email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่13(คนกินคน?)

ชื่อตอน : ตอนที่13(คนกินคน?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2564 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13(คนกินคน?)
แบบอักษร

 

เช้าวันต่อมา…

ต้นฝน ซาโยโกะจัง….

“อื้อออ”เสียงครวญครางเบาๆของคนข้างๆพร้อมกับแรงขยับตัวเบาๆจากคนข้างๆเช่นกัน ทำให้ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นจากความงัวเงียเพราะเกิดจากการนอนที่ไม่เพียงพอของตัวเองแต่ทำไงได้ล่ะ

“คุณจะเอาอะไร?”ฉันเอ่ยถามซาโนะไปในขณะที่เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากใบหน้าของเขาเหยเกเพราะเขาคงน่าจะเจ็บแผลนะ ฉันจึงเข้าไปช่วยพยุงเขาให้เขาได้ลุกขึ้นนั่งได้

“ผมหิวน้ำ”เขาตอบฉันมาด้วยน้ำเสียงแห้งๆๆ ฉันจึงพยักหน้าและรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปหยิบนำ้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างนอกชานบ้าน

ตึกๆ

ฉันเดินกลับไปหาซาโนะพร้อมกับแก้วน้ำที่ถูกทำจากไม้ไผ่พร้อมกับเหยือกนำ้ที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่เช่นกัน ในนั้นมีนำ้ฝนที่คุณลุงเตรียมไว้ให้ฉันกับซาโนะ

“อึกๆๆๆ”

“ค่อยๆดื่มสิคะ”ฉันบอกซาโนะไปด้วยความเป็นห่วงที่เขาดื่มนำ้เร็วจนฉันกลัวว่าเขาจะสำลัก

“แค่กๆๆๆๆ”

“นั้นไง ฉันบอกคุณแล้ว”ฉันเอ่ยด้วยนำ้เสียงดุๆเพราะซาโนะสำลักนำ้จริงๆอย่างที่ฉันคิดนั้นแหละ

“ขอบคุณนะที่คุณไม่ทิ้งผม”ซาโนะยื่นแก้วนำ้ส่งคืนมาให้ฉันพร้อมกับเอ่ยขอบคุณฉันด้วยแววตาและน้ำเสียงที่เขาขอบคุณออกมาจากในเขา

“เป็นใครใครเขาก็ช่วยทั้งนั้นแหละคุณอย่าคิดมากเลย^_^”ฉันรับแก้วมาจากเขาและบอกเขาไปตามความคิดของฉัน ไม่ว่าเป็นใคร ใครก็ต้องช่วยเขาทั้งนั้นแหละ จะปล่อยให้เขาตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไงล่ะ

“แล้วเราขึ้นมาอยู่บนนี้ได้ยังไงเหรอคุณ?”ซาโนะมองไปรอบๆและเอ่ยถามฉันมาด้วยความสงสัย ฉันที่เอาแก้วนำ้ไปเก็บที่แล้วก็เดินกลับมานั่งข้างๆเขา

“คุณลุงชาวป่าน่ะ เขารู้จักคุณด้วยนะ”

“รู้จักผม?”ซาโนะถามฉันพลางขมวดคิ้วงุนงงและเขาก็ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจะยืน

“คุณจะไปไหน?”ฉันร้องถามเขาเสียงหลงเพราะฉันเป็นห่วงเขากลัวแผลเขาจะช้ำเพราะเมื่อสองชั่งโมงที่แล้วฉันเพิ่งจะไปตำยามาใส่แผลเขา

“ผมจะไปดูรอบๆน่ะมันดูคุ้นๆตายังไงพิกล?”ซาโนะเอ่ยบอกฉันด้วยสายตานึกคิด ฉันก็รีบวิ่งถลาเข้าไปพยุงตัวเองเพื่อพาเขาเดิน

“ทำไมคุณดีกับผมจัง?”ซาโนะเอ่ยถามฉัน ฉันก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา

“ถ้าเกิดนายตายแล้วใครจะพาฉันกลับเมืองไทยเล่า”ฉันบอกเขาไปพลางเบะปากนิดหน่อย ซาโนะก็ทำหน้าตกใจกับคำตอบของฉัน แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะตกใจทำไมในเมื่อเราสองคนตกลงกันแล้ว

“คุณคงจะไม่อยากอยู่ที่นี้มากสินะ?”ซาโนะเอ่ยถามฉันอีกครั้งหลังจากที่ฉันพาเขาเดินมาจนถึงชานของบ้านต้นไม้แล้ว

“แน่นอน”ฉันยิ้มให้เขาและมองไปรอบๆป่าแห่งนี้ ที่นี้สวยมากร่มเย็นและฉันยังไม่เคยเห็นสัตว์ป่าเลยสักตัว ที่ญี่ปุ่นมีแมมมอธรึเปล่านะ?

“ที่นี้มีช้างแมมมอธรึเปล่าคุณ?”ฉันเอ่ยถามซาโนะไปด้วยความกลัวพลางมองไปรอบๆพุ่มไม้ใหญ่ด้วยสายตาลอกแลกๆ

“เหอะไม่มีหรอกคุณที่นี้ไม่ใช่ป่ารกและที่สำคัญที่นี้เป็นเกาะที่มีคนอาศัยอยู่”

“มีคนอาศัยเหรอคุณ?”ฉันเบิกตาโตขึ้นและรีบขยับเข้าไปยืนใกล้ๆซาโนะด้วยความกลัว

“คนกินคนรึเปล่าคุณ?”ฉันถามซาโนะไปพลางยื่นมือไปจับเสื้อของซาโนะ

“ใช่…คุณรู้?”ซาโนะหันมาหาฉันพลางทำสีหน้าตื่นตกใจ ฉันก็หน้าเสียจับเขาแน่นกว่าเดิม

“น่ากลัวกว่าผีอีกน่ะคุณคนกินคนเนี่ย?”

“ขนาดนั้นเลย?”ซาโนะเลิกคิ้วมองฉัน ฉันก็พยักหน้าหงึกๆแล้วอยู่ดีๆเขาก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆๆ”

“นี่คุณ!!!”

“ฮ่าๆๆ”

“หัวเราะอะไรไม่ทราบ?”ฉันผละร่างออกมาจากเขาพลางยกแขนขึ้นมาเท้าเอวมองไปที่ซาโนะอย่างเอาเรื่อง

“นี่มันสมัยไหนแล้วคุณ ไหนจะแมมมอธไหนจะคนกินคนถ้ามีจริงๆเนี่ยผมว่าทั้งผมและคุณโดนคุณลุงคนนั้นกินไปแล้วล่ะ^_^”ซาโนะเอ่ยบอกฉันมากด้วยท่าทางขำขัน ฉันก็จ้องเขาเขม่นอย่างเอาเรื่องนี้เขาแกล้งฉันเหรอ

“ถ้าฉันรู้ว่านายจะหัวเราะฉันขนาดนี้เนี่ย ฉันน่าจะให้คุณลุงคนนั้นฆ่านายเเละฉีกเนื้อนายแล้วเอาไปกินซ่ะ!!”ฉันพูดเสร็จก็สะบัดตัวเดินหนีเขามาลงบันไดไปยังข้างล่างเพราะไม่อยากมองหน้าอีตาบ้านั้น!!ที่กล้าหลอกฉัน!!!!!

“อ้าวคุณจะไปไหนน่ะ?”

“ไม่กลัวคนกินคนแล้วรึไง?”เสียงอีตาซาโนะดังถามฉันตามหลังฉันมา แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปต่อล้อต่อเถียงกับเขาเดินจ้ำไปตามทางเรื่อยๆเพราะความโมโหบวกความอาย

พรึบ

“โอ้ย!!เดินไม่ดูคนเลยว่ะ!!”ฉันล้มลงไปกับพื้นอย่างแรงเพราะมีคนเดินมาชนฉัน ฉันโวยใส่คนนั้นไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเขา

“€$€€¥¥¥$$€€€€”ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองเพราะเสียวที่พูดนั้นเป็นเสียงทุ้มแต่เขาพูดไม่รู้เรื่อง เหมือนจะเป็นภาษาญี่ปุ่นแต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์

“คุณเป็นใครอ่ะ?”ฉันเอ่ยถามชายคนนั้นไป พลางมองสำรวจการแต่งกายของเขา เขามีลักษณะอ้วนลงพุงตัวดำปิดปี๋เสื้อผ้าไม่ใส่มีเพียงแค่ใบไม้ที่ปิดของลับของเขาผมเผ้ารุงรังยุ่งเหยิงเนื้อตัวมอมแมมและที่สำคัญกลิ่นตัวเขาแรงมาก

“อาบน้ำบ้างรึเปล่าว่ะ?”ฉันพึมพำขึ้นพลางยกมือขึ้นมาอุดรูจมูกด้วยความเหม็นจนจะอ้วก

“€€€€€€€€&&&&”ฉันเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อชายคนนั้นกำลังจะเอามีดปลายแหลมเเทงลงมาที่ฉัน

“ว๊ายยยยยยยยยยยยยยย!!”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจรีบเบี่ยงตัวหลบปลายคมมีดนั้นได้อย่างหวุดหวิด

“คุณจะฆ่าฉันเหรอ?”ฉันถามเขาไป

“€€¥¥¥€€€€€€€”แต่เขาก็ตอบฉันมาไม่เป็นภาษา ฉันว่ามันแปลกๆแล้วนะ

พรึบ

“ว๊ายยยย!”ฉันเบี่ยงตัวหลบปลายคมมีดนั้นอีกครั้งและอีกครั้งๆเพราะเขาแทงมาที่ฉันถี่ยับเหมือนจะเอาให้ตาย

“อยู่ไม่ได้แล้วเว้ยยยยยย!”ฉันร้องเสร็จด็รีบยันตัวลุกขึ้นวิ่งหนีเขามาอย่างไว

“ซาโนะๆๆช่วยฉันด้วยยยยยยยยย!!”ฉันวิ่งไปพลางร้องแหกปากเรียกอีตาซาโนะให้มาช่วยฉันเพราะฉันจำทางกลับไปยังบ้านพักต้นไม้ไม่ได้แล้วยังไงล่ะ ก็เพราะอีตานั้นแหละทำให้ฉันโมโหรีบจ้ำเดินจนลืมว่าตัวเองจำทางไม่ได้และไม่รู้จักทางและในป่าก็เป็นวิวเหมือนกันหมด

“€¥¥¥€€€€¥¥¥¥¥”

“€¥¥€€¥¥€€€¥¥¥¥”

“วู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”ฉันหันหลังกลับไปมองก็พบว่าตอนนี้ไม่ได้มีชายป่าคนนั้นแค่คนเดียวแต่มันกลับมีชายลักษณะแบบเดียวกันโผล่ออกมาอีกสามคนแต่ละคนพากันเดินตามฉัน

“มันไปเรียกพวกเพิ่มมารึน่ะ?”ฉันตั้วคำถามกับตัวเองและนึกถึงคำเตือนของคุณลุงว่าอย่าลงมาข้างล่างเด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น

“ตาย ฉันต้องโดนพวกมันกินแน่ๆ”แต่ไหนอีตาซาโนะบอกว่าไม่มีคนกินคนยังไงกันเล่า!

“อีตาบ้ากล้าโกหกฉัน!!!”ฉันโวยลั่นและรีบวิ่งใส่เกียร์หมาให้สุดฝีเท้าในการหลบหนีคนพวกคนนั้น

พรึบ

“ว๊ายยยยย!”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อข้อมือของฉันถูกใครสักคนจับและดึงเข้าไปในซอกหลืบของต้นไม้ใหญ่สองต้น

“อื้อออออ”ฉันร้องออกมาพลางดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพราะใครคนนั้นได้ใช้มือหนาของเขาปิดปากฉันแน่น

“ชู่วววววนี่ผมเอง มิซาโนะ”เสียงทุ้มกระซิบลงมาที่หํของฉันและเขาก็เริ่มปล่อยมือหนาออกไปจากปากฉัน

“นี่คุณ!!”ฉันโวยเสียงดังแต่ก็โดนซาโนะปิดปากฉันอีกครั้งแต่ครั้วนี้ไม่ใช่มือแต่เป็นปาก

“อื้อออออ”ฉันร้องประท้วงขึ้นพลางใช้มือทุบตีไปที่หน้าอกของเขา

พรึบ

“ถ้าคุณแหกปากอีกครั้งผมไม่ทำแค่จูบคุณแน่!!”เขาผละหน้าออกไปจากฉันพลางพูดและชี้หน้าฉันด้วยนำ้เสียงและท่าทางที่จริงจังฉันก็ยกมือขึ้นมาเช็ดไปที่ริมฝีปากของตัวเอง นี่เขาขโมยจูบฉันอีกแล้วน่ะ!!!

“ไอ้!!..บ้า”ฉันที่โวยเสียงดังใส่เขาแต่ก็โดนสายตาดุๆของเขาจ้องมองมาที่ฉันทำให้ฉันต้องลดเสียงลงด่าเขาเบาๆ

“¥€€¥¥¥¥€€€€¥¥¥¥”เสียงของคนป่าสี่คนนั้นเดินเข้าใกล้ๆเข้ามาเรื่อยๆ

พรึบ

“ชู่วอย่าส่งเสียงดัง”เสียงทุ่มนุ่มของคนที่คว้าร่างของฉันเข้าไปกอดแนบอกเขาเอ่ยพูดขึ้นทำให้ฉันไม่กล้าที่จะด่าอะไรเขาอีกที่เขาเอาแต๊ะอั๋งฉัน

ตึกตักๆๆ

เสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของเจ้าของอ้อมกอดนี่ดังขึ้นฉันที่ถูกเขาจับหัวให้แนบซบลงไปบนอกแกร่งของเขาได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของเขาได้อย่างชัดเจน เพราะหัวใจของฉันเองก็เต้นแรงไม่ต่างจากเขาเหมือนกัน

ตึกตักๆๆๆ

“€¥€€€¥€€€€¥¥”

“€¥¥€€€€€¥€€¥€€”

“€¥€€¥¥¥¥€€€¥€”

เสียงพูดคุยที่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่ใช่ภาษาของคนญี่ปุ่นและไม่ใช่ภาษาที่คนธรรมดาทั่วไปจะใช้กันพูดคุยกันอย่างสนุกและดูเหมือนเสียงนั้นจะดังอยู่ใกล้ๆและไม่เคลื่อนไหวไปไหนทำให้ฉันนึกแปลกใจค่อยๆชะโงกหน้าออกไปดู

“ขอดูหน่อย”ฉันพูดเสียงกระซิบบอกซาโนะไปเพราะเขาทำสายตาดุใส่ฉัน

“ดูเหมือนพวกมันจะหาเราไม่เจอและดูเหมือนพวกมันจะพักกันตรงนั้นน่ะ”ซาโนะเอ่ยขึ้นและค่อยๆปล่อยร่างฉันที่เขากอดอยู่ให้เป็นอิสระ

“แล้วเราจะทำยังไงดี?”ฉันเอ่ยถามซาโนะไปพลางทรุดตัวลงนั่งไปกับพื้นดินอย่างคนที่หมดแรงเพราะฉันวิ่งหนีพวกมันมาสุดชีวิตขาแข่งอ่อนล้าไปหมด

พรึบ

“ตอนนี้เราคงทำได้เพียงแค่รอรอแล้วก็รอ…”ซาโนะบอกฉันแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆฉันโดยใช้แผ่นหลังพิงกับต้นไม้ใหญ่ที่พอให้เราหลบแดดกันได้ ฉันก็เอนหลังพิงกับต้นไม้ด้วยความอ่อนล้าการที่เราวิ่งหนีความตายมันเหนื่อยแค่ไหน

“ซบไหล่ผมได้นะ”ซาโนะเอ่ยขึ้นเมื่อฉันเอนหัวไปทางซ้ายทีขวาทีเพราะฉันง่วงเหลือเกิน

พรึบ

ฉันเอนหัวลงไปซบกับไหล่กว้างของซาโนะและค่อยๆหลับตาลง เพราะฉันมีความรู้สึกว่า เวลาที่อยู่กับเขาฉันจะปลอยภัย

“ถ้าเรารอดไปจากที่นี้ได้ นายจะพาฉันกลับบ้านไหม?”ฉันเอ่ยถามซาโนะไปด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาเพราะกลัวคนป่าพวกนั้นจะได้ยิน

“แล้วคุณไม่รักพ่อของคุณบ้างเหรอ?ผมคิดว่าคุณควรจะเปิดใจให้ท่านนะ”

“เพราะเขาเป็นห่วงคุณและรักคุณมาก ไม่งั้นเขาคงไม่เอาคุณมาอยู่ด้วยหรอกทั้งๆที่เขารู้ว่าคุณเกลียดเขามากแค่ไหน”ซาโนะเอ่ยขึ้นคำพูดของเขาทำให้รู้สึกผิดขึ้นมา นั้นสิ เขาทิ้งฉันกับแม่ไปเพราะอะไร เขามีเหตุผลอะไรถ้าไม่ใช่ชื่อเสียง เงินทองและฐานะทางสังคมของเขา

“คุณเลิกพูดเถอะ ฉันไม่อยากฟังต่อให้คุณเอาข้อดีของเขามาบอกฉัน ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยเขา!”ฉันพูดเสร็จแล้วก็เอาหัวตัวเองออกมาจากไหล่ของซาโนะแต่ก็โดนเขาใช้มือจับหัวฉันไว้ไม่ให้ฉันเอามันออกไปจากไหล่เขา

“ซบเถอะผมอนุญาต ผมจะไม่พูดเรื่องพ่อให้คุณไม่สบายใจอีกนอนเถอะผมจะดูแลคุณเอง”เสียงที่เต็มไปด้วยความเเผ่วเบาแต่ฟังแล้วมันมีความสุขแปลกๆเหมือนเขาอยู่ข้างฉัน เหมือนเขาเป็นเพื่อนฉัน เหมือนเขาจะไม่ทิ้งฉัน

“ขอบคุณนะ มิซาโนะ”ฉันเอ่ยพึมพำขอบคุณเขาไปพร้อมกับหัวใจที่พองโตของฉันที่มันกำลังเต้นแรง…..

 

ตอนที่13มาแล้วนะคะ

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ

ขอบคุณที่ยังรอไรท์นะคะ

ขอบคุณค่ะ🙏🏻🙏🏻❤️❤️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว