email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Episode : [9/2]

คำค้น : Drunk เมารักสายรหัสเฮดว้าก สายรหัว วัยรุ่น พี่รหัส มหาลัย วิศวะ blackhearttt

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2563 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode : [9/2]
แบบอักษร

 

“พี่นาวิน…” ฉันขมุบขมิบปากด้วยเสียงที่ตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกระแอมเรียกน้ำเสียงปกติของตัวเองแล้วเงยหน้ามองพี่นาวินที่จ้องฉันนิ่งอีกครั้ง “พี่… พี่มีไรจะคุยกับข้าวเหรอ ข้าวต้องไปช่วยขนุนทาสี…”

“โกรธพี่หริือเปล่า”

“ห้ะ?” โกรธงั้นเหรอ… พี่นาวินหมายความว่าไงน่ะ? ฉันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง สบกับสายตาคมดุดันที่ยังคงมองใบหน้าของฉันนิ่งพร้อมคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นอย่างคาดคั้นรอฟังคำตอบจนฉันเริ่มทำตัวไม่ค่อยถูก

“ว่าไง โกรธพี่เหรอเป็ดน้อย”

“พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ”

สงสัยเป็นเพราะฉันยืนเป็นหมางงไม่เลิก พี่นาวินเลยเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำอีกครั้ง ฉันขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมจนร่างสูงต้องถอนหายใจเฮือกแล้ววางฝ่ามือหนาลงแหมะบนหัวของฉัน จากนั้นก็ขยี้จนผมฟูไม่เป็นทรงไปหมด

“ยืนทำหน้างงอยู่นั่นแหละ พี่หมายถึงเรื่องจูบ… ที่พี่จูบเราน่ะ โกรธรึเปล่า”

 พี่นาวินเลิกคิ้วถามสีหน้าจริงจังมากขึ้น ฉันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นตึกตักระรัวอย่างประหม่า ก่อนจะหลบสายตาคมดุดันของเขาไปมองยังปลายเท้าของตัวเองแล้วหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนอาการเลิ่กลั่กด้วยความรวดเร็ว บ้าชะมัด ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ไม่เคยประหม่าต่อหน้าใครเท่านี้มาก่อนในชีวิต… ให้ตาย ไอ้ขนุนไอ้ออมช่วยกูด้วยยยย

“โถ่เอ๊ย… เรื่องแค่นี้เอง ข้าวจะไปโกรธพี่ทำไมล่ะ ถือว่าเจ๊ากันไง ตอนนั้นข้าวเมาไปทำพี่ก่อนเองหนิเนอะ… แหะๆ”

“หึ งั้นเหรอ เจ๊ากันว่างั้น”

ฉันพยักหน้าหงึกหงักเมื่อเสียงเข้มต่ำเอ่ยบอกด้วยท่าทางเคร่งขรึม พอลองเงยหน้ามองพี่นาวินก็เห็นว่าคิ้วเข้มขมวดมุ่น และจ้องหน้าฉันเขม็งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ เอ่อ… ทำไมคำพูดกับสีหน้าของเขามันดูสวนทางกันแปลกๆ วะ หรือฉันคิดมากไปเอง…

“อะ… อื้อๆ ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วงั้นข้าวไปช่วยเพื่อนทำงานก่อนนะ”

“ข้าวหอม”

สองขาเรียวชะงักกึกเมื่อจู่ๆ เสียงทุ้มก็เอ่ยเรียกเอาไว้ซะก่อน ฉันหันไปมองพี่นาวินที่ยืนอยู่ที่เดินตรงซอกกำแพงด้วยความสงสัย เขายืนมองใบหน้าฉันนิ่งๆ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนปกติแต่กลับแฝงไปด้วยความไม่พอใจบางอย่างจนฉันต้องเม้มปาก และกระแอมเพื่อเค้นเสียงจากลำคอที่แห้งผากหน่อยๆ

“ว่า… ว่าไง มีพี่อะไรอีกเหรอ”

“แล้วถ้าพี่จูบอีกครั้งล่ะ”

“เอ๊ะ…”

“ถ้าพี่จูบอีกครั้ง… จะโกรธหรือเปล่า เป็ดน้อย”

“พี่หมายความว่าไง… อ๊ะ”

หมับ!

 ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเบิกโพลงด้วยความตกใจปนมึนงง ทันทีที่ฝ่ามือหน้าคว้าข้อมือบางแล้วดึงตัวฉันเข้าไปใกล้จนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกกำยำของร่างสูง และก่อนจะได้อ้าปากพูดอะไรพี่นาวินก็โน้มลงมาประกบริมฝีปากอิ่มโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวซะแล้ว

ฉันได้แต่ยืนนิ่ง สมองพร่าเบอลและไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหนเลยเกาะบ่าแกร่งแล้วบีบเอาไว้แน่น สายตาคมจดจ้องสบกับดวงตาของฉันที่กะพริบปริบอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่นัก และสักพักหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันก็เต้นตึกตักเหมือนคนมานั่งตีกลองยาวในงานบวชอย่างบ้าคลั้งทันที อย่าเต้นแรงแบบนี้สิไอ้หัวใจบ้านี่ หยุดนะโว้ยย เอ๊ะ…

เดี๋ยวนะ… แล้วความเปียกชื้นและลิ้นที่ตวัดลิ้นเล็กของฉันไปมาอย่างช่ำชองอยู่นี่คืออะไรงั้นเหรอ… นี่พี่นาวินกำลังจูบฉันอยู่ใช่ไหม เขาดึงฉันเข้าไปจูบอีกแล้วงั้นเรอะ!

“อึก… อื้อ”

 ฉันเริ่มประท้วงเสียงอู้อี้ในลำคอเมื่อรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจจนต้องขยุ้มเสื้อยืดของพี่นาวินแน่น ฝ่ามือหนาที่จับข้อมือบางคลายออกพร้อมกับริมฝีปากติดคล้ำที่เปลี่ยนจากจูบเร่าร้อนเป็นจูบละมุนแทน เขาผละริมฝีปากออกช้า แต่พอฉันจะเอ่ยปากพูดพี่นาวินก็ประกบจูบลงมาอีกครั้งโดยไม่บอกกล่าว ร่างกายร้อนวูบวาบเมื่อเขาขบริมฝีปากล่างของฉันก่อนจะดุดันลิ้นเปียกชื้นเข้ามาตักตวงความหอมหวานอีกครั้ง… และอีกครั้ง

“ถือว่าไม่เจ๊ากันแล้วนะ… เราโกรธพี่มั้ย”

“พะ… พี่”

ฉันบอกเสียงอึกอักอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อพี่นาวินค่อยผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งแล้วเอ่ยถามชิดริมฝีปากฉ่ำของฉัน สายตาคมวาววับและรอยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้ฉันสูดหายใจลึกๆ เพื่อเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ขยับมายืนออกห่างจากร่างสูงเล็กน้อย ฉันเม้มปากแน่น ขมวดคิ้วอย่างคิดหนักว่าความรู้สึกหัวใจเต้นแรงแบบนี้มันแปลว่าฉันโกรธเขาอยู่หรือเปล่า… ฉันโกรธที่พี่นาวินจูบไหมนะ มันใช่ความโกรธหรือเปล่าวะ แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง มันก็ไม่น่าจะใช่… ฉันไม่ได้โกรธที่พี่นาวินจูบ แล้วมันคืออะไรกันแน่วะเนี่ย!

“หึ ทำหน้าเป็นหมางงแบบนี้แสดงว่าไม่โกรธเหรอวะ…” เสียงเข้มต่ำพึมพำออกมาเบาๆ จนฉันได้ยินคำพูดของเขาไม่ชัดสักเท่าไหร่ แต่ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากถามเขาก็ยักไหล่ ถอนหายใจแล้วหัวเราะในลำคอแกร่งอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับนิ้วเรียวยาวยกขึ้นมาเกลี่ยแก้มฉันแรงๆ หนึ่งที “ทีนี้ก็ไม่เจ๊ากันแล้ว… อย่าลืมมาเอาคืนพี่ล่ะ เป็ดน้อย”

“อะ… อะไรของเขาวะ…”

กว่าที่ฉันจะตั้งสติ และเค้นเอาเสียงของตัวเองออกมาได้พี่นาวินก็เดินผิวปากอารมณ์สุนทรีกลับไปอีกทางแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงฉันกับซอกแคบๆ ข้างห้องน้ำ และอาการหัวใจเต้นระรัวไม่หยุดหย่อนเพียงลำพัง…

 

 

 

โอ๊ยยยย อิพี่ไม่อ่อนโยน อิพี่ไม่เคยอ่อนโยนนน ข้าวหอมสู่อิพี่นาวินนะลูกกก 555555

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

official line : @413zdrvd

รักกก

ความคิดเห็น