ไอ้บอสหันมาพูดกับผมอย่างกวนกวนแล้วเดินนำขึ้นไป ช่วงนี้ผมยิ่งจนจริงๆ อยู่ เฮ้อออ~

ตุบ!

"ในฐานะที่มึงไม่ได้บอกล่วงหน้าพวกกูว่ามึงจะเสียซิงเย็นนี้มึงต้องพาพวกกูไปเลี้ยงซูชิ! "อีนัท เป็นคนเปิดฉากพูดคนแรก

"เห็นด้วย! "----ฟิน

"แน่นอนที่สุด! "-----นาว

ไอ้พวกเห็นแก่กินทำไมพวกมึงไม่ทำนิ่งๆ แบบไอ้บอสบ้างวะ แบบนี้กูคงอยู่จนไปหลายอาทิตย์

"เออ ไปก็ไปพวกมึงนี่ก็ขี้บ่นจริงๆ "พอผมตอบตกลงพวกมันก็ทำหน้าดีใจนี่พวกมึงคงจะจนจริงๆ ใช่ไหมเนี่ยไอ้พวกขี้งกเอ๊ย!!

ห้าง

ในที่สุดผมก็มาอยู่ที่ร้านชูชิห้างแห่งหนึ่งใกล้ๆ มอ

"สวัสดีค่ะ มากี่ท่านคะ"พนักงานเดินเข้าต้อนรับอย่างนอบน้อม

" 4 คน อ๊ายย มา 444444444444 คน~"ไอ้นาวเจ้าเดิมตอบแบบเป็นเพลงทำเอาพนักงานก้มหน้าอย่างเขินๆ อย่างว่า ไอ้นาวมันหล่อ

นัทไม่ได้มาด้วยเพราะมีธุระด่วน สรุปวันนี้ กลุ่มผมไม่ครบ

" ผั๊วะ! พ่องมึงดิ! "ไอ้ฟินเขย่งขาตบหัวไอ้นาวอย่างหมั่นไส้ เอ้อ ฟิน ถ้ามึงลำบากให้ไอ้บาสตบให้ก็ได้=_=

"โห้! ไอ้เตี้ย มีหน้ามาตบหัวกูเนอะ! "ไอ้นาวหันไปล็อคคอไอ้ฟินลากมันเข้าไปในร้าน เฮ้อออ~ ผมเดินตามพวกมันเข้าไป

"สั่งดิ แดกกันไหม! "

"แดก! "ตอบไวกันจริงพวกมึง!! ผมมองพวกมันสั่งๆๆๆๆๆๆ ไปสิบกว่าเมนู นี่พวกมึงเอาจะเอาให้กูกระเป๋าแหกจริงๆ ใส่ไหม!! ไอ้พวกเลว!

"มึงจะแดกอะไรอีกไหม"ขอบคุณไอ้ฟินที่หันมาถาม..

"แดกที่สั่งมาให้หมดเถอะ! "ผมตอบอย่างเซ็งๆ

ตืดดด

Ram' cristus ส่งคำขอเป็นเพื่อนคุณ

ยืนยัน ลบ

ผมมองคนที่ส่งคำขอเป็นเพื่อนคนใหม่ รามคริสตัล รูปโปรเป็นรู้พี่รามกำลังหันหลังมองทะเล

ผมไม่รอช้ากดยืนยันไปทันทีแล้วเข้าไปส่งที่หน้าเฟส ส่วนใหญ่พี่รามไม่ค่อยโพสต์อะไรส่วนมากแชร์แต่เรื่องมีสาระ ไม่ก็แท็กจากเพื่อนๆ

ยอดไลค์เป็นพัน คนติดตามเกือบหมื่น พี่รามจะ

ดังเกินไปแล้ว!!

ตึ้งง

Ram'cristus:อยู่ไหน

ข้าวฟ่าง'งง :ร้านชูชิแถวมอนี่แหละ

Rem'cristus:วันนี้กลับช้าหน่อยนะเขียนงานเก่า ให้พวกให้บอท

ข้าวฟ่าง'งง:ไปอยู่ด้วยได้ไหมผมไม่มีเรียนแล้ว

Ram'cristun :ก็ได้มายังไงให้ไปรับไหม

ข้าวฟ่าง'งง:ไม่ต้องครับเดี๋ยวให้พวกไอ้นาวไปส่ง

Ram'cristun:ครับๆ ซื้ออะไรมาให้พี่กินด้วยยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

ข้าวฟ่าง'งง:คร๊าบบบบบบ อ่านแล้ว

"เป็นอะไรอีกบ้างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะมึง"ไอ้นาวหันมาพูดถามผมทำหน้ากวนส้นตีน

"กูมีความสุขในไง มึงเสือกอะไร "ผมยักคิ้วเสมารอย่างกวนๆ

"เหอะ! "มันสะบัดหน้าหนีผมอย่างงอนๆ มันคงจะน่ารักถ้าหากวันเป็นหนุ่มน้อยหน้าใส แต่พอร่างควายอย่างมันทำมันดูน่าขยะแขยงสิ้นดี!!

"ไอ้บอสไปส่งกูที่น่าคณะวิศวะด้วยนะ "ผมหันไปพูดกับไอ้บอสที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อย่างเงียบๆ มันค่อยๆ เงยหน้าเลิกคิ้วมองผมอย่างขอคำอธิบาย

"ตามนั้นกูจะไปหาพี่ราม "

"แรด! "ผมทำเมิน

"อาหารมาเสริฟแล้วค่ะ"ก่อนจะเกิดศึกเสียงพนักงานเข้ามาเสริฟอาหารขัดก่อน อาหารกว่าสิบเมนูถูกจัดว่างบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

"น่ากินโคตร! "ไอ้ฟินมองอาหารตรงหน้าอย่างหื่นกระหาย? ไอ้นาวไม่พูดอะไรลงมือกินคนแรก ได้ข้าวว่าตังค์กู กูน่าจะเป็นคนเปิดนะไอ้พวกควาย!!

"อิ่มโว้ยยยย! "ถ้าพวกมึงไม่อิ่มก็ไม่ใช่คนแล้ว!

"อิ่มจัง ตังอยู่ครบ! "ไอ้ฟินลูบท้องป่องๆ ของมันอย่างอารมณ์ดี

"อย่าให้ถึงคราวกูนะ พวกมึง"ไอ้นาวหัวเราะอย่างสะใจ เลวมาก!

"กูไปล่ะคิดถึงผัวขาา"ผมหันไปบอกไอ้นาวกับไอ้ฟิน พวกมันทำหน้าหมั่นไส้ ผมทำเมินเดินขึ้นไปบนรถคนงามของไอ้บอส

คณะวิศวะ

"ขอบใจที่มาส่งนะเว้ยยย! "ผมหันไปบอกมันแล้วเดินลงจากรถ สองมือถือถุงขนม นม เดินมาที่ลานเกียร์เห็นนักศึกษาวิศวะจับกลุ่มคุยกันเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ ตามมาด้วยเสียงแซว

"น้องสาว มาหาใครครับบบบบ"เท้าผมหยุดซะงักเมื่อได้ยินเสียงมาจากกลุ่มผู้ชายข้างหน้า

"พี่ยังโสดนะครับบบบบบบ "

ฮิ้วววววววว~~~

ผมหันซ้ายหันขวาอย่างประหม่าผมไม่ค่อยมาที่ตึกนี้บ่อยนักส่วนใหญ่จะเดินทางผ่านๆ ผมน่าจะให้พี่รามเดินมารับไม่น่าเดินมาถึงนี่เลย

"ต๊ายยยย คนนี้เด็กไอ้ราม ห้ามยุ่งโว้ยยยย"ผมหันไปตามเสียง พี่แฟรี่เดินเข้ามาหาผมอย่างสง่างาม? พร้อมตะโกนเสียงทรงอำนาจ! เยี่ยมมากพี่แฟรี่!!!

"โห้ เจ๊~~~~~"ดูเหมือนพวกนักศึกษาวิศวะจะเกรงใจพี่แฟรี่มากเป็นพิเศษเพราะจากที่เสียงดังจอแจแต่ตอนนี้เงียบสนิท มีเสียงโห้ร้องอย่างเสียดายแต่ก็ไม่ได้ดังอะไรมากมาย

"พี่แฟรี่ พี่รามละ"เสียงพูดคุยโห้เงียบลงทันใดนี่คืออยากเสือกกันใช่ไหม!

"อยู่ในตึกเดินตามมาสิ "ผมเดินตามพี่แฟรี่เข้าไปในตึกเดินมาไม่นานก็ถึงห้อง

แกร๊ก

ภายในมีกลุ่มของพี่ราม

"ไอ้รามกูพาเมียมาส่ง "พี่แฟรี่พูดเสียงดังไม่เกรงใจทำให้คนทั่งห้องหันมามองถึง โอ้ยยยย ไอ้ฟ่างเขินน!!

"เอาของมาวางก่อนสิ หนักไหมเต็มมือเลย"พี่รามลุกเข้ามาหาผมแย่งถุงจาก 2 มือไปถือเอง เดินนำผมไปที่โต๊ะภายในห้องวางของลง

"นิดหน่อย ร้อนมากเลย" ผมปาดเหงื่อตามไรผมแดดประเทศไทยร้อนมาก!!! ร้อนไม่เกรงใจทวีปแอฟริกาเลย!!!! สัมผัสนุ่มๆ ปาดตามไรผมทำให้ผมเงยขึ้นไปมอง

พี่รามกำลังใช้ทิชชูซับเหงื่อให้ผมอยู่ ...เขินโว้ยยยยยยยย!!! พี่รามถ้าจะอ่อยขนาดนี้กลับห้องกันเถอะ!!!!!

"เชี้ยราม! มึงเกรงใจคนโสดกับพวกกูมั่งดิ" เสียงพี่บอสตะโกนทำให้ผมสะดุ้งหันหน้าหนีพี่รามอย่างเขินๆ ลืมไปเลยว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่ห้องกันสองคน

"หึ"พี่รามไม่ได้ว่าอะไรหันไปมองถุงที่ผมถือเข้ามา

"ผมซื้อพวกนมขนมมาพี่รามจะกินอะไรก่อน"ผมเงยหน้าไปถามร่างสูง

"กินอะไรก็ได้ครับฟ่างเอามาเถอะ"ผมมีขนมปังกับนมให้พี่ราม

"โอ้ยยยย พี่ก็หิวนะครับฟ่าง"พี่เจมส์พูดพร้อมเลิกคิ้วให้ผมอย่างคนกวนๆ

"พอๆ มาทำงานก่อนย๊ะ! "พี่แฟรี่บอกอย่างหมั่นไส้ พี่รามลงไปทำต่อส่วนผมก็เดินสำรวจห้องไปทั่ว อยากจะช่วยทำอยู่แต่ผมทำไม่เป็นนี่ ..

"อือออออ"ผมกะพริบตาถี่ๆ มองไปรอบๆ นี่มันคอนโดพี่รามนี่ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงจะจำได้ว่านอนอยู่ในห้องที่คณะวิศวะ

"ตื่นแล้วหรอขี้เซาจังนะ "ผมมองไปทางต้นเสียงเห็นที่เรายังแต่งตัวด้วยชุดนอนเรียบร้อย

มองไปนอกหน้าต่างตอนนี้น่าจะค่ำแล้วเพราะท้องฟ้ามืดสนิท

"ทำไมพี่รามไม่ปลุกผมครับ กี่โมงแล้วหิวแย่เลย จะทำอาหารทันไหม "

"ไม่ต้องครับฟ่างไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะพี่ซื้อมาแล้ว "ผมลุกจากที่นอนแล้วบิดขี้เกียจ ไปๆ มาๆ ผมก็เริ่มขี้เกียจลุกซะแล้วสิ

" พี่รามผมขี้เกียจลุกอ่ะ" ผมซุกหน้าลงหน้าท้องแกร่งอย่างก็อ้อนๆ

"ลุกเลยครับเร็วๆ ด้วย ตัวเหม็นหมดแล้ว "ชิ! เหม็นที่ไหนหอมจะตาย ผมสะบัดหน้าหนีเดินไปห้องน้ำอย่างงอนๆ ไม่นานผมก็ออกมาด้วยชุดนอนเรียบร้อย เดินตามกลิ่นอาหารไปที่ห้องครัว เห็นพี่รามกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่

"น่ากินจังครับ "ผมนั่งลงที่เดิม พี่ทำรูปหัวผมไม่อยากเห็นรูแล้วเราก็ลงมาทานอาหารตรงหน้า

ไม่นานก็หมดลง ..เราช่วยกันทำอะไรเรียบร้อยแล้วเดินมาที่ห้องนอนแล้วผมลืมบอกตอนนี้ผมกับพี่รามนอนแล้วนอนห้องเดียวกันแล้ว มันคือการขยับความสัมพันธ์!!!!

"ที่รามตอนนี้ผมถือว่าเป็นแฟนพี่ยัง "ผมกอดเอวหนาซุกหน้าลงกับอกแกร่งอย่างอ้อนๆ

"เป็นเมียครับ"โอ้ยยย

แค่นี้ไอ้ฟ่างก็นอนหลับแล้วโว้ยยยยย!

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะะะะ 

ความคิดเห็น