ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD PAY 03 ดูแลไหวหรอ

ชื่อตอน : BAD PAY 03 ดูแลไหวหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD PAY 03 ดูแลไหวหรอ
แบบอักษร

สามวันต่อมา

ตอนนี้ฉันก็กำลังยืนหน้าเจ๋ออยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ของลูกชายนายจ้างเป็นที่เรียบร้อย มันอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ทั้งใหญ่โตและหรูหรากินเนื้อที่ไปทั้งชั้น รอบข้างเป็นกระจกเปิดโล่งให้เห็นวิวกลางเมืองข้างนอก และที่สำคัญห้องนอนของฉันนั้นใหญ่กว่าหอพักที่เคยอยู่มาตลอดจนกระทั่งเมื่อเช้าอีกค่ะ

“เรียบร้อยนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกพี่ได้”

“ค่ะพี่ลีนา”ฉันตอบกลับไปยิ้มๆ นี่ก็แทบจะไม่ขาดเหลืออะไรแล้วล่ะ ทุกอย่างมันดีเหมือนกับฝันไป ไม่รู้ว่าต้องทำงานหาเงินอีกกี่ชาติถึงจะมีห้องแบบนี้อยู่ ที่บอกว่าบุญหล่นทับไม่เกินจริงเลยสักนิด เรื่องลาออกไม่ได้อยู่ในหัวแล้วตอนนี้

“ถ้ามีอะไรก็โทรบอกพี่ได้ตลอดนะคนดี”

“ค่ะ แล้วนายจ้าง..”

“นานๆ ทีท่านจะเข้ามาแต่ช่วงนี้ตารางงานประธานลากยาวไปหลายเดือนเลยเพราะมีงานต่างประเทศเยอะมาก” คงไม่ได้เจอง่ายๆ สินะ สาเหตุที่จ้างพี่เลี้ยงมาจับตาดูลูกชายต้องเป็นเพราะเด็กนั่นเกเรมากแน่ๆ แต่ใครจะรู้ ที่เด็กคนนั้นเกเรอาจจะเรียกร้องความสนใจจากพ่อแม่อยู่ก็ได้ น่าจะเป็นเด็กขาดความอบอุ่นอะไรเทือกนั้น แถมห้องกว้างๆ นี่ก็อยู่คนเดียว สงสัยฉันต้องทำดีด้วยมากๆ

จะว่าไปพอพูดถึงลูกชายนายจ้างแล้ว ตั้งแต่มาฉันยังไม่เห็นหน้าค่าตาเจ้าของเพ้นท์เฮ้าส์นี้เลย

“แล้วลูกชายนายจ้างไม่อยู่ที่นี่หรอคะ”ด้วยความสงสัยฉันก็ถามพี่ลีนาออกไปพลางกวาดสายตามองไปทั่วเพ้นท์เฮ้าส์กว้าง

“น่าจะไปเรียนเดี๋ยวเย็นๆ ก็กลับ”

“อ๋ออ ค่ะ”ฉันพยักหน้ารับแต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

เดี๋ยวสิ! ไม่ใช่ว่าโรงเรียนปิดเทอมหรอกหรอ นี่ฉันก็ปิดเทอมระหว่างรอเข้ามหาลัยอยู่ หรือพี่ลีนาจะหมายถึงเรียนพิเศษกันนะ นั่นสิลูกคนรวยเรียนพิเศษกันทั้งนั้น เด็กคนนั้นเป็นถึงลูกชายประธานบริหาร คงแบกรับภาระหนักหนาน่าดูเลย

“งั้นพี่กลับแล้วนะ”

“ค่ะ”

“ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีรีบโทรหาพี่ล่ะ”

“ค่ะ”ฉันตอบรับมองพี่ลีนาเดินจากไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเอียงคอเมื่อสมองประมวลคำพูดของพี่ลีนาเมื่อกี้ครบถ้วน “เรื่องไม่ดี?”

หมายความว่ายังไง ลูกชายนายจ้างของฉันนิสัยแย่ขั้นรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอ แต่คิดมากไปคงไม่ได้อะไรเลยสะบัดหัวไล่ความคิดแล้วเข้ามาจัดข้าวจัดของในห้องของตัวเองให้เรียบร้อย

 

 

พรึ่บ

“ฮู่..”ฉันพรูลมมองห้องที่เป็นระเบียบด้วยความพอใจ ในที่สุดก็เสร็จสักทีเล่นเอาปาดเหงื่ออยู่เหมือนกัน ฉันเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่บ่งบอกเวลาห้าโมงเย็น ไม่คิดว่าจะเย็นขนาดนี้แล้ว ว่าแต่เจ้าของห้องจะกลับจากเรียนพิเศษตอนไหน แต่ในฐานะพี่เลี้ยงฉันต้องสร้างความประทับใจแรกค่ะ! เป็นกลยุทธ์เพื่อความอยู่รอด

หลังจากคิดแผนการฉันก็ตรงดิ่งไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นหาของสดมาทำอาหารให้กับผู้มีอิทธิพลต่อความอยู่รอดของฉันก่อนเป็นอันดับแรก

ฟึ่บ

“...”เหมือนมีสายลมพัดมาวูบนึงแล้วก็ผ่านไป ในตู้เย็นโล่งเหมือนเงินในกระเป๋าของฉันเลยค่ะ ไม่มีของสดอย่างที่คิด มีแต่น้ำกระป๋องเรียงอยู่ในนั้นเต็มไปหมด ฉันถอนหายใจพรืดยาว แผนการกระชับมิตรกับเจ้าบ้านดูเหมือนจะพังยับเยิน ว่าแต่น้ำกระป๋องพวกนั้นมัน..

“เบียร์ไม่ใช่หรอ” เด็กนั่นอายุเท่าไหร่กันทำไมถึงได้มีเบียร์เต็มตู้แบบนี้ล่ะ ชื่อภูมิหรือเปล่านะ เห็นแว็บๆ ในสัญญา ฉันอายุสิบแปดเป็นพี่เลี้ยง แน่นอนว่าเด็กนั่นต้องเด็กกว่าแน่ๆ แต่กลับมีเบียร์ซ่อนไว้เยอะขนาดนี้คงต้องโทรรายงานพี่ลีนาให้รายงานผู้ปกครองอีกที

ติ๊ด

แกร๊ก

เสียงประตูห้องดังขึ้นทำฉันที่กำลังยืนคิดแก้ปัญหาอยู่หน้าตู้เย็นสะดุ้งโหยงหันขวับไปมองตามที่มาของเสียงแล้วรีบปิดตู้เย็นเดินออกไปรับหน้า คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของห้อง เด็กในความดูแลของคนดีคนนี้ จะทักทายว่ายังไงดีนะ..

ตึก!

“...”เท้าของฉันชะงักกึก คำพูดที่เตรียมจะแนะนำตัวถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับภาพของบุคคลด้านหน้าที่ไม่ใช่เด็กอย่างที่คิดแต่กลับเป็นผู้ชายร่างสูงในชุดมหาลัย เสื้อออกนอกกางเกงผิดระเบียบกับสีหน้าและท่าทางเบื่อหน่าย ซึ่งเขาเองก็ชะงัก เลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาเป็นคำถาม

ขะ..เขาเป็นใคร ทำไมหล่อ ไม่สิ! นาทีไม่ควรสนใจเรื่องนั้นนะคนดี ถึงเขาจะหล่อจริงแต่ว่าทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ หรือว่า..ไม่ๆๆๆ ท่าทางผู้ชายคนนี้โตกว่าฉันตั้งเยอะ ในเวลาไม่กี่วินาทีที่ยืนค้างเติ่งอยู่นั้นมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของฉันด้วยความสงสัยไม่หยุด

“คะ..คุณเป็นใครคะ”เร็วกว่าความคิดเสียงของฉันที่ถูกเปล่งออกมาด้วยความสงสัยและสับสน ก็ฉันมาในฐานะพี่เลี้ยงนะคะ บอกทีว่าไม่ใช่อย่างที่ฉันกำลังคิด และแน่นอนค่ะว่าคำถามของฉันก็ทำเขาคิ้วขมวดทันที

ตึก

“เฮือก”ฉันผวาถอยหลังกรูดไปชนกับพนักโซฟาด้วยความเร็วแสงหน้าตาตื่นด้วยความตกใจที่คนตรงหน้าเริ่มเคลื่อนไหวก่อนจะตกใจคูณสองเพราะชั่วอึดใจผู้ชายคนนั้นตามเข้ามาปิดล้อมโดยการกักขังฉันเอาไว้ใต้ร่างด้วยท่อนแขนที่วางลงบนพนักโซฟาด้านหลังของฉันอีกที

“ผู้บุกรุกอย่างเธอ..”

“อึก”ฉันหลับตาปี๋เบือนหน้าหนีใบหน้าหล่อที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจที่เป่าลวกลงมาข้างแก้ม

“กล้าถามเจ้าของห้องอย่างฉันว่าเป็นใครหรอ?”

😣”เสียงทุ้มที่อยู่ในระยะหายใจรดทำหัวใจของฉันเต้นครามครันด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทา มือไม้เย็นเฉียบขึ้นมา อยู่มาสิบแปดปีคนดีไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ และถึงผู้ชายคนนี้จะหน้าตาดีแต่แบบนี้มันไม่ใกล้ไปหน่อยหรอคะ

“ตอบมาก่อนฉันจะจับโจรอย่างเธอกิน”

เฮือก!

จะ..โจรหรอ? แล้วผู้ชายคนนี้คิดไปถึงขั้นฆ่าแกงกันแล้วหรือไง ไม่พอยังกินอีกต่างหาก!? คนใจยักษ์

“จะ..ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คือนะ..หนูเป็นแค่พี่เลี้ยง มาดูแลเด็กที่ชื่อภูมิ มะ..ไม่ได้บุกรุกนะคะ”ฉันให้การปฏิเสธออกไปน้ำเสียงตะกุกตะกักรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกันฟังไม่ได้ศัพท์ราวกับกลัวว่าตัวเองจะถูกฆ่ากินจริงๆ ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำสารภาพของฉัน

“พี่เลี้ยง?”

“คะ..ค่ะ!!”ฉันพยักหน้าหงึกหงักตอบรับกลับไปเสียงดังฟังชัดตามความจริงแต่ผู้ชายตรงหน้ากลับแสยะยิ้มเหี้ยม

“เธอเนี่ยนะ? จะดูแลไหวหรอ”

“คะ?” ผู้ชายคนนั้นไล่สายตามองส่วนเว้าส่วนโค้งของฉันอย่างไม่ปิดบังจนฉันต้องเป็นฝ่ายลุกลี้ลุกลนยกมือขึ้นตะปบปิดส่วนสำคัญให้รอดพ้นจากสายตาละลาบละล้วงคู่นั้น

“เด็กน้อย พี่ว่าหนูไม่น่าจะไหวนะคะ :)”

ดูถูกกันงั้นหรอ!?

ฉันกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดเรียกความกล้า เงยหน้าปะทะสายตากับคนด้านบนตรงๆ

“หนูอายุสิบแปดแล้วค่ะ! งานพี่เลี้ยงเด็กหนูเคยทำมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แล้วคุณล่ะเป็นใคร จะบอกหนูได้หรือยังคะ?”

“ภูมิ”

“..คะ?”ฉันเงียบไปสักพัก กระพริบเปลือกตาถี่ๆ แล้วอุทานถามย้ำออกไปอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อคำตอบ ผู้ชายที่อ้างว่าชื่อภูมิกระตุกยิ้ม

“ห้องนี้มีภูมิแค่คนเดียว คือฉัน..”

“..ชัดไหมครับคุณพี่เลี้ยง”

“คะ!!!??”

“หึ ลาออกตอนนี้ยังทันนะสาวน้อย”เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วผละออกจากฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ชั่วร้ายอย่างไม่เคยพบเคยเจอก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องห้องหนึ่งของเพ้นท์เฮ้าส์ ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนั้นและปิดประตูลง ตอนนั้นเองที่ขาสองข้างของฉันมันทรุดฮวบนั่งลงกับพื้นอย่างรู้สึกช็อค และหน้าฉันตอนนี้คงซีดเป็นกระดาษไปอย่างไม่ต้องสงสัย พี่เลี้ยงเด็ก? แต่เด็กโตขนาดนั้นเนี่ยนะ โตกว่าพี่เลี้ยงซะอีก คนดีคนนี้อยากจะบ้าตาย!!

เรื่องนี้มันผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหนนะ อ้อใช่ คงเป็นสัญญาฉบับนั้น ฉันอ่านมันไม่ครบ พี่ลีนา คนดีผิดไปแล้ววว~ ToT

 

 

 

 

 

กรี๊ดดดด มาแล้ววๆ เรื่องนี้พระเอกไม่อ่อนโยนใช่ไหมล่ะคะ สู้น้องคิงส์ไม่ได้เลยสักนิ๊ดดเลยค่ะ

แวะมาคุยกันนะฮ้าบบบ 💖

BadZone
https://m.facebook.com/BadZone-100191375687457/
0
0
0
.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว