email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 09:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19.2
แบบอักษร

 

คิรากรสวมชุดลำลองเสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มยืนเด่นอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ เขาเหลียวหน้าเหลียวหลังคล้ายกำลังมองหาใครบางคนเมื่อไม่เจอคนที่ต้องการพบสีหน้าของเขาก็แสดงความผิดหวังอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของหลายคนที่นั่งดื่มอยู่ในร้านโดยเฉพาะสาว ๆ ที่พากันมองเขาและส่งยิ้มทักทายอยากจะเข้ามาทำความรู้จักแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

“ หายไปตั้งหลายวันเลยนะครับคุณ ” เสียงทักทายจากบาร์เทนเดอร์ที่เคาน์เตอร์บาร์เอ่ยขึ้น คิรากรมองหน้าคนถามและยิ้มสุภาพก่อนจะเบนสายตาไปมองอีกคนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาไม่ค่อยจะเป็นมิตรสักเท่าไหร่

“ ไม่รู้จะมาทำไม ” คนมองพูดขึ้นลอย ๆ

“ ผมมาหาคุณสาวครับ คุณสาวยังไม่เข้ามาหรือครับ ” คิรากรตอบทั้งที่รู้ว่าคนถามไม่ได้ต้องการคำตอบของเขาแต่พูดเพื่อแสดงความรู้สึกเท่านั้น

“ ถ้ามาก็เห็นแล้วซิ ถามอะไรไม่คิด ” บอสตอบเสียงขุ่นจนบาร์เทนเดอร์อีกคนสะกิดเตือนว่าคิรากรเป็นลูกค้า บอสยักไหล่อย่างไม่สนใจแล้วหันไปหาลูกค้าที่เข้ามาสั่งเครื่องดื่ม คิรากรสีหน้าเจื่อนลงไปนิดหนึ่งแต่ก็ยังยิ้มให้กับบาร์เทนเดอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ ดื่มอะไรดีครับ ” น้ำเสียงสุภาพเอ่ยถามขึ้น

“ บรั่นดีครับ ” คิรากรตอบและถามคำถามเดิมที่ยังไม่มีใครตอบ

“ คุณสาวยังไม่เข้ามาหรือครับ ”

“ เจ้สาวไม่ได้เข้าร้านมาสามวันแล้วครับ ” บาร์เทนเดอร์ตอบ มือก็สลักน้ำแข็งให้เป็นก้อนกลมใส่ลงไปในแก้วเจียระไนแล้วจึงเทบรั่นดีตามลงไป

“ จริงเหรอครับ ” สีหน้าของคิรากรแสดงออกถึงความผิดหวังรุนแรง

“ บรั่นดีครับ ” บาร์เทนเดอร์วางแก้งลงตรงหน้า คิรากรไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกเพราะต้องหันไปรับออเดอร์จากลูกค้าที่เดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์บาร์

คิรากรยกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่มอย่างไม่รับรู้รสชาติแล้วจึงวางแก้วลงสีหน้าของคิรากรยังดูผิดหวังจนคนมองสงสาร

“ มาไม่เจอก็โทรไปหาซีครับ ” บาร์เทนเดอร์พูดขึ้น

“ มึงจะไปบอกเขาทำไม? ” บอสกระแทกเสียงใส่คนเสนอความเห็น

รอยยิ้มจาง ๆ ฉายขึ้นบนใบหน้าหม่นหมอง “ ขอบคุณนะครับ ” ร่างสูงโปร่งลุกพรวดจากเก้าอี้เดินตรงไปยังประตูทางออกร้านทันที

บอสมองตามคิรากรออกไปแล้วกระแทกลมหายใจฮึดฮัดตวัดสายตาค้อนคนข้าง ๆ แต่คนถูกค้อนไม่ได้สนใจแถมยังผิวปากอย่างอารมณ์ดี

เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ของสุรนันทน์ดังขึ้นเธอจึงหยิบออกมาจากกระเป๋าพอเห็นชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอริมฝีปากอวบก็คลี่ยิ้มอัตโนมัติจนคนที่กำลังขับรถอยู่ต้องเหลียวมอง

“ สาวขอรับโทรศัพท์นะคะ ” เธอไม่ได้ขออนุญาตเพียงแต่บอกให้อีกคนรับรู้เท่านั้น

“ ตามสบายครับ ” คนพูดทำเป็นไม่สนใจแต่หูก็คอยฟังด้วยความอยากรู้

สุรนันทน์จึงกดรับสายทันทีด้วยหัวใจที่พองโต รอยยิ้มเล็กๆ และประกายตาวิบวับฉายชัดจนคนที่กำลังขับรถอยู่ชักรู้สึกหงุดหงิด

‘ สวัสดีค่ะ ’ เธอทักทายปลายสายเสียงหวานทำเอาคนข้าง ๆ หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

‘ สวัสดีครับคุณสาว ผมโทรไปรบกวนคุณสาวหรือเปล่าครับ ’ ปลายสายถามน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ไม่ตื่นเต้น

สุรนันทน์ยังคงยิ้มกว้างทำเอาคนที่ขับรถอยู่เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจมากขึ้น

‘ ไม่ค่ะ แต่ทำไมถึงโทรมาดึกจังเลยคะ หรือว่าคุณกรนอนไม่หลับเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ’ เสียงของสุรนันทน์บอกถึงความห่วงใยอย่างชัดแจ้ง

‘ ผมยังไม่ได้นอนหรอกครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านของคุณสาว ’ คิรากรตอบ

สุรนันทน์เลิกคิ้ว ‘ อยู่ที่ร้านหรือคะ? ’

‘ ครับ ’

‘ แต่คืนนี้สาวคงไม่ได้เข้าไป ’ เธอถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเสียดาย อีกคนที่กำลังขับรถอยู่เริ่มหายใจแรง

‘ เสียดายนะครับ ผมคิดว่าจะได้เจอคุณสาวที่นี่แต่ก็ต้องผิดหวัง ’ น้ำเสียงของคนพูดแสดงความรู้สึกตามที่พูดออกไปจริง ๆ

“ ถึงบ้านแล้วครับน้องสาว ” เสียงพูดนั้นตั้งใจให้ดังเข้าไปในโทรศัพท์

“ ค่ะ ” สุรนันทน์ตอบรับพร้อมกับเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็วไม่ได้สนใจคนที่ขับรถมาส่งเลยแม้แต่น้อย พอลงรถได้ก็ก้าวพรวดพราดเข้าบ้านปล่อยให้คนมาส่งมองตามตาระห้อย

คิรากรขมวดคิ้วจนหน้าผากย่นเมื่อได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่ไม่คุ้มหูความสงสัยคับแน่นในอกจนแทบจะระเบิดออกมาแต่ก็ต้องกลั้นใจไม่ถามออกไป ทำให้การสนทนาเงียบไปครู่หนึ่งจนสุรนันทน์ต้องเอ่ยขึ้น

‘ คุณกรคะ ’

‘ ครับ ’ ชายหนุ่มขานรับเสียงแปร่ง

‘ สาวคงต้องวางสายก่อน ’ น้ำเสียงของเธอแผ่วลงไป

‘ ครับ ฝันดีนะครับ ’ คิรากรพูดจบก็กดวางสายความสงสัยยังคับแน่นอยู่ในอก ถ้าเขาหาคำตอบเรื่องเสียงชายปริศนาที่บังเอิญได้ยินไม่ได้เขาคงจะต้องอกแตกตายเป็นแน่

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว