facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

71.อิทธิฤทธ์นางไม้ (18+) เนื่องจากเนื้อหามีความรุนแรง

ชื่อตอน : 71.อิทธิฤทธ์นางไม้ (18+) เนื่องจากเนื้อหามีความรุนแรง

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.3k

ความคิดเห็น : 181

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 18,500
× 0
× 0
แชร์ :
71.อิทธิฤทธ์นางไม้ (18+) เนื่องจากเนื้อหามีความรุนแรง
แบบอักษร

71.อิทธิฤทธ์นางไม้ 

  

               บึ้ม!!!        

เสียงระเบิดลูกที่สองดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ผู้หมวดเผ่าเทพรีบวิ่งเข้ามาคว้าเอาแก้วเจ้าจอมไปหลบกับเขาที่หลังต้นไม้ใหญ่ได้อย่างเฉียดฉิว แรงของระเบิดที่เกิดขึ้นทำให้โทรศัพท์มือถือของแก้วเจ้าจอมที่หล่นพื้นพังไม่มีชิ้นดี เสียงระเบิดดังไม่ทันจะหายมึนก็ตามมาด้วยเสียงปืนอีกห่าใหญ่ 

“ลูกแม่!” แก้วเจ้าจอมรีบตั้งสติอย่างรวดเร็วแล้วลูบท้องตัวเองไปมา แม้หูจะอื้ออึงด้วยแรงระเบิดแต่เธอก็ห่วงลูกน้อยในท้องก่อนเป็นอันดับแรก ผู้หมวดเผ่าเทพที่เอาแขนค้ำคร่อมตัวเธอเพื่อบังแรงระเบิดให้รีบก้มลงมาสำรวจดูทันทีว่าแก้วเจ้าจอมยังปลอดภัยดีอยู่รึเปล่า 

“คุณแก้วโอเคมั้ยครับ” 

               จากแรงระเบิด แก้วเจ้าจอมที่ยังมึนๆ อยู่มองหน้าเขาอย่างงงๆ แต่ก็พอจะอ่านปากของเขาได้ว่าเขาถามเธอว่าอะไร 

               “ฉันโอเคค่ะ โอเคทั้งแม่ทั้งลูก” ปากก็ตอบเขาไปแบบนั้นแต่มือก็คว้าปืนที่สะพายติดตัวเอาไว้ขึ้นมาอย่างเตรียมพร้อมพร้อมกับพยายามตั้งสติไปในตัวด้วย 

               หลังจากที่สามีของเธอนำทีมเข้าไปล้อมจับคนร้ายเธอก็ได้แต่คอยเงี่ยหูฟังว่าจะมีเสียงปืนดังขึ้นมาเมื่อไหร่ จากเช้ามืดสู่ช่วงสายเสียงปืนนัดแรงก็ดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงปืนอีกห่าใหญ่และระเบิดอีกหลายลูกจนดังสนั่นป่า ทำให้เธอกับทุกคนในทีมชุดสนับสนุนแทบนั่งกันไม่ติดด้วยความเป็นห่วงทุกคนและผู้หมวดเผ่าเทพก็นั่งเฝ้าทั้งวิทยุและโทรศัพท์เพื่อรอฟังคำสั่งการขอกำลังเสริมหรือแพทย์พยาบาล เสียงปะทะกันดังขึ้นอยู่เกือบชั่วโมงก่อนจะเงียบไป แล้วไม่ทันไรผู้กองพนาก็ติดต่อกลับมาหาเธอ ยังคุยกันไม่ทันจะรู้เรื่องระเบิดทั้งสองลูกไม่รู้ว่ามาจากไหนจู่ๆ ก็ทิ้งลงมากลางวง ดีที่ระเบิดลูกแรกไม่มีใครเป็นอะไร แต่ลูกที่สองนี่สิ ถ้าผู้หมวดเผ่าเทพไม่คว้าตัวเธอมาหลบเห็นทีจะต้องตายทั้งกลมเป็นนางไม้เฝ้าป่าจริงๆ แล้ว 

               “พวกมันลอบกัดเราอย่างที่ผู้กองบอกจริงๆ ด้วย!” 

               “ลอบกัด...ลอบกัดอะไรคะตอนวางแผนมันไม่มีแบบนี้นี่” แก้วเจ้าจอมที่หายหูอื้อกลับมาได้ยินเสียงต่างๆ รอบตัวแล้วว่าขึ้น ผู้หมวดเผ่าเทพก็เลยต้องบอกเรื่องนี้กับเธอ 

               “เรื่องนี้ถูกปัดตกออกไปจากแผนครับ ตอนช่วงแรกๆ ของการประชุมภารกิจที่คุณแก้วยังไม่ได้เข้าร่วมฟัง แล้วผู้กองก็ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการ ผู้กองเคยบอกกับทุกคนว่าคนร้ายอาจมีแผนลอบกัดเราแบบนี้จึงอยากให้เพิ่มกำลังคนในทีมชุดสนับสนุนให้มากๆ แต่เจ้าหน้าที่จากหน่วยอื่นๆ เขาก็ไม่เชื่อ พวกเขามองว่าภารกิจนี้เป็นปฏิบัติการจู่โจมด่วนเพื่อให้คนร้ายมันตั้งตัวไม่ทัน ยิ่งเราปิดล้อมพวกมันแบบรอบด้านพวกมันก็คงหนีออกมาไม่ได้ เสียงส่วนใหญ่ในที่ประชุมเลยปัดตกเรื่องนี้ไป ผู้กองจะค้านก็ค้านไม่ได้เพราะเราต้องฟังความเห็นของคนส่วนใหญ่ พอค้านมากๆ ทุกคนก็หาว่าผู้กองเป็นห่วงแต่เมีย อยากได้คนมาคุ้มกันเมียตัวเอง เพื่อไม่ให้มีคำครหาผู้กองเลยไม่ได้ค้านแล้วก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก แต่ผู้กองก็บอกให้ผม ไอ้ศิแล้วก็หมวดชัยเดชให้คอยระวังเรื่องนี้กันอยู่ แล้วถ้าเกิดพวกมันลอบกัดเราขึ้นมาจริงๆ ก็ให้ผมช่วยคุ้มกันคุณแก้วให้ดีเพราะพวกมันตั้งใจจะฆ่าคุณแก้วมาหลายครั้งแล้ว” 

               “บ้าจริง! แทนที่จะฟังพี่พนาซะตั้งแต่แรก เอาเถอะค่ะ! ไอ้คนร้ายพวกนี้ฉันไม่กลัวมันหรอก ระหว่างพวกมันกับฉัน ใครกันแน่ที่จะตายเดี๋ยวมันจะได้รู้ว่ายัยโหดสไนเปอร์ร้ายแค่ไหน!!!” แก้วเจ้าจอมไม่รอช้าเล็งปืนเข้าใส่ยังทิศทางที่กลุ่มคนร้ายกำลังพยายามจะบุกเข้ามาในทันที เรื่องที่คนร้ายอาจลอบกัดได้แม้จะถูกสามีของเธอเอาเข้าที่ประชุมด้วยแต่ก็ไม่มีใครสนใจคงเพราะมองว่าสามีของเธอห่วงหาแต่เธอจนเกินเหตุ เพื่อตัดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นสามีของเธอก็เลยต้องรับฟังเสียงส่วนใหญ่แทน แล้วเป็นไงล่ะทีนี้ มันผิดจากที่สามีของเธอพูดมั้ย มัวแต่เจ้ายศเจ้าอย่างเห็นว่าสามีของเธอตำแหน่งไม่ใหญ่โตล่ะสิเลยไม่สนใจฟัง อย่านึกว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้นะที่ตอนแรกจะมีการแต่งตั้งคนที่ยศใหญ่กว่าสามีของเธอเข้ามาเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการ แต่เพราะพ่อของเธอค้านเอาไว้เพราะอยากให้คนที่มีความสามารถจริงๆ ได้ทำหน้าที่สามีของเธอก็เลยได้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีม นี่ถ้าพ่อของเธอค้านเรื่องนี้เร็วกว่านี้อีกสามีของเธอก็คงจะมีอำนาจสั่งการได้ทุกอย่างแล้ว 

               แก้วเจ้าจอมจับปืนยิงต่อสู้ร่วมกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ และฝีมือการยิงปืนของเธอก็สามารถช่วยกู้สถานการณ์เอาไว้ได้เป็นอย่างดี กระสุนแต่ละนัดของเธอไม่เสียเปล่าเพราะมันฝังเข้าไปที่ตัวของคนร้ายแทบทุกนัดจนเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ได้แต่มองกันอย่างทึ่งๆ เครื่องหมายนักแม่นปืนบนอกเสื้อของเธอไม่ได้มาเพราะเส้นสายแต่มันมาจากความสามารถของเธอจริงๆ 

               “ไปหลบทางนั้น!” แก้วเจ้าจอมวิ่งเข้าไปบอกทหารพรานหญิงทั้งสองคนที่พยายามยิงต่อสู้ แต่แรงปะทะจากอีกฝ่ายก็รุนแรงมากจนแทบจะต้านไม่ไหวแก้วเจ้าจอมก็เลยรีบเข้าไปช่วย ร่างบางล้มตัวลงไปนอนราบกับพื้นแล้วรัวกระสุนปืนเข้าใส่กลุ่มคนร้ายอย่างมันมือ จนเมื่อจะเปลี่ยนแม็กกาซีนกระสุนใหม่จู่ๆ ก็ได้มีคนร้ายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ 

               “คุณหมอระวังค่ะ!!!” 

               ควับ!!! ฉึก!!! 

               เสี้ยววินาทีนั้นแก้วเจ้าจอมคว้ามีดพกออกมาแล้วปาเข้าใส่กลางอกของคนร้ายรายนั้นได้อย่างแม่นยำ ทำให้คนร้ายล้มลงไปขาดใจตายต่อหน้าทหารพรานหญิงทั้งสอง ทั้งๆ ที่ผู้กองพนาฝากภรรยาของเขาให้พวกเธอช่วยดูแลแต่กลับเป็นภรรยาของเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายดูแลพวกเธอแทน เห็นท่าทางคุณหนูๆ แบบนี้ดูถูกไม่ได้เลย แก้วเจ้าจอมยามนี้ช่างต่างจากตอนที่อ้อนสามีลิบลับราวกับเป็นคนละคน 

               ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ 

               “เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย” แก้วเจ้าจอมสถบออกมาเมื่อคราวนี้กระสุนห่าใหญ่เหมือนจะพุ่งมาที่เธอเป็นหลักจนผู้หมวดเผ่าเทพต้องรีบมาช่วยยิงต้านเอาไว้ 

               “พวกมันมาถล่มเราก็จริง แต่เหมือนพวกมันจะโฟกัสที่คุณแก้วเป็นหลักนะครับ ผมว่าคุณแก้วคงโดนใบสั่งแล้ว” 

               “ใบสั่งบ้าอะไรฮะ!!! คนไม่ได้ขับรถผิดกฎจราจรนะเว้ย!” 

               “...” มันคนละใบสั่งแล้ว ผู้หมวดหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อแก้วเจ้าจอมหันมาสถบเสียงดุใส่เขา...ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่คุณแก้วที่แสนเรียบร้อยคนเดิม ไม่ใช่คุณหมอแก้วเจ้าจอมที่เคยใจดีแต่นี่...นี่เป็นใครกันวะเนี่ย ที่ผู้กองพนาชอบแซวว่าเมียตัวเองดุยิ่งกว่าหมาร็อตไวเลอร์ ที่หมออรินเคยเรียกเธอว่าเจ๊โหดบ่อยๆ เขาก็ไม่นึกว่าจะโหดได้แบบนี้ เคยร่วมรบด้วยกันมาก็จริงแต่เพิ่งมีครั้งนี้นี่แหละที่เขาได้รู้จริงๆ ว่ายัยโหดสไนเปอร์เป็นยังไง 

               “มัวอึ้งอะไร!!! ยิงพวกมันกลับเซ่เดี๋ยวก็ตายห่ากันหมดนี่หรอก!” 

               “เออ...คะ...ครับๆ” ตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอหรือคนร้ายกันแน่ที่จะฆ่าเขา ใครก็ได้ช่วยเอาคุณแก้วคนเดิมกลับคืนมาที เล่นดุแบบนี้เขากลัวเธอมากกว่าคนร้ายอีกนะเนี่ย 

               “เมื่อกี้ยังพูดไม่จบ หมวดว่าใบสั่งอะไรนะ” 

               “ผมหมายถึงไอ้พวกที่มาถล่มเราเนี่ยมันได้รับคำสั่งให้มาถล่มเราแล้วก็หมายหัวอยู่ที่คุณแก้วโดยเฉพาะ เอาง่ายๆ คือพวกมันตั้งใจมาเล่นงานคุณแก้วแล้วมีพวกผมเป็นของแถมครับ” 

               “ห่าเอ้ย!!!” 

               “คุณแก้วพูดให้มันเพราะๆ หน่อยสิครับ กำลังท้องกำลังไส้พูดจาแบบนี้เดี๋ยวหลานของผมก็ก้าวร้าวกันพอดี” 

               “หมวด! หมวดเรียนจบมาจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจหรือโรงเรียนกุลสตรีศรีสยามกันแน่ฮะ!!! จะตายห่ากันอยู่แล้วยังมัวมาห่วงเรื่องมารยาทอีก โว้ย!!!” ว่าแล้วแก้วเจ้าจอมก็ลุกวิ่งขึ้นไปถีบเปรี้ยงเข้าให้ที่คนร้ายรายหนึ่งที่ลอบเข้ามาทางด้านหลัง พอถีบจนมันล้มหงายหลังแล้วเธอก็ใช้พานท้ายปืนหวดซ้ำอีกทีจนมันแน่นิ่งไป 

               คุณแก้วที่ไม่ใช่คุณแก้ว...ผู้หมวดเผ่าเทพยังอึ้งไม่หาย ไม่รู้ว่าใครปกป้องใครแล้วตอนนี้ 

               “หมวด!!! เอาไงดีทางเรามีกำลังน้อยกว่าพวกมันมากนะ” เสียงจากทหารพรานนายหนึ่งร้องมาถามเมื่อต้านคนร้ายเอาไว้แทบจะไม่อยู่แล้วเพราะกำลังพลส่วนใหญ่ของพวกเขาคือส่วนที่ถูกแบ่งไปปิดล้อมจับคนร้าย 

               “เวรเอ้ย! ถ้าฟังที่ผู้กองเตือนตั้งแต่ทีแรกก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก” ผู้หมวดเผ่าเทพล่ะเจ็บใจเรื่องนี้ไม่หาย ผู้กองของเขาไม่เคยคาดการอะไรผิดพลาด ผู้กองก็บอกแล้วว่าพวกมันอาจมีแผนลอบกัดแต่ก็ไม่มีใครยอมฟังผู้กองเลย หาว่าผู้กองพนาห่วงเมีย อยากได้กำลังคนไว้คอยคุ้มกันแต่เมียตัวเองแล้วเป็นยังไงล่ะทีนี้ ใครหน้าไหนที่มันเคยว่าผู้กองของเขานะ ไว้เสร็จภารกิจนี้ก่อนเถอะพ่อจะไปด่ามันให้หาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย 

               “ผมขอกำลังเสริมจากข้างนอกไปแล้ว ตอนนี้เราต้องต้านพวกมันเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อน!” เสียงปืนสนั่นป่าแบบนี้เขาคิดว่าเดี๋ยวผู้กองพนาก็คงจะรีบนำกำลังกลับมาช่วย ไหนจะกำลังเสริมที่เขาขอไปเมื่อก่อนหน้านี้อีก ผู้หมวดเผ่าเทพวิทยุไปขอกำลังเสริมซ้ำอีกทีก่อนจะหันไปมองหาแก้วเจ้าจอมเมื่อเห็นว่าตอนนี้เธอได้หายตัวไปแล้ว 

               “คุณแก้วล่ะ คุณแก้วอยู่ที่ไหนครับ” เขาเข้าไปถามทหารพรานหญิงทั้งสองคนที่ยังคงหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่และคอยยิงตอบโต้เป็นพักๆ 

               “ทางนั้นค่ะ” ทหารพรานหญิงบอกเขาพร้อมกับชี้นิ้วไปทางแก้วเจ้าจอมที่อยู่อีกฝากของผืนป่า ตอนนี้เธอกำลังวาดลวดลายวิชาหมัดมวยใส่คนร้ายอยู่อย่างคล่องแคล่วว่องไว เห็นแล้วทั้งผู้หมวดเผ่าเทพและทหารพรานหญิงทั้งสองก็อดใจหายกันไม่ได้เพราะถ้าแก้วเจ้าจอมพลาดโดนชกเข้าที่ท้องนี่คือเรื่องใหญ่เลยนะ 

               “ท้องอยู่แล้วทำแบบนั้นได้ยังไง หมวดคะรีบไปช่วยคุณหมอเร็วๆ เข้าสิ” ด้วยความเป็นห่วงอีกฝ่าย ทหารพรานหญิงก็เร่งให้เขาเข้าไปหาแก้วเจ้าจอมในทันที ซึ่งเรื่องนี้ต่อให้ไม่ต้องบอกผู้หมวดเผ่าเทพก็จะทำอยู่แล้ว 

               คนร้ายที่บุกเข้ามาจนประชิดตัวหากจะใช้ปืนก็คงไม่ทันการแก้วเจ้าจอมก็เลยต้องใช้วิชาหมัดมวยที่ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็กๆ เข้าช่วย ที่ผ่านมาผู้กองพนาก็คอยเทรนให้เธออยู่บ่อยครั้งฝีหมัดและปลายเท้าของเธอจึงทรงพลังมากขึ้น หมัดแต่ละหมัดที่หวดเข้าใส่คนร้ายทำให้คนร้ายอาการสาหัสและจอดกันตั้งแต่หมัดแรกทั้งสิ้นเพราะอาวุธลับที่แก้วเจ้าจอมมีก็คือสนับมือ ซึ่งสนับมือนี้ผู้กองกรินทร์เคยให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดที่ผ่านมา ด้วยเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก แรงชกอาจน้อยกว่าผู้ชายแต่สนับมือนี่แหละจะทำให้หมัดของเธอมีพิษสงมากขึ้น ในบรรดาคนทั่วไปหากพกสนับมือไปทำร้ายคนอื่นอาจมีโทษ แต่สำหรับเธอ...พกไว้เพื่อปกป้องชาติและเพื่อนร่วมทีม ไม่ว่าคนร้ายหน้าไหนก็บุกเข้ามาได้เลยแม่จะเล่นให้เดี้ยงเอง 

               ควับ!!! ผลัวะ!!! 

               แก้วเจ้าจอมหวดหมัดที่มีสนับมือเข้าใส่คนร้ายที่ปลายคางแล้วเตะก้านคอซ้ำจนมันน็อก แล้วพอเธอจะเข้าไปเล่นงานคนร้ายอีกคนผู้หมวดเผ่าเทพก็เข้ามายำคนร้ายแทนเธอเสียแล้ว 

               “คุณแก้ว ระวังหน่อยสิครับ ออกแรงมากๆ แบบนี้ไม่ดีนะ” 

               “ฉันยังไม่ได้ออกแรงอะไรเลยค่ะ แค่นี้จิ๊บๆ” 

               “ไม่ได้!” 

               ผลัวะ!!! ปัง!!! 

               ผู้หมวดเผ่าเทพถีบคนร้ายคนเมื่อกี้นี้แล้วก็ยิงซ้ำอีกทีขณะเดินเข้ามาหาแก้วเจ้าจอม 

               “ผมจะไม่ยอมให้คุณแก้วกับลูกในท้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด ผู้กองยังไม่รู้เลยว่าคุณแก้วท้องเพราะฉะนั้นผมจะต้องดูแลหลานให้ดีเพื่อให้เขาได้พบกับพ่อของเขา ผู้กองจะต้องได้อุ้มลูกคนนี้คุณแก้วอย่าทำอะไรที่มันเสี่ยงอันตรายเลย รีบไปหาที่ซ่อนตัวเถอะครับ!” 

               “ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งทุกคนในทีมไปเด็ดขาด” ตอนนี้เจ้าหน้าที่ทหารพราน ตำรวจพลร่มอีกหลายนายกำลังสู้กับคนร้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย ทุกคนต้องมาซวยเพราะมีเธอเป็นเป้าหมายของพวกมันแล้วจะให้เธอหนีเอาตัวรอดได้ยังไงกัน พ่อเธอไม่เคยสอนให้เธอเห็นแก่ตัว รักตัวกลัวตายแบบนี้ 

               “แต่คุณแก้วต้องทิ้ง!!! พวกมันมาเพื่อฆ่าคุณแก้วแล้วถ้าคุณแก้วไม่อยู่พวกมันก็จะถอนกำลังไป” 

               “หมวดคิดแบบนั้นจริงๆ หรอ” แก้วเจ้าจอมถามกลับ “ไอ้พวกนี้มันมีความแค้นกับเจ้าหน้าที่ทุกหน่วยทุกนายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้จะมีฉันหรือไม่มีฉันอยู่พวกมันก็จะเล่นงานทุกคนอยู่ดี อีกเดี๋ยวกำลังเสริมกับทีมของพี่พนาก็จะมาช่วยแล้วฉันจะอยู่สู้กับพวกมันที่นี่ ถอยไป!!!” เธอผลักผู้หมวดเผ่าเทพออกไปห่างๆ แล้ววิ่งกลับไปหาทหารพรานหญิงทั้งสองที่ตอนนี้คนหนึ่งถูกยิงที่ท้องจนได้รับบาดเจ็บ เธอเป็นหมอ เมื่อมีคนเจ็บแบบนี้แล้วจะให้เธอหนีไปได้ยังไงกัน 

               บึ้ม!!! บึ้ม!!! 

               เสียงระเบิดดังขึ้นมาอีกหลายนัดในทิศทางที่เชื่อมจากผืนป่าออกไปข้างนอก สักพักวิทยุสื่อสารของผู้หมวดเผ่าเทพก็ดังขึ้นเมื่อกำลังเสริมที่กำลังจะเข้ามาช่วยบอกว่าฝ่ายตนโดนกับดักเจอระเบิดซุกซ่อนอยู่ในป่าอาจจะไปถึงที่หมายช้า พอได้ยินแบบนี้เข้าผู้หมวดหนุ่มก็หันไปประเมินสถานการณ์อีกครั้งเมื่อตอนนี้คนร้ายกำลังถล่มพวกเขาอย่างหนัก หากขืนดึงดันจะสู้ต่อคงไม่แคล้วเป็นเหยื่อของพวกมันแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ขืนสู้ต่อไปก็ไม่คุ้ม 

               “ทุกคน!!!” เขาตะโกนบอกทุกคนในทีม “ถอยก่อน เราต้านพวกมันเอาไว้ไม่อยู่แล้ว รักษาชีวิตเอาไว้ก่อน!!!” พอสิ้นเสียงผู้หมวดเผ่าเทพร้องบอก เจ้าหน้าที่แต่ละนายก็เริ่มถอย ทหารพรานสองนายรีบเข้ามาช่วยประคองทหารพรานหญิงคนที่ถูกยิงขึ้นแล้วจะพาหนี แก้วเจ้าจอมกับทหารพรานหญิงอีกคนและผู้หมวดเผ่าเทพจึงได้ช่วยกันยิงสกัดเปิดเส้นทางหลบหนีให้ 

               ตลอดเส้นทางที่หลบหนีแก้วเจ้าจอมก็สถบด่าทั้งเจ้าหน้าที่ด้วยกันและกลุ่มคนร้าย ทำไมกัน ทำไมถึงไม่ฟังคำเตือนของสามีเธอตั้งแต่แรก พูดแล้วก็น่าเจ็บใจ ถ้ามีใครสักคนในทีมของเธอต้องเป็นอะไรไปนะ ถ้าเพื่อนพี่น้องของเธอต้องบาดเจ็บหรือล้มตายเธอจะขอให้คุณปู่ใช้อำนาจเล่นงานไอ้คนที่ไม่มีหัวคิดให้หมดเลย!!! 

               ปังๆๆๆ 

               เสียงปืนที่ดังไล่หลังมาทำให้แก้วเจ้าจอมต้องหยุดสู้ ผู้หมวดเผ่าเทพจึงหันไปบอกกับทหารพรานที่กำลังประคองคนเจ็บเอาไว้อยู่ 

               “รีบหนีออกไป ผมจะสกัดพวกมันเอาไว้ให้ วิ่งต่อไปอีกหน่อย พอข้ามลำห้วยที่พวกเราเพิ่งข้ามมาเมื่อวานได้แล้วจะเจอกับกำลังเสริมที่อีกฟาก ระวังตัวด้วย ดูทางให้ดีๆ เพราะไอ้พวกเวรนั่นมันวางกับดักระเบิดเอาไว้ ทางที่ดีให้วิ่งในป่า อย่าออกไปที่ทางด่านเด็ดขาด!!!” เขาดันหลังทหารพรานชายทั้งสองให้นำทหารพรานหญิงทั้งสองคนออกไปจากป่าให้เร็วที่สุดพร้อมกับโบกมือบอกให้ลูกน้องของเขาที่เหลือหาทางหลบหนีและพยายามยิงสกัดพวกมันเอาไว้ให้ได้ ด้วยตอนนี้ทางฝ่ายคนร้ายมีจำนวนคนมากกว่าพวกประมาณแปดต่อสองได้ ขืนดันทะรังสู้ไปโดยที่ไม่มีกำลังเสริมหรือทีมของผู้กองพนายังไม่กลับมาช่วยอย่างไรเสียก็ไม่มีทางชนะ 

               “กัดไม่ปล่อยจริงๆ เว้ยไอ้พวกเวรนี่!!!” เสียงสถบที่ดังขึ้นหลังต้นไม้ใหญ่ถัดผู้หมวดเผ่าเทพไปแค่สามต้นทำให้เขาชักเริ่มจะฉุนเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมทั้งยืนสถบด่าคนร้ายไป เปลี่ยนแม็กกาซีนไปอย่างหงุดหงิด นี่ทำไมเธอถึงยังอยู่ตรงนี้ล่ะ เขานึกว่าเธอจะตามพวกทหารพรานออกไปแล้วซะอีก ตอนแรกมองจากหางตาก็นึกว่าเป็นลูกน้องของเขา ที่ไหนได้ดันเป็นยัยโหดสไนเปอร์เสียนี่ ตัวก็เล็กจิ๋วแต่ท่าทางกลับดูแน่วแน่องอาจกล้าหาญ เขากำลังฉุนเธออยู่แท้ๆ แต่ทำไมถึงต้องเผลอยิ้มออกมาด้วย ภาพของแก้วเจ้าจอมในยามนี้ช่างดูเหมือนเด็กน้อยขี้วีน ดูน่ารักไปเสียทุกมุม... 

               ควับ!!! ฉึก!!! 

               “เฮ้ย!!! ยืนเหม่อทำมะเขืออะไรหมวด เกือบตายห่าแล้วมั้ย!!!” พอแก้วเจ้าจอมตะโกนมาว่าเขาเขาก็หันกลับไปมองทางด้านหลังทันทีเมื่อมีคนร้ายคนหนึ่งนอนขาดใจตายอยู่ คนร้ายคนนี้มันกำลังจะลอบเข้ามาฆ่าเขาแต่แก้วเจ้าจอมก็ปามีดเข้าใส่มันเสียก่อน 

               “ข...ขอบคุณ...” 

               “ไม่ต้องมาขอบคุณค่ะ ถ้าซาบซึ้งในบุญคุณมากไว้จบภารกิจนี้ก่อนแล้วค่อยมาบวชทดแทนบุญคุณให้ฉันซักพรรษา!” แก้วเจ้าจอมไม่ได้มีความอ่อนหวานให้เขาเห็นอีกเลย สีหน้าและแววตาของเธอตอนนี้ช่างต่างกับแก้วเจ้าจอมคนที่เขาเคยรู้จักราวกับเป็นคนละคน แม้แต่ยามเป็นยัยโหดสไนเปอร์อยู่ที่ฐานเขาก็ยังมองหามุมโหดของเธอไม่ค่อยเจอ แต่ที่เจอบ่อยๆ ก็น่าจะเป็นความดื้อซุกซนชอบแกล้งคนอื่นเหมือนเด็กๆ มากกว่า แต่นี่...ตอนนี้เธอเปลี่ยนมาเป็นนักรบอย่างเต็มตัวแล้ว 

               “ผมนึกว่าคุณแก้วจะไปกับพวกทหารพรานแล้วซะอีก” เขาว่าเมื่อว่งเข้าไปหาเธอที่ด้านหลังต้นไม้ 

               “ไปได้ยังไง ถ้าฉันไปใครจะยิงคุ้มกันให้ทุกคน” ไม่พูดเปล่าแต่แก้วเจ้าจอมยังยิงสกัดคนร้ายเป็นพักๆ โดยที่นิ้วมือก็ยังคงเกี่ยวสนับมือเปื้อนเลือดเอาไว้ ดวงหน้าที่สวยหวานมีคราบเลือดของคนร้ายเลอะอยู่จนทำให้เธอดูดุดันมากขึ้น ผู้หมวดเผ่าเทพเห็นแบบนี้ก็ไม่อยากน้อยหน้าเธอ ดังนั้นเขาจึงได้ยกปืนขึ้นมายิงสกัดคนร้ายช่วยเธออีกแรง 

               ยิ่งคนร้ายรุกโหมเข้ามาอย่างหนักผู้หมวดเผ่าเทพก็ต้องสั่งให้ลูกน้องของเขาที่ยังยิงสกัดคนร้ายเอาไว้อยู่รีบหนีไป ตอนนี้กระสุนของเขาเหลืออยู่น้อยมาก เขาต้านพวกมันเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ กว่าทีมของผู้กองพนาจะเดินทางมาถึงทุกอย่างก็คงจะสายเกินไปได้ 

               “ไอ้ปืนเฮงซวยเอ้ย!!! มากระสุนหมดเอาอะไรตอนนี้วะ หมวด! มีกระสุนเพิ่มมั้ยขอหน่อย” มือเล็กๆ แบมาขอกระสุนปืนเพิ่มจากเขา ท่าทางราวกับนักเลงกำลังไถเงินคนก็ไม่ปาน 

               “ของผมเหลืออยู่ไม่ถึงยี่สิบนัด” 

               “ให้ตายสิ แม็กกาซีนที่เหลือก็ดันอยู่ที่เสื้อเกราะหมด จะกลับไปเอาก็คงไม่ได้” เธอบ่น เพราะตอนที่อยู่กองบัญชาการเธอกับเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่เสื้อเกราะกัน แม้แต่ผู้หมวดเผ่าเทพก็ด้วย 

               “ผมว่าเราคงต้องหนีบ้างแล้วล่ะครับ ป่านนี้ทุกคนก็คงจะหนีไปได้ไกลแล้วขืนเรายังสู้ต่อเราได้ตายคาป่ากันทั้งคู่แน่” 

               “แต่ว่า...” 

               “ไม่มีแต่ครับ! ตอนนี้คุณแก้วไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว อยากจะบู๊มากก็รอให้คลอดลูกออกมาก่อน ผมให้คุณแก้วเป็นอะไรไปไม่ได้หรอก ถ้าคุณแก้วเป็นอะไรขึ้นมารู้มั้ยว่าต้องมีอีกกี่คนต้องหัวใจสลายตามคุณแก้วไป ไหนจะลูก ไหนจะผู้กอง ผู้กองต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีคุณแก้ว” ...ผมก็ด้วย เขาอยากจะพูดแบบนี้ออกมาใจแทบขาดแต่ก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ เขายังอยากเก็บรักษามิตรภาพที่ดีแบบนี้เอาไว้ต่อไป หลายวันก่อนที่จะมาทำภารกิจผู้กองพนาเคยเข้ามาคุยกับเขาอย่างตรงๆ ผู้กองรู้มาโดยตลอดว่าเขารู้สึกอย่างไรกับแก้วเจ้าจอมแต่ผู้กองก็ไม่ได้ว่าหรือตำหนิอะไรเขา ผู้กองเชื่อใจเขามากแล้วยังวางใจฝากแก้วเจ้าจอมให้เขาดูแลระหว่างที่ผู้กองออกไปทำภารกิจ ยิ่งผู้กองพนาดีกับเขา ให้ใจเขาถึงขนาดนี้เขาก็ยิ่งทรยศผู้กองพนาไม่ให้ ถ้าต้องให้ทรยศผู้กองเขาขอยอมตายเสียยังจะดีกว่า ส่วนแก้วเจ้าจอม...ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะไปพูดถึงความในใจกับเธอเพราะต่อให้เขาพูดให้ตายเธอก็ไม่รักเขาอยู่ดี ดีไม่ดีเธออาจจะเกลียดเขาเลยก็ได้ ระหว่างต้องถูกเธอเกลียดหรือเข้าหน้ากันไม่ติดแบบอริน เขาขอเป็นเพียงเพื่อนหรือพี่ชายที่แสนดีของเธอแบบนี้ดีกว่า อย่างน้อยก็ยังได้คอยดูแลเธอและสามารถพูดคุยกับเธอได้อย่างสนิทใจ  

               “ลองคิดดูสิครับว่าถ้าผู้กองต้องมาเห็นศพคุณแก้วนอนอยู่กลางป่าแบบนี้ผู้กองจะหัวใจสลายแค่ไหน คุณแก้วคือสิ่งล้ำค่าเพียงสิ่งเดียวที่ผู้กองเหลืออยู่แล้วนะครับเพราะงั้นคุณแก้วก็ต้องรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้เพื่ออยู่ต่อเป็นลมหายใจให้กับผู้กอง!” เมื่อถูกว่าแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็ไม่เถียงเขาอีก เธอเองก็ประเมินสถานการณ์ออกว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป ตอนนี้กระสุนปืน M4A1 ของเธอหมดแล้ว มีเพียงแค่ปืนพกสั้นกระบอกเดียว สนับมือแล้วก็มีดพกสั้นที่เป็นมีดคู่ของเธอกับสามี เธอเองก็ยังไม่อยากตาย เธอต้องอยู่ต่อไปเพื่อสามีของเธอและเพื่อให้กำเนิดลูกน้อยที่เป็นพยานรัก 

               “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว หนีก็หนี” 

               “เฮ้อ!” ขอบคุณพระเจ้าที่ในที่สุดแก้วเจ้าจอมก็ยอมฟังเขาเสียที ผู้หมวดหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วมองกลับไปทางคนร้ายอีกครั้งก่อนจะกำหนดทิศทางในการหลบหนี 

               “มาทางนี้ครับ” เขาบอกแล้วออกวิ่งนำแก้วเจ้าจอมไปยังชายป่าอีกด้านที่คาดว่าจะตรงไปยังลำห้วยที่เคยข้ามมาตอนเมื่อวานได้ ตอนนี้เขากับเธออยู่รั้งท้ายทุกคนแล้ว ถ้าเขายังจะพาแก้วเจ้าจอมหนีไปทางเดียวกับทุกๆ คน คนร้ายได้ตามไปจัดการได้ง่ายแน่ๆ ดังนั้นการแยกกันหนีจึงอาจจะทำให้คนร้ายสับสนได้ ยิ่งแก้วเจ้าจอมเป็นเป้าหมายของพวกมันเขาก็ยิ่งต้องแยกเธอออกห่างจากทุกคน 

               แต่ก็ใช่ว่าทางหนีทีไล่มันจะง่ายไปเสียหมดเมื่อต้องวิ่งหนีไปหลบกระสุนปืนไป ไหนจะสัตว์ป่าอย่างทากดูดเลือดที่ตามมาเล่นงานอีกแต่ผู้หมวดเผ่าเทพก็ไม่ได้สนอะไรทั้งนั้น เส้นทางไหนที่ราบเรียบเขาจะปล่อยให้แก้วเจ้าจอมวิ่งเอง แต่ถ้าเส้นทางช่วงไหนที่ค่อนข้างลื่นเขาจะหันไปประคองเธอเอาไว้เพราะถ้าเกิดเธอหกล้ม ลื่นล้มขึ้นมาหลานของเขาก็จะเป็นอันตรายไปด้วย 

               “หมวดระวัง!!!” 

               ควับ!!! 

               ระหว่างที่วิ่งหนีก็ได้มีคนร้ายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาดักหน้าแล้วเงื้อมีดขึ้นฟัน แก้วเจ้าจอมที่เห็นเข้าเสียก่อนจึงรีบคลายมือจากผู้หมวดเผ่าเทพขณะที่เขากำลังประคองเธอขึ้นไปบนโขดหินที่ขวางหน้าอยู่ และด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่คนร้ายเงื้อมีดขึ้นฟันพลาดเป้าหมาย แก้วเจ้าจอมที่ยืนอยู่บนโขดหินก็กระโดดลงไปถีบยอดอกของมันทันทีจนคนร้ายล้มหงายหลังไป 

               ผลัวะ!!! 

               ปลายเท้าของเธอเตะซ้ำที่ปลายคางของมันอีกจนมันแน่นนิ่งแก้วเจ้าจอมจึงแย่งมีดของมันมา พอมีคนร้ายอีกคนวิ่งตรงมาทางเธอกับผู้หมวดเผ่าเทพอีก แก้วเจ้าจอมก็ปามีดในมือนั่นแหละเข้าใส่คนร้าย 

               ฉึก!!! 

               เมื่อคนร้ายรายล่าสุดถูกมีดของเธอปักท้องจนจอด แก้วเจ้าจอมก็ย่างสามขุมเข้าไปหาศพของมัน ใช้เท้าเหยียบไปที่ตัวของคนร้ายเพื่อดึงมีดขึ้นมาโดยที่ผู้หมวดเผ่าเทพยังไม่ทันจะได้ออกโรงเธอก็เก็บคนร้ายไปแล้วถึงสองคน เขาเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมผู้กองพนาถึงพิชิตใจเธอได้ ก็เธอเล่นเป็นหญิงแกร่งขนาดนี้ ผู้ชายที่จะอยู่เคียงคู่กับเธอได้ก็ต้องเป็นผู้ชายที่เก่งกว่าเธอ หากเธอทำอะไรได้ผู้ชายคนนั้นก็ต้องทำได้มากกว่าเธอ ซึ่งแน่นอนว่าคนๆ นั้นก็คือผู้กองพนา มีแค่ผู้กองพนาเท่านั้นที่คุมเธอได้เพราะขนาดพี่ชายของเธอแท้ๆ ก็ยังถูกน้องสาวโขกสับกันเป็นว่าเล่นเลย 

               “ไปหมวด หนีต่อ” เธอเดินกลับมาหาผู้หมวดเผ่าเทพเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆ ที่ในมือก็ยังมีมีดอาบเลือดอยู่ ดูสยองยังไงก็ไม่รู้ เธอกระทืบคนร้ายแต่ละทีผู้ชายมาดแมนอย่างเขานี่แทบไร้ค่าไปเลยนะเนี่ย 

               ปังๆๆๆ 

               เสียงปืนที่ดังไล่หลังมาทำให้ทั้งผู้หมวดเผ่าเทพกับแก้วเจ้าจอมไม่รอช้าจะวิ่งหนีกันต่อ แต่ทว่าคราวนี้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อมีคนร้ายเกือบสิบคนวิ่งเข้ามาล้อมเขากับเธอเอาไว้จนผู้หมวดเผ่าเทพต้องดึงเอาแก้วเจ้าจอมไปหลบด้านหลังเขา 

               “คุณแก้ว เห็นทางด่านทางซ้ายมือมั้ยครับ” ผู้หมวดเผ่าเทพกระซิบถามเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมเริ่มใส่สนับมืออีกครั้ง 

               “ผมเคยมาลาดตระเวนแถบนี้กับผู้กองอยู่ ทางด่านนี้จะเชื่อมเข้ากับป่าทึบ ถัดจากป่าทึบๆ ก็จะเป็นลำห้วยสายเดียวกันกับลำห้วยที่เราข้ามมาเมื่อวาน ถ้าผมสั่งให้วิ่งคุณแก้วต้องวิ่งไปทันทีเลยนะครับเข้าใจมั้ย” 

               “หมายความว่ายังไง นึกว่าตัวเองเป็นพระเอกในละครหรอถึงจะถ่วงเวลาให้ฉันหนี” 

               “พระเอกคือผู้กองต่างหากล่ะครับ ผมเป็นแค่ตัวประกอบ” เขาฝืนยิ้มบอก “เอาเป็นว่าคุณแก้วรีบหนีไปตามที่ผมบอกก็แล้วกัน แล้วเราไปเจอกันที่ริมลำห้วยนะครับ” 

               “หมวดมีแผนใช่มั้ย” แก้วเจ้าจอมเริ่มจะใจชื้นเมื่อได้ยินเขานัดเธอให้ไปเจอกันที่ริมลำห้วย เขาต้องมีแผนแน่ๆ 

               “ใช่ครับ แผนเด็ดเลยล่ะ” ความจริงแล้วเขาไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น แต่ถ้าเขาไม่พูดแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็จะไม่ทำตามที่เขาว่า เขายอมให้เธอเป็นอันตรายไม่ได้หรอก 

               ผู้หมวดเผ่าเทพไม่ยอมให้เหล่าคนร้ายคนไหนแตะต้องแก้วเจ้าจอมได้เลย ทั้งศอก หมัดและเท้าของเขาประเคนให้กับเหล่าคนร้ายคนแล้วคนเล่า บ้างก็หมอบ บ้างก็ลุกขึ้นมาต่อยตีกับเขาได้อีกโดยที่แก้วเจ้าจอมก็พยายามช่วยเขาเล่นงานคนร้ายอย่างเต็มที่ และด้วยฝีมือของเธอกับเขาก็ทำให้คนร้ายสามารถจอดไปได้หลายคนเช่นกัน แต่ก็ยังมีคนร้ายอีกหลายคนที่เข้ามาสมบทล้อมเขากับเธอเอาไว้อีกจนผู้หมวดเผ่าเทพเห็นท่าจะไม่ดีจึงซัดคนร้ายที่ขวางทางหนีออกไปให้หมดแล้วหันมาทางแก้วเจ้าจอม 

               “คุณแก้ว ไป!!! วิ่งไป!!!” เขาผลักหลังเธอให้วิ่งหนีแล้วพยายามขวางทางเหล่าคนร้ายเอาไว้ แก้วเจ้าจอมที่เชื่อว่าเขามีแผนเด็ดจริงๆ จึงทำตามที่เขาบอก เธอวิ่งไปตามทางด่านที่ว่าอย่างสุดชีวิต แม้จะมีคนร้ายตามมาบ้างแต่เธอก็ใช้ปืนพกสั้นเพียงกระบอกเดียวที่เหลืออยู่จัดการยิงพวกมันไปด้วย ปามีดที่ยึดมาเข้าใส่ด้วย 

               ปังๆๆๆๆ ปังๆๆๆๆ 

               “หมวด!!!” แก้วเจ้าจอมกลับไปทางด้านหลังทันทีเมื่อได้ยินเสียงปืนหลายนัดดังมาจากทางที่ผู้หมวดเผ่าเทพกำลังรับมือกับคนร้ายอยู่ หัวใจของเธอกระตุกวูบ หยาดน้ำตารินไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเสียงปืนที่เธอได้ยินมันไม่ใช่เสียงปืน M4A1 ของผู้หมวดเผ่าเทพ แต่นี่เป็นเสียงปืนของพวกคนร้าย เสียงปืนหลายนัดขนาดนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้พวกสารเลวนั่นมันจะทำอะไรเขารึเปล่า 

               “เพื่อนมึงมันตายแล้วนังตัวดี!” คนร้ายที่ไล่ตามแก้วเจ้าจอมมาว่าขึ้น สีหน้าและรอยยิ้มมีความสะใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพวกมันรู้ว่าเธอกำลังเสียขวัญเรื่องผู้หมวดเผ่าเทพอยู่ ยิ่งคนร้ายพูดแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งใจไม่ดี ได้แต่เดินถอยหลังเข้าไปในป่าทึบอย่างช้าๆ ปืนพกสั้นในมือเธอตอนนี้มีกระสุนเหลืออีกแค่สิบกว่านัดในขณะที่คนร้ายที่พยายามจะเข้ามาจับเธอกลับมีเกือบสามสิบคนได้ วิชาหมัดมวยของเธอคงจัดการพวกมันได้ไม่หมดแล้วเธอก็กำลังท้องอยู่ เกิดเธอพลาดขึ้นมาหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกับสามีคงได้รับอันตรายแน่ๆ 

               หึ่งๆๆๆ หึ่งๆๆๆ 

               ยิ่งเดินถอยหลังเข้าป่าไป ป่าที่เป็นป่าทึบก็ยิ่งมีสัตว์เลื้อยคลานและแมลงอยู่มาก คนร้ายที่กำลังจะเข้ามาล้อมจับเธอจึงโดนฝูงทากเล่นงานกันอย่างหนักในขณะที่แก้วเจ้าจอมกลับไม่มีสัตว์ตัวไหนเข้ามาแตะต้องกายเลยแม้แต่น้อย แล้วนอกจากทากดูดเลือด ตัวหมัด ตัวคุ่น เสียงหึ่งๆ บนกิ่งไม้สูงก็ไม่ต่างอะไรกับเสียงสวรรค์ที่จะช่วยเธอได้ 

               “นี่มันดงรังต่อหัวเสือหรอวะเนี่ย” แก้วเจ้าจอมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตอนนี้เหนือศีรษะของเธอกับเหล่าคนร้ายมีรังต่อหัวเสือขนาดยักษ์อยู่หลายสิบรัง ต่อหัวเสือเป็นต่อที่พิษอันตรายและร้ายแรงอย่างสุดๆ ต่อหนึ่งตัวยังสามารถต่อยช้างทั้งตัวให้ตายมาได้แล้วเลย แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ตัวเล็กๆ 

               “ฮ่าๆๆ กลัวมากถึงกับต้องยกมือขึ้นไหว้พวกกูเลยหรอวะ!!!” คนร้ายหัวเราะเยาะว่าเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมพนมมือขึ้นไหว้ “ต่อให้มึงจะไหว้จะกราบพวกกูยังไงก็อย่าหวังว่าพวกกูจะเมตตามึงเลย อีนังปิศาจตัวอันตราย!!! เพราะมึงคนเดียวพี่น้องกูถึงได้ตายกันเป็นเบือ!!!” 

               แก้วเจ้าจอมไม่ได้สนใจฟังมันพล่าม ตอนนี้เธอกำลังทำในสิ่งที่พ่อภูกับแม่แก้มเคยสอนเอาไว้ หากเข้าป่าแล้วจวนตัวจะเป็นอันตรายล่ะก็... 

               “เจ้าป่าเจ้าเขาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในผืนป่าแห่งนี้...ช่วยคุ้มครองไนเปอร์ด้วยนะคะ” พออธิษฐานเสร็จ แก้วเจ้าจอมก็ยกปืนขึ้นเล็งยิงไปที่รังของต่อหัวเสือในทันที 

               ปังๆๆ ปังๆๆ 

               เท่านั้นแหละ เมื่อถูกยิงที่รังจนรังได้รับความเสียหาย บางรังก็หลุดตกลงมาจากต้นไม้ทำให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ สีดำสลับเหลืองจำนวนนับพันนับหมื่นตัวบินหึ่งออกมาจากรังก่อนจะเข้าจู่โจมสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่อยู่ขวางหน้า ภาพแห่งความสยดสยองปรากฎขึ้นตรงหน้าแก้วเจ้าจอม เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทรมานดังระงมก้องป่าเมื่อคนร้ายจำนวนหลายสิบคนถูกฝูงต่อหัวเสือเล่นงาน ฝูงต่อเข้ารุมล้อมต่อยพวกมันจนลำตัวของเหล่าคนร้ายถูกปกคลุมไปด้วยตัวต่อแทบมองไม่เห็นเนื้อกายมนุษย์ คนร้ายบางคนบ้างก็พยายามวิ่งหนี ทั้งดิ้นหนีล้มลุกคลุกคลานอย่างไปไม่เป็นและมีบางคนที่ทนต่อพิษของต่อหัวเสือไม่ไหวล้มลงไปหมดสติอยู่กับพื้นและขาดใจตายด้วยพิษอันร้ายแรง 

               “อ๊ากกกก มึง...มึงมันเป็นปิศาจ!!!” คนร้ายชี้หน้าด่าแก้วเจ้าจอมขณะที่ถูกต่อหัวเสือโจมตีจนแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว มันแปลกใจยิ่งนักที่แก้วเจ้าจอมยืนอยู่ใกล้มันแค่ไม่กี่เอื้อมมือแต่ต่อหัวเสือพวกนี้กลับไม่แม้แต่จะบินไปใกล้เลยเธอแม้แต่น้อย 

               “ฉันไม่ใช่ปิศาจ” แก้วเจ้าจอมว่า “ฉันเป็นนางไม้ต่างหากล่ะ” เธอแสยะยิ้มว่าอย่างสะใจก่อนจะรีบถอยหนีเมื่อเห็นคนร้ายอีกกลุ่มกำลังวิ่งมาทางนี้ แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวเธอพวกมันก็ต้องหยุดชะงักไปอีกแล้วเปลี่ยนใจเป็นวิ่งหนีแทนเมื่อฝูงต่อหัวเสือพุ่งเข้าใส่พวกมันอีกกลุ่มทำให้แก้วเจ้าจอมถือจังหวะนี้รีบวิ่งหนีเพื่อจะไปที่ลำห้วยตามที่ผู้หมวดเผ่าเทพบอกโดยที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไร 

               เสียงร้องโหยหวนของเหล่าคนร้ายยังคงดังมาไม่หยุดแม้ว่าแก้วเจ้าจอมจะพยายามวิ่งหนีมาจนไกลแล้ว ตอนนี้ไม่ได้มีเสียงปืนเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากทิศไหนอีก ทุกๆ อย่างยังตกอยู่ในความเงียบขณะที่เธอวิ่งหนีออกมาจากป่าทึบนั้น เสียงเดียวที่พอจะได้ยินตอนนี้ก็คือเสียงน้ำไหลมาจากลำห้วย แก้วเจ้าจอมประคองตัวเองไปที่ลำห้วยด้วยความระมัดระวังหวังจะเห็นเพื่อนร่วมทีมสักคนอยู่ที่นี่หรือกำลังเสริมจากเจ้าหน้าที่หน่วยใดหน่วยหนึ่งก็ยังดี แต่เมื่อใกล้จะถึงลำห้วยแล้วเธอก็ต้องหยุดวิ่งอีกรอบแล้วมองกลับไปด้านหลัง 

               “พี่พนา...” ตอนนี้กองบัญชาการถูกถล่ม ด้วยกำลังพลที่น้อยทำให้ไม่อาจต้านรับคนร้ายได้แล้วถ้าสามีของเธอนำทีมกลับมาที่กองบัญชาการแล้วเจอเข้ากับคนร้ายที่ดักรออยู่ล่ะ ถ้าเธอไปแล้วใครจะคอยช่วยเขา 

               ตอนนี้แก้วเจ้าจอมเกิดลังเลขึ้นมา ทั้งอยากรักษาความปลอดภัยให้กับลูกน้อยในท้องแต่อีกใจก็อดเป็นห่วงสามีขึ้นมาไม่ได้ ถ้าเขากลับมาแล้วเห็นที่พักถูกถล่มจนเละเขาจะใจเสียแค่ไหน จะห่วงเธอมากแค่ไหนกัน พี่จ๋า...ไนเปอร์อยู่นี่ ไนเปอร์กับลูกของเรายังปลอดภัยดีอยู่นะพี่ไม่ต้องเป็นห่วง 

               “ไม่รีบๆ ข้ามไปล่ะ” ระหว่างที่ยืนหอบหายใจและชั่งใจอยู่นั้นน้ำเสียงเย็นยะเยือกกึ่งเย้ยหยันก็ดังขึ้นทำให้แก้วเจ้าจอมต้องรีบถอยหนี ปากคอของเธอแห้งผากไปหมดเมื่อเห็นชายสองคนเดินออกมาโขดหินใหญ่ เธอจำพวกมันทั้งสองคนได้เป็นอย่างดีแต่ที่แปลกใจก็คือทำไมอีกคนถึงเดินขาเป๋ๆ แบบนี้ เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยคราบเลือดคล้ายกับโดนสะเก็ดระเบิดมา 

               “อยากข้ามไปหรอ เอาสิ จะนับหนึ่งถึงสาม รีบๆ ข้ามไป” พอชารีฟว่า แก้วเจ้าจอมก็รีบเล็งปืนขึ้นใส่ในทันที 

               แก๊ก!!! 

               กระสุนหมด...เพราะรังต่อมีเยอะเธอก็เลยยิงรังต่อจนหมด ตอนนี้อาวุธของเธอมีแค่สองอย่างเท่านั้นก็คือสนับมือกับมีดพกที่เป็นมีดคู่ของสามี แก้วเจ้าจอมโยนปืนทิ้งในทันทีถ้าไม่มีกระสุนปืนของเธอก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป เมื่อเห็นว่าเธอจวนตัวขนาดนี้กาเซ็มก็เดินอาดๆ เข้ามาหาทำให้แก้วเจ้าจอมต้องรีบถอยหนี 

               “อีนังเด็กเวร! มึงนี่ผีห่าซาตานส่งมาเกิดจริงๆ ผัวมึงก็ฆ่าลูกน้องกูจนตายเรียบแล้วนี่มึงยังจะมาเล่นงานคนของกูจนตายอนาถอยู่ใต้รังต่ออีก อีนังแม่มดอย่างมึงมันต้องถูกจับย่างทั้งเป็น!” 

               “ฝันไปเถอะ! ก่อนจะย่างคนอื่นไปรักษาขาให้เป็นปกติก่อนดีมั้ย” แก้วเจ้าจอมมองมาที่ขาของกาเซ็ม ทำให้อีกฝ่ายยิ่งโกรธเธอที่โดนล้อจุดด้อยแบบนี้ 

               “ก็เพราะผัวมึงไงที่ทำให้กูเป็นแบบนี้!!!” 

               “สมน้ำหน้า” 

               “เอ้ยอย่า!!!” ชารีฟรีบเข้ามายึดปืนจากกาเซ็มไปทันทีเมื่อกาเซ็มดึงปืนออกมาจะยิงแก้วเจ้าจอมให้ได้เพราะความแค้น แก้วเจ้าจอมนั้นต้องตายแน่ๆ อยู่แล้วแต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ 

               “อย่า เดี๋ยวเสียแผนหมด เราต้องเอามันไปเป็นตัวล่อให้ผัวมันติดกับเข้าใจมั้ย” แม้ในใจจะอยากฆ่าแก้วเจ้าจอมให้ตายๆ ไปเสีย แต่พอนึกถึงแผนการที่ชารีฟว่ากาเซ็มก็ต้องพยายามข่มใจเอาไว้ คราวนี้จึงเป็นชารีฟที่เดินเข้ามาหาเธออีกคนจนแก้วเจ้าจอมต้องถอยหนี มือข้างหนึ่งมีสนับมือเตรียมพร้อมส่วนอีกมือก็มีมีกพกอยู่ เธอไม่คิดว่าพวกมันจะไว้ชีวิตเธอหรอก พวกมันแค้นสามีของเธอแล้วก็จะเอาเธอไปเป็นเหยื่อล่อ หึ! อย่าหวังเลย 

               “ไปกับพวกกูเดี๋ยวนี้!” 

               “ไม่!” แก้วเจ้าจอมตอบกลับ “จะฆ่าก็ฆ่า แต่แกจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่หวังหรอก ฉันจะตายก็ได้แต่พี่พนาต้องอยู่เพื่อมาล้างแค้นให้กับฉัน ฉันจะไม่ยอมไปเป็นเหยื่อล่อหรอก” 

               “มึงใจเด็ดเหมือนผัวมึงเลยนะ มีแค่สนับมือกับมีดแล้วยังเสือกมาปากดีอีก” ยิ่งเดินเข้าใกล้ชารีฟก็รู้สึกว่าเขาได้กลิ่นหอมๆ ฟุ้งออกมาจากตัวแก้วเจ้าจอม ผู้หญิงคนนี้มันมีอะไรแปลกๆ ซึ่งเขาคาดไม่ถึง ตัวของเธอมีกลิ่นหอมที่ไม่ได้มาจากน้ำหอม เข้าป่ามาขนาดนี้แต่ทากดูดเลือดสักตัวก็ไม่กล้าเข้าใกล้หรือแม้แต่ฝูงต่อหัวเสือเมื่อกี้นี้อีก หรือว่ามันจะเป็นผีห่าซาตานจริงๆ 

               ในระหว่างที่แก้วเจ้าจอมกำลังคิดว่าตัวเองเข้าตาจนอยู่นั้นเธอก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่กำลังตรงมาที่นี่พร้อมกับปืนกระบอกใหม่ในมือ คาดว่าเขาน่าจะยึดมาจากคนร้าย...เขายังไม่ตายจริงๆ ด้วย! 

               “คุณแก้วหมอบลง!!!” 

               ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ 

               ผู้หมวดเผ่าเทพสาดกระสุนจากปืนในมือเข้าใส่ชารีฟกับกาเซ็มทำให้ทั้งสองคนต้องรีบหลบไปอยู่ด้านหลังโขดหินอีกครั้งโดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้กลับเพราะผู้หมวดหนุ่มสาดกระสุนมาระรัวไม่ทิ้งช่วงเลยแม้แต่น้อย จากนั้นเขาใช้จังหวะนี้นี่แหละเข้ามาฉุดดึงมือของแก้เจ้าจอมที่หมอบอยู่ให้วิ่งหนีไปกับเขา 

               “ฉันนึกว่าหมวดจะตายห่าเป็นผีไปแล้วซะอีก” 

               “คุณแก้ว ผมบอกว่าให้พูดเพราะๆ ไง” 

               โอ๊ย! พ่อคนมารยาทดี พี่พนาของเธอก็แสนดีอย่างกับเจ้าอาวาส ผู้หมวดศิวะก็รักเด็กเป็นนางงาม นี่ผู้หมวดเผ่าเทพก็ยังมาเป็นตำรวจมารยาทดีด้วยอีกคนหรอเนี่ย แก้วเจ้าจอมคิด แต่ก็ยังสำรวจดูเนื้อตัวของเขาด้วย หน้าตาของเขาฟกช้ำคาดว่าน่าจะมาจากการต่อสู้ ที่ท้องมีเลือดไหล... 

               “หมวด!!! นี่ถูกยิงหรือถูกแทงมา” 

               “เอาไว้ก่อนเถอะครับ ตอนนี้ผมยังโอเค!” 

               ไม่ ไม่โอเค จะโอเคได้ยังไงถ้าเสียเลือดมากๆ เขาก็น็อกได้เหมือนกันนะ 

               ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ 

“คุณแก้วระวัง!!!” เสียงปืนที่ดังไล่หลังมาเป็นเสียงปืนจากชารีฟและกาเซ็มเมื่อผู้หมวดเผ่าเทพพาแก้วเจ้าจอมวิ่งหนีมาจนถึงลำห้วยแล้ว เพียงแค่ข้ามลำห้วยไป อีกแค่นิดเดียวก็จะได้เจอกับกำลังเสริม อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเขากับเธอก็จะออกไปจากป่าผืนนี้ได้แล้ว 

ปังๆๆๆ แก๊ก!!! 

               “บ้าจริง!” ผู้หมวดเผ่าเทพทิ้งปืนในมือไปเมื่อกระสุนหมดและเป็นเวลาเดียวกันกับที่ชารีฟและกาเซ็มวิ่งตามมาจนถึงที่ริมฝั่งของลำห้วย เมื่อพวกมันรู้ว่าตอนนี้ผู้หมวดเผ่าเทพไร้ซึ่งอาวุธใดๆ แล้วก็ได้แต่พากับแสยะยิ้มเยาะ ไอ้หมวดคนนี้ฝีมือของมันไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดถูกลูกน้องของพวกเขารุมก็ยังเสือกรอดมาได้ พิษสงร้ายไม่ได้ต่างจากนายของมันเลย 

               “คุณแก้วหนีไป รีบข้ามลำห้วยไปซะผมจะต้านพวกมันเอาไว้ให้” 

               “ไม่” ตอนนี้เขามีเพียงแค่มือเปล่า ชารีฟกับกาเซ็มต้องไม่ไว้ชีวิตเขาแน่ ถ้าเธอหนีไปพวกมันก็จะรุมฆ่าเขา...พ่อไม่เคยสอนให้เธอรักตัวกลัวตาย กี่คนแล้วที่ต้องมาตายเพราะเธอ ที่กองบัญชาการถูกถล่มก็เพราะพวกมันต้องการจะเล่นงานเธอจนคนอื่นพลอยเดือดร้อนไปด้วย 

               “ผมบอกให้หนีไปไง หนีไปเซ่!!!” 

               “ไม่...” แก้วเจ้าจอมน้ำตาร่วงเมื่อผู้หมวดเผ่าเทพตวาดใส่เธอเสียงดัง เป็นครั้งแรกที่เขาตวาดใส่เธอแบบนี้แต่เขาก็ทำไปเพื่อปกป้องเธอ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะกลัวคนร้าย แต่เธอร้องไห้เพราะสงสารเขาเมื่อรู้ว่าเขาต้องถูกเล่นงานแน่ๆ วินาทีเป็นวินาทีตายแบบนี้เขาจะหนีไปแล้วไม่ต้องตามมาช่วยเธอก็ได้แต่เขาก็ยังมา ทำไมกันล่ะ ทำไมตำรวจดีๆ ต้องมาตายต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ไหนคุณย่าสอนเธอว่าทำดีแล้วได้ดีไง มันไม่เห็นจะเป็นอย่างนั้นเลย ทำดีแล้วได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วแต่ได้ดีก็มีออกถมไป แผนการดีๆ ที่สามีของเธอคิดได้แล้วเอามาเสนอต่อที่ประชุมก็ไม่มีใครสนใจฟังเขาเพียงเพราะเห็นว่าเขาเป็นตำรวจยศน้อยๆ ผู้หมวดเผ่าเทพก็พยายามปกป้องลูกน้อง ปกป้องเธอจากคนร้ายจนต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วถ้าเธอจะหนีเอาตัวรอดเธอมันก็เห็นแก่ตัวสุดๆ แล้ว 

               “ทำมาเป็นพระเอกเชียวนะมึง ไอ้ตำรวจเลว!” 

               “แกสิที่เลว!” แก้วเจ้าจอมด่าชารีฟกลับ “จะฝังใจอะไรนักหนากับตำรวจแล้วก็พวกเจ้าหน้าที่วะ การที่ชีวิตนี้แกได้เจอกับตำรวจไม่ดีแค่ไม่กี่คนและไม่ได้รับความเป็นธรรมก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะมาเหมาว่าตำรวจทุกคนเลวเหมือนกันหมดนะ เลิกคิด เลิกใช้ตรรกะแย่ๆ ของตัวเองมาตัดสินคนอื่นแบบเหมารวมได้แล้ว เออ! ตำรวจเลวน่ะมันมีฉันยอมรับ แต่ตำรวจที่ดีก็ยังมีอยู่ถมเถ มันก็เป็นแบบนี้ทุกอาชีพแหละ มันก็มีดีมีเลวด้วยกันทั้งนั้น แล้วที่แกมาด่าว่าคนอื่นเขาเลว ตัวแกเองดีพอแล้วรึยังฮะ!!!” 

               “ปากดีนักนะมึง!” 

               ผลัวะ!!! 

               เมื่อกาเซ็มจะเข้ามาตบสั่งสอนแก้วเจ้าจอม ผู้หมวดเผ่าเทพก็ถีบมันจนกระเด็นไปไกลทำให้ชารีฟต้องเข้ามาเล่นงานเขาและกาเซ็มก็เข้ามารุมทำร้ายผู้หมวดเผ่าเทพซ้ำอีกคน ยิ่งเห็นว่าผู้หมวดหนุ่มได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วพวกมันก็ยิ่งได้ใจทำร้ายเขา แก้วเจ้าจอมที่เห็นดังนั้นก็กำมีดพกที่เป็นมีดคู่กันกับของสามีขึ้นมาแล้วพยายามจะเข้าไปช่วยผู้หมวดเผ่าเทพ เธออาศัยความว่องไวและแม่นยำถีบชารีฟจนกระเด็นไปไกลแล้วตวัดมีดในมือจ้วงแทงไปที่กาเซ็มในทันที 

               ฉึก!!! 

               “อ๊ากกก อีเด็กเวรนี่!!!” 

               เพี๊ยะ!!! 

               กาเซ็มที่พอจะไหวตัวทันเอียงตัวหลบทำให้ถูกแทงไม่ลึกมาก ด้วยความโมโหมันจึงหวดฝ่ามือตบแก้วเจ้าจอมไปสุดแรงทำให้เธอล้มฟุบลงไปกับพื้นจนเกิดอาการมึนงง หยดเลือดจำนวนมากไหลออกจากมุมปากเป็นทาง แรงตบทำให้เธอมึนตื้อจนทรงตัวลุกขึ้นและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นกาเซ็มที่ชักปืนออกมา 

               “กูชักจะหมดความอดทนกับมึงเต็มทีแล้ว อีเด็กปิศาจ!” 

               “อย่า!!!” 

               ปัง!!! ปัง!!! 

               แก้วเจ้าจอมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงปืนดังขึ้น น้ำตาร่วงพรูกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกาเซ็มชักปืนออกมายิงเธอแล้วผู้หมวดเผ่าเทพเข้ามากอดเอาตัวบังเธอไว้ 

               “...มะ...หมวด...ไม่!!! หมวด!!!” แก้วเจ้าจอมทั้งอึ้งทั้งช็อกเมื่อร่างของคนที่กอดเธอเอาไว้ค่อยๆ อ่อนแรงลงจนล้มลงไปนอนหงายอยู่ที่พื้นแล้วก็กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก วินาทีนี้แก้วเจ้าจอมไม่ได้เกรงกลัวต่ออันตรายหรือความตายอีกต่อไปแล้ว กี่ครั้งแล้ว กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องมาเห็นเพื่อนร่วมงามร่วมอาชีพถูกทำร้ายไปต่อหน้าต่อตา กี่ครั้งแล้วที่มีคนต้องเจ็บตัวเพราะปกป้องเธอ 

               “หมวด...หมวดอย่าเป็นอะไรไปนะ หมวดแข็งใจเอาไว้นะคะ ฉันจะพูดกับหมวดเพราะๆ ฉันพูดเพราะๆ แล้วหมวดได้ยินมั้ย” เธอกุมมือที่เปื้อนเลือดของเขาเอาไว้แน่น ผู้หมวดเผ่าเทพที่ยังพอมีสติอยู่จึงล้วงมืออีกข้างมาที่อกเสื้อของเขาแล้วดึงดอกไม้แห้งสีเหลืองหกกลีบคล้ายกับแฉกของดวงดาวเคลือบอยู่ในแผ่นพลาสติกใสเล็กๆ มายื่นให้กับแก้วเจ้าจอม 

               “ดอก...ดารารัตน์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา มันเป็นดอกไม้ที่เขาเก็บเอาไว้นานแล้ว ด้วยความที่เขาไม่กล้านำมาให้แก้วเจ้าจอมและกลัวว่าดอกไม้นี้จะเหี่ยวเฉาเขาก็เลยทำให้ดอกดารารัตน์ค่อยๆ แห้งแล้วอัดเคลือบใส่แผ่นพลาสติดใสเอาไว้เพื่อรอให้ตัวเองมีความกล้าพอที่จะมอบมันให้กับแก้วเจ้าจอม 

               “คุณแก้วเคยบอกผมว่า...ไม่อยากได้ดอกคัตเตอร์ที่มีความหมายถึงการแอบรัก...คุณแก้วบอกให้ผม...หาดอกไม้ที่มีความหมายถึงเพื่อนแท้...มาให้คุณแก้วใหม่เพื่อเป็นของขวัญวันเกิด...ผมหามาได้แล้วนะครับ...ดอกไม้ที่มีความหมายถึงเพื่อนแท้ ดอกไม้สำหรับเพื่อนพี่น้องที่มีแต่ความปรารถนาดีต่อกัน....อึก...” 

               “ไม่ ฉันไม่อยากได้ดอกไม้แล้วแต่ฉันอยากได้เพื่อนที่แสนดีคนนี้มากกว่า หมวดต้องห้ามเป็นอะไรนะ หมวดได้พรนางไม้ไปแล้วหมวดต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ฉันอุตส่าห์อวยพรให้หมวดได้เจอกับรักแท้ หมวดต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปก่อนนะ” แก้วเจ้าจอมทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้องเมื่อเห็นผู้หมวดเผ่าเทพกระอักเลือดออกมาไม่หยุดแต่เขาก็ยังพยายามจะพูดกับเธออีก 

               “ไป...หนีไป...หนีไป....” เขาพยายามจะบอกให้แก้วเจ้าจอมหนีไปอีกจนกาเซ็มนึกรำคาญ 

               “กูเกลียดการสั่งเสียก่อนตายที่สุดเลย ไอ้หมวดงี่เง่า!” 

               “อย่านะ!!!” 

               ปัง!!! 

               กาเซ็มจะยิงผู้หมวดเผ่าเทพซ้ำแต่แก้วเจ้าจอมก็เข้าไปปัดปืนในมือของมันหนีจนกระสุนพลาดเป้า 

               “อย่ายิงเขานะ เขาลุกขึ้นมาสู้กับแกอีกไม่ได้แล้ว” เธอพยายามขอร้อง แล้วพอหันกลับมามองทางผู้หมวดเผ่าเทพเขาก็แน่นิ่งไปแล้ว 

               “หมวด!!! หมวดฟื้นขึ้นมาสิ หมวดเทพ! ตื่น!!! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ตื่นเซ่!!!” แก้วเจ้าจอมเขย่าตัวของเขาแล้วจะจับชีพจรของเขาดู แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ดูอาการของเขาชารีฟก็เข้ามาจิกดึงผมของเธอเอาไว้แล้วลากตัวเธอไปที่ลำห้วย รู้สึกสะใจเหลือเกินที่ได้เห็นตำรวจตายต่อหน้าต่อตาไปอีกคน สำหรับเขาการแก้แค้นถือว่าเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ยิ่งคนใกล้ตัวของผู้กองพนาตายเขาก็ยิ่งสะใจ ตอนนี้ลูกน้องคนสนิทของมันตายไปแล้วหนึ่งคน คนต่อไปที่เขาจะฆ่าก็คือเมียรักของมันนี่แหละ 

               “สะใจกูจริงโว้ย!!! ฮ่าๆๆ” มันว่าแล้วก็จับแก้วเจ้าจอมกดลงไปกับน้ำ 

               “อุ๊บ!” แก้วเจ้าจอมหลับตาปี๋เมื่อถูกจับกดลงกับน้ำ มือแกร่งจิกผมของเธอเอาไว้แน่นแล้วกดหน้าของเธอลงไปกับน้ำอยู่นานก่อนจะกระชากตัวเธอขึ้นมาทำให้เธอต้องอ้าปากเพื่อสูดอากาศหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวมันก็จับเธอกดลงไปกับน้ำอีกครั้งโดยที่เธอไม่อาจสู้แรงของมันหรือขัดขืนได้เลย สิ่งที่เธอได้ยินมีเพียงเสียงหัวเราะสะใจของเดนมนุษย์ทั้งสองคนที่มองเห็นความตายเป็นเรื่องสนุก 

               “มึงพูดผิดแล้วล่ะกาเซ็ม อีนังเด็กนี่มันไม่ได้เป็นปิศาจหรอก มันก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกันกับเรานี่แหละ คนธรรมดาที่กำลังจะจมน้ำตายโว้ย! ฮ่าๆๆ” 

               “ฮ่าๆๆ เอาอีกๆ มึงทรมานมันอีกชารีฟกูจะอัดคลิปส่งไปให้ผัวมันดู!” 

               ยิ่งกาเซ็มพูดแบบนี้ชารีฟก็ยิ่งได้ใจจับแก้วเจ้าจอมกดน้ำอย่างสนุกมือ แต่จะสะใจก็สะใจไม่สุดเมื่อแก้วเจ้าจอมไม่ได้ดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานเหมือนกับที่มันหวัง เธอนิ่งมากเมื่อยามถูกจับกดลงไปในน้ำ แม้ว่าตอนที่ถูกกระชากขึ้นมาเธอจะหายใจเฮือกเพื่อสูดอากาศแต่พอถูกจับกดลงไปในน้ำอีกเธอกลับนิ่งราวกับคนที่ตายไปแล้ว 

               แก้วเจ้าจอมพยายามแข็งใจจะไม่แสดงความทรมานออกมาให้พวกมันได้สะใจเล่น พวกมันสะใจที่เห็นเพื่อนของเธอตายแต่เธอจะไม่ยอมให้มันสะใจเพราะเห็นเธอตายอีกคนหรอก ตั้งแต่เด็กจนโตพ่อของเธอสอนเธอกับพี่แฝดให้ว่ายน้ำแล้วก็ดำน้ำมาโดยตลอด จนทำให้นอกจากเธอจะว่ายน้ำเก่งแล้วเธอก็ยังกลั้นหายใจในน้ำได้เป็นเวลานานด้วย ไหนจะตอนที่ถูกผู้กองกวินทร์ลากไปเรียนดำน้ำเพิ่มเติมกับลูกน้องในหน่วยซีลของเขาอีก มีทหารหน่วยซีลมาเทรนให้ขนาดนี้เธอจะต้องอดทนไม่ให้เสียชื่ออาจารย์เด็ดขาด 

               “วะ!!! อีเด็กเวรนี่ ชาติก่อนมึงเป็นปลาหรอ” ชารีฟสถบว่าเมื่อมันกดแก้วเจ้าจอมลงไปกับน้ำเป็นเวลานานจนนึกว่าเธอตายไปแล้ว แต่พอกระชากตัวเธอขึ้นมาแก้วเจ้าจอมกลับยังมีชีวิตอยู่ซ้ำเธอยังแสยะยิ้มเยาะมันได้อีกด้วย 

               “จะฆ่าก็ฆ่า! ต่อให้ฉันจะถูกฆ่าอย่างทรมานแค่ไหนแกก็จะไม่มีวันได้ยินเสียงร่ำร้องคร่ำครวญอย่างทรมานของฉันเด็ดขาด!!!” 

               “ใจเด็ดนักนะมึง!!!” 

               “ฉันจะรอดูพวกแกสองคนร้องอย่างเจ็บปวดทรมานตอนที่ถูกพี่พนาฆ่า...ผัวของฉันเขาจะไม่ยอมให้แกสองคนได้ตายดีหรอก...ไอ้โจรกระจอกหน้าตัวเมีย!” 

               เพี๊ยะ!!! 

               แก้วเจ้าจอมล้มลงไปกับน้ำในลำห้วย แต่คราวนี้ชารีฟก็ไม่ได้จับเธอกดลงไปกับน้ำอีก หากแต่มันกลับบีบคอของเธอเอาไว้แน่นแทนแล้วกัดฟันพูดด้วยโทสะความแค้น 

               “ได้!!! งั้นลองมาดูกันว่าระหว่างพวกกูกับผัวของมึงใครกันแน่ที่จะเจ็บปวด ถ้ามึงบอกว่าจะไม่ยอมร้องอย่างเจ็บปวดก่อนตายกูก็จะไม่ให้มึงได้ร้อง แต่กูจะเป็นคนทำให้ผัวของมึงต้องร้องเองตอนที่มันเห็นเมียรักของมันถูกระเบิดจนตายไปต่อหน้าต่อตา แล้วกูจะไลฟ์สดฉากฆ่าตำรวจสองผัวเมียให้มันดังจนก้องโลกไปเลย!” 

               แก้วเจ้าจอมมองหน้ากับชารีฟด้วยต่างคนต่างก็เคียดแค้นกันและกัน ถึงจะมีหยดน้ำตาร่วงลงมาแต่แก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้นึกหวั่น ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยโกรธแค้นใครได้มากมายเท่านี้มาก่อน เธอจ้องจิกชารีฟอย่างท้าทายคล้ายจะฆ่าเขาให้ตายด้วยสายตาคู่นี้   

“แกรู้จักพรของนางไม้มั้ย” 

“พล่ามอะไรของมึงอีก” 

               “ฉันจะให้พรแกสองคน...ฉันขอให้แกสองคนตายอย่างเจ็บปวดทรมาน ให้ร้อนลุ่มไปทั้งตัวราวกับถูกไฟนรกแผดเผา แกสองคนจะต้องเจ็บปวดทรมานมากกว่าเจ้าหน้าที่และคนบริสุทธิ์ทุกคนที่เคยถูกพวกแกฆ่า ฉันขอให้แกสองคนอย่าได้ตายดี พอตายไปแล้วก็ขอให้ตกนรกหมกไหม้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์!” 

               สิ้นคำพูดของแก้วเจ้าจอมก็เกิดลมแรงราวกับพายุ สายลมที่พัดโชยมาอย่างแรงทำให้กาเซ็มที่ยืนอยู่บนฝั่งน้ำถึงกับซวนเซแม้แต่ชารีฟที่ยังบีบคอแก้วเจ้าจอมอยู่ก็ด้วย ลมที่พัดแรงทำให้ทั้งชารีฟกับกาเซ็มมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ลมพัดมาแรงขนาดนี้แต่ทำไมน้ำในลำห้วยถึงกับไม่เกิดระลอกคลื่นเลย ยิ่งไปกว่านั้น...แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าในผืนป่าก็ยังไม่เอนลู่ไหวเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมฟุ้งพัดพลิ้วมากับสายลมและเป็นกลิ่นเดียวกันกับกลิ่นกายของแก้วเจ้าจอม ซึ่งเธอก็ยังคงจ้องชารีฟอย่างเอาเรื่องอยู่และแสยะยิ้มใส่ก่อนจะพูด 

               “พรนางไม้สำแดงฤทธิ์แล้ว” 

  

 

******************************************** 

ไงล่ะ! นางไม้ให้พรแล้ว รีบๆ ยกมือขึ้นสาธุซะสิ 

ตอนหน้าพี่พนาจะมาทวงตำแหน่งพระเอกคืนแล้วนะคะ (ตอนนี้ยกให้พี่เทพเป็นพระเอกชั่วคราว)  

มาดูความความแค้นของพี่พนากัน พรของนางไม้จะเห็นผลก็เพราะความแค้นของคุณพ่อน้อนจมปูนี่แหละ 

  

************************************ 

เอาภาพนี้มาให้มโนเป็นพี่พนาแล้วกันนะคะ  

(หาอ้างอิงภาพไม่เจอ ใครทราบรบกวนแจ้งไรท์ด้วย ไรท์จะไปส่องเพิ่ม อิๆๆ ทราบแค่ว่าน่าจะเป็นทหารช่างที่ไปปฏิบัติหน้าที่ที่ต่างประเทศ) 

ส่วนภาพนี้ไรท์ก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิม (เพิ่งทราบมาว่าเป็นภาพของพี่บี้กับน้องเป่าเปา) 

น้อนจมปูหลับปุ๋ยในอ้อมกอดแม่เปอร์ 

 

ความคิดเห็น