email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4-1 เริ่มโกหกครั้งเดียวก็ต้องโกหกต่อไปอีกเรื่อยๆ

ชื่อตอน : บทที่ 4-1 เริ่มโกหกครั้งเดียวก็ต้องโกหกต่อไปอีกเรื่อยๆ

คำค้น : SWEET SECRET , มาเฟีย, มังกร, ไอชา, หัวใจมังกร

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2564 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4-1 เริ่มโกหกครั้งเดียวก็ต้องโกหกต่อไปอีกเรื่อยๆ
แบบอักษร

 

บทที่ 4 

เริ่มโกหกครั้งเดียวก็ต้องโกหกต่อไปอีกเรื่อยๆ 

 

9.30 P.M. 

จนแล้วจนรอดสุดท้ายฉันก็ต้องยอมเล่นละครเป็นภรรยาของมังกรต่อไปก่อนหน้านี้หลินหลินดื้อดึงไม่ยอมจะพักที่นี่ให้ได้ส่วนมังกรก็ลากฉันออกมาขอร้องอ้อนวอนสุดชีวิตเพราะไม่อยากแต่งงานกับหลินหลิน ซึ่งลึกๆ แล้วฉันเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น 

ตั้งแต่เรารู้จักกันมานี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาขอให้ฉันช่วยครั้นจะล้มเลิกแผนกลางคันมันก็ดูนิสัยเสียเกินไปหน่อย มังกรเคยช่วยฉันไว้หลายต่อหลายครั้ง ที่สำคัญแต่ละเรื่องล้วนเป็นเรื่องเสี่ยงตายทั้งนั้นที่ฉันช่วยเขาอยู่ตอนนี้มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด 

ฉันออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนแบบเดรสสายเดี่ยวสีขาวของกอหญ้าที่มังกรแอบย่องไปเอามาให้เพราะกลัวหลินหลินเห็น 

มังกรนั่งพิงหัวเตียงละสายตาออกจากไอแพดมามองฉันเพียงเท่านี้ก็ทำให้หัวใจฉันสั่นซะดื้อๆ 

“ฉะ ฉันจะลงไปกินน้ำ” 

ฉันทำตัวไม่ถูกเลยรีบเดินออกมาจากห้องแต่พอเปิดประตูออกก็เจอหลินหลินกำลังจะยกมือขึ้นมาเคาะประตูพอดี 

“มีอะไรหรือเปล่า” 

“ฉันอยากเห็นหน้าเฮียมังกรก่อนนอน” 

พรึ่บ! 

ฉันเอามือไปเท้ากับขอบประตูอีกฝั่งกันไม่ให้หลินหลินเข้าไปในห้อง เธอเลยตวัดตามองฉันด้วยความไม่พอใจแล้วพยายามชะเง้อมองหามังกรส่วนฉันก็ขยับตัวไปบังไว้ 

“มังกรทำงานอยู่อย่ารบกวนเขาเลย” ฉันบอกพลางดันหลินหลินขยับออกห่างแล้วดึงประตูมาปิด “ฉันจะลงไปกินน้ำไปด้วยกันมั้ย” 

ถามไปงั้นแต่มือดึงแขนหลินหลินให้เดินตามลงมาแล้ว มังกรเล่าให้ฟังว่าเขาไปอยู่ฮ่องกงตั้งแต่อายุสิบเก้าตอนนั้นหลินหลินแค่สิบขวบ เธอติดเขามากเพราะอยากมีพี่ชายแต่พอเขาย้ายกลับมาไทยก็ไม่ค่อยได้เจอกัน 

มังกรยังบอกอีกว่าไม่รู้ว่าหลินหลินชอบเขามากเกินกว่าพี่ชายตอนไหนแต่เขาเองคิดกับหลินหลินแค่น้องสาวเท่านั้น เอาจริงๆ ฉันก็แอบสงสารหลินหลินอยู่เหมือนกันนะ ถูกคนที่ชอบปฏิเสธไม่แต่งงานด้วยไม่พอยังต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจอีก 

“ที่เฮียมังกรแต่งงานกับเธอเพราะเธอปล้ำเฮียใช่มั้ย” 

ขอโยนประโยคที่บอกว่าสงสารแม่เด็กนี่ทิ้งค่ะ =_= ฉันกลอกตามองบนกับความคิดบ๊องๆ ของหลินหลิน เปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่มแล้วหันไปหาเธอ 

“มังกรตัวใหญ่แรงเยอะกว่าฉันตั้งเท่าไหร่ เขี่ยนิดเดียวตัวฉันก็กระเด็นแล้วแบบนี้ฉันจะปล้ำได้ยังไงถ้าเขาไม่ยอม” 

“เธอจะบอกว่าเฮียมังกรสมยอมเธองั้นเหรอ” 

ยังไม่เลิกอีก =_=^ 

“ที่เราแต่งงานกันเพราะเรารักกันค่ะหลินหลิน” ฉันหันไปเปิดตู้เย็นหยิบนมกล่องเล็กมายื่นให้คนที่ยืนทำหน้าเศร้าอยู่ “กินนมแล้วรีบไปนอนนะจะได้โตไวๆ” 

ฉันลูบหัวหลินหลินสองทีแล้วเดินกลับขึ้นห้องโดยมีเสียงโวยวายของเธอดังตามหลังมาด้วย 

“ฉันโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ ฉันไม่ยอมแพ้เรื่องเฮียมังกรหรอก” 

ปึง! 

เฮ้อ~ พอขึ้นมาถึงห้องนอนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ คนที่ยังนั่งพิงหัวเตียงทำงานอยู่เลยเงยขึ้นมามอง 

“เป็นอะไร” 

“ตอนแรกฉันคิดว่าหลินหลินฉลาดนะแต่ตอนนี้ฉันว่าแม่นั่นบ๊องมากกว่า” 

“ทำไมล่ะ” 

“แม่นั่นคิดว่าฉันปล้ำนายน่ะสินายถึงแต่งงานกับฉันน่ะ” ฉันขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง 

“หึๆ แล้วเธอตอบไปว่าไง” มังกรถามขณะเก็บไอแพดไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง 

“ฉันบอกว่านายตัวใหญ่กว่าตั้งเยอะฉันจะปล้ำได้ยังไงถ้านายไม่ยอม พอพูดไปแบบนั้นหลินหลินเลยคิดว่านายสมยอมฉัน…ไม่รู้ว่าคิดได้ยัง” ฉันพูดไปขำไป 

“แล้วถ้าฉันสมยอมล่ะเธอจะปล้ำมั้ย” ไม่พูดเปล่าแต่ยังขยับมาใกล้แล้วเอามือสองข้างเท้าเตียงไว้ระหว่างตัวฉัน 

“นาย…” หัวใจฉันเต้นแรงจนทำให้เสียงสั่นได้ขนาดนี้เลยเหรอ T///T 

พรึ่บ! 

ฉันยกมือขึ้นมาดันอกมังกรไว้พร้อมกับเอนตัวหนีเพื่อไม่ให้เราใกล้ชิดกันไปมากกว่านี้ ดวงตาสีดำสนิทมองฉันพราวระยับ 

“นายบ๊องตามหลินหลินไปแล้วเหรอ” ฉันกระถดตัวถอยห่างไปอีกฝั่งของเตียง “ฉันง่วงแล้วจะให้ฉันนอนตรงไหนล่ะ” 

“บนเตียง…” มังกรบอกแบบนั้นแต่กลับเอนตัวลงนอนเฉย “กับฉัน” 

“จะบ้าเหรอ! เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ ซะหน่อยจะมานอนด้วยกันได้ยังไง…งั้นฉันนอนที่พื้นเอง” 

หมับ! มังกรคว้าแขนฉันที่กำลังจะลุกออกจากเตียงไว้ 

“ถ้าหลินหลินเข้ามาเห็นว่าเราไม่ได้นอนด้วยกันจะทำยังไง” 

“เราล็อกประตูห้องหลินหลินจะเข้ามาได้ยังไง” 

“เธอประมาทหลินหลินแล้วไอชา เด็กนั่นแสบกว่าที่เธอเห็นอีกนะ” 

ฉันพยายามจะลงจากเตียงแต่มังกรไม่ยอม กระชากฉันไปอยู่ในอ้อมกอดแล้วล้มตัวลงนอน 

พรึ่บ! 

“ปล่อยนะมังกร!” 

ฉันดีดดิ้นพร้อมกับใช้สองมือน้อยและพลังทั้งหมดสู้กับคนตัวใหญ่ที่มีพลังมากว่าหลายสิบเท่า 

“ทำอย่างกับว่าไม่เคยนอนด้วยกันอย่างนั้นแหละ ทุกวันนี้ฉันไปค้างที่คอนโดเธอมากกว่านอนที่บ้านอีกนะ” 

“แต่นั่นเรานอนคนละห้องกัน ปล่อยเลยนะมังกรฉันจะลงไปนอนที่พื้น” 

ปึก! ฉันทุบกำปั้นใส่อกแกร่งของคนที่ยังไม่ยอมปล่อยกัน 

“อย่าดื้อสิ” 

มังกรกระชับอ้อมกอดกดหัวฉันลงไปซุกกับอกของเขา ฉันเลยอ้อมแขนไปทุบแผ่นหลังกว้างแทน 

“ฉันไม่มีชุดเครื่องนอนสำรองอยู่ในห้อง” 

“ออกไปเอาก็ได้” ฉันพูดเสียงอู้อี้กับอกแกร่งยังดีดดิ้นไม่หยุด 

“เดี๋ยวหลินหลินเห็น” 

“งั้นฉันนอนพื้นเปล่าๆ” 

“พื้นมันเย็น เธอร่างกายบอบบางแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย” 

“งั้นเปลี่ยนกันนายลงไปนอนพื้น” 

“ไม่เอาน่าไอชา หลินหลินไม่เชื่อว่าเราแต่งงานกันจริงๆ ป่านนี้คงหาทางเข้ามาพิสูจน์ความจริงอยู่ ถ้าเห็นเราไม่ได้นอนด้วยกันละก็เป็นเรื่องแน่” 

มังกรอนุญาตให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา 

“ฉันไม่อยากแต่งงานกับหลินหลินจริงๆ” 

“แต่เราล็อกห้อง” 

งับ! 

พลั่ก! 

“โอ๊ย!” 

ฉันกัดไหล่มังกรแล้วใช้จังหวะที่เขาคลายอ้อมแขนผลักเขาเต็มแรงจากนั้นก็รีบพลิกตัวลงจากเตียงทว่า…หมับ! 

“ตัวเล็กแค่นี้แสบนักนะ” 

มังกรตามมาคว้าเอวฉันกลับขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วเอาร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองมาคร่อมฉันไว้อย่างรวดเร็ว 

ปึง! 

“ทำอะไรกันน่ะ!” 

O_O! แล้วจังหวะนั้นเองประตูก็ถูกเปิดออกตามด้วยเสียงของหลินหลิน…ยัยนี่เข้ามาได้ยังไง? 

“ฉันบอกแล้วไงว่าหลินหลินไม่ธรรมดา” มังกรก้มมากระซิบข้างหูก่อนจะขยับตัวไปนั่งอยู่ปลายเท้าของฉัน 

“เฮียกำลังจะทำอะไรแม่นั่น” หลินหลินเดินเข้ามาหยุดยืนข้างเตียง ยกแขนกอดอกเบะปากมองเราด้วยความไม่พอใจระคนเสียใจ 

“ปล้ำเมีย”  

 

 

 

 

โอ๊ยยย มังกรนะมังกรพูดหว่านล้อมอ้างนู้นอ้างนี่ไปเรื่อยอยากนอนกับเขาก็พูดไปเซ่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว