หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ื 5 ซื้อของ Re

ชื่อตอน : ตอนที่ื 5 ซื้อของ Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ื 5 ซื้อของ Re
แบบอักษร

ตอนที่ 5 ซื้อของ

 

ตอนนี้ผมมานั่งรอพี่รามที่ร้านเค้กหน้ามอ มองนักศึกษาเข้าออกไปเรื่อย

 

"อ้าว วันนี้มาคนเดียวหรอครับน้องฟ่าง"

 

"สวัสดีครับพี่ดิน ผมมารอคนน่ะครับ" พี่ดินเป็นเจ้าของร้านเค้กแห่งนี้ ผมมาบ่อยจนพี่แกจำหน้าได้แล้วแถมได้ส่วนลดตลอด

 

"แล้วไม่สั่งเค้กหรอ พี่มีรสใหม่มาด้วยนะ ว่าจะให้ฟ่างชิมคนแรกเลย"ผมตาลุกวาว

 

"ก็ดีครับ"ผมมองนาฬิกาตอนนี้บ่ายโมงครึ่งเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง

 

"ครับ"พี่ดินเดินกลับเข้าไปในห้องไม่นานก็เดินออกมาพร้อมจานเค้ก หน้าตาน่ากิน

 

"น่ากินมากเลย"

 

"ฮ่าๆ งันกินเลยสิครับ"ผมพยักหน้าหยิบช้อนตักกินเค้กในจาน

 

"อร่อยจัง "เนื้อเค้กละลายในปาก หวานเปรี้ยวๆ อร่อยเกินไปแล้ว เค้กในจานหมดลงเวลาไม่นาน

 

"เท่าไหร่ครับพี่ดิน"

 

"ฟรี พี่ให้ฟ่างเป็นคนชิมไง"อะไรจะดีไปกว่าการได้กินของอร่อยแถมฟรี!! อยากซื้อไปฝากพี่รามเลย

 

 

กริ๊ง

 

 

เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจผมให้หันไปมอง

 

"พี่ราม"

 

 

ราม

 

 

"ไปหาไรแดกกันไหม กูหิวว่ะ"ไอ้เจมส์บ่นทันทีเมื่อเดินออกจากห้องเรียน

 

 

"เออดีเลย กูก็หิว"ไอ้บอทเป็นเสริม

 

"กูไม่ว่าง"ผมตอบเสียงเรียบ ป่านนี้ร่างบางจะหน้าบูดไหมนะที่มารอผม วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วเพราะแกจะไปประชุม

 

"ทำไมมม หาเด็กเหรอออ"ไอ้บอทหันมายักคิ้วอย่างกวนๆ

 

"เหอะ ไอ้เพื่อนเลว กูขอให้มึงตายคาอกน้องฟ่าง"

 

"อะไรของพวกมึงกูแค่ไปซื้อของเข้าห้องกันเฉยๆ "ผมพูดออกมาอย่างเบื่อหน่าย

 

"เออๆ ล้อเล่นทำเป็นสียงแข็งเชียวนะมึง"ผมส่ายหน้าแล้วเดินนำออกไป เดินไปที่รถขับออกไปหน้ามอ ร้านเค้กที่ว่าผมไม่เคยไปหรอกแต่ได้ยินแฟรี่พรรณาบ่อยๆ ว่าอร่อย เจ้าของร้านหล่อ

 

ผมค่อยๆ ขับไปเรื่อยๆ สายตามองหาร้านที่ว่าไม่นานสายตาก็ไปสะดุดกับร่างบางที่กำลังนั่งยิ้มกับผู้ชายอีกคนที่ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร ผมหาที่จอดรถแล้วเดินลงไปที่ร้าน

 

 

กริ๊ง

 

 

"พี่ราม"ผมมองหน้าผู้ชายอีกคน อะไรกันคิดว่าจะรอจนแก้มพองแต่ที่ไหนได้นั่งยิ้มอยู่กับผู้ชายคนอื่น

 

"พี่รามมาไวจัง"ฟ่างเดินมาหาผมแล้วพามาที่โต๊ะที่เคยนั่ง ผมรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ ที่เห็นร่างบางยิ้ม หัวเราะกับคนอื่น

 

"จารไปประชุม"ผมนั่งตรงข้ามฟ่าง

 

"นี่พี่ดินเป็นเจ้าของร้านเค้กนี้ครับ"คงเพราะผมมองแต่หน้าผู้ชายอีกคนฟ่างเลยแนะนำให้รู้จัก สายตาที่มันมองฟ่างออกจะชัดเจนว่ารู้สึกยังไงแต่ดูเหมือนฟ่างจะไม่รู้ตัว

 

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"ผมมองหน้ามันอย่างไม่สบอารมณ์"งันพี่ไปก่อนนะครับ แล้วมาอุดหนุนบ่อยๆ นะครับ"ผมมองตามหลังมันไป

 

"ไปกันเถอะพี่ราม"ผมพยักหน้านิ่งๆ เดินนำไปที่รถ...

 

 

ฟ่าง

 

 

บรรยากาศในรถเงียบมากผมไปทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจหรือเปล่าหรือว่าพี่รามหึงใช่ไหม!!! ก็เห็นมองพี่ดินตาเขียวเลย

 

"พี่รามเป็นอะไรหรอ"ผมกลั่นใจหันไปถาม พี่รามหันมามองผมแป๊บแล้วหันกลับไปมองทางต่อ อย่าทำแบบนี้สิ ฟ่างใจไม่ดีเลย!!

 

"พี่รามหึงใช่ป่ะ!! "

 

 

เอี๊ยดดดด!

 

 

โป๊ะ!

 

 

"โอ้ยยยยย"หัวผมกระแทกกับกระจกหน้าทำเอาน้ำตาเล็ด พี่รามเป็นอะไรเนี่ยคิดจะเบรกก็เบรกถ้ามีรถข้างหลังตายทั้งคู่แน่

 

"ขอโทษครับ พี่ตกใจไปหน่อย"มือหนาลูบตรงที่โขกเบาๆ แล้วหันไปขับรถต่อ ไม่นานก็มาถึงห้าง

 

 

ห้าง aaa

 

 

"เจ็บมากไหมครับ แดงเลย"เจ็บมากกก พี่รามใจร้ายมากกก ตอนนี้เราเดินอยู่ในห้างแล้วผู้หญิงส่งสายตาสื่อความหมายมาให้พี่รามหลายคน อย่ามองโว้ยยย! คนนี้ของไอ้ฟ่าง!!

 

 

"เจ็บครับ แต่หายแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"ผมเกาะแขนพี่รามอย่างถือสิทธิ์พี่รามมองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมหันหลังไปยกยิ้มใส่ป้าๆ แม่บ้านทั้งหลายอย่างมีชัย

 

เหอะ! แก่แล้วไปเลี้ยงหลานเถอะ!

 

ผมกับพี่รามเดินเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นเลือกนั่งโต๊ะค่อนข้างส่วนตัว

 

"มากี่ท่านคะ"พนักงานหญิงเดินมาถามแต่สายตามองแต่พี่ราม เฮ้ย! เมียเขาก็อยู่ตรงนี้หน้าด้านจริงๆ! ไม่เข้าใจพนักงานเห็นสองคนคงมาแปดคนมั่ง ไม่สวยแล้วยังโง่อีก!

 

"2 ครับ"พี่รามตอบเสียงนิ่ง เหอะๆ สมน้ำหน้า

 

"จะรับอะไรดีคะ"ไม่ต้องถามเสียงหวานพี่รามไม่สนใจหรอกโว้ยยย!

 

"ฟ่างจะกินอะไร"

 

"อะไรก็ได้"พี่รามหันกลับไปสั่งอาหารมาสองสามอย่าง แล้วยัยพนักงานหน้าปลวกก็เดินกลับไป

 

"หน้าหงิกหน้างอเป็นอะไรครับฟ่าง"ยังจะมาถามอีก

 

"ยัยพนักงานมันอ่อยพี่รามนี่ "ผมพองแก้มอย่างไม่พอใจ

 

"ช่างเขาเถอะ เรียนวันนี้เป็นไงบ้าง"

 

"ก็ดีครับ แต่ขี้เกียจมากกกก"เราคุยกันไปเรื่อยไม่นานอาหารหน้าตาน่ากินก็มาวางจัดวางบนโต๊ะผมไม่รอช้าลงมือกินอาหารตรงหน้าตอนนี้จะ 4 โมงแล้ว เดี๋ยวต้องไปซื้อของอีก อาหารตรงหน้าหมดในเวลาไม่นานพี่รามจ่ายเงินแล้วเดินออกมาจากร้าน

 

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ"

 

 

ไม่โว้ยยย!

 

 

เราเดินเลือกซื้อของนานพอสมควร มือทั้งสองข้างของผมกับพี่รามเต็มไปด้วยถุงต่างๆ มากมาย หนัก!

 

 

คอนโด

 

 

"เหนื่อยยยยยย"ผมว่างของลงนอนแผ่อยู่บนโซฟา

 

"ไปอาบน้ำก่อนเร็ว"ผมค่อยๆ ลุกอย่างขี้เกียจ เดินไปห้องนอนข้างๆ พี่ราม นี่มันคือเรื่องน่าผิดหวังมากก! พี่รามแยกห้องอะไรกันแบบนี้ผมจะลักหลับได้ไง! แต่ไม่เป็นไรโอกาสยังมีอีกมากมาย หึๆ

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาด้วยชุดนอนลายน่ารัก สีฟ้าเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง โบ๊ะแป้ง ทาครีม หลังจากทำอะไรเสร็จก็เดินออกไปข้างนอกเห็นพี่รามนั่งอยู่เหมือนเดิมเพิ่มเดิมคือใส่ชุดหล่อ!

 

"พี่รามจะไปไหน"ผมถามเสียงขุ่น อย่าบอกนะว่าจะไปเที่ยว!

 

"ไปผับครับ"จริงๆ ด้วย พี่รามนะพี่ราม!

 

"กลับดึกไหมครับ"ผมเดินไปนั่งข้างๆ กอดแขนอย่างงอ้อนๆ

 

"ไม่เกินเที่ยงคืนครับ"ผมพยักหน้าอันที่จริงอยากไปด้วยแต่เพราะพรุ่งนี้มีเรียนวิชายากเลยไม่อยากมึนตอนเรียน

 

"งันผมไปทำอาหารก่อนนะครับ"ผมเดินเข้าไปในครัว ผ่านไปนานพอสมควรอาหารสองสามอย่างก็วางบนโต๊ะ พี่รามนั่งอยู่ที่เดิมแล้วลงมือกิน

 

 

21.00 น.

 

 

"อย่ากลับดึกนะครับ"ผมเดินมาส่งพี่รามที่หน้าห้อง

 

"ครับ"พี่รามลูบหัวผมเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกไป เฮ้ออออ ผมเหมือนแม่หม่ายสินะ!!

 

 

ได้แต่รออออ~~~~~ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้~~~~~ 

 

 

 

อย่าเลื่อนผ่านหญิงแม่จะติดสนับสนุนตอน nc นะคะ เม้นหน่อยน้าาาาา

 

อย่าลืม

เม้นไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น