email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 สู้กับอาจารย์หน้าโหด

ชื่อตอน : บทที่ 6 สู้กับอาจารย์หน้าโหด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2564 00:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 สู้กับอาจารย์หน้าโหด
แบบอักษร

บทที่ 6

 

สู้กับอาจารย์หน้าโหด

 

....หลังจากที่ผ่านไปถึง 1 วัน เขาก็ได้ประสบพบเจอกับคำว่า 'ทำไมลูกแม่จึงทำเช่นนั้น' เพราะคนเป็นแม่ที่ได้ข่าวจากตระกูลหลักที่ผมไปทำลูกเขาเอาไว้ก็ได้มาแจ้งให้กับพ่อและแม่ของผมให้ได้รับทราบว่า 'ลูกเจ้ามันอันธพาล ทำร้ายคนอื่นไปทั่ว ไม่เหมือนลูกข้าที่ตั้งใจเรียน ทำงานช่วยเหลือพ่อแม่' ผมได้ยินแล้วก็ถึงกับอ้วกใส่หน้าด้วยความหมั่นไส้ เป็นพ่อแม่ประสาอะไรถึงไม่รู้เลยว่าลูกตัวเองทำอะไร ไว้กับเขาบ้าง ชั่งไม่เจียมตัวเอาซะเลย

 

ซึ่งแม่ของเขาที่เห็นรอบช้ำที่หน้าผากที่เกิดจากการปาก้อนหินของเจ้าคุณชายคนนั้น ถึงกลับเส้นความอดทนขาดผึ่ง ด่ากราดสวนกลับไปจนคนเหล่านั้นพากันหนีกระเจิงเพราะคำพูดของท่านแม่ช่างรุนแรงเกินต้านทาน ยิ่งใช้วาจาอวดอ้างอำนาจว่าลูกชายคนโตทำอะไรไว้บ้างก็พากันสงบปากสงบคำทันที สมแล้วที่เป็นท่านแม่

 

"หรูเอ๋อร์ของแม่ไม่ต้องไปใส่ใจกับคำพวกนั้นหรอก ดูสิ..ไปแค่วันเดียวเจ้าก็ได้แผลกลับมาเสียแล้ว เจ้าก็บอบบางถึงเพียงนี้จะไปทำอันใดพวกเจ้าคนโตๆได้กันเล่า ใช่ไหมเจ้าค่ะ ท่านพี่"

 

"ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า"นายท่าน

 

ฮาร์ดในร่างของเลี่ยงหรูไม่ได้เอ่ยตอบอะไรมากนัก เพียงแค่นั่งกินข้าวเงียบๆตามปกติของตนเอง ถึงทุกคนจะเห็นแล้วก็เถอะว่าเขานั้นเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี ผมก็คือผม แม้จะอยู่ในร่างที่ไม่รู้ที่มาก็ยังคงเป็นผมอยู่ดี ยังไงพระเจ้าก็ส่งเขามาอยู่ในร่างนี้เพื่อชดใช้บาปที่มีอยู่แล้ว งั้นก็คงต้องใช้ประโยชน์ให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน

 

"หรูเอ๋อร์ลูกรักของแม่ วันนี้ก็ต้องไปเรียนแล้ว ถ้ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นก็รายงานแม่ได้เลยนะ ลูก แม่จะให้เสี่ยวเหมยพกยาทาไปด้วยต้องทาบ่อยๆจึงจะหาย"

 

"ขอรับท่านแม่"

 

"เจ้าเองก็เช่นกัน เลี่ยงจิน หากมีใครมาทำอะไรพี่ชายของเจ้า เจ้าก็ต้องรีบเข้าไปช่วยเข้าใจหรือไม่!"

 

ฮูหยินแม่ของเลี่ยงหรูหันไปเอ่ยกับเลี่ยงจินที่นั่งไม่พูดไม่จาข้างๆกับแม่ของตน สายตาบ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจบางอย่าง อย่างเห็นได้ชัด บางครั้งก็มองเฉยๆไม่แสดงทีท่าอันใด พอเห็นว่าพ่อหรือนายท่านของจวนตักข้าวให้ ก็จะทำเหมือนนึกอิจฉาขึ้นมา แต่พอฮูหยินเอ่ยเช่นนั้นก็หันไปตอบฮูหยินที่นั่งอยู่ห่างไกลกัน ถึงครอบครัวนี้จะดูสมบูรณ์ แต่พอพ่อของเจ้าตัวมีเล็กมีน้อย ก็เหมือนกับการสร้างศัตรูเอาไว้ในบ้าน อย่างเช่นคำกล่าวที่ว่า เสือสองตัวมักอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้ และเหมือนคำกล่าวนี้จะยังนำมาใช้ได้อยู่

 

"ขอรับ....ฮูหยิน"

 

เลี่ยงจินตอบรับคำของท่านแม่ก่อนที่จะนั่งกินข้าวต่อโดยที่ไม่พูดไม่จาอะไร ก่อนที่เวลาที่เหมือนจะดำเนินไปปกติ ดูช้าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ การกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกวัน ไม่ได้สร้างสัมพันธ์ที่ทำให้ดีขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนมันสร้างศัตรู ความผิดใจกันให้เพิ่มขึ้นมากขึ้นในแต่ละวันขึ้นมาเสียอีก แบบนี้เขาควรจะหาทางแก้ดีไหม เริ่มจากลูกน่าจะเป็นอะไรที่ดีกว่า แต่ปกติผมไม่ค่อยจะใส่ใจใครยกเว้นฟิลิกซ์ด้วยสิ แบบนี้ก็คงจะยากขึ้นมาหน่อย แต่ก็อาจจะลองใช้กำลังเพื่อสร้างพันธมิตรได้กระมั้ง

 

แต่จะว่าไปแล้วเราไปเรียนที่เดียวกันแต่กลับไม่ได้เรียนด้วยกัน มันดูแปลกไปรึเปล่านะ หรือเป็นเพราะอายุที่ห่างกันเลยจับแยกงั้นเหรอ แต่จำได้ลางๆว่าเมื่อวานเห็นคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันมาเรียนด้วย หรือว่าเขาเข้าใจผิดไปเอง

 

....เมื่อกินข้าวกินปลาเสร็จผมก็ต้องเดินทางไปเรียนในสถานที่ที่มีคนหลายคนจับจ้องมาที่ผมคนเดียว แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ก็ยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจในหลายๆเรื่องอยู่ทีเดียว

 

"เสี่ยวเหมย"

 

"มีอะไรหรือเจ้าคะ"

 

"ทำไมเลี่ยงจินถึงต้องเดินไปคนละทางกับเราเล่า"

 

"ก็เป็นเพราะว่า เลี่ยงจินเป็นลูกของฮูหยินรองไงล่ะเจ้าค่ะ"

 

"ห๊า? มันเกี่ยวกันด้วยหรือ"

 

ผมทำท่าไม่เข้าใจขึ้นมาทันที เพราะตั้งแต่สังเกตมาก็คือเลี่ยงจินได้นั่งรถม้าที่ดูเก่ากว่าที่ผมนั่งอยู่ด้วย แถมยังต้องไปเรียนคนละที่อีก ทำไมดูห่างชั้นกันเหลือเกิน ดูแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ รู้เลยว่าทำไมเลี่ยงจินถึงได้ทำสายตาไม่พอใจเขาทุกครั้งที่เจอหน้ามันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

"อะ!...คุณชายเหตุใดจึงเดินไปทางนั้นเล่าเจ้าคะ?"

 

เลี่ยงหรูไม่ได้ตอบรับคำของเสี่ยวเหมยแต่ก็ยังพยายามเดินตามหลังของเลี่ยงจินไปเรื่อยๆโดยที่อีกฝ่ายก็ยังไม่รู้ตัว ก่อนที่จะมาถึงจุดๆหนึ่งที่เรียกว่าลานฝึกอะไรสักอย่าง  แค่ที่จะเรียนก็รู้สึกว่ามันดูแตกต่างกันเราวฟ้ากับเหวแล้วแฮะ เพราะต้องเรียนตรงกลางแดด แถมยังต้องนั่งตากแดดอีก ครูฝึกก็หน้าตาอย่างกับมาเฟีย ใบหน้าเข้มขรึมมีแผลเป็นที่ริมฝีปากลากยาวลงมา ใส่ชุด สีดำทั้งตัว ดวงตาดุดันจนหน้ากลัว ยืนกอดอกท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่อง พร้อมด้วยเล่านักเรียนที่นั่งก้มหน้าสีหน้าดูหวาดกลัวไม่กล้า ต่อปากต่อคำ

 

ส่วนเลี่ยงจินนั่งตัวตรงจ้องมองตาของอาจารย์หน้าโหดอย่างไม่หวาดหวั่นดูแล้วช่างสง่างามสมกับเป็นลูกผู้ชายดี ผมที่เห็นแล้วก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะปกติแล้วก็ชอบมองผมแบบหาเรื่องทุกวัน เหตุผลมันเป็นเช่นนี้นี่เอง แต่ครูฝึกคนนี้ดูท่าจะโดนใจเขาสุดๆ เขาชอบอาจารย์แบบนี้มันดูมั่นคง แข็งแกร่ง น่านับถือยิ่งกว่าอาจารย์คนงามเสียอีก เห็นแล้วนึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมาเลย สมัยตอนเข้าการ์ดต่อสู้ใหม่ๆแล้วต้องสู้ประลองฝีมือกันเพื่อหาคนที่แข็งแกร่งที่สุด ตอนนั้นเขาได้แพ้ให้กับมือขวาของฟิลิกซ์ คิดแล้วน่าเจ็บใจชะมัด อาจารย์โลกก่อนก็มีรังสีที่แผ่ออกมารอบตัวเช่นเดียวกับอาจารย์ที่อยู่ตรงหน้า

 

"เคารพท่านอาจารย์! ปฏิบัติ!!"

 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่นักเรียนทุกคนจะค้อมหัวลงแนบชิดกับพื้น ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาจนกว่าจะได้รับคำสั่งจากอาจารย์ ฮาร์ดในร่างของเลี่ยงหรูยืนหลบอยู่อีกมุมหนึ่งจ้องมองดูการฝึกสอนอย่างเงียบๆ รู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้สึกไม่อยากกลับไปเรียนในห้องเรียนที่แสนน่าเบื่อนั้นอีกแล้ว มันน่าเบื่อจนอยากจะเดินหนีเอามากๆ ถ้าหากว่าเลือกได้ก็อยากมาเรียนกับคนตรงหน้า

 

"เจ้าคนที่อยู่หลังเสาตรงนั้น เดินออกมา!"

 

"เฮือก!...คะ..คุณชาย..เรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

 

"อะไรกัน...มันน่าสนุกดีออก ถ้าเจ้าคิดว่าน่ากลัว ก็ออกไปก่อนเถอะ"

 

ฮาร์ดในร่างเลี่ยงหรูแสยะยิ้มออกมาอย่างนึกสนใจสุดๆ ก่อนจะเดินออกไปหาอาจารย์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น มันเป็นอะไรที่จะได้ ทดสอบฝีมือของตนเอง หากว่าคนในโลกนี้เป็นคนที่เก่งนักเก่งหนาก็ขอดูสักหน่อยเถอะ ถ้าหากเหนือไปกว่าเขาได้เขาจะยอมรับคนๆนี้เป็นอาจารย์คนแรก

 

"เหตุใดจึงไม่ยอมเข้ามาคำนับข้า"

 

"เพราะข้าไม่ได้เรียนกับท่านอาจารย์อย่างไรเล่า"

 

เสียงของเลี่ยงหรูทำเอาเลี่ยงจินถึงกับหันมาหาแทบจะทันที ดวงตาพรางเบิกกว้างด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในการสอนของเหล่าบุตรภรรยานอกสมรสหรือภรรยาน้อย ที่หลายๆคนต่างไม่อยากจะมากัน เพราะอาจารย์นั้นโหดเหลือเกินแม้ไม่ใช่ลูกของภรรยาเล็ก แต่หากหลงมาที่นี่ก็ต้องถูกบังคับให้เรียน หากไม่เรียนก็จะถูกซ้อมจนต้องนอนพักฟื้นเสียหลายวันกว่าจะได้กลับมาเรียนได้อีกครั้ง และจะไม่มีคำว่าออมมือให้เพราะอาจารย์ที่นี่มีสิทธิ์ที่จะทำ

 

อาจารย์ที่สอนพวกเรานั้นเคยเป็นถึงทหารองครักษ์ประจำตัวของฮ่องเต้ แต่ด้วยความที่ทำงานบางอย่างผิดพลาดเลยถูกสั่งให้โดนทำโทษโดยการให้มาประจำการที่เมืองนี้ แต่เพราะไม่มีอันใดให้ทำเลยได้มาสั่งสอนลูกศิษย์ที่ อยู่ที่นี่โดยไม่มีกำหนด

 

"เจ้าช่างดูจองหองไม่สมกับหน้าตาเลยนะ"

 

"หึ....ของแบบนี้ต้องดูหน้าตาด้วยหรือขอรับ ถ้าไม่ลองสู้ด้วยสักครั้ง ก็คงจะไม่รู้ว่ามีฝีมือจริงไหม"

 

"ก็เอาสิ...หากเจ้าทำให้ข้าเป็นแผลได้ข้าจะละเว้นคำพูดเช่นนั้นให้"

 

ฮาร์ดจ้องตาของอีกฝ่ายราวกับเจอของที่ถูกใจ ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ถูกชะตากันตั้งแต่ครั้งแรก ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ของฟิลิกซ์แต่ให้บรรยากาศเหมือนเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกัน ยิ่งได้ยินคำพูดที่เฉยชาราวกับกำลังดูถูกคู่ต่อสู้ที่คิดว่าเป็นเด็ก มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกดูน่าสนใจ ชักจะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ

 

เขาจ้องตากับอาจารย์หน้าโหดโดยที่ไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อย พยายามสังเกตคู่ต่อสู้ข่มใจที่รู้สึกตื่นเต้นราวกับเจอสิ่งที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคย ก่อนที่จะเริ่มมีการต่อสู้ขึ้น ลุงหน้าโหดพวงตำแหน่งอาจารย์ผู้หน้าเกรงขามพุ่งเข้าโจมตีเลี่ยงหรูด้วยความว่องไวและหนักแน่น ทำเอาคนรู้จักอย่างเสี่ยวเหมยและเลี่ยงจินที่กำลังมองอยู่ถึงกับร้องด้วยความตกใจ

 

คนที่อยู่ตรงนั้นพากันหลบหลีกหนีไปให้ไกลจากตรงนั้นพร้อมกับคิดว่ายังไงซะตนก็ต้องกายเป็นคนที่แบกนักเรียนที่จองหองนั้นไปรักษา แม้อยากจะห้าม แต่ก็ไม่อยากขัดขว้างผู้เป็นอาจารย์

 

"คุณชาย!!/เลี่ยงหรู!"

 

"หึ....ช้าไปหน่อยแฮะ"

 

เลี่ยงหรูทำท่าไม่ได้ยินเสียงของทั้งสองคนก่อนจะหลบการเคลื่อนไหวโจมตีของลุงหน้าโหดได้แล้วพยายามสวนกลับแต่อีกฝ่ายหลบได้ก่อน เลี่ยงหรูจ้องตาของอาจารย์คนนั้นไม่ปล่อยก่อนที่อาจารย์คนนั้นจะพุ่งโจมจากข้างล่างไปข้างบน แล้วจากนั้นก็เล็งมายังกลางลำตัว เลี่ยงหรูใช้วิชามวยที่เรียนมาหลบได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวถึงแม้จะมีบางจังหวะที่ช้าจนทำให้ตัวเองบาดเจ็บไปบ้าง เพราะยังไม่ชินกับร่างกายใหม่ แต่ก็พอทำให้หลบเลี่ยงการโจมตี และสวนกลับได้สองสามครั้ง 

 

ฟึบ!...ฟุบ!..ตุบ!"อึก..."เลี่ยงหรูที่หลบจังหวะช้าไปทำให้โดนหมัดตรงหน้าท้อง ก่อนที่เขาจะจับแล้วสวนศอกเข้าที่ใบหน้าของอาจารย์เข้าอย่างจัง! โดยใช้จังหวะที่อีกฝ่ายต่อยเข้าที่หน้าท้อง ถึงแม้ตัวเองจะเสียเปรียบไปบ้างเนื่องจากร่างกายไม่เป็นใจ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะแพ้ซะทีเดียว

 

"หึ....ไม่เลวนิเจ้าหนู"

 

"ข้าไม่ใช่เจ้าหนูอย่างที่เจ้าว่าเสียหน่อย"

 

"ไม่เจียมสังขารเอาเสียเลย"

 

อาจารย์ชุดดำแสยะยิ้มอย่างพึ่งพอใจ ก่อนที่เขาจะทำท่าอวดเก่งโชว์ว่าตัวเองนั้นเหนือกว่า แต่ที่จริงแล้วก็โดนหนักอยู่เหมือนกัน รู้สึกจุกแทบจะกระอักเลือด คนโบราณนี้เขาหมัดหนักขนาดนี้เชียว โดนทีไส้แทบทะลัก รู้สึกเหมือนจะสลบไป ตอนนี้เลย แต่เพื่อให้อีกฝ่ายสอนวิชาใหม่ๆให้โดนแค่นี้ถือว่าจิบๆ  แต่มันก็น่าเสียดายอยู่อย่างหนึ่งเพราะหมัดที่ลงแรงไปถึงแม้จะต่อยไปสุดกำลัง แต่ร่างกายที่ไม่ได้ฝึกมาก่อนเลย มันก็เหมือนโดนมดกัดสำหรับคนที่ฝึกฝนร่างกายอยู่ตลอดๆอยู่แล้ว

 

"ข้าจะเอาจริงแล้วนะ เจ้าหนู เตรียมใจไว้หรือยัง"

 

"ข้าเตรียมใจตายตั้งแต่เจอเจ้าแล้ว"

 

"หึ....จองหองไม่เข้าเรื่อง"

 

ลุงชุดดำว่าพรางแสยะยิ้มราวกับเจอของที่น่าสนใจก่อนจะพุ่งเข้ามาราวกับเสือดำ ที่แทบมองไม่ออกว่าเมื่อกี้เข้ามาข้างหลังได้ยังไง ก่อนที่เลี่ยงหรูจะหักหลบแล้วใช้เท้าฟาดออกไปอย่างรวดเร็วแต่อีกฝ่ายเหมือนจะเร็วกว่า แล้วพยายามจะหักขาที่เขาใช้ฟาดไปเมื่อกี้ทำให้ฮาร์ดต้องรีบเปลี่ยนข้างแทบไม่ทัน รู้สึกว่ามันเร็วมากจนแทบจะแยกร่างได้ นี้มันศาสตร์การต่อสู้ด้านไหนกัน เขาไม่เคยเรียนที่ไหนมาก่อนเลย

 

"อึก....เร็วเกินไปแล้ว"

 

เลี่ยงหรูพึมพำออกมาก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายเตะเข้าไปที่หลังอย่างแรงจนทำให้ล้มลงไปกับพื้น แต่ก็รีบลุกขึ้นแล้ว แล้วหันหน้าไปทางศัตรูที่จะเข้ามาโจมตี เลี่ยงหรผุที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบเริ่มทำท่ายิ้มยากก่อนจะใช้สมาธิหลับตาเพื่อฟังเสียงลมและสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดเพื่อที่จะหลบการต่อสู้แล้วโต้ตอบได้

 

"อั่ก!"

 

เลี่ยงหรูโดนต่อยจากทางด้านข้างแล้วก่อนจะใช้สมาธิอีกรอบและคอยหลบการโจมตีแบบกระชันชิด จนเริ่มจับทิศทางต่างๆได้แม้ร่างกายตอนนี้จะสะบักสะบอมมากเท่าไหร่ก็เถอะ เลี่ยงหรูที่ได้ยินเสียงลมพร้อมกับไอสังหารของอีกฝ่สยก่อนจะหลบออกมาแล้ว ฟาดเข่าไปที่ท้อง จากนั้นก็จับแขนเอาไว้ดึงเข้าหาตนเอง แล้วจากนั้นก็ฟาดศอกไปที่ใบหน้าอย่างรวดเร็วจนฝ่ายนั้นเผลอฟาดแขนผลักเขาออกจากตัวจนต้องไปนอนคลุกกับพื้นจนแทบลุกไม่ขึ้น ทั้งยังกระอักเลือดออกมาคำโตจนคนที่มองอยู่รีบวิ่งเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว

 

ส่วนนักเรียนคนอื่นๆก็พากันตกใจทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะเดินเข้าไปช่วยดีรึไม่ จึงพากันมายืนกันไม่ให้อาจารย์เดินเข้าไป เพราะกลัวอาจารย์จะทำไปมากกว่านี้ ถึงพวกตนจะไม่รู้ว่าคนที่นอนอยู่เป็นใคร แต่คนที่ผ่านๆมาล้วนเป็นเช่นนี้ และอาจารย์ยังไม่ยอมที่จะช่วยรักษาให้อีก เรียกว่าเป็นคนเลือดเย็นโดยแท้

 

"อั่ก!...อึก"

 

"เลี่ยงหรู!/คุณชาย!"

 

เสี่ยวเหมยจะเข้ามาพยุงตัวเขาขึ้นแต่เขาห้ามไม่ให้เข้ามาใกล้เพราะตอนนี้คิดว่าแขนคงจะเคล็ดหากจับมากกว่ามันต้องเจ็บมากกว่าเดิมแน่ๆ เพราะตอนนี้มันเจ็บปวดไปหมด ไม่นึกเลยว่าอาจารย์คนนี้จะใจร้ายทำกับลูกศิษย์ผู้น่ารักคนนี้ได้ลงคอ เขาควรคิดใหม่เรื่องที่จะมาเรียนที่นี่ใหม่อีกครั้งดีไหมเนี่ย ถ้าฝืนเรียนไป อีกไม่เกินสามวันต้องตายก่อนที่จะได้เจอฟิลิกซ์แล้วล่ะมั้ง

 

"เฮ้อ~หลบไป....ครั้งนี้ถือว่าข้ารุนแรงกับเจ้าเกินไป ข้าจะยอมรักษาให้ก็แล้วกัน"

 

อาจารย์หน้าโหดว่าแบบนี้ก่อนจะเดินมาใกล้ๆกับที่เขานอนไม่ขยับตัวอยู่แบบนั้น เห็นใบหน้าที่แสยะยิ้มนั้นแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยแฮะ เหมือนกับสัญชาตญาณบางอย่างมันตะโกนบอกว่า'อย่านะ' เลย

 

แกร็ก!..."อ๊ากกกก!!!!"

 

กรุ๊บ!!...."อั่ก!!! แค่กๆ อย่าฆ่าข้าเลยนะ! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

 

 

 

 

 

........

 

น้องจะอยู่รอดถึงตอนต่อไปไหมล่ะเนี่ย555 ตอนนี้ดูดุเดือดมาก คล้ายกับกลายเป็นหนังแอคชั่นไปแล้ว(〃゚3゚〃)

 

....

 

ฟิลิกซ์:ทำไมรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้นะ

 

เลี่ยงหวง:เรียนองค์ชาย หากทรงไม่สบาย พระทัยเสด็จออกไปข้างนอกคงจะดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ

 

ฟิลิกซ์:ข้าอยากประลองฝีมือ...

 

เลี่ยงหวง:เอ่อ....เช่นนั้น...ให้เหล่าองครักษ์เงามาเป็นคู่ประลองให้นะพ่ะย่ะค่ะ

 

ฟิลิกซ์:.....อืม

 

การประลองผ่านไปเกือบ 2 เค่อ

 

เหล่าองครักษ์เงา:อะ...องค์ชาย โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! อั่ก!

 

ฟิลิกซ์:แปลก ไม่เห็นจะหายหงุดหงิดเลยสักนิด!💢💢

 

เลี่ยงหวง:...ข้าคงต้องตามหมอแล้ว//ถอนหายใจ

 

ฟิลิกซ์:หรือว่าจะเป็นเพราะฮาร์ด ชิ!

 

องครักษ์เงาคนหนึ่ง:อั่ก!! อ๊ากกก(T_T)

 

.........

 

สงสารองครักษ์เงา555 อย่าให้อีพี่เจอตัวนะ!

 

ปล.อีกไม่กี่ตอนเท่านั้นทุกโค้น!! ทำไมไรท์ต้องลุ้นขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้(≧∇≦)/

 

รักรี้ดทุกโค้นนนน˙˚ʚ(´◡`)ɞ˚˙

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว