หญิงแม่
Line-icon

ก่อนอื่นสวัสดีทุกทานนะคะ🙏กติกาการอ่านนิยายของหญิงแม่ •﹏• จะติดสนับสนุนตอนเฉพาะตอน NC ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายหญิงแม่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

ตอนที่ 4 ไอ้ฟ่างย้ายที่สิงสถิต Re

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ไอ้ฟ่างย้ายที่สิงสถิต Re

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.1k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ไอ้ฟ่างย้ายที่สิงสถิต Re
แบบอักษร

ตอนที่ 4 ไอ้ฟ่างย้ายที่สิงสถิต

 

 

ก๊อกๆๆ

 

 

ตื่นเต้นจังงงง อิอิตอนนี้ผมอยู่หน้าห้องพี่รามแล้ว

 

 

แกร๊ก

 

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ พี่ราม"ผมยิ้มจนตาหยี พี่รามมองมึนๆ เหมือนยังไม่ตื่นดี อา ก็ตอนนี้มันพึ่ง 7 โมงเองนี่ ผมดกดำติดยุ่งนิดๆ ตายังปรือๆ

 

 

"เข้ามาก่อนสิ"ผมพยักหน้าเดินตามพี่รามเข้าไปในห้อง ห้องพี่รามยังเหมือนเดิมทุกอย่างดูเรียบร้อยเป็นระเบียบ พี่รามเดินไปทิ้งตัวนั่งโซฟา ผมวางกระเป๋าไว้แล้วนั่งข้างๆ

 

 

"พี่รามพึ่งตื่นหรอ"เพราะตาอีกคนปรือๆ เหมือนคนจะหลับตลอดเวลาจึงอดถามไม่ได้ หรือว่า เมื่อคืนไปกกหญิง!!

 

 

"นิดหน่อยครับเมื่อคืนนอนไม่หลับ"หรือว่าตื่นเต้นที่จะได้นอนกับไอ้ฟ่างคนนี้ โฮ๊ะๆๆๆๆ มันต้องแน่นอนอยู่แล้ว!!

 

"งันเดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กิน"ผมว่าพลางลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นไปเจอแต่เหล้าๆๆๆ อะไรกันพี่รามกินเหล้าเป็นอาหารหรอ!!

 

ยังดีที่มันไข่ 5 ฟอง เฮ้อออ วันนี้กินไข่เจียวไปก่อนละกัน ผมจัดการเสียบหม้อหุงข้าว ระหว่างรอเดินออกไปหาพี่ราม

 

"พี่ราม ตื่นๆ "ผมเขย่าคนที่หลับบนโซฟา พี่รามลืมตามองผมอย่างมึนๆ

 

"อืออ"

 

"พี่รามไปอาบน้ำเร็วว"ผมดึงร่างสูงให้ลุกจากโซฟา

 

"ครับๆ หาววว"พี่รามยอมลุกขึ้นแต่โดยดีแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ ผมเก็บกวาดห้องไปเรื่อยระหว่างรอข้าวสุก

 

แกร๊ก

 

ผมหันไปมองพี่รามที่เดินเข้ามาร่างสูงแต่งชุดนักศึกษาไม่เรียบร้อย ชายเสื้อหลุดลุ่ย กระดุมสองเม็ดบนไม่ได้ติด ถึงจะเซอแต่ก็ไม่อาจผิดรัศมีความหล่อได้

 

ไม่นะ!! เพราะแบบนี้ไงพวกชะนีก็ติดแจ!! เสียงหม้อข้าวดีดเรียกความสนใจผมจำต้องผละออกจากอนาคตผัว?

 

"เดี๋ยวผมไปทำอาหารง่ายๆ ละกันไม่มีของสดอยู่ในตู้เย็นเลย"

 

"ปกติพี่ไม่ค่อยกินข้าวที่ห้องน่ะเลยไม่ได้ซื้อมาไว้"ผมพยักหน้า

 

"เดี๋ยวกลับมาจากมอค่อยแวะไปซื้อละกัน"ผมเดินเข้าไปในครัวลงมือทำเมนูง่ายๆ อย่างไข่เจียว ไม่นานกลิ่นหอมๆ ก็ลอยทั่วห้อง อา ฝีมือการทำอาหารเรานี่มันยังไม่ตกจริงๆ สมแล้วที่แม่ฝึกฝนมาให้แต่นมนาน

 

"ข้าวฟ่างลูกต้องเป็นแม่ศรีเรือนที่ดีได้แน่นอน" 

 

"ฮะแม่!! " 

 

โถ่วัยเด็กที่สดใสของผม!! นัทชาโดนแม่หลอก!! กว่าผมจะรู้ตัวว่าโดนหลอกก็อายุ 15 เฮ้อออ จะว่าไปคิดถึงแม่จัง

 

"มั่วเหม่ออะไรไข่จะไหม้แล้ว"เสียงทุ้มๆ ดังข้างหูทำให้ผมสะดุ้งหันไปหา

 

 

ตึกตึก

 

 

ตึกตึก

 

 

ตึกตึก

 

 

จมูกผมไปชนกับแก้มสากของพี่รามพอดี อ๊ากกก ถึงจะเขินแต่นี่มันกำไรชัดๆ! หน้าพี่รามใสมาเห็นเส้นเลือดนิดๆ ตาพี่รามสีน้ำตาลอ่อนนี่ มองไกลๆ เหมือนสีดำเลย

 

"ไข่จะไหม้แล้วนะ"จริงด้วย! ผมผละสายตาออกจากพี่รามหันไปปิดแก๊สตักไข่ใส่จาน

 

"พี่ช่วยอะไรไหม"

 

"ไม่ต้องเลยไหนๆผมก็มาอยู่ละ จะดูแลทุกอย่างเอง ถือเป็นค่าที่พักไงครับ"พี่รามไม่ว่าอะไรเดินไปนั่งประจำที่ตัวเอง

 

"มันไม่มีของสดเมนูง่ายๆ พี่รามพอกินได้ไหม"ผมนั่งลงตรงข้ามพี่ราม

 

"ได้ครับ พี่ไม่เรื่องมาก"อะไรกันหล่อแล้วยังใจดีอีก แบบนี้จะไม่ให้หลงได้ไงกัน!! เรานั่งกินข้าวไม่นานอาหารก็หมดลง ผมเก็บของไปล้าง วันนี้ผมมีเรียนตอน 10 โมง ตอนนี้ 9 โมงตรงแล้วคงต้องรีบหน่อย

 

"พี่รามมีเรียนกี่โมงครับ"หลังจากที่ทำอะไรเรียบร้อยผมก็เดินออกมาจากห้องครัวเห็นพี่รามนั่งเลื่อนช่องรายการโทรทัศน์

 

"บ่ายโมงตรงครับ ทำไมหรอ"พี่รามหันมาตอบผม

 

"ก็ว่าจะไปซื้อของไปด้วยกันไหมครับ"

 

"ไปครับ พี่เลิกเรียนบ่าย 2 "

 

"ผมเลิกเที่ยง งันเดี๋ยวผมไปรอร้านเค้กหน้ามอนะ"พี่รามพยักหน้า ผมจะขอให้พี่รามไปส่งดีไหมนะ รถไม่ได้เอามาด้วยหรือจะไปแท็กซี่

 

"จะไปเลยไหมเดี๋ยวพี่ไปส่ง"ผมยิ้มอย่างมีชัย? เดินไปรอพี่รามที่หน้าห้อง รอไม่นานพี่รามก็ออกมาเดินนำไปที่รถ ไม่นานผมก็มานั่งอยู่บนปอเช่คันงามสีดำ พี่รามรวยไม่ใช่เล่นเลย

 

เครื่องยนต์สี่ล้อขับเคลื่อนไปบนถนนด้วยความเร็วสูง ไม่นานก็มาหยุดอยู่หน้าคณะแพทย์ นักศึกษาต่างหันมามอง

 

"ขอบคุณครับ"ผมหันไปยิ้มเตรียมตัวขโมยจูบแต่ดูเหมือนร่างสูงจะรู้ทัน เอนตัวไปอีกข้างจนปากสวยจูบกันเบาะรถแทน

 

"โห่! พี่รามอะ! "ผมพองแก้มอย่างเบื่อๆ แบบนี้ทั้งวันผมต้องไม่มีแรงแน่ๆ!

 

"รีบไปได้แล้วครับ อย่าซนด้วย"มือหนาลูบหัวน้อยๆ อย่างเอ็นดู ผมหันไปยิ้มเดินลงจากรถ รถคันสวยแล่นออกไปจากลานจอดรถ ผมเดินเข้าไปที่คณะ

 

"ฮั่นแน่ ตะกี้กูเห็นนะอีฟ่าง มึงแรดมาก"เพื่อนสาวทักมาแต่ไกล

 

"พวกมันไปไหนกันอ่ะ"ผมมองหาเพื่อนอีกสองคน

 

"พวกมันไปรอบนห้องแล้ว กูลงมาเข้าห้องน้ำ"ผมพยักหน้าเราเดินไปที่ห้องเรียน...

 

 

ราม

 

 

หลังจากที่ไปส่งฟ่างผมก็เอารถมาจอดที่โรงรถของคณะ เดินลงไปโต๊ะประจำของกลุ่มผม

 

"ไงมึง เด็กอร่อยไหม"ไอ้เจมส์ทักเมื่อผมนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะหินอ่อน ผมหันไปมองนิ่งๆ ใส่ไอ้เจมส์

 

"ต๊ายยย ใช่คนที่ชื่อน้องข้าวฟ่างไหม"แฟรี่กระแซะข้างๆ อย่างอยากเสือก

 

"เฮ้ออออ กูเบื่อคนมีเมียจัง"ไอ้บอทไม่น้อยหน้าหันไปมองไอ้เจมส์อย่างขอความเห็นใจ แล้วพวกมันก็จับมือกันพลางส่งสายตาหวานเยิ้ม

 

"งันพวกมึงก็แดกกันเองดิ จะได้ไม่โสด"

 

"เหี้ย! /สัส! "พวกมันผละออกจากกันเหมือนโดนของร้อน

 

"ต๊ายยยย ทีเมื่อกี้ส่งสายตาปานจะกลืนกินเชียวนะพวกมึง"แฟรี่จิกตามองอย่างสมเพศ อา พวกมึงครับอย่าตีกัน

 

"แล้วตกลงว่าไงกับน้องฟ่างอะ"ไอ้บอทเท้าคางหันมาถาม

 

"ก็ไม่ยังไง"ผมตอบนิ่งๆ

 

"มึงอย่าน้องฟินเล่าให้กูฟังว่าฟ่างย้ายไปอยู่กับมึง"ไอ้เจมส์แทรกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

 

"ต๊ายยยยยย น่าอิจฉา"แฟรี่บิดตัวไปมาอย่างเขินอาย

 

"อยู่ในช่วงดูใจเฉยๆ น้องเขาอยากมาเองกูก็ว่าไม่เสียหายอะไร ดีมีคนค่อยทำอาหารดูแลห้องให้"คอยอ้อน ประโยชน์หลังผมไม่ได้พูดไป นึกไปถึงตอนบนรถแก้มขาวๆ ที่พองขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อโดนรู้ทัน ปากสีหวานบ่นอย่างง้องอน

 

"แหวะ มีอมยิ้ม"ผมหุบยิ้มทันทีเมื่อเสียงไอ้บอทล้อ เบื่อไปพร้องเพื่อนขี้เสือกทั้งหลายจริงๆ

 

 

อยากไปเจออีกคนมากกว่า 

 

เม้นหน่อยๆ  

 

อย่าลืม

เม้น

ไลค์

ให้ดาว

กดติดตาม

และสุดท้ายขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น