email-icon

ขอบพระคุณที่สนับสนุนนะคะ

เพื่อนพี่ชาย EP.1 พัตเตอร์&พลอยใส RE

ชื่อตอน : เพื่อนพี่ชาย EP.1 พัตเตอร์&พลอยใส RE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 973

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 17:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนพี่ชาย EP.1 พัตเตอร์&พลอยใส RE
แบบอักษร

 

 

"อุ้ย!..ขอโทษค่ะ" 

ฉันกำลังจะขึ้นมาส่งงานอาจารย์ที่ห้อง แต่เดินมาเจอพี่เตอร์พอดี พอฉันจะหลบซ้ายให้เขาไปก่อน เขาก็หลบมาทางเดียวกัน เเต่พอฉันหลบไปทางขวา เขาก็ยังขยับมาฝั่งเดียวกันกับฉันอีก เเต่พอฉันหยุดเขากลับทำหน้าไม่พอใจใส่ฉัน 

'อ้าวพลอย มาทำอะไรตรงนี้ ยังไม่กลับ?' 

"เอ่อ..พอดีน้องมาส่งงานอาจารย์ค่ะ พี่ภูล่ะคะ" ฉันหันไปคุยกับพี่ชายฉันที่เดินตามหลังพี่เตอร์มาพอดี ส่วนพี่เขาก็เดินออกไปแล้วไม่ได้สนใจอะไรหรอก 

'พี่เพิ่งเลิกน่ะ อาจารย์ขอเลทนิดหน่อย อาทิตย์หน้าแกไม่มา' 

"แล้วพี่จะไปไหนต่อคะ" ฉันลองถามเขาดูเพราะเห็นพี่เขาดูรีบๆกัน 

'พี่กำลังจะไปซ้อมบอลน่ะ งั้นพี่ไปนะ' 

"ค่ะ" ว่าจบพี่ภูผาก็เดินลงบันไดไป ฉันเองก็เดินเข้าไปส่งงานอาจารย์ที่โต๊ะทันที  

ฉันกับพี่ภูผาเราเรียนอยู่ที่เดียวกันก็จริง แต่เเทบไม่เคยได้กลับพร้อมกันหรอก พี่ภูผาเป็นนักกีฬาของโรงเรียน เลิกเรียนแล้วก็ไปซ้อมกีฬา กลับอีกทีก็2ทุ่มเลย พี่เขาขับรถมาเอง ส่วนฉัน เลิกเรียนเเล้วก็มีคนมารอรับกลับบ้าน เคยมารอพี่ชายเพื่อกลับพร้อมกันอยู่สองสามครั้ง แต่ก็นั่งจนเมื่อย ซ้อมไม่เสร็จสักที เคยนั่งรอจนหลับเลยแหละ จากนั้นมาพี่ภูผาก็ไม่ให้ฉันไปรออีกเลย 

ระหว่างที่เดินลงบันไดมาและกำลังเดินเข้าห้องน้ำ.. 

ตึก! ตึก! ตึก! 

'อ๊ะ!พี่เตอร์ เจนเสียว' 

'หุบปาก!' 

'อื้ออ๊า...แรงๆเลยค่ะพี่เตอร์' 

'จะแหกปากร้องให้คนมันมามุงดูรึไงวะ!' 

ตับๆๆๆๆๆๆ 'อ๊าส์~' 

ฉันแทบก้าวเท้าต่อไปไม่ออก ชาไปหมดเมื่อได้ยินเสียงของคนสองคนดังออกมาจากห้องน้ำห้องสุดท้าย ฉันไม่ได้เด็กจนไม่รู้ว่าคนข้างในกำลังทำอะไรกัน แล้วนี่ก็ห้องน้ำหญิงด้วย แต่ใครกันที่กล้ามาทำอะไรแบบนี้นะ 

ขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่นั้น คนด้านในก็เปิดประตูออกมา 

แอรด.. 

"เจน..!"  

'พลอยใส!'  

'พลอย..อย่าบอกใครนะ' เจนรีบเดินมาจับเเขนของฉัน แล้วส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนออกมา ความจริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะยืนฟัง แต่มันคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโรงเรียน แล้วคนที่เดินออกมาก็เป็นเจน เพื่อนร่วมห้องของฉันเอง 

"อ่อ..อืม อย่าทำแบบนี้อีกนะ" ฉันอึ้งไปนิด ความจริงฉันก็ไม่คิดที่จะบอกใครอยู่แล้วล่ะ ถึงเจนไม่ขอฉันก็ไม่ทำหรอก ฉันเเค่คิดไม่ถึงกับเหตุการณ์ที่เจอและคนตรงหน้า 

แอรด.. 

"พี่เตอร์.." ฉันเอ่ยออกมาเบาๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเขา คนที่เดินผ่านฉันเมื่อกี้ คนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใครจะมีพฤติกรรมแบบนี้ได้ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่เรียบร้อยกว่าเจนอยู่มาก เขาเพียงเปรยตามองฉันแต่ไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันสัมผัสได้ถึงรังสีที่น่ากลัวมากกว่า 

'ไอ้เตอร์เสร็จยังวะ!'  

น้ำเสียงนี้มันคุ้นๆ "พี่ภู.."  

ฉันหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่ เห็นท่าทางตกใจของเขา เขาคงไม่คิดฉันจะอยู่ตรงนี้ด้วย แต่เมื่อกี้ ทำไมพี่ชายฉันถึง..ทำเหมือนกับรู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี 

'พะ..พลอย ยังไม่กลับหรอ' เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก 

"พี่ภู น้อง.." 

ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรพี่ชายฉันเลย แต่พี่เตอร์ดันเดินผ่านหน้าเราสามคนไปซะก่อน เเล้วตามด้วยเจน ที่วิ่งออกไปเป็นคนที่สอง 

"พี่ภูคะ" ฉันหันไปหาพี่ชายเมื่อที่ตรงนี้ไม่มีใครแล้วนอกจากเราสองคน ฉันต้องการคำตอบว่าทำไมพี่ชายฉันถึงมาเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ด้วย 

'รีบกลับเถอะพลอย เดี๋ยวคนขับรอนาน' 

จริงสิ่ แต่ยังไงฉันก็ต้องได้รู้ความจริงมากกว่านี้ "..ก็ได้ค่ะ" ว่าจบฉันก็เดินออกจากห้องน้ำไป 

ตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้าน ในหัวของฉันมันมีเเต่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเต็มหัวไปหมด สิ่งที่ฉันสงสัยคือ ไม่ใช่ว่าใครมีอะไรกัน แต่ฉันแค่สงสัยว่าโรงเรียนระดับมาตรฐานสากลขนาดนี้ โรงเรียนเอกชนค่าเทอมแพงๆ จะมีคนกล้ามาทำเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ แล้วที่สำคัญ พี่ชายของฉันกลับเป็นหูเป็นตาให้เขาด้วย ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว 

ฉันกลับมาถึงบ้านเกือบๆห้าโมงเย็น ปกติจะถึงเร็วกว่านี้ถ้าไม่ติดว่าฉันต้องไปส่งงานอาจารย์หลังเลิกเรียน แล้วก็เจอกับเกตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น  

"แม่คะ พลอยกลับมาแล้วค่ะ" 

'มาแล้วหรอลูกสาวแม่ หิวมั้ยลูก?' 

"หิวมากๆค่ะ" ฉันทำท่าลูบท้องเบาๆแล้วซบไปที่ไหล่ของคุณแม่ด้วยท่าทางอ้อนๆ 

'แม่ทำกับข้าวไว้ให้เรากับพี่ภูเยอะเลย วันนี้แม่หัดทำเมนูใหม่ๆด้วยนะ เดี๋ยวลองไปชิมกัน' 

"ไปค่ะ" ไม่ว่าเมนูอะไรแม่ฉันก็ทำอร่อยทุกอย่างอยู่แล้วแหละ 

 

 

 

...................... 

เอาตอนเเรกมาเสริฟก่อนค่า 

อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ😊 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว