ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.21▶ใครชนะก็รู้นะ

ชื่อตอน : Ep.21▶ใครชนะก็รู้นะ

คำค้น : Ep.21▶ใครชนะก็รู้นะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.21▶ใครชนะก็รู้นะ
แบบอักษร

Ep.21▶ใครชนะก็รู้นะ 

3 เดือนผ่านไป 

***มหาลัย  

"งานกลุ่มไปถึงไหนกันแล้วครับ เริ่มทำกันบ้างหรือยัง"

"ทำแล้วครับ/ทำแล้วค่ะ"

"ดีครับ สัปดาห์หน้าอาจารย์คงเห็นทุกกลุ่มพร้อมพรีเซนต์นะ"

"ค่าาา/คร้าบบบ"

ต่อให้ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมกันทั้งนั้นแหละ เพราะอีกสองอาทิตย์ก็จะสอบปลายภาคอยู่แล้วยังไงก็ต้องพร้อมกับงานพรีเซนต์สุดท้ายของรายวิชานี้

"งั้นวันนี้พอแค่นี้และสัปดาห์หน้าเรามาเจอกัน อาจารย์จะไม่เรียงตามกลุ่ม แต่ถ้ากลุ่มไหนพร้อมพรีเซนต์ก่อนก็พรีเซนต์ได้เลย" 

"ครับ/ค่ะ"

ทันทีที่พูดจบอาจารย์มนตรีก็เดินกลับไปที่โต๊ะและเก็บชีทกับโน๊ตบุ๊คที่อยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋าจนเรียบร้อย ก่อนจะเดินสะพายกระเป๋าไปที่ประตูแต่ก็ไม่วายที่จะหันกลับมาพูดประโยคนึง

"อาจารย์ขอให้เสร็จทุกกลุ่มนะ"

"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ"

เห้อ หมดไปอีกคาบกับวันนี้ 

"หลา"

"หื้อ?"

"วันนี้พี่ปูนไปส่งไหมอ่ะ"

"เปล่า พี่ปูนเลิกไวเราเลยไม่อยากให้พี่ปูนรอ"

ฉันบอกก่อนจะหันมาเก็บชีทกับปากกาใส่กระเป๋า นี่ก็เกือบสามเดือนได้แล้วที่ฉันคบกับพี่ปูน พี่ปูนไปรับไปส่งฉันตลอด

แต่ก็แค่จากมอไปบีทีเอสเพลินจิตเท่านั้นเพราะถ้าขืนให้พี่ปูนไปส่งถึงบ้าน ฉันกลัวว่ามันจะดึกเกินไปและพี่ปูนก็อาจจะขับรถกลับลำบาก อีกอย่างฉันเองก็เกรงใจพี่ปูนด้วย ถึงจะบอกไปแล้วแท้ๆว่าไม่ต้องไปรับไปส่งฉันก็ได้แต่พี่ปูนนี่ซิก็ยืนกรานว่าจะทำ

"อ๋อโอเค งั้นหลากลับเลยใช่ป่ะ"

"อืม..ใช่"

ฉันบอกพร้อมกับเก็บของใส่กระเป๋าต่อ ใช้เวลาไม่นานฉันก็เมี่ยงก็ลงมาถึงข้างล่าง 

"ไปนะหลา" 

"กลับดีๆนะ"

"โอเคบายยย"

"บ๊ายบาย"

ฉันยืนโบกมือจนเมี่ยงเดินออกไปและกำลังจะเดินไปหน้ามอ แต่สายตาดันเผลอไปเห็นเมี่ยงที่หยุดยืนคุยอยู่กับใครสักคน ด้วยความสงสัยฉันเลยยืนมองดูเมี่ยงกับใครคนนั้น ก่อนเขาจะค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้เมี่ยงจนเผยให้เห็นหน้า

"พี่ธนู?"

ทำไมพี่ธนูถึงมาอยู่นี้อ่ะไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วหรอกหรอ ก็ในเมื่อเขาเรียนแค่ครึ่งวันเองนี่ แต่ทำไม..ถึงไปอยู่ตรงนั้น แถมยังคุยอยู่กับเมี่ยงอีก หรือว่าสองคนนี้นัดเจอกันหรอ?

ยังไงกันแน่เนี่ยระหว่างสองคนนี้ มีอะไรที่มากกว่าคำว่าน้องรหัสกับพี่รหัสแน่ๆเลย ฉันเอะใจมาสักพักแล้วตั้งแต่ตอนนั้นที่กินชาบู ตอนแนกก็คิดว่าพี่ธนูแค่อาจจะพูดเล่นๆ แต่นัดเจอกันแบบนี้

"เป็นแฟนกันแล้วหรือเปล่าเนี่ยสองคนนั้น"

ฉันยืนมองดูชายหญิงตรงหน้าที่ห่างออกไปประมาณ 20 เมตรได้อยู่สักพัก ก่อนจะละสายตาออกและเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์

ในระหว่างที่ฉันกำลังเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์ก็เห็นพี่ๆในคณะอยู่หลายคน ก็ไม่แปลกอ่ะเนาะตรงนี้มันตึกบริหารนี่จะเห็นพี่ๆหรือรุ่นเดียวกันก็ไม่แปลก

"น้องดาหลา"

จู่ๆก็มีใครเรียกชื่อฉันขึ้นจนทำให้ฉันที่เดินอยู่ถึงกับหยุดเดินและรีบหันหลังกฃับไปดูทันที ควับ 

"กำลังกลับหรอครับ^^"

"คะ..ค่ะ"

ฉันบอกพร้อมกับพยักหน้าให้กับคนตรงหน้า ถ้าจำไม่ผิดพี่ผู้ชายคนนี้ชื่อพี่อ้นใช่ป่ะ หลังจากนับลายเซ็นต์กับเฉลยสายฉันก็ลืมๆชื่อพี่ๆเขาไปเกือบหมดแล้ว ก็มีอยู่บ้างบางคนที่พอจำได้ พี่คนนี้ก็น่าจะเป็นหนึ่งในคนที่ฉันพอจำได้

"ทำอะไรว่ะเชี้ยอ้น"

"กูก็กำลังทักน้องดาหลาคนสวยอยู่ไงมึงไม่เห็นหรอว่ะสัส"

พี่อ้นหันไปบอกพี่ผู้ชายอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามา แต่คนนี้ฉันจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร พี่เขาหันมาส่งยิ้มให้ฉัน ส่วนฉันเองก็ส่งยิ้มกลับไปเป็นมารยาท 

"เออคืองั้นหนูขอตัว"

"จะว่าไปรู้จักกันมาสักพักแล้ว พี่ยังไม่รู้เลยว่าน้องดาหลาคนสวยมีแฟนหรือยังครับ"

อึก อยู่ๆทำไมพี่เขาถึงมาถามฉันแบบนี้อ่ะ จะบอกว่าไม่มีก็ไม่ได้เพราะฉันมีแล้วแถมยังเป็นพี่ว๊ากอีก ฉันคิดว่าพวกพี่ๆน่าจะรู้กันแล้วซะอีก

แต่จะไม่รู้ก็ไม่แปลกเพราะฉันกับพี่ปูนไม่ได้โจ่งแจ้งอะไรกันขนาดนั้น ส่วนใหญ่คนที่รู้น่าจะเป็นคนใกล้ตัวพี่เขาและคนใกล้ตัวฉันซะมากกว่าอ่ะนะ

"ถ้าไม่มีพี่จีบได้ไหม"

"คือหนูมิว้ายยย"

หมับ! 

"มีผัวแล้ว"

เสียงนี่มัน..

"∑( ̄□ ̄;)"

พี่ปูน! มะ..มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ยไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วหรอกหรอ อึก ฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อมือหนาของพี่ปูนกระชับแน่นขึ้น 

"อะไรของมึงว่ะเชี้ยปูนอยู่ๆก็มาทึกทักเองสัส"

"เออๆ"

ฉันหละอยากจะเออๆไปด้วยจังเลยถ้าเกิดว่ามันไม่จริง แต่เสียอย่างเดียวมันคือเรื่องจริงนี่อ่ะซิ 

"พะ..พี่ปูนหนู"

"เงียบ"

อุ๊บส์ ทันทีเลยจ้าาา ดูสีหน้าพี่ปูนตอนนี้ซิแทบจะกินเลือดกินเนี้อฉันอยู่แล้ว ทำไมต้องทำหน้าแบบนี้ด้วยหนูยังำม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ อีกอย่างพี่สองคนนี้เขาเข้ามาทักหนูเองหนูกำลังจะกลับบ้านนน

"อะไรของมึงทำมาเป็นสั่งน้อง ขอโทษนะครับกิจกรรมรับน้องมันหมดไปตั้งนานแล้วเว้ย"

หงึกๆ จริงค่ะอันนี้เห็นด้วย 

".....!!"

ชะอุ้ย ตายล้าววว มะเขือมะขังกะละมังถ้วยหม้อสายตาที่จ้องมองมาน่ากลัวอะไรเยี่ยงนี้

"น้องดาหลาไปกับพวกพี่ดีกว่าไม่ต้องไปฟังมันมากเดี๋ยวประสาทจะแดกเอา"

"คือหนู"

"ไปเถอะครับไม่ต้องไปกลัวมัน ไอนี่มันก็เป็นแบบนี้แหละเดี๋ยวให้อาหารเม็ดมันกินมันก็หายแล้วน้อง"

พูดซะพี่ปูนเป็นหมาเลย ไม่ได้ไหมหละนี่แฟนหนู ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้วไม่งั้นได้มีคนไปนั่งแทะกระดูกจริงๆแน่ แต่ที่แน่ๆไม่ใช่พี่ปูนแน่นอน

"ป่ะน้องดาหลา"

หมับ 

"พี่อ้นคะ"

"ครับ ไม่ต้องไปกลัวมันหรอกน้องมีพวกพี่อยู่ทั้งคน"

"คือหนูจะบอกว่า"

"เดี๋ยวค่อยบอกพี่ก็ได้ครับ น้องดาหลาคนสวยอยากบอกอะไรหรือว่าอยากพูดอยากทำอะไรพวกพี่มีเวลาให้ตลอดเลย^^"

"แต่ดาหลา"

"ไปเถอะไม่ต้องไปสนใจไอหมาบ้าปูนมัน"

ไอหมาบ้าที่พี่ว่าเนี่ยตอนนี้เขาจ้องพี่กับหนูเขม็งเลยนะจะบอกให้ 

"ป่ะ"

"หนูไปด้วยไม่ได้หรอกค่ะ คือแฟนหนูยืนอยู่ตรงนี้"

"แฟน?"

พี่อ้นกับพี่ผู้ชายอีกคนถึงกับหันไปมองกันอย่างงงๆ 

"ไหนหละครับแฟน"

พี่อ้นกับพี่ผู้ชายอีกคนบอกพร้อมกับมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาอะไรกันสักอย่าง

"พี่ไม่เห็นแม้แต่เงาแฟนน้องดาหลาเลย นี่อำพี่เล่นหรือเปล่าเนี่ยเรา ฮ่ะๆๆ"

พี่เขาก็ยังมีอารมณ์ขันเนาะยังหัวเราะอย่างสบายใจได้ดี แต่ก็นะถึงอยากจะบอกว่าที่พูดโกหกแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องจริงนี่อ่ะซิ และด้วยความรู้งานฉันเลยรีบผายมือไปหาพี่ปูนทันทีก่อนจะเอ่ยปากบอก

"คนนี้ค่ะแฟนหนู"

"Σ(° △ °)"

"°ロ°٥"

ดูท่าทางพี่ๆจะตกใจกันใหญ่เลย หนูขอโทษนะคะแต่มันคือเรื่องจริง หมับ 

"พี่ปูน?"

"อะแฮ่ม ไม่พูดเยอะว่ะเดี๋ยวเจ็บคอ"

ท่าทางและคำพูดที่ดูเหนือกว่าแบบนี้มันคืออะไรกัน

"ใครชนะก็รู้นะเว้ย"

พี่ปูนบอกพร้อมกับยักไหล่ใส่คนตรงหน้า แถมยังยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

"¯口¯"

เชื่อเขาแล้วเลย เฮ้อ เดี๋ยวนี้มั่นอกมั่นใจซะจริงนะพ่อคุณ แต่ก็นะเขาก็ชนะมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่..พี่ปูนอ่ะ พรึ่บ 

"อ๊ะ! พี่ปูนดะ..เดี๋ยวค่ะ"

แล้วนี่พี่ปูนจะพาฉันไปไหนกันหละเนี่ยยย~

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กรี๊ดดด ใครชนะไม่ต้องพูดเยอะกันเนาะขอเกลียดท่าทางอิพี่ได้ไหมคะเนี่ย555 ช่วงนี้ความหวานมันก็จะเยอะขึ้นมาหน่อยนะคู่นี้(ノ*>∀<)ノ♡ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว