ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

ชื่อตอน : ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 167.3k

ความคิดเห็น : 335

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป
แบบอักษร

  

  

  

ตอนที่ 22 

ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป 

[Mark Masa] 

  

  

  

  

ผมกอดพี่วีไว้แน่น บ่งบอกว่าไม่อยากปล่อยพี่เขาไปไหน บีบมือพี่วีนี้ให้แรงมากกว่าเดิมเพื่อบอกว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้ผมพยายามมากเท่าไหร่ สบตากับพี่วีเพื่อบอกว่าผมยังไม่ได้เปลี่ยนไป แม้ว่าผมจะไม่กล้าที่จะมองตาเขาแต่ผมก็อยากให้พี่วีรับรู้ว่าผมยังเหมือนเดิม ถึงผมจะอยู่ตรงนี้หรืออยู่ตรงไหนก็ยังเหมือนเดิม

“ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับมัน” ผมบอกเขาอีกครั้ง

“อืม”

“พี่...”

“บอกกูได้ไหม? ทำไมถึงทำแบบนั้น ทำไมมึงเป็นแบบนี้ กูรักมึงน้อยลงเหรอ หรือมึงรู้สึกว่ากูใส่ใจมึงน้อยลง หรือมันเป็นยังไง” พี่วีถามออกมายาวๆ

“ผม…”

“กูทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า”

“…” ผมส่ายหน้าช้าๆ เมื่อพี่วีถามหาความผิดของเขา พี่วีไม่ผิดและผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดไหมด้วยซ้ำ

“แล้วมันทำอะไร มันทำยังไงมึงถึงหวั่นไหวกับมันขนาดนั้น” พี่วีว่า มือเรียวของพี่เขาแตะเข้าที่แก้มของผม ก่อนที่นิ้วโป้งอุ่นๆ จะสัมผัสที่ปาก บ่งบอกถึงคำว่าขนาดนั้นที่พี่มันว่าไว้

“ผม…”

“กูหวงของกู กูรักของกู มันทำยังไงถึงได้แตะของของกู” พี่วีว่า

“พี่วี…” ผมเรียกชื่อคนที่รักผมด้วยความรู้สึกผิด ขยับเข้าไปหาแล้วกอดพี่วีอีกครั้ง

“มึงแม่ง…กูอยากไปฆ่ามันตอนนี้เลย” พี่วีบอกหลังจากที่ผละออกจากผม

“มันเหมือนผม เหมือนตอนที่ผมรักพี่ ตอนนั้น” ผมบอกแล้วมองสบตาพี่วี พี่มันนิ่งไปสักพักแล้วค่อยพยักหน้า

“มึงสงสาร” พี่วีบอก

“อือ” ผมตอบรับในลำคอ

“อืม…”

“พี่วี พี่โกรธผมมากไหม?” ผมถาม แล้วพี่วีก็พยักหน้า

“กูอยู่ตรงนี้ กูมาดูพลอยก็เพราะมึงบอกให้มา แล้วมึงอยู่ทางนั้นมึงไปจูบกับมัน มึงคิดว่ากูจะโกรธมากไหมล่ะ” พี่วีพูดออกมาช้าๆ ไม่ได้มีอารมณ์โมโหหรือโวยวายสักนิด แต่ผมสัมผัสได้ถึงความเสียใจที่พี่วีส่งมา

“ผมขอโทษ…”

“แล้วกูจะทำอะไรได้นอกจากรับคำขอโทษของมึงไว้” พี่วีบอก

“พี่วี…”

“กูไม่รู้ว่ามึงรู้ไหม แต่กูรักมึงมาก มากจนยอมมึงได้ทุกอย่างนั่นแหละมาร์ค”

“…”

“มึงคิดว่ากูอยากมาเหรอ? มึงคิดว่ากูอยากยุ่งกับพลอยเหรอ? มึงคิดว่าถ้ามึงไม่บอกให้ทำกูจะทำเหรอ?” พี่วีบอกออกมาอีก

“ผม…”

“มึงไม่ต้องพูดอะไรแล้วแหละ มึงจะหวั่นไหวกับมันก็หวั่นไหวไป แต่กูไม่ให้มึงไปไหนแน่นอน”

“ไม่หวั่นไหวแล้ว” ผมบอกแล้วกอดพี่วีอีกครั้ง 

“อย่าเพิ่งพูด ถ้ามึงบอกว่ามันคือมึงในตอนนั้น แสดงว่ามึงก็คือกู” พี่วีบอก

“ผม…”

“ถ้ามึงเลือกกูก็คือกู ถ้ามึงเลือกที่จะปล่อยมันเข้ามาแสดงว่ามึงเลือกมัน” 

ผมเริ่มเข้าใจพี่วีพูด และเข้าใจสิ่งที่พี่เขาจะสื่อ ตอนนั้นพี่วีตั้งใจจะเลือกผม ไม่ใช่แค่ว่าต้องการจะลืมพี่พลอย แต่เลือกที่จะมีผมอยู่แล้วพี่เขาเลยปล่อยให้ผมเข้าไปหา มันขลุกขลัก มันยากเย็นกว่าจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ แต่พี่วีก็พยายามและประคับประคองมาตลอดจนพี่เขามีแค่ผมจริงๆ เหมือนตอนนี้

พี่วีกลัวว่าผมจะเป็นแบบนั้น แบบที่พี่เขาเคยเป็น

มันเป็นความรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปช่วงเวลานั้น เพียงแค่มันไม่ใช่แบบเดิม ไม่ใช่ผมที่พยายามให้เขาเลือก แต่เป็นผมที่พยายามไม่เลือกเอาคนอื่นเข้ามา มันไม่ได้ยากเลยสักนิดถ้าทางพี่วีเองก็ไม่มีคนอื่น แต่ทางนี้เขาก็มีคนเก่ากลับเข้ามาเหมือนกัน และดันเป็นผมที่เลือกให้คนเก่าคนนั้นเข้ามามีบทบาทในชีวิตของพี่วี

“ผมรักพี่”

“ตอนนั้นกูก็รักพลอย”

“พี่วี…”

“กูจะบอกมึงว่าแค่รักมันไม่พอหรอก” พี่เขาว่าออกมาแล้วมองตาผม

“แล้วผมต้องทำยังไง”

“อยากมีกูหรือมีมัน”

“พี่…แค่พี่วี” ผมบอก

“งั้นกูจะทำให้มึงมีแค่กูเอง” พี่วีบอก

“อือ…” ปากสวยทาบลงมาที่ปากผม ค้างไว้เบาๆ และเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ ขยับริมฝีปากให้บดเบียดกัน คล้ายกับครั้งที่ทิวทำกับผม แต่ต่างตรงที่ผมโหยหาและต้องการจูบนี้ ต่างตรงที่ผมไม่ได้เฉยๆ กับจูบของพี่วี ผมขยับปากตอบ จูบพี่เขาช้าๆ เพื่อยืนยันว่าผมจะมีแค่เขา แล้วก็ปล่อยให้พี่เขาจูบเพื่อย้ำว่าผมเป็นของเขา

“อย่าร้อง…” พี่วีบอกหลังจากที่เราผละออกจากกัน และนั่นทำให้ผมรู้สึกตัวว่าแก้มผมกำลังชื้น

“ผะ ผม…”

“กูไม่ยอมให้มึงไปไหนหรอก อย่าร้อง” พี่วีว่าแล้วยื่นมือมาปาดน้ำตาออกจากแก้มผมช้าๆ

“ฮึก!” ผมสะอื้นออกมาก่อนจะโผเข้ากอดพี่วีอีกครั้ง

มันเป็นการนอกกายนอกใจที่ผมรู้สึกผิดมากที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ทั้งๆ ที่ตอนนี้จะไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับทิว ยังไม่ได้รู้สึกว่ารักหรือชอบมันสักนิด แต่ผมก็รู้สึกผิดที่เผลอตัวเผลอใจไปแบบนั้น กับคนอื่นผมคงเลือกคนใหม่ไปแล้ว แต่กับพี่วี พี่วีคนนี้ไม่มีใครมาเทียบได้

“ไม่ร้อง กูดุหรือยัง หืม?” ก็เพราะพี่วีเป็นแบบนี้ เป็นคนที่ดูโง่ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมพี่วีเป็นคนที่เก่งมาก เก่งที่ทำให้ผมเป็นมาร์คคนนี้ได้

“ผมขอโทษนะ”

“อือ” เสียงตอบรับในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกดีกว่าการคุยกันมาทั้งวัน ไม่ต้องด่าทอหรือประชดกันไปมา แต่ว่าพี่วีให้อภัยผมจริงๆ คำว่า อือ ของพี่วีครั้งนี้ คือพี่เขาจะไม่ปล่อยผมไปไหนจริงๆ

เราเข้าไปข้างในพร้อมๆ กัน แม่กำลังคุยกับพี่พลอยและท่านก็หันมามองผมกับพี่วี คนสวยยิ้มให้ผมทั้งสองคนก่อนจะที่พ่อจะเดินลงมา พ่อเขามองพี่วีดุๆ นั่นทำให้ผมรู้ว่าพ่อเป็นห่วงผมแค่ไหน ห่วงทั้งๆ ที่คนผิดนี่เป็นผม

“มากันแล้วเหรอ แม่คุยกับพลอยเสร็จพอดี ให้ตั้งโต๊ะอีกรอบไหม” แม่ถามแล้วเดินมาหาผม

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวหากินเองดีกว่า” พี่วีบอก

“แล้วมาอยู่นานไหม” พ่อถามผม

“แค่ไม่กี่วันครับ ผมต้องกลับไปเรียนอีก” ผมบอก

“ส่วนวีกลับพรุ่งนี้ใช่ไหมลูก” แม่ถามแล้วพี่วีก็พยักหน้า

“ตัวน้อยเหงาแย่” พี่พลอยบอกแล้วมองที่ท้องของตัวเอง

“ไม่เหงาหรอก ที่บ้านคนเยอะอยู่” พ่อว่า

“ค่ะ”

“พวกลูกไม่ต้องห่วงนะ ทำงานไปเลย เรียนไปเลย พลอยอะ แม่จะดูแลให้” แม่บอก

“ขอบคุณครับ”

“งั้นพลอยขึ้นข้างบนเลยนะคะ” พี่พลอยบอก

“อืม มาสะไปส่งลูกเข้านอนสิคะ” แม่บอกแล้วยิ้มให้ผม ผมเลยพยักหน้า

“เดี๋ยวเจอกันที่ห้อง” พี่วีบอก

ผมทิ้งพี่วีไว้ข้างล่าง พวกเขาคงมีเรื่องคุยกันนั่นแหละถึงไม่ตามผมขึ้นมา มันคงเป็นเรื่องที่พ่อต้องซักทอดพี่วี หรือไม่ก็แม่คงถามเรื่องที่เราทะเลาะกัน ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างพี่วีที่กลัวพ่อผมมากๆ ต้องพูดไปหมดเปลือกแน่ๆ ผมนี่เตรียมรับคำดุไว้เลย

“ดีกันแล้วใช่ไหม?” พี่พลอยถาม 

“ครับ”

“ดีแล้ว พี่ก็เป็นห่วง” 

“ไม่เป็นอะไรแล้ว” ผมย้ำ

“เพราะพี่หรือเปล่า บอกได้เลยนะ ถ้ามันทำให้มาร์คกับวีไม่สบายใจพี่ก็จะ…”

“พี่พลอยอย่าคิดมาก ตอนนี้ดูแลตัวเองกับลูกในท้องให้ดีก่อน” ผมบอกแล้วมองคนที่ทำสีหน้ากังวล

“อื้อ พี่จะพยายามนะ”

“มันยากมากเลยเหรอครับ” ผมว่าแล้วเดินเข้าไปหา สัมผัสกับคนที่อยู่ข้างในนั้นและเหมือนว่าตอนนี้เขาไม่รับรู้ถึงสัมผัสของผม ไม่มีการเตะ หรือดิ้นเลยสักนิด

“ไม่ยากหรอก แม่มาร์คบอกทุกอย่าง พี่แค่อุ้มเด็กหนักๆ นี่ไว้ แต่ก็ไม่ได้หนักมาก หมอบอกว่าตัวเล็กมาร์คก็เห็นนี่” พี่พลอยว่า

“ขอบคุณมากนะครับ” ผมว่า

“ยากตรงไหนล่ะ แค่นี้เอง พี่นอนแล้วนะ เด็กนี่คงง่วงมากแล้ว” พี่พลอยบอก ผมเลยยิ้มให้

“ฝันดีครับพี่พลอย”

“บอกตัวน้อยนี่สิ”

“ฝันดีครับตัวน้อย ไว้เจอกันนะ” ผมบอกแล้วลูบเบาๆ ที่หน้าท้องของพี่พลอย

ผมปิดประตูแต่ไม่ลงกลอนแบบที่แม่บอก ท่านเป็นห่วงพี่พลอย ช่วงนี้เธอไม่ค่อยขยับได้สะดวกสบายแล้ว แม่เผื่อไปถึงอุติเหตุแล้วก็เผื่อว่ามีอะไรให้ที่พี่พลอยอยากให้ช่วยจะได้ช่วยทัน ผมเดินออกจากห้องรับรองแต่ยังไม่ได้เข้าห้องตัวเอง ไม่รู้ว่าพี่วีเข้ามาหรือยังแต่ตอนนี้ผมคงต้องเดินไปที่ห้องครัวก่อน

“มาร์ค!” 

“อ้าว…” ผมหันกลับไปที่หน้าห้องตัวเองอีกครั้ง พี่วีเปิดประตูออกมาหาพร้อมกับเสียงเรียกของเขา

“ไปไหน?”

“ห้องครัว”

“กูเอามาให้แล้ว” พี่วีว่าแล้วพยักหน้าเรียกผม

พี่เขาเอามาให้แล้วจริงๆ เป็นขนมปังปิ้งกับนมอุ่นๆ อีกหนึ่งแก้ว มันเหมือนกับว่าผมเป็นคนท้องไม่ใช่พี่พลอย ก็นี่มันอาหารก่อนนอนของพี่พลอยไม่ใช่เหรอ

“แค่นี้?”

“มึงจะกินอะไรอีก กูจะไปเอามาให้”

“หึ! ทำมาเป็นจะไปเอาให้ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“อ้าว…ก็มึงถามกูเองว่าแค่นี้เหรอ” พี่วีว่า

“มันก็ดึกมากแล้ว ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่แล้วแหละ” ผมบอก ถึงแม้ว่าความจริงผมจะหิวแต่ผมก็บอกออกไปแบบนั้น เพราะมองไปที่นมแก้วนั้นแล้วมันรู้สึกอิ่มขึ้นมาเฉยเลย

“อือ” พี่วีบอกแล้วเดินไปนั่งที่เตียง

“พี่กินแล้วแหรอ?”

“กินแล้ว”

“คุยอะไรกับพ่อบ้างอะ” ผมถามแล้วเดินเข้าไปหาพี่เขา

“ก็เรื่องเรานั่นแหละ ไม่มีอะไรแล้ว พวกเขาเข้าใจแล้ว อีกเรื่องก็เรื่องพลอย งานกูมันเยอะขึ้นกูเลยปรึกษาแม่ว่าช่วงนี้ไม่มาได้ไหม” พี่วีบอก แขนยาวเกี่ยวเอาเอวผมเข้าไปหา

“เดี๋ยวผมมาเอง” ผมบอก

“มึงก็เปิดเทอมแล้วมาร์ค” พี่วีว่ากลับ

“รู้ แต่ผมน่าจะว่างมากกว่าพี่” ผมบอก

“อือ ยังไงก็แล้วแต่มึง แต่แม่บอกว่าดูให้ได้” พี่วีบอกแล้วผมก็พยักหน้ารับ

“พี่กลับตอนไหนอะ พรุ่งนี้เช้าหรือสายๆ”

“ตีสามตีสี่ก็ออกแล้ว กูมีงานเช้ามาก” พี่วีบอก

“เหรอ…”

“ทำไม มึงจะกลับยังไง”

“บินกลับ แล้วไอ้เจมส์มารับ” ผมบอกแล้วยกแก้วนมขึ้นดื่ม

“อือ คราวนี้ถึงแล้วโทรหากูได้แล้วใช่ไหม” พี่วีว่าแล้วดึงเอวผมเข้าไปหาอีก

“ได้แล้ว” ผมว่าเบาๆ แล้วลดแก้วนมลงไว้ข้างตัว

“ได้แล้วใช่ไหม?” 

“อื้อ”

“อืมมม” พี่วีดึงผมลงไปจูบ มือหนาเกี่ยวเลื่อนจากเอวมาเป็นคอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้มือเรียวของพี่วีนวดเบาๆ อยู่ที่ต้นคอของผม และแก้วนมของผมกำลังจะหลุดออกจากมือ

“พี่วี…”

“ทำไม”

“พรุ่งนี้พี่ออกเช้า…” ผมบอกเบาๆ 

“แล้วไง?”

“เดี๋ยวนอนดึกแล้วพี่ตื่นสายไง”

“งั้นกูไม่นอน”

“อื้อ!” พี่วีไม่ได้เกี่ยวแค่คอ คราวนี้

เกี่ยวเอวผมแล้วกดผมลงที่ตักของพี่เขา ไม่ได้นุ่มแต่ก็เบียดลงไปแล้วรู้สึกดีมากๆ เลย ผมวางแก้วนมเปล่าๆ นั่นลงที่พื้นตอนไหนไม่รู้ อาจจะเพราะพรมมันหนาผมเลยไม่รู้ตัว มือที่ว่างทั้งสองข้างของผมกอดเข้าที่คอของพี่วี บดเบียดปากตัวเองลงไปหาเขาไม่ต่างจากเขาที่เชิดหน้าขึ้นจูบกับผม

เราจูบกันเนิ่นนาน 

จูบด้วยความโหยหา จูบด้วยความคิดถึง

“อืมมม” 

“อื้อออ” ผมไม่ได้จูบพี่วีมานานแล้ว ผมไม่ได้กอดพี่วีมานานแล้ว แล้วผมจูบกับคนอื่น ยังไปจับมือถือแขนกับคนอื่น คนที่ทำให้ผมรุ้สึกดีเท่าพี่วีไม่ได้สักนิด

“อืม มึง…” พี่วีผละออกแล้วช้อนตาขึ้นมองผม เหมือนเขาจะตกตะลึงกับสิ่งที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ อาจจะเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เขารู้ชัดๆ พี่วีถึงได้ทำหน้าตาตลกแบบนั้นออกมา

“ทำไม” ผมก้มลงถาม 

“ยั่วกู” 

“หึ!...ผมคิดถึงต่างหากล่ะ” ผมว่า 

“อื้มมม”

“อืมมม” จากที่เคยนั่งตักเปลี่ยนเป็นคร่อมตักพี่วี จากที่เคยจูบช้าๆ กลายเป็นว่ารุกพี่วีอย่างรุนแรง จากที่คิดว่าพี่วีจะเป็นคนทำมันกลับกลายเป็นผมที่เริ่มก่อน

“มาร์ค” พี่วีเรียกชื่อผมสั่นๆ เมื่อผมโน้มตัวเข้าไปหาจนพี่เขาต้องเอนหลัง ข้อศอกของพี่วียังเท้าอยู่กับเตียงนอนและผมก็ยังตามจูบพี่วีอยู่แบบนี้

“หืม?”

“มึงทำผิดใช่ไหม?” พี่วีถาม

“อื้อ…ก็นี่จะขอโทษ”

“ไม่ต้อง” พี่วีปัดผมออกแล้วขยับเล็กน้อย

“พี่วี…”

“กูจะลงโทษมึงเอง” เสียงหล่อว่าแกมดุ ส่วนคนหล่อก็พลักผมลงกับเตียง เป็นตัวพี่วีเองที่กำลังคร่อมผมอยู่ตอนนี้ และเป็นผมเองที่อึ้งกับท่าทางของพี่วี

“พี่…อื้อ~” ปากสวยประกบลงมาหาผมทันทีที่ผมอ้าปาก ยังไม่เรียกชื่อเขาด้วยซ้ำแต่พี่วีก็กระแทกลงปากลงมาหาแล้ว คราวนี้เป็นพี่วีที่จูบ จูบแบบที่ไม่ยอมแพ้ผมในตอนนั้น จูบแบบที่ผมรู้เลยว่านี่คือการลงโทษจริงๆ

“เรียกชื่อพี่ให้ทันแล้วกัน” พี่วีว่า ตาคมก็มองผมอย่างท้าทายขณะที่พูดแบบนั้น

“พี่วี…” ผมเรียกชื่อพี่เขาเบาๆ แล้วช้อนตามองพี่วีอีกรอบ 

“อ่อยแค่กูแบบนี้ก็พอแล้ว”

“อื้อ พะ…พี่…” พี่วีซุกเข้ามาที่คอของผม ไซร้มันเบาๆ แต่ผมกลับรู้สึกอย่างรุนแรง

“อืมมม” พี่วีจูบตรงนั้น ขบตรงนี้ ผละออกแล้วซุกเข้าอยู่แบบนั้นเรื่อยๆ ส่วนผมที่นอนทอดตัวให้พี่เขาซุกก็ได้แต่บิดไปมาไม่หยุด

พี่วีไล่จูบจากคอมาเป็นไหล่ จากไหล่มาเป็นไหปลาร้า แล้วเลื่อนลงมาที่แผ่นอกของผม พี่วีดูดมันซ้ำๆ แล้วนิ้วเรียวๆ ของพี่เขาก็ตะตามตัวผมไม่หยุด ลูบไล้แล้วบีบเคล้นจนผมนอนเฉยๆ ไม่ได้

“อื้อ พี่วี…อ้ะ!” ผมสะดุ้งเกือบสุดตัวเมื่อลิ้นชื้นๆ นั่นแลบเลียที่เม็ดเล็กๆ บนอก พี่วีครอบมันเข้าไปในปาก ใช้ลิ้นสัมผัสกับมันอยู่อย่างนั้นจนผมรู้สึกถึงความแข็ง

“อืมมม”

“อื้อออ” เม็ดที่พี่วีบอกว่ามันเป็นสีชมพูแข็งจนสัมผัสกับอากาศแล้วผมรู้สึก

“หึ”

“อ๊ะ!” ผมกระตุกอีกครั้งเมื่อพี่วีแกล้งปัดนิ้วผ่านเม็ดแข็งๆ บนอกผม

“ทำไม”

“อื้อออ” ตอนแรกคิดว่าการลงโทษมันจะแค่รุนแรง แต่ไม่ใช่…พี่วีไม่ได้รุนแรงแต่พี่วีเน้นทุกส่วน เหมือนตอนนี้ที่ขยี้เม็ดบนอกผมอยู่

“มาร์คคค” เสียงกระเส่าเรียกชื่อผมที่ข้างหู นิ้วเรียวๆ ก็ยังสะกิดอยู่บนอกทั้งสองข้าง

“พี่วี! อื้อ อ๊ะ!...” ผมดิ้นพล่าน บิดไปมาจนเตียงคงยับไปหมด แต่พี่วีก็ยังกดนิ้วลงมาหนักๆ แล้วสลับก้มลงดูดมันแรงๆ 

“จุ๊บ! จ้วบ!”

“อื้อ!” ผมแอ่นตัวขึ้นเป็นอัตโนมัติ แอ่นอกขึ้นหาปากเขาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ได้ใช้สมองสั่งการเลยสักนิด เหมือนใช้ไขสันหลังล้วนๆ อีกแล้ว 

แค่ลิ้นพี่วีกระตุ้นตัวผมก็ตอบสนอง

“อืมมม”

“อือออ” ผมผ่อนลมหายใจเมื่อพี่วีปล่อยจากที่เดิมแล้ววนลิ้นไปที่ใหม่ ลากเลียลงไปเรื่อยๆ จนผมต้องเกร็งตัวตามทุกที่ที่พี่เขาลากผ่าน

“ก็ยังเป็นของกูทุกอย่างหนิ” พี่วีว่า หลังจากที่เงยหน้าขึ้นมองผม

“ก็ของพี่ ของพี่…อื้อ!” ผมบิดเร่าๆ เมื่อพี่เขาทำมากกว่าเดิม 

มือสวยเลื่อนผ่านตัวผมแล้วกุมมันเบาๆ ลูบไปมาจนผมอดไม่ได้ที่จะแยกขาออกให้เขา ปรือตามองคนที่วนเวียนกับส่วนนั้นของผม อยากจะยั่วเขาด้วยสายตาแต่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้มองตาผม เขามองอย่างอื่นอยู่ ผมขยับเอวเล็กน้อยเมื่อพี่เคล้นหนักๆ ที่สะโพก ยกตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาเหลือบตาขึ้นมามองผม

อยากทำหนักๆ ใช่ไหม ตามสบายเลยครับพ่อ

“หึ…ยั่วให้ตลอด” พี่วีว่า พร้อมกับมองมาที่ผมอย่างท้าทาย

“ก็ยั่วพี่ตลอดอยู่แล้ว” ผมบอก

“อืมมม”

“อื้อ!” ลิ้นเรียวละเลงลงไปที่ช่องทางของผม พี่วีค่อยๆ ขยับปาก มันช้ามากแต่กลับหนักหน่วง เน้นลงมาจนผมรู้สึกถึงความลึก แต่ก็นั่นแหละ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้าปากครางและอ้าขาให้เขาทำต่อ

“อืมมม” พี่วีผละออกมา คนหล่อมองผลงานของตัวเองซึ่งก็คือผมที่นอนหอบอยู่ตรงนี้ พี่เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก แล้วยื่นมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายที่มุมปากของผม

“อื้มมม” ผมอ้ารับเอาลิ้นนั้นเข้ามาในปาก ดูดเลียมันช้าๆ จนชุ่มฉ่ำ ขบมันเขาๆ แล้วปรือตามองเขาที่ขบกรามอยู่ จะว่าพี่วีเป็นต่อเหรอ ไม่มีทางหรอก เรื่องแบบนี้ผมเองก็คิดว่าผมเด็ดพอตัว แต่ที่เป็นอยู่นี่ก็คืออยากเอาใจเขา อยากเอาใจพี่วีและอยากทำให้พี่วีเชื่อใจ 

เชื่อใจผมเหมือนเดิม

“เรียกชื่อกู” พี่วีบอก

“พี่วี…อื้อ~” ผมว่าออกมา ปลายนิ้วสวยที่ผมเคยดูดค่อยๆ แทรกเข้ามาในตัวผม

“ของใคร”

“พี่วี…” ผมว่าแล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ เมื่อพี่วีแช่ค้างนิ้วสวยนั้นไว้และไม่มีท่าทีว่าจะยอมขยับ

“ใครนะ?”

“พี่วี…”

“จริงเหรอ?”

“อื้อออ พี่วี~” ผมเด้งเอวขึ้นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เมื่อนิ้วสวยค่อยๆ ขยับเข้าออกอย่างช้าๆ

“ให้มันพี่วีตลอด” พี่วีว่าแล้วค่อยๆ ถอนนิ้ว

“อื้อ อื้อออ” ผมครางจนแทบไม่มีเสียงเมื่อสิ่งที่ใหญ่ว่านิ้วค่อยๆ แทรกเข้ามาในตัวผม ผมแอ่นสะโพกรับอย่างห้ามไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากมายนัก

“อย่าเกร็ง” พี่วีบอก แต่มันก็เท่านั้นแหละ เพราะตอนนี้ผมเจ็บมากๆ

“แน่น” ผมว่าออกมา แทบจะไม่มีเสียงอยู่แล้ว แต่ก็พยายามเค้นบอก

“อืมมม กูรู้” พี่วีว่าแต่ก็ไม่ได้ขยับไปไหน

“พี่วี~”

“อะไร?”

“ทำ ขยับนะครับ” ผมเอ่ยอ้อน แล้วบีบที่แขนพี่วีเบาๆ ก่อนจะขยับสะโพกของตัวเอง

“น้องมาร์คเป็นใครครับ” 

“อื้อ~” ผมครางเมื่อพี่วีถามหนึ่งคำถามพร้อมกับขยับหนักๆ ครั้งหนึ่ง

“หืมมม”

“อื้อออ”

“เป็นอะไรกับพี่วีครับ”

“อื้อ พี่วี~ ของพี่วี” ผมบอกพลางหอบหายใจหนัก

“อะไรของพี่วี”

“อื้อ~”

“หืม?”

“มะ…อื้ออ เมีย”

“อืมมม” พี่วีครางรับในลำคอ เมื่อผมตอบแล้วขยับตัวเข้าหา 

เอวสอบเริ่มขยับแต่ยังไม่มีท่าทีว่าจะรุนแรงสักนิด พี่วีเน้นหนักและขยับช้าๆ ผมแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว แทบจะตายกับพี่วีในจังหวะนี้แล้ว แต่ผมก็ยังหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด แล้วทอดตัวให้พี่วีกระทำแบบที่เขาอยากทำต่อไป อยากเอ่ยขอให้มากกว่านี้ แต่พี่วีมอบให้แค่ความเสียวกระสันผมก็ต้องยอมรับ

รับบทลงโทษของพี่เขาแต่โดยดี

“พี่วี~ อื้อออ พี่วี…” เสียงครางดังชัดพอๆ กับเสียงเรียกชื่อ เพราะทุกครั้งที่ขยับออกพี่วีขยับออกเกือบสุด แล้วพอขยับเข้าพี่วีก็ขยับเข้ามาลึกจนผมต้องเรียกชื่อพี่เขาดังๆ เพื่อขอให้พี่เขาทำแรงๆ

“อืมมม มาร์ค” แต่พี่วีก็ยังัชอบใจกับจังหวะเนิบช้าแต่หนักหน่วงนี้ เพราะพี่วียังย้ำต่อ ย้ำจุดที่ทำให้ผมครางแทบสุดเสียงแบบนี้ต่อ

“พี่วี อื้มมม อ้า~” เอวสอบขยับหมุน และการกระทำนั้นยังเชื่องช้าจนผมแทบขาดใจเหมือนเดิม

“อืมมม” พี่วีครางรับเมื่อผมสวนสะโพกกลับ หมุนรับกับสะโพกของเขาที่เน้นหนักไม่หยุด

“พี่…ผมจะ…อื้มมม” 

“จะอะไร หืมมม” พี่วีถามเสียงต่ำ เสียงหอบกระเส่าดังอยู่ข้างหู ปากพี่วีแนบลงที่ข้างแก้ม ลากเลียแล้วกดจูบพร้อมๆ กับข้างล่างที่ขยับไม่หยุด 

“ผม อื้มมม” ผมปลดปล่อยออกมาเมื่อพี่วีขบที่ติ่งหูของผมเบาๆ 

“อืมมม” แล้วผมก็ได้ยินเสียงครางต่ำๆ พร้อมกับรับรู้ถึงความอุ่นชื่นมากมายที่ด้านล่าง ผมทิ้งขาลงอย่างหมดแรง ทั้งๆ ที่แค่นอนเฉยๆ แต่มันก็เหมือนกับผมเป็นคนขยับอย่างหนักหน่วง ทั้งๆ ที่แค่ครางชื่อพี่วีกับขยับตามจังหวะหนักๆ นั่นมันก็ทำเอาผมแทบตายลงตรงนี้

“ผม…” ผมอยากขอน้ำดื่ม นมที่ดื่มไปเมื่อก่อนดึกมันไม่ได้ช่วยอะไรให้ผมอิ่มสักนนิด

“จำได้ยัง” พี่วีว่า ปากหวานยังลากไปมาที่แก้มผมไม่ห่าง

“อื้มมม”

“จำได้ยังว่าเป็นของใคร” พี่วีถามย้ำอีก

“ของพี่วี” ผมบอกด้วยเสียงที่ยังสั่นไม่หาย 

“แม้ว่ามันจะเข้ามามึงก็เป็นของกูใช่ไหม?” พี่วีถาม

“อื้มมม”

“มันจะทำให้มึงหวั่นไหวไม่ได้ใช่หรือเปล่า” พี่วีจูบที่เปลือกตาของผม

“อื้อ”

“เพราะอะไร?”

“เพราะผมเป็นของพี่วี ใครจะเข้ามาผมก็เป็นของพี่วีเหมือนเดิม” ผมบอกพร้อมๆ กับสัมผัสอุ่นๆ ที่หน้าผากของผม พี่วีกดจูบลงมาช้าๆ แล้วค้างไว้ที่หน้าผากอุ่นชื้น จูบหน้าผากเหมือนทวงคำสัญญานี้ เลื่อนลงมาจูบที่ตาเหมือนจะบอกว่าดวงตาคู่นี้มีไว้มองเขา จูบที่แก้มเหมือนห้ามหวั่นไหวกับใคร

“อืมมม”

“อื้อ…” และจูบที่ปาก จูบอีกครั้งเพื่อย้ำว่าผมเป็นของพี่วี ของพี่วีเหมือนเดิมและตลอดไป

 

 

 

#กลรักรุ่นพี่2 

22/11/2020 

ถอนหายใจได้ยัง? โล่งอกไหม หรือยังไงไหนบอกหมอ ไม่มีอะไรจะคอมเมนต์เลย คือก็เข้าใจน้องแหละ ตอนเริ่มแรกๆ เราก็รักพี่เขามากไง เราก็ไม่รู้หรอกว่าเราจะหวั่นไหวอะ เอาจริงๆ ตอนเรารักใครเราก็ไม่คิดจะไปมีคนอื่นหรอก แต่พอมันมีอะไรๆ เข้ามาแล้วเราเองควบคุมไม่ได้ จิตใจมันเลยอ่อนแอ แต่ใดๆ ก็ตามเรารักความแน่วแน่ของพี่วี เก่งมาก พี่โคตรเก่งเลยที่มั่นคงและชัดเจนขนาดนี้ เอาสิ มึงจะไปไม่ไปก็แล้วแต่เลยจ้า แต่กูไม่ให้ไป เอาเซ่! ให้มันรู้ซะบ้างว่ามาร์คเป็นของใคร 

Twitter : @pflhzt 

Facebook : faddist 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว