facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กดื้อ | 7 ได้โปรดช่วยหนู ~

ชื่อตอน : เด็กดื้อ | 7 ได้โปรดช่วยหนู ~

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2564 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กดื้อ | 7 ได้โปรดช่วยหนู ~
แบบอักษร

 

Talk หิรัญ

ผมรีบขับรถไปที่บ้านพักต่างอากาศ ด้วยความหงุดหงิด เมื่อมาถึงก็รีบตรงไปยังห้องที่ลูกเลี้ยงตัวแสบของผมอยู่ด้านใน

“เป็นยังไงบ้าง” ผมถามไอ้กล้าที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง

“ยายังไม่หมดฤทธิ์เลยครับนาย ผมว่านายอย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่า”

“ทำไมกูถึงเข้าไปไม่ได้ ?” ผมถามไอ้กล้า เมื่อถูกมันห้าม

“ตอนนี้คุณหนูไม่ได้สติ ถ้าเกิดทำอะไรขึ้นมามันจะ...”

“หลีกไป” ผมไม่ได้รอให้มันพูดจบ ไอ้กล้าหลีกทางให้ผมอย่างจำใจ “ยืนเฝ้าหน้าห้องเอาไว้”

ผมสั่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านในห้อง ภาพที่ผมเห็นมันทำให้ผมต้องหยุดชะงักและตะลึง

“คะ คุณป๋า ออกไป อ๊า~” เสียงเล็กๆ ไล่ผมให้ออกไปจากห้อง ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้

ใช่!! เธอกำลังเปลือยกายอยู่ ไม่ใช่แค่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียง แต่ยังช่วยตัวเองอีกด้วย

“อ่า!! คิดบ้าอะไรอยู่วะ” ผมสะบัดความคิดบ้าๆ ของตัวเองออกไปให้หมด เพราะเมื่อครู่ผมเอาแต่ตกตะลึงกับเรือนร่างเปลือยเปล่าของลูกเลี้ยงตัวแสบของผม ไม่คิดมาก่อนว่าเวลาที่เธอไม่สวมใส่อะไรร่างกายของเธอมันจะสวยสะดุดตาแถมยังน่าสัมผัสขนาดนั้น

ผมพยายามข่มใจและบอกกับตัวเองว่าตรงหน้าคือลูกเลี้ยงของผม เธอคือเด็กที่ผมเลี้ยงมาเองกับมือ ถึงผมจะไม่ได้ดูแลเธอในฐานะพ่อคนหนึ่ง แต่ผมก็ไม่ควรมีความคิดบ้าๆ

“บอกไปออกไปไงคะ อื้อ อ๊า~” ถึงแม้จะมีผ้าห่มปิดบังเรือนร่างเอาไว้อยู่ แต่ผมก็รู้ว่าเธอกำลังช่วยตัวเอง

ถือว่าเธอยังมีสติ ถึงแม้จะมีอารมณ์มากขนาดนี้แต่ก็ยังไล่ให้ผมออกไป

“ฉันเคยบอกเธอว่าห้ามรับของที่ศัตรูให้ เธอไม่คิดจะฟัง ?”

“หนะ หนูอ๊า อย่าเพิ่งพูดได้มั้ยคะ ออกไปก่อน อ๊ะ หนูขอร้อง” เธอมองผมด้วยสายตาที่เร่าร้อน และแฝงไปด้วยความกลัว

แต่จู่ๆ ลูกเลี้ยงตัวดี เธอก็พุ่งปรี่มาหาผมด้วยความเร็ว จนร่างของผมเซไปข้างหลังนิดๆ มือเล็กลูบไล้ไปทั่วแผงอกของผมก่อนจะเลื่อนต่ำลงกุมเป้ากางเกงของผม

“เมเบล ตั้งสติ!!” ทั้งที่เธอเพิ่งจะไล่ผมให้ออกไปแท้ๆ แต่ตอนนี้เหมือนเธอคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว

ผมพยายามเงยหน้าขึ้นไม่ก้มมองเรือนร่างที่เปลือยเปล่า และข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

“มะ ไม่!!! ไม่ได้ ช่วยหนูได้โปรด หนูต้องการ” เธอยื่นหน้าขึ้นมาตวัดลิ้นเลียที่ซอกคอของผม นั่นจึงทำให้ผมรีบผลักเธอออกไปก่อนที่ทุกอย่างมันจะเลยเถิด

“ฉันไม่ชอบมีอะไรกับใคร และเธอคือลูกเลี้ยงของฉัน !!”

“ตะ แต่หนูเห็น อ๊า” เธอพุ่งมากอดผมอีกครั้ง

“เห็นอะไร” ผมถามและยังพยายามผลักเธอออก

“คุณป๋ามีผู้หญิงมาหา อ๊ะ ไม่ซ้ำหน้า”

“แต่ฉันไม่ได้เอาผู้หญิงพวกนั้น” ผมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ และผลักเธอออกไปอีกครั้ง “ฉันจะออกไปรอด้านนอก สงบสติอารมณ์ได้เมื่อไหร่เธอกับฉันมีเรื่องต้องคุยกัน !!”

“อื้อ ได้โปรดหนูทรมาน”

“เป็นเพราะเธอโง่เอง!!”

เมเบลยื่นตัวสั่นเทา เธอลูบไล้ไปทั่วตัวของตัวเอง ก่อนจะสอดใส่นิ้วเข้าไปช่วยตัวเองเมื่อร้องขอผมไม่สำเร็จ

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าผมจะได้เห็นภาพลูกเลี้ยงของตัวเองมาเปลือยกายต่อหน้า เธอมันเป็นผู้หญิงเย็นชา ไร้ความรู้สึก ไม่คิดว่าจะเร่าร้อนได้ขนาดนี้

“ลูกเลี้ยง ลูกเลี้ยง จำเอาไว้ไอ้หิรัญ !!” ผมข่มสติของตัวเองอีกครั้ง

“พะ พี่กล้าอยู่ด้านนอกหรือเปล่าคะ”

“เธอคิดจะทำอะไร ?”

“หนูต้องการพี่กล้า อ๊า” เธอรีบตรงไปที่ประตู บ้าฉิบ!! ผมรีบเดินไปคว้าตัวเธอเหวี่ยงลงไปบนเตียงอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าเธอคิดจะให้ไอ้กล้าทำบ้าอะไร

เธอไม่มีสติเพราะโดนยาผมรู้ดี แต่จะเอากับใครก็ได้หรือไงกัน

“อยากโดนเอามากใช่มั้ย ?”

“มะ ไม่ อ๊า~” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนที่ผมจะคร่อมไปบนร่างของเธอ “ได้โปรด หนูไม่ไหวแล้วค่ะ เรียกพี่กล้ามาให้หนูที” เธอขอร้องอ้อนวอนอย่างน่าเห็นใจ

แต่น่าเสียดาย!! ผมคงไม่เรียกมันมาให้แน่ๆ เพราะผมจะจัดการกับเธอเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว