email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 รังแก(NC+) 

ชื่อตอน : บทที่ 19 รังแก(NC+) 

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2564 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 รังแก(NC+) 
แบบอักษร

บทที่ 19

 

รังแก(NC+) 

 

 

 

...ทางฝั่งของเลี่ยงจิน

 

พวกเขาสองคนที่ถูกองครักษ์เงาที่ไม่รู้จักสองคนลักพาตัวมายังห้องของคนไม่รู้จัก ทั้งยังเห็นพี่ใหญ่ต่างแม่ที่สลบเหมือบนอนราบไปบนเตียง ก็เริ่มระแวงขึ้นมานิดหน่อย แต่เท่าที่ดูคาดว่าคนตรงหน้าไม่น่าจะเป็นศัตรู เพราะหากเป็นศัตรูจริงคงต้องเอาดาบมาบั่นคอเขาไปแล้ว

 

แต่ตอนนี้ต่อให้ไม่มีดาบมาจ่อคอหรืออะไร ตนก็รู้สึกเหมือนร่างชาไปเป็นแทบๆ เพราะเห็นภาพที่ไม่ควรได้เห็นอย่างยิ่ง แถมยังมารู้ที่หลังว่าคนคนนั้นเป็นถึงองค์ชาย ไม่รู้ว่าพวกตนควรรู้สึกยังไงดี ระหว่างยินดีกับสงสาร ที่ตนต้องสงสารเพราะองค์ชายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ พวกเขาเป็นแค่บุตรของเจ้าเมือง เมืองเล็กๆแห่งนี้ หากว่าเลี่ยงหรูได้เป็นพระชายาไม่พ้นที่จะถูกคำครหา

 

ทั้งอีกอย่างหนึ่งองค์ชายนั้นแม้ตอนนี้ยังไม่มีชายาสักคน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเพิ่มได้อีก มีหลายคนเลยทีเดียวที่อยากถวายตัวรับใช้ บางทีตอนนี้ องค์ชายอาจจะแค่หลงเสน่ห์หาเพียงเท่านั้น คิดจะทิ้งเมื่อไหร่ ก็ทิ้งได้โดยง่าย

 

"ท่านเป็นใครหรือขอรับ"

 

เลี่ยงจินเอ่ยถามคนตรงหน้าที่พาพวกเขามาไว้ในห้องๆนี้ คนตรงหน้ามีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวกายไม่ขาวมาก ใบหน้าคมเข้มน่ากลัว ดูเผินๆก็เหมือนจะสูงกว่าท่านพี่อีกเสียด้วย แต่งกายในชุดเรียบง่ายสีดำทั้งตัว เครื่องประดับน้อยชิ้น มัดผมหางม้า ที่หัวมีผ้าคาดหัวสีดำแล้วก็ตราราชวงศ์อยู่ตรงกลางสีทอง ต่างจากท่านพี่ที่มีผ้าคาดหัวสีขาวมีตราราชวงศ์เช่นกัน ดูรวมๆแล้วก็เหมือนพวกคุณชายที่ใส่ชุดธรรมดา เพียงแค่มีที่คาดหัวที่ดูจะไม่ธรรมดา

 

สายตาคมจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงตอบคำถาม 

 

"ข้าเป็นสหายของเลี่ยงหวง และเป็นองครักษ์เงาประจำตัวขององค์ชาย นามว่า'ซุยเฝิง' "

 

"โห~เท่สุดๆไปเลยขอรับ ท่านดูจะสูงกว่าคุณชายเลี่ยงหวงด้วย แถมเมื่อกี้ยังส่งสัญญาณได้รวดเร็ว ว้าว~กล้ามแขนท่านดูใหญ่มาก ขะ...แข็งแกร่ง!"

 

ฮุ่ยหลิ่งทำตาวาววับมุ่งความสนใจไปกับชายตรงหน้า ก่อนจะจับมือของซุยเฝิงโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับนวดๆบีบๆคล้ายเจอของเล่นชิ้นใหม่ ซุยเฝิงไม่ได้ว่าอะไรกับท่าทางเด็กๆของอีกฝ่าย ก่อนจะเหลือบมองสหายที่นอนสลบไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด

 

ทั้งที่ตอนนั้นตนก็เตือนไปแล้วว่าอย่าทำแบบนั้นอีกรอบที่สอง แต่ที่เขาเห็นวันนี้คืออีกฝ่ายปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบังทั้งยังคิดจะชักดาบเข้าไปหาที่ตายโดยไม่ทันคิดจะสั่งเสีย นี้หากว่าเขาไม่เข้าไปทำให้สลบอีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆแบบนี้แน่ ถึงตอนแรกตนจะไม่เห็นภาพข้างในแต่ก็มองเห็นคนโกรธที่มองจากห้องของตนเองได้ชัด

 

ห้องของซุยเฝิงอยู่ใกล้ๆกับห้องขององค์ชายเพราะต้องคอยเฝ้าระวังเรื่องความปลอดภัย จึงมองเห็นอีกฝ่ายโดยง่าย และเพราะว่าพวกเขาล้วนแล้วต้องปกป้องคนสำคัญเลยตัดสินใจนอนห้องเดียวกัน เพราะฉะนั้นในห้องนี้เลยมีเตียงอยู่สองเตียง

 

"แล้วพวกเจ้ามาที่นี่ได้ยังไง"

 

"ออ...ข้าเป็นน้องต่างแม่ของพี่ใหญ่น่ะขอรับ แล้วก็พวกท่านแม่กับฮูหยินเห็นว่าทั้งสองคนอยู่ที่นี่ ก็เลยฝากให้ข้ามาเป็นธุระให้น่ะขอรับ"

 

"ข้าน้อยมาเพราะอยากคุยกับเลี่ยงหรูน่ะขอรับ"

 

ทั้งสองคนเอ่ยถึงธุระของตนให้อีกฝ่ายได้รู้ ก่อนที่ซุยเฝิงจะพยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่ได้เอะใจอันใด คิดว่าทั้งสองคนคงเป็นคนรู้จักของเลี่ยงหรู ตนก็ไม่คิดจะซักถามอันใดอีก

 

"เดี๋ยวอีกสักพักพวกเจ้าค่อยเข้าไปหาดีกว่า เดี๋ยวข้าจะเป็นคนขออนุญาตให้"

 

"เช่นนั้นก็รบกวนด้วยนะขอรับ"

 

"รบกวนด้วยนะขอรับ!"

 

เมื่อพวกเขาสามคนคุยกันเสร็จสรรพก็มองไปที่คนที่นอนสลบไม่ได้สติอยู่บนเตียง คิดว่าคงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปก่อน เพราะถ้าเกิดตื่นขึ้นมาอีกฝ่ายคงอาละวาดไล่เข้าไปฉุดตัวน้องชายของตัวเองเป็นแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ...ฝั่งของฮาร์ด

 

 

 

"อื้อ~"ฮาร์ดครางออกมาในลำคอ พร้อมกับมือทั้งสองที่ผลักดันใครบางคนให้ถอยออกห่าง ยิ่งเมื่อกี้รู้สึกร้อนๆหนาวๆ ทั้งยังได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของเขา แต่ไม่เห็นว่าเป็นใคร ถ้าให้เดาคนที่เปิดเข้ามาน่าจะเห็นว่าเขากับฟิลิกซ์กำลังจะจูบกันอยู่เลยหนีออกไปแล้วตอนนี้

 

ที่จริงตอนนี้เขากำลังโดนป้อนยา เพราะไม่ยอมกินสักทีฟิลิกซ์เลยเปิดฉากยกถ้วยยากรอกปากตัวเองแล้วเข้ามาบดจูบเขาเข้าอย่างไม่ทันได้ ตั้งตัว ถ้วยแรกผ่านไปรสชาติไม่ต้องพูดถึงเลยทำเอาแทบสำลัก ส่วนถ้วยนี้เป็นถ้วยสุดท้าย รสชาติของมันก็ขมๆฝาดๆอยากจะคายก็คายไม่ได้จะอมเอาไว้ อีกฝ่ายก็สอดลิ้นร้อนเข้ามาพัวพันจนเผลอกลืนลงไปหมด

 

"ฮ๊าๆ อุ๊บ! อื้อ~"

 

องค์ชายเทียนโจวผละออกเล็กน้อยให้คนที่นั่งอยู่บนตักๆด้หายใจ ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปอีกรอบ พร้อมสอดลิ้นอุ่นร้อนเข้าไปในโพลงปากของเขา จากนั้นก็เริ่มใช้ลิ้นสากๆของตนสอดใต้ลิ้นร้อนของฮาร์ดแล้ว ดูดคลึงอย่างยั่วยวน ลิ้นทั้งสองสอดประสานกันจนเกิดเสียงแปลกๆขึ้น 

 

จากนั้นฟิลิกซ์ก็ค่อยๆดันตัวของฮาร์ดให้นอนราบลงไปบนพื้นพรม พร้อมกับกัดริมฝีปากบางเบาๆ จนคนใต้ร่างเริ่มเคลิบเคลิ้มไปตามคำเชิญชวนของอีกฝ่าย  สมองเริ่มสั่งการช้าลงร่างกายเริ่มไปตามดั่งใจคิด ก่อนจะถูกมือสากๆของคนที่ค่อมตนเอาไว้สอดเข้ามาในเสื้อพร้อมกับลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว

 

ฮาร์ดหลับตาปริ่มรู้สึกเคลิ้มเกินกว่าจะนึกได้ว่าอะไรเป็นอะไร ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น! เขาสะดุ้งตัวโหย่งด้วยความตกใจ จึงรีบลืมตาพร้อมกับถีบใครบางคนที่ทำให้ เคลิบเคลิ้มได้ถึงขนาดนี้ จนอีกคนกระเด็นไปไกล เขารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะสำรวจตัวเองอย่างละเอียดว่ามีอะไรผิดแปลกไปบ้างรึเปล่า 

 

"องค์ชายมีคนอยากจะมาพบเลี่ยงหรูน่ะ พ่ะย่ะค่ะ"

 

"ขะ...เข้ามาเถอะ"

 

ฮาร์ดตอบออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นสามีตัวเองกำลังทำหน้ามุ้ย คล้ายจะไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่  ก็เขาตกใจนิ เมื้อกี้ไม่ได้ตั้งใจจะถีบแรงขนาดนั้น แต่ว่านะ ถ้าไม่ถีบก็คงจะผลักไม่ออก เพราะฉะนั้นการใช้เท้าก็ถือว่าถูกแล้ว

 

แถมเมื่อกี้ยังทำอะไรแปลกๆอีก อย่าลืมไปสิว่านี้มันร่างของเลี่ยงหรูจะทำอะไรก็ต้องระวัง อีกอย่างที่บอกว่าจะแต่งงานน่ะ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเลี่ยงหรูตัวจริงจะตกลงปลงใจบ้างรึเปล่า แต่ที่พยักหน้าตอบพี่หวง ก็เพราะว่ากลัวอีกฝ่ายจะดื้อดึงแยกเขาออกจากกัน 

 

ฮาร์ดใบหน้าแดงเถือกพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติตัวเอง ตอนนี้ใจเขาเต้นแรงจนแทบทะลุออกมากองข้างนอกแล้ว คนข้างนอกที่ได้ยินคำอนุญาตก็เปิดประตูเข้ามาพบกับบรรยากาศที่ค่อนข้างจะกดดันแปลกๆ คล้ายกับว่าพวกตนเข้ามาผิดเวลา

 

"เอ่อ..."ฮุ่ยหลิ่ง

 

"มะ...มีอะไรหรือ ทำไมถึงได้มาที่นี่ล่ะ"

 

"ข้ามาเพราะฮูหยินให้มาดูว่าเจ้าสบายดีไหม"

 

"ข้ามาเพราะท่านอาจารย์ให้มาแจ้งเรื่องการสอบ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ค่อยสบายนะ หน้าเจ้าแดงไปหมดเลย หรือจะเป็นหนักมาก ปากเจ้ามันบอมขึ้นมาด้วยรึเปล่า"ฮุ่ยหลิ่ง

 

เลี่ยงหรูที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าเลิ่กลั่กยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ พยายามหลบสายตาคนที่เข้ามาใหม่ แต่ไม่ยอมนั่งลง คงเป็นเพราะคนที่นั่งข้างๆทำหน้าขมวดคิ้วเข้าหากันเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง นั่นเลยทำให้ไม่มีใครกล้านั่งลงสนทนาด้วย เพราะกลัวหัวจะหลุดออกจากบ่า

 

เขาก็อยากจะให้ทั้งสองคนเข้ามานั่งอยู่หรอก แต่กลัวจะทำอะไรแปลกๆ ลงไป ยิ่งตอนที่ป่วยเขายิ่งไม่ค่อยมีสติสตังค์ชอบซุ่มซ่ามแล้วพลั้งปาก พูดอะไรแปลกๆด้วย ถ้าหากว่าสองคนนี้รู้มันคง ไม่ดีเท่าไหร่

 

"พะ...พวกเจ้ารีบพูดมาเถอะ ขะ...ข้าไม่ค่อยสบายจริงๆ กลัวพวกเจ้าจะติดไข้ไปด้วย"

 

"แล้วองค์ชายที่อยู่ข้างเจ้าเล่า ข้าจำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ข้าเห็นเจ้ากับองค์ชาย....อุ๊บ!"ฮุ่ยหลิ่งรีบเอามือปิดปากตนเมื่อนึกได้ว่าตนกำลังพลั้งปากเอ่ยถึงเรื่องที่ไม่ควรเห็น ก่อนจะรีบไปหลบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังของเลี่ยงหรู เพื่อหวังให้อีกฝ่ายเป็นที่หลบสายตาขององค์ชายกับเลี่ยงหรู

 

"อะแฮ่ม! คือ...เอ่อ...องค์ชายก็แค่อยากดูแลข้าเฉยๆ คงเพราะเมื่อวันก่อนข้าช่วยทำงานบางอย่างน่ะ ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?"เลี่ยงหรูเลือกที่จะโกหกคำโตออกไป เพราะถ้าไม่ว่าแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดไปกันใหญ่ พรุ่งนี้ก็คงจะถามคำถามยาวเป็นหางเว่าเลยละมั้ง

 

"อืม"องค์ชายเทียนโจวเอ่ยออกมาเพียงแค่นั้น ก่อนจะยกถ้วยชาของเลี่ยงหรูขึ้นมาดื่มเพื่อดับอารมณ์ขุ่นมัวของตนเอง

 

"งั้นหรอกหรือ  อะ...เอาเป็นว่าอีกสามวันจะถึงการสอบปลายภาคของท่านอาจารย์คนอื่นๆ ยังไงก็เตรียมตัวให้พร้อมเสีย อีกสองวันจากนี้ท่านอาจารย์ให้พักอยู่ที่จวน เพื่อเก็บตัวก่อนวันสอบ"ฮุ่ยหลิ่ง

 

"อือ...ขอบใจเจ้ามากที่มาบอกข้า"

 

"ไม่เป็นไร ยังไงเจ้าก็ดูแลตัวเองด้วย ช่วงนี้อากาศเย็น ฝนอาจจะตกก็ได้"

 

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่คิดหนักแทน ฟิลิกซ์ไม่เอ่ยอันใดออกมาสายตาดูกังวลขึ้นมานิดหน่อย เขาเองก็รู้สึกกังวลขึ้นมาด้วยเช่นกัน เพราะเจ้าคนตัวโตเคยมีเหตุการณ์ที่ไม่น่าจดจำในช่วงฤดูฝน เวลาฝนตกจะค่อนข้างขี้กลัวเป็นพิเศษ

 

"งั้น...เดี๋ยวเจอกันในอีกสองวันข้างหน้า ข้าไปก่อนนะ"

 

"อืม กลับกันดีๆนะ"

 

"แล้วเจอกัน!"

 

พวกเขาเอ่ยลากันก่อนที่ทั้งสามคนจะออกจากห้องเพื่อกลับไป หลังจากออกไปไม่นานนัก เขาก็หันมาหาคนที่นั่งนิ่ง ทำท่าทางคิดอะไรบางอย่าง ในโลกก่อนตอนฝนตกอาการของฟิลิกซ์จะไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ว่ากลัว เพราะห้องเป็นห้องเก็บเสียง ทั้งยังมีเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่ช่วยให้ฟิลิกซ์ไม่ได้ยินเสียงฝนอีกด้วย

 

แต่โลกนี้มันไม่มีอะไรเลย ลำพังแค่ห้องเก็บเสียงก็ถือว่าดีมากเท่าไหร่แล้ว งานนี้คงต้องยานอนหลับดีไหมนะ แต่ถ้าเขาอยู่ข้างๆจะทำให้อีกฝ่ายดีขึ้นบางรึเปล่า

 

"ไม่เป็นไรใช่ไหม"

 

"อืม"

 

"แน่ใจเหรอ ฉันว่าควรหาอะไรที่ทำให้นายไม่ได้ยินชั่วคราวดีไหม อะ!"

 

"ไม่เป็นไรฝนยังไม่ตกตอนนี้สักหน่อย"

 

ฟิลิกซ์อุ้มผมขึ้นมาก่อนจะพาไปนอนที่เตียงซึ่งมันไม่จำเป็นที่ต้องอุ้มเลยด้วยซ้ำ นี้อีกฝ่ายติดใจชอบอุ้มเขาไปมาแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย หรือว่ากำลังต้องการอะไรบางอย่าง

 

"อยาก"

 

"อะไร?! นี้มันตอนเช้านะ ถ้าเกิดใครเปิดประตูเข้ามาเหมือนเมื่อกี้จะทำยังไง เดี๋ยว! นั้นนายจะไปไหน"

 

แกร็ก.....ฟิลิกซ์เดินไปพร้อมกับเอาไม้กั้นมากั้นไว้เผื่อคนที่คิดจะเปิดเข้ามาจะได้เปิดไม่ออก ผมทำท่าอ้าปากค้างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำจริง นี้มันกลางวันแสกๆเลยนะครับคุณพี่! พี่จะมาทำอะไรแบบนี้ในตอนเช้าแบบนี้ไม่ได้นะ! อีกอย่างเขากำลังมีไข้อ่อนๆด้วย!

 

"เอาจริงดิ?"

 

"แป๊บเดียว"

 

"นี้มันยังเช้าอยู่นะ! แล้วก็ร่าง-"

 

"ร่างนี้มันของนาย ฉันเชื่อแบบนั้น"

 

"เอาความมั่นใจมาจากไหน"

 

"สัญชาตญาณ"

 

ฟิลิกซ์ตอบออกไปเพียงแค่นั้นก่อนจะโน้มตัวลงมาบดจูบลิ้นหนาเลียริมฝีปากของฮาร์ดให้อ้าออก แล้วดูดคลึงเบาๆอย่างยั่วยวนเขาพยายามเม้มปากไม่เคลิบเคลิ้มไปกับคนตัวโต แต่มือของอีกฝ่ายดันเลื้อยไปปลดสายคาดเอวแล้วสอดเข้าไปในเสื้อ 

 

"อือ~"คนใต้ร่างครางออกมาเล็กน้อย ก่อนจะโดนคนที่ค่อมตัวเอาไว้บีบคลึงแก้มซาลาเปานุ่มนิ่มสองลูกที่อยู่ติดกัน ทำเอารู้สึกเจ็บๆเสียวๆอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากหนาผละออกแล้วเลื่อนลงมาดูดคลึงยอดทับทิมสีชมพูที่ตั้งขึ้นชักชวนให้คนตัวโตเชยชิ้ม

 

"อ๊ะ!"ฮาร์ดสะดุ้งตัวโหย่งยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความกลัวว่าใครจะมาได้ยินเพราะนี้มันตอนเช้า! แต่ร่างกายคล้ายทนความรู้สึกวาบวามไม่ไหว ทั่วทั้งร่างเลยสั่นระริกน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร

 

ฟิลิกซ์เหลือบมองภรรยาแวบหนึ่งก่อนผละออกแล้วจูบไล่ลงมาถึงสะดือ คนตัวเล็กกว่าไม่ได้มองหน้าสามี แต่กลับเสหน้ามองไปทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้ มือหนาหยุดการบีบคลึงบั่นท้ายนุ่มนิ่มแล้วเลื่อนมือลงมาจับหนาขาขาวของภรรยา

 

ริมฝีปากหนาจูบตรงหัวแก่นกายน้อยๆของภรรยาก่อนจะใช้ลิ้นวนรอบๆ จนคนใต้ร่างกระตุกหดเกร็งท้องน้อยอย่างช่วยไม่ได้ มือบางสั่นระริกดันศีรษะของสามีให้ออกห่าง เพราะรู้สึกหวาดเสียวจนแทบอยากปลดปล่อยออกมาแล้ว

 

"มะ....มัน อ๊า!"ฮาร์ดกำลังเอ่ยอะไรบางอย่างแต่สามีดันจับมังกรเข้าปากแล้วดูดคลึงจนฮาร์ด เงยหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่านจนแทบหายใจไม่ทัน ความรู้สึกนุ่มนิ่มร้อนระอุในโพลงปากของสามีทำให้รู้สึกเสียวจนน้ำตาเล็ด มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่น หอบหายใจแรงเหมือนคนกำลังวิ่งมาราธอน 

 

"อื้อ~ฮือ...สามีอย่าดูด"ฮาร์ดอ้าปากครางออกมาเสียวแผ่วๆ สมองพร่าเบลอเมื่อรู้สึกใจเต้น แรง ตอนแรกก็ปวดหัวหน่อยๆเพราะไข้ยังไม่หาย แต่ตอนนี้เหมือนไข้จะแตก รู้สึกปวดหัวมากกว่าเดิม ทั้งมือทั้งแขนเกร็งไปหมด คล้ายจะขาดใจตายในไม่ช้า

 

ฟิลิกซ์ไม่ได้สนใจคำภรรยานักก่อนจะกดริมฝีปากลง พร้อมกับดูดคลึงแท่งเอ็นราวกับกำลังกินได้ตินแท่ง มือที่วางอยู่หน้าขาถูกย้ายมาแตะตรงช่องทางรักด้านหลัง ไม่รู้ว่าตนคิดไปเองรึเปล่าแต่มันรู้สึกแฉะๆ เหมือนกับผู้หญิง ก่อนจะสอดนิ้วมือยาวเข้าไปช้าๆ

 

ฮาร์ดกัดริมฝีปากแน่นรู่สึกถูกโจมตีทั้งด้านหลังและด้านหน้า ทำเอาสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือที่รุกล้ำเข้ามาถูดตอดรัดแน่น เพราะเกร็งตัวเอาไว้ก่อนที่นิ้วที่สองจะเข้ามา เขาสมองขาวโพลนไปหมด ไม่สามารถคิดอะไรอย่างอื่นออก

 

"อะ...อ๊า~สามีเร็วอีก"เสียงครางหวานของฮาร์ดทำฟิลิกซ์รู้สึกใจสั่น ก่อนจะเร่งความเร็วตามที่ภรรยาบอก ไม่นานฮาร์ดก็ปลดปล่อยออกมา พร้อมกับกระตุกเกร็งอย่างสุขสม กลิ่นคาวของน้ำรักคละคลุ้งอยู่ในโพลงปากของฟิลิกซ์ แต่ก็รับรสชาติได้ มันหวานเหมือนกับอะไรบางอย่างก่อนที่จะถูกกลืนลงไปจนหมด

 

"ฮ๊าๆ...อึก.."ฮาร์ดหอบหายใจสักพักก่อนจะรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองหนักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วพอหลับตาก็ไม่รู้สึกตัวอีก 

 

"หืม? นี้ภรรยาจะทิ้งสามีไว้เช่นนี้หรือ"ฟิลิกซ์ผละออกก่อนจะเห็นว่าภรรยาผล็อยหลับไปทั้งๆแบบนั้น ในใจเริ่มกระตุกวูบคล้ายโดนรังแก ทิ้งไว้ให้ทรมาน ฟิลิกซ์เช็ดน้ำลายที่มุมปากออกก่อนจะโน้มตัวลงบดจูบภรรยาที่หลับ เพราะคิดว่าแกล้งแต่เปล่าเลย

 

"เฮ้อ~ใจร้ายจริงๆ"ฟิลิกซ์ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะห่มผ้าห่มให้แล้วรีบไปจัดการตัวเองหลังผ้ากั้น แล้วให้คนเตรียมน้ำให้เขาอาบแล้วก็เตรียมกาละมังพร้อมด้วยผ้าเช็ดตัวไว้

 

 

 

 

 

 

 

..........

 

สงสารพ่อ555😆 แกล้งเขาไว้ก็งี้แหละ😍

 

ไรท์อาจจะต้องมาแก้ทีหลังนะคะ ตอนนี้ไรท์เบลอมาก ปวดหัว~😖 ยังไงก็ฝากกดไลน์ กดคอมเม้นท์เป๋นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะเพคะ😘

รักรี้ดทุกโค้นนน~😍

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว