ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD PAY 37 บอร์ดแข่ง

ชื่อตอน : BAD PAY 37 บอร์ดแข่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 762

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2564 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD PAY 37 บอร์ดแข่ง
แบบอักษร

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“..เปล่าค่ะ”ฉันเงียบเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบพี่ภูมิกลับไป เขาเพิ่งได้พักตอนบ่ายๆก็เลยมาส่งทั้งที่ฉันก็บอกไปแล้วว่ากลับเองได้และฉันคงจะเงียบผิดปกติล่ะมั้งเขาเลยถามออกมา ฉันสะดุ้งเมื่อมือเย็นๆของพี่ภูมิทาบลงมาบนหน้าผากเหมือนกับกำลังวัดอุณหภูมิแล้วผละออกไป

“ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม”

“ไม่ต้องเลยค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“หึ กลัวหนูเหงาไง”

“งั้นเลิกเรียนก็รีบตรงกลับห้องเลยนะคะหนูจะได้ไม่เหงา”ฉันบอกออกไปพี่ภูมิก็ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับกลับมาฉันจึงเปิดประตูลงจากรถโบกมือให้พี่ภูมิจนรถเคลื่อนตัวออกไปค่อยหมุนตัวเดินเข้ามาข้างในคอนโด

ตึก ตึก

กึก

ยังไม่ทันถึงประตูคอนโดฉันก็ชะงักเงยมองใครบางคนที่ขยับเข้ามายืนขวางทางด้วยสายตาสงสัย

“พี่วาด..?”พึมพำเรียกอีกฝ่ายออกไป บังเอิญแฮะที่เจอเขาที่นี่

“ครับ”

“เอ่อ ค่ะสวัสดีค่ะ”ฉันโค้งศีรษะให้แล้วเตรียมจะเดินเบี่ยงตัวเพื่อเข้าไปข้างในแต่ก็ถูกคว้าข้อมือเอาไว้

หมับ

“!!..คะ?”ฉันพยายามไม่แสดงอาการตกใจมากนักแล้วถามเขาออกไป

“ไม่เจอกันตั้งนานทักพี่แค่นี้เองหรอ”

“อ่าคือ..บังเอิญจังเลยค่ะที่เจอพี่วาดที่นี่”ฉันยิ้มแห้งๆพลางบิดข้อมือออกจากการจับกุมของเขา ที่จริงฉันก็ไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้นก็เลยไม่มีเรื่องจะคุยด้วย

“มาหาเพื่อนน่ะ”

“อ๋อค่ะ งั้นหนูขอตัว..”

“เดี๋ยวสิ”พี่วาดพูดดักขึ้นก่อนที่ฉันจะทันพูดจบ

“มีอะไรหรอคะ”

“ทำไมเราไม่เคยตอบไลน์พี่เลย”

“ไลน์..หรอคะ”ฉันเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เขาทักมาหาฉันหรอถึงจะมีไลน์แต่ไม่เคยมาหนิ ที่จริงเขาก็เคยทักไลน์มาคุยกับฉันครั้งนึงแต่นอกจากนั้นก็ไม่เห็น

“หึ สองสามเดือนได้แล้วมั้ง”

“....?”ฉันยิ่งงงเข้าไปใหญ่ บอกมาทักมาเมื่อสองสามเดือนก่อนนู้น นั่นมันนานมากเลยนะ

“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”

“เย็นนี้ไม่ว่างค่ะ”ฉันตอบพี่วาดกลับไปตามตรง ไม่ใช่ว่ามีธุระอะไรหรอกนะแค่ไม่มีเวลาว่างให้เขาเท่านั้นเอง แน่สิฉันนัดกับพี่ภูมิไว้นี่นาถึงจะเจอกันทุกวันก็เถอะนะ

“.....”พี่วาดมองฉันนิ่ง

“คือ..ถ้าให้พูดตามตรงหนูกับพี่ก็ไม่ค่อยรู้จักก็เลยไม่ได้สนิทใจ~”ฉันบอกออกไปเสียงเบาหวิวอย่างเกรงๆ ก็อย่างที่บอกค่ะว่าฉันไม่ใช่พวกถนัดพูดตรง ไม่กล้าปฏิเสธใครออกไปตรงๆกลัวเขาเสียความรู้สึก

“งั้นก็ตอบไลน์พี่สิ”พี่วาดบอกออกมาฉันก็อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง

“หนูว่าอย่าดีกว่าค่ะ ที่จริงหนูมีแฟนแล้วก็เลย..”ฉันเม้มปากเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าพี่วาดมุ่นคิ้วเป็นปมมองฉันหน้าตึง

“ใครล่ะ..”

“..ถ้าจะให้เดาแฟนเราคือไอ้ภูมิสินะ”ไม่ทักเอ่ยตอบพี่วาดก็พูดต่อออกมา ฉันก็พยักหน้ารับ

“ชะใช่ค่ะ”

พรึ่บ

พี่วาดไม่ตอบอะไรแต่เดินผ่านฉันออกไป ฉันก็มองตามเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาข้างในคอนโดเพื่อกลับขึ้นไปบนเพ้นท์เฮ้าส์ด้วยท่าทางอ่อนล้า

 

แอ๊ดด ปัง

ฟุ่บ

ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเองอย่างเหนื่อยๆก่อนจะพลิกตัวขึ้นนอนก่ายหน้าผากมองเพดานด้วยสายตาเฉื่อยชา

“วันนี้มันวันอะไรเนี่ย”ทำไมฉันถึงได้เจอเรื่องแบบนี้สองครั้งติดภายในวันเดียวกันได้นะ ไม่สิ พี่วาดไม่ได้สารภาพรักกับฉันซะหน่อย คงรู้สึกไปเองนั่นแหละ

“โอ๊ยยยย”ฉันขยี้ผมตัวเองจนยุ่ง ดวงตาแดงรื้นของอาโปเมื่อตอนกลางวันที่เหมือนกับใกล้จะร้องไห้แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้ยังติดตาฉันอยู่เลยมันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากจริง นั่นเพื่อนฉันนะการที่มารู้แบบนั้นแล้ว..รู้สึกแย่ชะมัด

ฉันพรูลมหายใจยกมือขึ้นปิดหน้านอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิมไม่อยากขยับไปไหนเลย สักวันมันจะดีขึ้นไหมนะแค่กลับไปเป็นเหมือนเดิม ความรู้สึกที่ไม่อึดอัดและกังวลจนน่ากระอักกระอ่วนใจในตอนที่เจอหน้ากัน หวังว่าจะมีวันนั้นสำหรับฉันแล้วก็อาโปนะ ขอให้มันดีขึ้นสำหรับเราสองคนที่ยังเป็นเพื่อนกันต่อ โชคดีเหมือนกันนะที่มันจบได้ด้วยดีแม้จะไม่สมบูรณ์เท่าไหร่แต่มันก็ไม่ได้แย่

คิดถึงพี่ภูมิจังถ้าได้กอดก็คงจะดีก็อยากจะรั้งไว้นะถ้าเขาไม่ต้องไปเรียนน่ะ T^T

 

 

[พาร์ทภูมิ]

“ไง~” ผมหันไปมองตามที่มาของเสียงใสที่เดินเข้ามาทักก่อนจะหน้าตึงแล้วถอนหายใจ

“ทำไม่เธอมาอยู่ที่นี่”ถามยัยนั่นออกไปน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย หลังจากไปส่งคนที่คอนโดผมก็มานั่งกินข้าวที่คาเฟ่ในมอ

“ก็ย้ายมาน่ะสิ”ฟานี่ยักไหล่ถือวิสาสะนั่งลงที่ม้านั่งไม่ข้างๆผม ฟานี่มันเป็นผู้หญิงแกร่งครับเคยเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมชอบใครก็กล้าบอกว่าชอบและแน่นอนว่ายัยนี่เคยชอบผม ตามตื๊ออยู่เกือบเดือนก่อนจะย้ายไปเรียนต่างประเทศ

“ปีเดียวเนี่ยนะไม่เรียนที่นั่นให้จบไปเลย”

“ก็..มีปัญหานิดหน่อย”

“ไว้เลี้ยงเหล้าฉันด้วยล่ะค่าถอนหมั้น”ผมเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะท่าทางฟานี่ดูไม่อยากจะพูดถึงเท่าไหร่แต่คำพูดของผมดันทำเธอถอนหายใจหน้ายุ่ง

“เลี้ยงอะไรล่ะไม่มีอารมณ์เลี้ยงหรอกให้หมั้นกับนายยังดีซะกว่าอีก”ฟานี่บ่นอุบออกมายาวเหยียด

“เฮ้ย ไม่ดี!”ผมว่ากลับทันควัน

“รู้แล้วน่า..มันดีกว่าแค่สำหรับฉันน่ะ”ฟานี่ตอบส่วนประโยคหลังเธอพึมพำออกมามาเบาพร้อมรอยยิ้มฝืดๆเพียงครู่เดียวแต่ผมก็ตาเร็วพอที่จะสังเกตเห็น

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”ผมเลยถามออกไป

“ไม่มีไรหรอกฉันไปเรียนก่อนดีกว่า อ๊ะ ขอเบอร์นายไว้หน่อยสิตั้งแต่มาฉันยังไม่มีเพื่อนเลย”ฟานี่ว่าแล้วยื่นโทรศัพท์มาให้ ผมก็รับมากดส่งคืนให้เธอไปยัยนั่นก็ยิ้มแล้วลุกพรวดพราดจากม้านั่งและ..

ปึก

“อ๊ะ!!”ชนเข้ากับไอ้จากัวร์ที่เพิ่งกลับมาจากไปสูบบุหรี่ ดีที่ไอ้จากัวร์มันจับไว้ทันเลยไม่ล้ม

“ซุ่มซ่าม”

“ไอ้..จากัวร์ นายนี่มันปากหมาจริงๆ ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ฮะ!?”ฟานี่แผดเสียงด่าไอ้จากัวร์ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองหลังโดนว่า

“ทำไม ฉันเรียนอยู่ที่นี่”

“รู้ย่ะ นี่อย่าบอกนะว่านายกับหมอนี่รู้จักกัน” ผมเลิกคิ้ว ยัยนี่เรียกผมว่าหมอนี่

“เออสิ แล้วก็รู้ด้วยว่าเธอเคยตาม..”

“หยุดๆๆๆ!! หยุดรื้อฟื้นเลย ไปละ”ฟานี่ว่าแล้วสะบัดผมเดินออกไป ผมหัวเราะในลำคอเพราะสมัยเรียนเรื่องฟานี่ตามตื๊อจีบผมมันดังไปถึงโรงเรียนอื่น ฟานี่เป็นสาวฮอตตั้งแต่สมัยเรียนแล้วซึ่งแน่นอนว่าผมก็มีชื่อเสียงพอสมควรแต่ก่อนเธอเพื่อนเยอะผมก็มารู้หลังรู้จักกับไอ้จากัวร์ที่นี่ว่าแต่ก่อนมันก็เที่ยวกับกลุ่มของฟานี่บ่อยๆเลยรู้เรื่องนี้เหมือนกัน

“ยัยนั่นย้ายมาเรียนที่นี่จริงๆด้วย”

“มึงรู้?”ผมเลิกคิ้วถามไอ้จากัวร์ที่พูดขึ้น

“เออ ก็ยัยนั่นบอกตอนเจอกันที่คลับ”

“อ่า”

ครืดดด ครืดดด

ผมหลุบสายตามองต่ำไปที่โทรศัพท์ที่สั่นเตือน ชื่อเฮียหยวนมือขวาของเฮียไมยเจ้าของสนามแข่งโชว์หราอยู่บนจอเลยหยิบขึ้นมากดรับสาย

“ว่าไงเฮีย”

(“คืนนี้มึงเข้ามาไหม”)

“ไม่นะ”ผมตอบกลับไปสั้นห้วนตามปกติ

(“ไอ้วาดมันท้ามึงแข่ง”)

“หึ ไม่ละความพยายามจริงๆ”

(“แล้วมึง?”)

“ไม่แข่ง”ผมบอกกลับไปตามตรง ขี้เกียจแข่งกับแม่งไง

(“มันท้าในบอร์ดแข่งกิลด์คิลมึงไม่มาแข่งแน่นะ”)เฮียหยวนบอกออกมาอีก กิลด์คิลเป็นกระดานจัดอันดับสมาชิกของสนามแข่งรถฮันเตอร์คิลลิ่งในหลายๆที่หลายๆประเทศที่มีการจัดแข่งแบบจริงจังและต้องลงเงินเยอะด้วย(สองล้านขึ้นไปหักค่าจัดอันดับสิบเปอร์เซ็นต์) แน่นอนว่าเฮียไมยไม่ได้มีสนามแข็งแค่ที่เดียวแกเป็นคนกว้างขวางพอสมควรแต่แค่ไม่มีใครรู้เรื่องที่เฮียแกเป็นหนึ่งในประธานเดอะทาวน์ และถ้าถูกท้าในบอร์ดแล้วไม่รับคำท้าเกินสามครั้งจะถูกแบนแข่งในสนามสามเดือน ห้าครั้งหกเดือน สิบครั้งหนึ่งปี เป็นครั้งแรกที่ผมโดนท้าในบอร์ด แพ้ก็เสียเยอะชนะก็โคตรจะคุ้ม ตามกฎคือสามารถเดิมพันได้ทุกอย่างและจนกว่าจะรับคำท้าจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายวางเดิมพันเป็นอะไร นานแล้วเหมือนกันที่ผมไม่โดนท้าในบอร์ดตั้งแต่ลงชื่อไว้ตอนมอหก ครั้งนี้ครั้งที่ห้าล่ะมั้ง

“น่าสนใจ”

(“อืม นานๆจะท้าในบอร์ดนะมึง”)

“เคเฮียเดี๋ยวคืนนี้เข้าไป”

(“ตามนั้น เดิมพันประกาศหน้าสนาม”)

“ครับ”ผมตอบเฮียหยวนก็ตัดสายไป ไอ้จากัวร์เลิกคิ้ว

“ไอ้วาดท้ามึงแข่ง?”

“อืม”ผมแสยะยิ้มตอบกลับไป

“เดิมพันอะไร”

“ไม่รู้ แล้วแม่งเสือกท้ากูในบอร์ด”

“ก็ดีมันโกงไม่ได้แต่เดิมพันหนัก”ไอ้จากัวร์บอกออกมา แน่นอนขึ้นชื่อว่าสนามแข่งรถเถื่อน เดิมพันมากกว่าเงินก็มีเพราะแม่งเดิมพันได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตที่ไม่ได้หมายถึงฆ่าให้ตายแต่ตายยังจะดีซะกว่า นั่นแหละคือการถูกท้าในบอร์ดแถมถ้ารับคำท้าไปแล้วยังถอนตัวออกจากการแข่งไม่ได้อีก

หึ ผมเองก็อยากจะรู้ว่ามันที่ไม่เคยชนะผมเลยจะเดิมพันอะไร


มาแล้วฮ้าบบบ เรื่องนี้มีประมาณเกือบ 40 ตอนจบหรือมากกว่านั้นนิดหน่อยงับแต่คงไม่ถึงงง5555 ถ้าไรท์อธิบายงงเม้นท์บอกได้นะคะเดี๋ยวจะมาแก้พรุ่งนี้ไรท์แต่งดึกแล้วตาลาย ฮาา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว