email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.79 ความเจ็บปวดเมื่อใกล้จะหลุดพ้น [1]

ชื่อตอน : EP.79 ความเจ็บปวดเมื่อใกล้จะหลุดพ้น [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 136

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.79 ความเจ็บปวดเมื่อใกล้จะหลุดพ้น [1]
แบบอักษร

ความเจ็บปวดเมื่อใกล้จะหลุดพ้น

.

 

.

 

.

 

คฤหาสน์คุรุวิเศษนภวดล

 

ร่างสูงของยลรวิทธ์อุ้มร่างบางของเหมือนฟ้าเข้ามาภายในห้องนอนรับแขกของเรือนใหญ่ก่อนร่างใหญ่จะค่อยๆว่างร่างแบบของน้องสาวลงบนที่นอนเบาๆ ดวงตาคมทอดมองร่างสวยที่สลบไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนไฟแค้นที่สุมในอกจะถูกเพยออกมาชัดนัยน์ตาเขา ร่างใหญ่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนจะทรุดร่างลงนั่งข้างร่างอันเป็นดังดวงใจที่ไม่ได้สติ

 

“คุณยิมคะๆ นี่ยาดมคะ”เสียงแหบผลันดังขึ้นในวินาทีต่อมา ร่างผอมของส่วใช้คนสนิทของเหมือนฟ้าวิ่งหน้าตั้งเข้ามาภายในห้องพร้อมยาหอมกระปุกสวย แจ๋วแหววรีบส่งมอบให้ร่างสูงผู้เป็นนายรนราน

 

ตามมาติดๆด้วยร่างใหญ่ของท่านอนุชาที่รีบเร่งสาวเท้าเข้ามาดูอาการของลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าติดกังวลพร้อมกับคนอื่นๆ รมย์ชลีที่ตามสามีมาติดๆเหลือบมองผู้เป็นพ่อสายตาสวยอาทรหม่นเศร้าก่อนจะหันกลับมามองที่ร่างน้องสะใภ้ด้วยใจที่หดหู่ เธอสงสารเด็กสาวคนนี้จับใจ..เธอเองก็เป็นแม่คนหากแต่วันใดที่ครอบครัวเด็กคนนี้รู้เรื่องสิ่งที่น้องชายตัวดีเธอทำกับลูกสาวคนเดียวของพวกเขาเรื่องยุ่งยากคงไม่วายตามมาจวนตัวน้องชายตัวดีเป็นแน่

 

ร่างบางอุ้มลูกน้อยเฝ้าดูอยู่ไม่ห่างก่อนร่างที่ยังสวยของคุณหญิงมัลลิกาและเรณุกาจะตามมาติดๆ ร่างยังคงสวยอุ้มหลายชายตัวน้อยแนบอกไม่ห่าง สายตาสวยตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วงสาวเจ้าแม่ของเด็กตัวน้อยในอ้อมแขนที่ยังคงสลบเหมือนอยู่บนที่นอนกว้าง คุณหญิงมัลลิกายอมรับกับตัวเองว่าครั้งนี้ลูกชายเธอทำเกินไปใจที่เคยชิงชังเริ่มผลันเปลี่ยนเป็นความสงสารและเอ็นดูอย่างไม่รู้ตัวทีละน้อย

 

“ยิมเอายาให้น้องดมเร็ว” เป็นเสียงหวานที่แปรเปลี่ยนไปโดนสิ้นเชิงจนคนที่ถูกพูดด้วยถึงกับต้องผงะมองหน้าเจ้าของเสียงด้วยความประหลาดใจ แต่กระนั้นยลรวิทธ์ก็รีบรับยาดมจากมือสาวใช้ก่อนจะไล่เบาๆที่ปลายจมูกสวยของเหมือนฟ้า

 

ไม่นานร่างที่สลบผลันค่อยๆรู้สึกตัว ใบหน้าสวยขมวดคิ้วบางมุนเข้าหากันก่อนร่างกายสาวจะค่อยๆขยับทีละส่วน ดวงตากลมผลันเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆก่อนนัยน์ตาสวยจะฉายแสงสะท้านเงาของคนตรงหน้าในเวลาต่อมาทันที

 

ทันทีที่สายตาของเหมือนฟ้าเป็นว่าคนตรงหน้าคือใครความอ่อนแอผลันพุ้งเข้าใส่จิตใจเธออย่างกระทันหัน ใบหน้าสวยท้อแสงความปวดร้าวในใจก่อนร่างบางจะโผล่เข้าไปกอดร่างใหญ่ของพี่ชายทันทีพร้อมน้ำตา

 

“ ฮึก!! พี่ยิม~ หยกจะหย่า หยกไม่เอาแล้ว..หยกทนไม่ไหวแล้ว ฮื่อออๆๆ เขาไม่เคย ฮึป ไม่เคยสนใจหยดกับลูกเลย มันเจ็บ.. เจ็บไปหมด ฮึก~ ฮื่ออๆ” เสียงหวานพร่ำบอกคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดสุดใจ เธอแบกรับความรู้สึกอัดอั้นนี้มาตลอดไม่เคยบอกใครจนตอนนี้เธอไม่อาจจะแบกรับมันไว้คนเดียวอีกต่อไป

 

ร่างสวยกอดร่างพี่ชายแน่นคร่ำครวญไม่ขาด มือขาวค่อยเลือนมาบีบกุมที่อกซ้ายของตัวเองช้าๆในยามที่เธอพร่ำบอกเขาว่าเจ็บปวดเพียงไหนจนคนเป็นพี่ได้แต่เผยสีหน้าที่เจ็บปวดออกมาไม่ต่างกัน

 

“ไม่เป็นไรน้องพี่..ไม่ไหวก็ไม่ต้องทนแล้ว พี่ขอโทษ..ขอโทษจริงๆ” เสียงทุ้มตอบแผ่วดวงตาคมท้อแสงความอ่อนล้าและเจ็บปวดไม่ต่างกัน ยลรวิทธ์ใช้แขนแกร่งโอบกอดร่างบางไหวแน่นก่อนจะใช้มือหนาลูบหลังบางเบาๆให้น้องสาวเขารู้..รู้ว่ายังมีเขาที่อยู่ข้างไม่ห่าง..

 

ร่างสูงใหญ่นั่งอยู่แบบนั้นอย่างจนปัญญาเขาทำได้เพียงกอดปลอบและพูดให้คนที่ร้องไห้ไม่หยุดค่อยๆเย็นลงช้าๆ..จนในที่สุดร่างสวยก็หลับไปอีกครั้งเพราะความอ่อนล้า..ยลรวิทธ์รู้ดีถึงสถานการที่ร่างสวยจะต้องพเชิญตอนนี้ทั้งยังมีเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องอีก

 

‘เหนื่อยออีกนิดนะน้องสาวพี่..เดี๋ยวก็จะมีความสุขแล้ว’ เสียงทุ้มเพียงเอ่ยในใจกับตัวเองดวงตาคมทอดมองร่างที่เขาเพิ่งปล่อยวางให้หลับบนเตียงด้วยแววตาตรอมตรม มือใหญ่กระชับผ้าห่มให้ร่างบางก่อนจะหันไปมองครอบครัวที่ยังคงยืนอยู่ด้วยสายตาที่ยังคงหลงเหลือความเซื่องซึมแม้จะเต็มไปด้วยไฟแค้น

 

ไม่ต่างนักจากความรู้สึกของแต่ละคนทีกำลังเฝ้ามองสองพี่น้อง ท่านอนุชา คุณหญิงมัลลิกา รมย์ชลีและเรณุกาแม้ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดๆแม้คำแต่จิตใจกลับหวนรู้สึกสงสารร่างบางจนไม่าอจทนมองได้ ต่างคนต่างพากันค่อยๆดินออกไปในความเงียบพร้อมน้ำตี่ไหล่บ่าท้วมท้นอยู่ภายในอก

 

สองร่างสวยของพี่น้องออกมาหยุดที่หน้าห้องก่อนจะมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกกัน ‘สงสาร’ คำเดียวที่ถูกถ่ายถอออกมาจากสายตาของรมย์ชลีแะเรณุกา แขนบางของคุณแม่ลูกอ่อกระชับอ้อมกอดลูกน้อยในอ้อมแขนแน่นหัวใจคนเปนแม่ผลันสั่นไหวคลอเบาๆในทรวงอก

 

“เจ๊..” เสียงหวานครางแผ่วใบหน้าหมองหม่น ดวงตากลมสีใสท้อแสงความห่วงใยออกมาเรณุกาเสมองร่างบางที่อยู่ภายในห้องผ่านฉ่องประตูที่ถูกแง้มไว้ ไม่ต้องเอ่ยคำใดๆมากรมย์ชลีเข้าใจทันทีถึงความรู้สึกของน้องสาว

 

“เราทำไรไม่ได้แล้วรอง พี่~ พี่..” รมย์ชลีเอ่ยเสียงแผ่วอย่างติดขัดเธอไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกไปในยามนี้ เธอจนปัญญาที่จะรั้งน้องสะใภ้และหลานชายแล้ว ยิ่งเห็นการกระทำที่น้อชายตัวดีขอเธอทำกกับคนรักยิ่งไม่ยากะยื่นมือข้าไปช่วยเหลืออะไรอีกเลย ร่างสวยละสายตาจากน้องสาวก่อนจะเสสายตามองร่างสูงของสามีที่เพิ่งเดินออกกมาก่อนจะปิประตูลงอย่างเบามือ

 

“ลี..เฮียสาบาน สาบานว่าเฮียจะทำทุกอย่างให้หยกได้มีความสุขสักที” ร่างสูงของยลรวิทธ์เดินเข้ามาสวมกอดร่างภรรยาและลูน้อยไว้เบาๆร่างชายเเหนื่อยล้าไปท้ัวทุกอณุ ก่อนเสียทุ้มจะเอ่าออกเบาๆน้ำเสียงใหญ่สะสมความโกรธแค้นมี่ไม่อาจปิดซ้อนไม่ได้อีกต่อไป กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่ดวงตาคมฉายถอดมองตรงอย่างแน่วแน่

 

ประโยคที่ไม่เป็นเพียงคำขู่อีกต่อไปรมย์ชลีรับรู้ได้ทันทีจากปลายเสียงทุ้มที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของเธอ ร่างสูงตรงหน้าอาการออกชัดเจนว่าจอนนี้เขารู้สึกอย่างไรและเขาพร้อม..ที่จะทำทุกอย่างให้น้องสาวของเขาหลุดพ้นจากชีวิตของชายเธอ ไม่ว่าจะด้วยวีธีใดก็ตาม

 

ทั้งสามต่างพากันเดินออกมาจากตรงนั้นปล่อวให้คนที่อ่อนล้ามาทั้งวันได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ และทำได้เพียงหวัง..หวังอย่างสุดใจว่าใครบางคนที่หายหน้าออกไปตั้งแต่ค่ำจะกลับมาพร้อมคำขอโทษหรือ..ขอแค่เพียงไม่ทำร้ายคนในห้องออีกก็เป็นพอ

 

 

พาร์ทหยก

สองวันต่อมา

 

สองวันแล้วนับตั้งแต่วันนั้น..

 

เราไม่เห็นเงาของผู้ชายที่คอยทำร้ายเราแม้แต่นิด เขาไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว ถ้าถามว่าคิดถึงเขาหรอ..ใช่ เราคิดถึงเขาแต่มันก็สายไปแล้วที่จะมาทำอะไรตอนนี้

 

สายตาสวยถอดมองไปรอบๆห้องนอนที่ๆเป็นห้องนอนของเรา ในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้ามันจะไม่ใช่ห้องนอนของเราอีกต่อไป.. ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เรากับลูกพร้อมที่จะไปแล้ว

 

..ไปจากเขาคนนั้น..

 

..ไปจากคนที่คอยเอาแต่ทำร้าย..

 

..กริ๊งงงง..

 

ก่อนเสียงกรีดร้องของสมาร์ทโฟนเครื่องหรูผลันดังขึ้นข้างมือทำล่ยความเงียบในเวลาต่อมา มือบางรีบคว้ามือถือมาก่อนจะกดรับสายทันทีอย่างไม่รีรอ มือสวยยกมือถือขึ้นแนบหนูปรับอารมณ์และเสียงให้ปกติคงทีก่อนจะเอ่ยเสียงหวานรับปลายสาย

 

“ฮัลโหลวเจ้” เราแสร้งทำเสียงให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้คนปลายสายรู้ว่าตอนนี้น้ำตาที่กำลังไหลนองหน้ากำลังจะท้วมปาก เสียงหวานกดเสียงให้ฟังดูปกติสดใสก่อนจะใช้มือบางปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้เกี้ยงเกลา

 

‘ไฮล์ มายเดียร์ นอนยางงง’ เสียงหวานปลายสายของซ้องบีปพี่สาวที่ร่างเริงได้ตลอดเวลาของเราผลันดังขึ้นแทรกขึ้นมาทันที เธอเป็นคนตลกแถมยังคงใจดีและเข้าใจ

 

“ยังค่า เจ๊มีอะไรหรือเปล่าหยกเก็บของเสร็จแล้วแหละ กำลังจะอาบน้ำนอน” เราพูดเสียงแผ่วก่อนร่างบางจะผุดลุกขึ้นเดินมาดูลูกชายตัวน้อยในเปลที่ยังคงหลับสนิทอีกครั้ง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาทร

 

‘มีสิ ก็ยัยพี่สาวตัวดีของเจ๊เนี่ย ถามหาแต่หลานชาย’ เสียงหวานเอ่ยถามอย่างคนเจ้ากี้เจ้าการ มือถือเครื่องสวยของเราจะเปล่งแสงสว่างวาบพร้อมหน้าจอที่ปรากฎใบหน้าของสองสาวแสดงขึ้นมา

 

..ใช่..

 

เราบอกเรื่องของทะเลกับทั้งคู่ไปแล้วเพราะทั้งคู่เป็นคนจัดการเรื่องตั๋วและเอกสารให้เราและลูก..แต่ก็ยังไม่ได้บอกทั้งหมด ไม่ได้บอกถึงพ่อของเด็ก ไม่ได้บอกว่าเพราะอะไร ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นลูกของใคร แต่ก็เหมือนทั้งคู่จะเข้าใจไม่มีคำถามใดๆที่ทำร้ายจิตใจเรามีเพียงคำปลอบโยนเท่านั้นที่ทั้งคู่ให้เรามา

 

“หลับแล้ว นี่ไง..หลับปุ้ยเลย” เรายิ้มรับสองสาวบางๆก่อนจะหันกล่องไปถ่ายเจ้าตัวเล็กในเปลให้ทั้งคู่ดู

 

‘โอ้ยยย น่ารักอ่าา เดี๋ยวจะได้เจอกันแล้ววน้าหลานช้าน’ เสียงหวานเสียงเดิมยังคงยังไม่หยุดจะเปลี่ยนไปเพียงแต่น้ำเสียงที่ร่างสวยบีบให้เหลือเล็กเท่าไม้จิ้มฟัน

 

..หึๆ..

 

‘หมวยแล้วแบบนี้พ่อเด็กจะไม่ตามหาเราหรอ’ ก่อนเสียงหวานอีกหนึ่งที่ที่ปลายเสียงคลายกับจะดังขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจริงจังที่แอบซ้อนความเป็นกังวลไว้ ใบหน้าของเจ๊กาสะลองค่อนไปทั้งเป็นห่วงและวิตกในหลายๆเรื่อง

 

“..เขาไม่เคยสนใจหยกกับลูกอยู่แล้ว มันคงจะสบายเขาสะอีกมั้งเจ๊ที่หยกกับลูกออกไปจากชีวิตเขาได้” เหมือนเส้นเสียงจะหลายไปชั่วขณะ เราเงียบไปครู่ควานหาเส้นเสียงจนเจอก่อนจะตอบออกไปด้วยปลายเสียงที่ติดสั่นไหวเบาๆ หัวใจเวงน้อยๆเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

 

..เรื่องที่เราไม่เคยทำใจได้..

 

‘เฮ้อ..หมวยเจ๊รู้นะว่าหมวยยังไม่พร้อมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟัง แต่หมวย..คนเราอยู่ด้วยกัน มีลูกด้วยกัน อยู่กันมาเป็นปีๆ มันจะไม่มีเลยหรอความรู้สึกห่วงใยกันนะ’ เสียงหวานมีเสน่ห์เอ่ยถามไม่จริงจังนัก ใบหน้าสวยเผยความเป็นห่วงไว้เต็มไปหมด ก่อนเราจะกดหน้าจอให้หันกลับมาทางเรา

 

‘เอาเหอะๆ เจ๊ไม่ถามแล้วดีกว่า หยกพักผ่อนเยอะๆเดี๋ยวต้องเดินทางอีกไกล’ และทันทีที่ทั้งคู่เห็นสีหน้าของเราที่เหมือนจะแบกรับความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปก็เหมือนจะเข้าใจทันที เสียงหวานเปลี่ยนเรื่องบอกให้เราพักผ่อนแววตาสองสีน้ำขาวขอฃทั้งสองคู่วูบไหวเล็กน้อยชั่วขณะ

 

เรายิ้มรับบางๆก่อนจะกดตัดสายไปในวินาทีต่อมา น้ำตาสีใสผลันไหลบ่าลงมาอีกครั้งอย่างสุดจะกลั้นทันที เหมือนกล่ามเนื้อน้อยๆถายในอกมันจะบีบตัวอีกครั้งความเจ็บปวดที่ทนมาเป็นปีทำไมถึงเวลาที่จะหลุดพ้นแล้วกลับเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

 

**

 

ร่างสวยพยุงตัวเองเดินตรงไปที่ห้องน้ำในเวลาต่อมาเธอปลดเปลืองอาภรณ์พันธานาการออกช้าๆก่อนจะเข้าไปชำระร่างกายให้สะอาดสิ้น ไม่นานร่างสวยผลันกลับออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนที่เตรียมตัวพร้อมเข้านอน

 

ร่างบางเดินไปจูบราตรีสวัสดิ์ลูกชายตัวน้อยที่ยังคงหลับสนิทอยู่ในเปลเบาๆด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมีก่อนเหมือนฟ้าจะเดินกลับมาที่เตียงของตัวเอง ร่างสวยล้มตัวลงนอนเรียบดวงตาสวยผลันปิดเปลือกตาลงช้าๆในความเงียบ

 

 

 

 

 

💦

สวัสดีค่า นักอ่านทุกท่าน รีดหายไปนานเลย ด้วยว่าช่วงนี้รีดเองติดธุระหลายอย่าง ทั้งเรียนทั้งทำงานจุงไม่ค่อยมีเวลาแวะมาหาทุกคนเลย อย่างไรก็ตามอย่าลืมรีดน้า อย่าทิ้งเก๊าน้าฝากติดตามผลงานของรีดด้วย

ฝากไลค์และคอมเม็นเป็นกำลังใจมห้เค้าหน่อย

 

เรื่องราวของพี่รหัทและน้องหยกกำลังเข็มข้นและใกล้ถึงตอนที่เราทุกคนจะได้เอาคืนอีพี่อย่างสามสแล้ว ฝากรีดเดอร์ติดตามกันต่อไปน้าว่าพี่รหัทของเราจะต้องทรมานขนาดไหน **สำหรับEP.97 รีดแบ่งออกเป็นสามพาร์ทจุกๆให้รีดเดอร์ได้อ่านกันในวันนี้แบบอิ่มๆเลย แอบสปอร์ยหน่อยว่าจะเป็นฉากที่ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันและน้อยหยกโดนทำร้ายฉากสุดท้ายแล้ว ฮิฮิ

 

ไฮด์แม็ก💐

ขอบคุณ

ความคิดเห็น