email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 ร้านขายยา

ชื่อตอน : บทที่ 16 ร้านขายยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2564 18:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ร้านขายยา
แบบอักษร

บทที่ 16

 

ร้านขายยา

 

...."คุณชาย...คุณชาย รอข้าด้วยสิเจ้าคะ"

 

เสียงของหญิงสาวที่เสแสร้งแกล้งล้มหวังให้บุรุษหนุ่มรูปงามรับตัวเอาไว้ ทั้งยังแสร้งแกล้งทำว่าเจ็บข้อเท้าทั้งที่ตอนนี้ก็เดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว เห็นแล้วมันน่าสมเพชชะมัด ไม่นึกเลยว่ายุคนี้จะมีพวกแสร้งทำตัวเป็นนางเอก อ่อนแอ ไม่มีทางสู้อยู่ นิดๆหน่อยๆก็เจ็บนั่นเจ็บนี้ซะละ  ไม่รู้จะเจ็บอะไรกันนักกันหนา เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด ทั้งที่ไล่ให้ไปไกลๆแล้วแท้ๆยังจะเดินตามร้องเรียกหา ราวกับชะนีเรียกหาผัวยังไงยังงั้น...

 

"ข้าขอเตือนเจ้า อย่าได้ตามมาอีก ไม่เช่นนั้นได้เห็นดีเป็นแน่"

 

"อะไรของเจ้า? ข้าก็แค่จะไปซื้อยาเช่นกัน เลยอยากไปพร้อมกันเท่านั้น เหตุใดต้องมากันข้าออกห่างเช่นนี้ด้วยมิทราบ! ข้าเองก็เป็นถึงคุณหนูตระกูลจาง อย่างน้อยตระกูลข้าก็ทำคุณไว้มาก ถ้าหากว่าข้าไปช้าแล้วขาข้าเกิดเป็นหนักกว่าเดิมเจ้าจะว่าเช่นไร!"

 

นางที่โดนท่านพี่หวงกันเอาไว้ไม่ให้เข้าใกล้พวกเขาไปมากกว่านี้ก็ได้แต่โวยวาย และทำที เรียกร้องความสนใจจากทุกคน เห็นแล้วน่ารำคาญตาจริงๆ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาก็เดินมาตลาดบ่อยๆ ทั้งยังซื้อของและสังเกตอะไรต่างๆนะ แต่ไม่เห็นจะคุ้นหน้านางเลยสักนิ๊ด หรือว่าเขาไม่ค่อยได้มองผู้คนกันนะ

 

พวกเขาสองคนยังเดินอยู่ด้านหน้าของนางและพี่หวง ระยะห่างของเขากับฟิลิกซ์อยู่ที่ประมาณหนึ่งช่วงแขน ที่ต้องเดินห่างแบบนี้เพราะกันคนอื่นจะสงสัย หรือทำให้พวกที่อยากรู้อยากเห็นไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันแบบไม่ธรรมดา และนั่นอาจจะทำให้นางไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ เลยพยายามจะเข้าหาใครบางคนที่กำลังเดินตามเขาอยู่

 

"นี้!...ปล่อยข้า! ข้าจะไปหาคุณชายท่านนั้นถ้าเจ้ายังมากีดกันเช่นนี้  ข้าจะให้ชาวบ้านแถวนี้พากันเล่าลือว่าเจ้าพาคนสูงศักดิ์ที่มีลับลมคมในมาทำอะไรบางอย่างที่หมู่บ้านแห่งนี้! ทั้งอาจจะมาวางแผนก่อกบฏหรือทำซ่องโจร เลยไม่อยากให้ข้าตามไป ใช่หรือไม่!"

 

"เหลวไหล!!"ท่านพี่หวงที่ได้ยินนางว่าเช่นนั้นก็ง้ามือจะตบลงไปที่ใบหน้าสวยของนาง เพราะนางดันปากพล่อยพูดจาใส่ร้าย ทั้งยังใส่ร้ายป้ายสีเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์โดยไม่รู้ตัว หากไม่โดนสั่งสอนเสียบ้างคงไม่รู้จักเข็ญหลาบ! 

 

"พี่หวง ปล่อยนางเถอะ ข้าคร้านจะฟังนางแล้ว ปล่อยให้นางได้มาอยู่กับบุรุษรูปงามเป็นบุญสักครั้งในชีวิตของนางซะเถอะ"

 

เลี่ยงหรูเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน ก่อนที่พี่หวงจะลงมือตบตีนางคนนั้นจนเสียโฉมอย่างน้อยก็ถือซะว่าเป็นการระงับปากพล่อยๆของนาง และอีกอย่างเขาแค่จะไปร้านขายยาไม่ได้อยากให้มีเรื่องอะไรใหญ่โตหรือเรื่องยุ่งยากจนน่าปวดหัว พอคิดได้แค่นั้นฮาร์ดก็กวาดสายตามองทั้งนาง ทั้งองค์ชายสาม ถึงจะไม่ค่อยพอใจนางที่ทำตัวน่ารำคาญแต่ส่วนหนึ่งก็รู้สึกรำคาญหน้าตาของสามีที่ชอบดึงดูดพวกผู้หญิงพวกนี้ให้มาติดกับ เห็นแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า!ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ!

 

เลี่ยงหรูจ้องมองฟิลิกซ์สักพักก่อนจะสะบัดหน้าหันหนี เดินไปที่ร้านขายยาที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักจากที่เขาเดินอยู่ เขาเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจคนที่เดินอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

 

นางที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าเหยียดยิ้มตรงมุมปากแล้วมองไปที่เลี่ยงหวงอย่างเยาะเย้ยคล้ายกับเป็นฝ่ายชนะ เลี่ยงหวงที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเพียงทำใบหน้าเรียบเฉยอย่างที่เป็น พร้อมกับคิดในใจว่านางนั้นได้ชะตาขาดแล้ว ที่คิดจะเข้าหาองค์ชาย ที่ตนไม่ยอมบอกว่าคนตรงหน้าคือองค์ชายเพราะมันไม่เกิดประโยชน์อันใด ทั้งยังจะทำให้วุ่นวายกันไปเสียมากกว่า

 

ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์พากันทอดมองเป็นระยะๆ คิดว่านางคงคิดอยากเข้าหาเล่าบุรุษรูปงามเสียมากกว่า พวกเขารู้จักนางในนามของ 'จาง เหลียนฮวา'  นางเป็นดอกไม้งามประจำเมืองของเราตามชื่อของนาง ทุกคนต่างคิดว่านางงดงามหมดจด นิสัยอ่อนโยนและเอาแต่ใจ นางมักจะชอบเข้าหาบุรุษรูปงามที่มาจากต่างเมืองบ่อยๆโดยไม่เลือกวิธีการ พวกเขาเองก็ชินกับภาพเล่านี้แล้ว

 

ในเมืองนี้แม้นางจะเป็นดอกไม้งาม แต่คนที่งดงามที่สุดกลับเป็นลูกคนกลางของเจ้าเมือง ซึ่งก็คือเลี่ยงหรูแม้จะเป็นบุรุษแต่ก็เป็น'เกอ' ทุกคนมักจะสนใจความงามของเลี่ยงหรู แต่เมื่อก่อนเลี่ยงหรูเป็นคนขี้แย ทั้งยังเอาแต่ใจมากเกินไป ทำให้เสน่ห์หรือความงามแทบไม่ได้อยู่ในสายตาพวกตนเสียเท่าไหร่ ทั้งยังออกจะน่ารำคาญจนอยากไล่ให้ไปไกลๆอีกด้วย แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเดือนก่อนถึงได้เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ 

 

"คุณชาย~ คุณชายเป็นคนที่ไหนหรือเจ้าคะ?"

 

"....."

 

"เหตุใดถึงมาอยู่ที่เมืองนี้กัน คุณชายน่าจะเป็นลูกคนใหญ่คนโตน่าดูเลยนะเจ้าคะ ใส่ชุดราคาแพงถึงเพียงนี้ ท่าทางก็องอาจ แลดูกล้าหาญ มีสง่าราศีมากกว่าคนแถวนี้เป็นในไหนๆ"

 

นางที่ได้โอกาสเข้ามาคุยก็เริ่มจะพูดไม่หยุดถามนั่นถามนี้จนน่ารำคาญมากกว่าเดิม ส่วนคนที่ถูกถามก็ไม่ตอบอะไรสักอย่าง นิ่งเงียบมองคนที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่ว่างตา คล้ายกับว่าตอนนี้คนที่กำลังถามนั่นถามนี้ได้กลายเป็นธาตุอากาศโดยสมบูรณ์แล้ว นั่นเองก็อาจจะเหมารวมถึงตัวขององค์ชายสามเองด้วย เพราะคนที่ตนอยากให้สนใจกลับไม่สนใจตนเลยแม่แต่น้อย ทั้งยังไม่หันกลับมามองตนเลยสักนิด

 

"พี่หวงรอข้างนอกก่อนนะขอรับ พอดีข้ารู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย เลยกะจะเข้าไปซื้อยาด้วยเช่นกัน"เลี่ยงหรู

 

"ไม่ให้พี่เข้าไปด้วยจะดีหรือ หากเจ้าไม่สบายตรงไหนก็บอกพี่ก็ได้ เดี๋ยวพี่จะช่วยเจ้าเอง แล้วอีกอย่างในโรงยานี้กลิ่นสมุนไพรคงคละคลุ้งไปทั่ว เกรงว่าจะทำให้เจ้าอึดอัดจนหายใจไม่ออก"เลี่ยงหวง

 

"ไม่เป็นไรขอรับ ข้าจะเข้าไปคนเดียวได้ อีกอย่างแค่กลิ่นสมุนไพรคงไม่ทำให้ข้าถึงกับหายใจไม่ออกหรอกกระมั้ง"เลี่ยงหรู

 

"ข้าไปด้วย"ฟิลิกซ์

 

"ข้าเองก็จะเข้าไปเหมือนกัน"คุณหนูจาง

 

เลี่ยงหรูพูดกับพี่ชายที่ทำท่าเป็นห่วงเป็นใยตอนแรกก็เหมือนจะยอมแต่พอได้ยินว่าอีกสองคนจะเข้าไปด้วยก็ทำท่าจ้องมองเขาเหมือนจะบอกว่าให้เข้าไปด้วยยังไงอย่างงั้น

 

"พี่หวงรออยู่นี้แหละขอรับ ข้าเข้าไปแค่แป๊บเดียวเอง"

 

เขาพูดกับพี่หวงอีกครั้งก่อนที่คุณพี่เขาจะถอนหายใจออกมาเหมือนกับกำลังเหนื่อยใจกับอะไรบางอย่าง เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยทำได้แค่กำชับให้พี่หวงห้ามเดินเข้ามาในระหว่างที่ตนกำลังให้หมอสั่งยาให้เท่านั้น ส่วนองค์ชายสามทำหน้านิ่งๆ แต่แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ทำราวกับตนไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด ที่จริงเขาก็ไม่ได้โกรธหรอก แต่ถ้าอีกฝ่ายจะเอาตัวน่ารำคาญเข้ามาด้วยมันก็ยังไงๆอยู่ ถ้านางได้รู้ว่าเขาสั่งยาอะไร คงได้ป่าวประกาศไปทั่วทั้งเมืองเลยมั้ง

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไรเพียงแค่เดินเข้าไปในร้านขายยาที่มีหมอกำลังวุ่นวายกับการจัดยาอยู่ ในห้องมีแต่กลิ่นสมุนไพรเต็มไปหมดตั้งแต่เปิดประตูเดินเข้ามาเลย ที่เตียงไม้โบราณวางเรียงกันอยู่สองเตียง ข้างนอกเองก็มีเตียงที่วางสมุนไพรตากแห้งเอาไว้อยู่

 

ถึงแม้จะเป็นร้านขายยา แต่มันเป็นเหมือนบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ได้ติดอยู่กับหมู่บ้านของชาวบ้านชาวช่องเขาเขาเท่าไหร่ อยู่ไกลจากตลาดเล็กน้อย ทางเข้ามาค่อนข้างแคบจนรถม้าเข้าไม่ได้เลยต้องเดินผ่านตลาดที่อยู่ลึกสุดมายังร้าน แต่ก็มีพื้นที่สำหรับใช้สอยมากกว่าคนอื่น ตรงเตียงมีตะกร้าที่ใส่ทั้งสมุนไพรมากมายมีทั้งที่เป็นใบ เป็นไม้ และเป็นรากไม้ บนชั้นวางก็มีสมุนไพรเช่นกัน ตรงหน้าท่านหมอเป็นเตาที่มีหม้อต้มยาค้างไว้อยู่ทำให้ในนี้เหมือนถูกรมควันเอาไว้อยู่เลย เข้ามาในนี้เหมือนกำลังจะตายเลย หายใจไม่ค่อยออกเหมือนกับท่านพี่ว่าไว้จริงๆ ส่วนท่านหมอเองก็นั่งอยู่หน้าเตากำลังปรุงยาอะไรสักอย่างไม่รู้ว่ามันเป็นสมุนไพรชนิดไหนกันแน่

 

"อึก ...แค่กๆ ท่านหมอ ข้าจะมาซื้อยา"ฮาร์ดสำลักควันเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้ พร้อมกับทอดมองท่านหมอที่มีใบหน้าเหี่ยวย่น หมองคล้ำ ผมสีขาวโพลน

 

"หืม...แค่กๆ ฮึกฮึ่ม! เจ้ามาซื้อยารึ"

 

ท่านหมอสำลักควันเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามามองพวกเขาสามคนอีกครั้ง จ้องมองอยู่พักใหญ่ๆไม่รู้ว่าทำไมต้องมองนานขนาดนี้ หรือว่า รู้จักกันรึเปล่านะ หรือว่าท่านหมอต้องรู้อะไรที่ไม่ค่อยดีกับองค์ชายหรือเปล่า เลี่ยงหรูจ้องตาท่านหมออยู่นานไม่รอว่าท่านต้องการจะสื่อถึงอะไรกันแน่ ต้องการจะพูดอะไร

 

"เจ้ามาทำอะไรนะ?"

 

"เอ่อ...มาซื้อยาขอรับ"

 

"อ่อ....เจ้าเมี่ยง!! เจ้าเมี่ยงเอ่ย! มาขายยาให้พวกคุณชายท่านนี้เร็วเข้า!"

 

"ขอรับ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละขอรับ!"

 

เลี่ยงหรูทำท่ายิ้มยากที่มองหมอท่านนี้ผิดไปทั้งที่จริงแล้วก็แค่คิดนานไปหน่อยเท่านั้นเอง เลยมองหน้าพวกเขาซะนานเลย ผมไม่น่าเอาเรื่องชาติก่อนมาใช้กับชาตินี้เลย ระแวงจนเกิดเหตุเลยบ้าจริงๆ ท่านหมอที่เรียกใครก็ไม่รู้มาขายยาให้เขา แล้วจากนั้นก็ต้มยาต่อโดยไม่ได้สนใจอะไรต่อ ซึ่งตอนเรียกชื่อก็ไม่นึกเลยว่านั้นมันจะเป็นชื่อคนได้จริงๆ แถมคนๆนั้นยังขานรับเสียงแผ่วๆอีกต่างหาก! ใครน้อช่างใจร้ายตั้งชื่อให้

 

"มาแล้วขอรับๆ"

 

"แค่กๆ ฮึ! มาก็ดีแล้ว รีบๆจัดยาให้ข้าก่อน ข้าขี้เกียจรอนานเหม็นยาเบื่อ! แล้วก็เหม็นควันบ้าๆนี้ด้วย!"

 

"เอ่อ ...ขอรับๆ ไม่ทราบว่าแม่นางเจ็บป่วยตรงไหนกันขอรับ"

 

"ข้าเจ็บขา! เอาแค่ยาทามา ข้ารีบ ไม่อยาก อยู่ในนี้ต่อ!"

 

คุณหนูจางที่ทำท่าทางปิดจมูกมองไปรอบๆอย่างนึกรังเกียจก่อนจะบอกให้คนที่มาใหม่ที่ชื่อ'เมี่ยง?'จัดยาให้อย่างรวดเร็ว เขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีแล้วที่นางอยากออกไปข้างนอกพร้อมกับยา จะได้ไม่ต้องรอฟังตอนเขาสั่งยา เพราะยังไงซะ เขาก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องนี้นัก

 

"นี่ ขอรับ"

 

"ฮึ! อะ...คุณชาย ข้าไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ"

 

นางรับยาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะหันไปเห็นฟิลิกซ์ที่ยืนอยู่ได้หลัง นางจึงรีบเสแสร้งทำหน้าตาใสซื่อ ทำเสียงอ่อนหวานขึ้นมาทันตา ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม ส่วนคนที่ตนยิ้มให้ไม่ได้ยิ้มตอบอย่างที่นางคิดกลับมองนางเป็นเพียงธาตุอากาศชนิดหนึ่งพร้อมกับเดินไปหาคนที่ตนอยากให้เอาใจมากที่สุด

 

"คุณชายท่านนี้ต้องการยาชนิดไหนหรือขอรับ"

 

"ข้าอยากได้ยาห้ามครรภ์น่ะ"

 

"หืม?...ยาห้ามครรภ์เป็นยาราคาแพงนะขอรับ"

 

"เท่าไหร่หรือ?"

 

"มันหายากมาก แถมในเมืองหลวงยังไม่ค่อยจะมี ยานี้ก็ตกอยู่ประมาณ 50 ตำลึงเงิน ที่จริงแล้วยานี้จะใช้ได้ผลมากสุดก็ตอนก่อนจะมีอะไรๆน่ะขอรับ แล้วก็อีกอย่างยานี้ส่วนใหญ่แม่เล้าก็มักจะเหมาเอาไปให้นางโลมดื่มกินก่อนรับแขก เวลาที่พ่อหมอไปเอายามา เลยไม่ค่อยจะมีน่ะขอรับ"

 

เลี่ยงหรูมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างคิดหนัก เพราะถ้าหากยานี้มันใช้ได้ผลเต็มที่ก่อนจะมีอะไรๆ แต่ตอนนี้เขามีอะไรๆกันมาแล้ว! งั้นก็มีโอกาสว่าจะท้องน่ะสิ  ไม่ๆเราต้องคิดในแง่ดีเอาไว้คนเราไม่ใช่ว่า จู่ๆมีอะไรกันครั้งเดียวแล้วจะท้องเสมอไปสักหน่อย อย่างน้อยก็กินยานี้เอาไว้เผื่อน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถึงจะบอกว่ามันจะไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซนต์แต่มันก็ยังมีเปอร์เซ็นต์ที่จะไม่ท้องอยู่อีกนิ 

 

"หืม?"ฟิลิกซ์

 

"อย่าทำตัวไร้ความรับผิดสิ เป็นคนทำต้องเป็นคนจ่าย"(กระซิบ)

 

"อืม....งั้น เจ้าช่วยไปเอายาทาแก้ชกช้ำภายในให้หน่อย"

 

"ได้เลยขอรับ รวมราคายาที่ซื้อวันนี้ก็ 55 ตำลึงเงินนะขอรับ"

 

ฟิลิกซ์ในร่างองค์ชายสามที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตนเอง แล้วเอาถุงเงินไปให้คนที่ตัวเล็กกว่าที่ทำท่าแบมือขอเงิน อยู่ เห็นแล้วก็น่ารักไปอีกแบบ ฮาร์ดใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อรู้ว่าฟิลิกซ์ต้องการยานั้นไปทำอะไร แต่ก็พยายามสกัดกั้นความรู้สึกใจเต้นแรงเอาไว้ เพื่อไม่ให้มีอะไรที่ผิดสังเกตออกไป

 

ฮาร์ดหยิบถุงเงินจากฟิลิกซ์แล้วทำท่านับเงินอย่างใจจดใจจ่อ เรื่องเงินๆทองๆนี้เป็นอะไรที่เขาจริงจังมาก เพราะเคยลำบากตอนหาเงินมาก่อน รู้เลยว่ากว่าจะหาเงินมาได้แต่ละบาทมันยากมากขนาดไหนเพราะฉนั้นไม่ว่าจะรวยแล้ว หรือยังไม่รวยก็ต้องประหยัดเข้าไว้

 

 

 

 

 

 

 

พอซื้อยากันเสร็จสรรพพวกเขาสองคนก็เดินออกมาจากในห้องที่โดนรมควันอยู่ ดีที่ยังรอดออกมาได้ และใช้เวลาคุยกับคนที่ขายยาไม่นานนัก เลยออกมาทั้งยังเป็นๆอยู่ ส่วนคุณพี่ชาย กับคุณนางเหมือนว่ากำลังทะเลาะกัน ไม่ใช่สิ...เรียกว่านางกำลังโวยวายหาเรื่องพี่ชายของตนอยู่ แต่คุณพี่ไม่ได้จะสนใจนางเสียเท่าไหร่ ทั้งยังเมินเฉยโดยสมบูรณ์

 

"พี่หวงเรากลับกันเถอะ"

 

"อืม เจ้าจะแวะตลาดด้วยเลยหรือไม่ ข้าได้ยินจากเสี่ยวเหมยว่าเจ้าชอบมาเดินตลาด"

 

"ไม่ดีกว่าขอรับ ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่"เลี่ยงหรูตอบปฏิเสธไปเพราะแค่เดินมาที่ร้านยาแล้วก็เดินกลับมันก็เป็นอะไรที่ทรมานมากแล้ว รู้สึกเจ็บหน่วงๆทางด้านหลังตลอดเวลา แต่ละก้าวก็ต้องเดินอย่างระมัดระวัง เพราะยิ่งเดินแรงก็ยิ่งเจ็บ มันทั้งเจ็บ ทั้งแสบไปหมด รู้สึกเหมือนจะขาอ่อนล้มลงตลอดเวลา คงเพราะต้องเกร็งพยายามเดินให้ปกติไม่ให้มีใครจับสังเกตได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะฝืนไปได้อีกนานเท่าไหร่คงต้องรีบกลับบ้านไปนอนซะแล้ว

 

"เหอะ! ดีเลย ข้าจะได้เดินเที่ยวกับคุณชายสองต่อสองเห็นคุณชายมาจากต่างบ้านต่างเมืองคงจะไม่คุ้นชิน เดี๋ยวข้าจะอาสาเป็นคนนำทางให้ดีหรือไม่เจ้าคะ"

 

"น่ารำคาญ"

 

ฟิลิกซ์เอ่ยตัดเยื่อใยของนางอย่างไม่ไว้หน้าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆฮาร์ดเพื่อตัดรำคาญ เขาที่เห็นแบบนั้นก็ไม่เอ่ยสิ่งใดต่อทำเพียงแค่เดินนำหน้าออกไปเช่นเดิม

 

ส่วนคุณพี่ชายที่เห็นองค์ชายเดินเข้าไปใกล้ก็เดินเข้ามาแทรกกลางอย่างเนียนๆและพยายามเดินข้างๆองค์ชายเพื่อไม่ให้เป็นการใกล้ชิดกันมากเกินไป

 

"...อะ...เอ่อ...คุณชายคงล้อเล่นสินะเจ้าคะ รอข้าด้วยด้วยสิเจ้าคะ!"

 

นางที่ตอนแรกช็อคพูดไม่ออกก่อนเริ่มตั้งสติใหม่แล้วเดินตามพวกเขามา โดยที่ไม่ถามอะไรต่อ เพียงแค่เดินตามและถามฟิลิกซ์ว่าอยากกินอะไร อยากซื้ออะไรบ้างก็เท่านั้น เห็นแล้วก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย! เจ้าคนพวกนี้ปล่อยให้เขาเดินนำหน้าอย่างเดียวไม่พอยังมีผู้หญิงน่ารำคาญมาพูดกับของรักของหวงไม่หยุด! เห็นแล้วก็หงุดหงิดแทบคลั่งเลยวุ้ย! หรือต้องให้ใช้สิทธิ์'เมีย'ผู้แสนดีดึงคอสามีมาจูบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับของคนอื่นแบบนี้!

 

"นี้! ข้าขอเตือนนะ ถ้ายังไม่รีบไป ข้าจะให้คนมาพาตัวเจ้าแล้วครอบครัวของเจ้าไปอยู่ที่อื่นให้พ้นๆหน้าข้าเลยคอยดู!"

 

"หึ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาไล่ข้าออกจากเมืองนี้ แม้เจ้าจะเป็นบุตรของท่านเจ้าเมือง แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไล่ข้าไปจากเมืองนี้ บิดาข้าเป็นถึงเศรษฐีประจำหมู่บ้าน มีเงินค้ำเจือผู้ยากจนตั้งหลายคน ดูแลชาวบ้านมาตั้งหลายปี จะมาไล่กันง่ายๆแบบนี้ คงไม่ดีเสียเท่าไหร่กระมั้ง หากจะไล่ก็เอาคนที่ยศใหญ่กว่าพ่อเจ้ามาไล่ข้าสิ!"

 

"จับตัวนางออกไป ไล่นางออกจากหมู่บ้าน อย่าให้ข้าเห็นหน้าอีกเป็นอันขาด"

 

ฟิลิกซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ไม่ดังไม่เบานัก ก่อนที่จะมีชาวบ้านที่ท่าทางสูงใหญ่เข้ามาจับตัวนางเอาไว้ตามคำสั่งของฟิลิกซ์ นางทำท่ามึนงงแล้วหันไปมองหน้าของบุรุษรูปงามที่นางคิดจะเข้าหา ทันใดนั้นนางก็ได้เห็นสายตาที่ดุร้ายของชายตรงหน้า สายตานั้นทอดมองมายังนางอย่างน่ากลัว ทำเอาตัวสั่นเทาเป็นจ้าวเข้า พูดอันใดไม่ออก

 

ทั้งที่นางก็เดินตามและทอดมองสายตานั้นมาตลอดทาง แต่กลับไม่เห็นความน่ากลัวของมันเลยยิ่งสายตานั้นมาพร้อมกับจิตสังหารเช่นนี้ยิ่งแล้วใหญ่ สายตาในตอนแรกทั้งอ่อนโยนและห่วงใย ไม่นึกเลยว่าจะเปลี่ยนไปได้ ถึงเพียงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...........

 

พี่บอก:เจ้าบังอาจทำภรรยาของข้าอารมณ์ไม่ดีอย่างนั้นหรือ!😡

 

น้องฮาร์ด:เป็นเรื่องจนได้สินะ🙄

 

 

 

โอย~น่ารักอะไรขนาดนั้น😳🌹 ปัญหาก็จะมีไม่จบไม่สิ้นอะไรแบบนี้ เดี๋ยวพอน้อนเข้าวังเรื่องวุ่นวายนี้แทบจะทุกย่างก้าวเลย5555🌼

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว