email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนและให้กำลังใจนะคะนักอ่านที่น่ารักกก : )

ชื่อตอน : Justkiss 16/1

คำค้น : Justkiss ฟาโรห์ไอริน นิยายรักวัยรุ่น นิยายรัก โรงเรียน บาส blackhearttt

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 227

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2563 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Justkiss 16/1
แบบอักษร

 

หลังจากผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์ วันนี้ก็ถึงเวลาที่ชมรมบาสเก็ตบอลของโรงเรียนต้องไปซ้อมแข่งกับโรงเรียนอาบิเกล ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อากิระเรียนอยู่ ฉันหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ บนเบาะรถบัสของทีมบาสอย่างกังวลเล็กน้อย ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อฟาโรห์หันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วเข้มด้วยความสงสัยหน่อยๆ

“จ้องแบบนี้อยากหอมแก้มหรือไง”

“บะ… บ้าเหรอ เปล่าซะหน่อย…”

ฉันขมุบขมิบปากบอกแล้วหันไปมองวิวผ่านกระจกรถบัสแทน ฟาโรห์หัวเราะต่ำในลำคอแกร่งเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วโน้มลงมาพูดข้างใบหูโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว

“หึ หรืออยากจูบ”

“ฟา… ฟาโรห์!”

 ฉันเบิกตาโพลงแล้วรีบหันไปมองรอบๆ รสบัสว่ามีใครได้ยินที่เขาเพิ่งพูดหรือเปล่า แต่พอเห็นทีมบาสกับมิวะกำลังคุย และเล่นเกมส์กันอย่างสนุกสนานโดยไม่ได้สนใจเราสองคนเท่าไหร่นักฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็เงยหน้าจ้องเขม็งใส่ฟาโรห์ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ไม่เลิกทันที

“ล้อเล่นเองน่า อย่าทำหน้าดุดิครับผู้จัดการ”

“ก็นายพูดแบบนั้นก่อนทำไมเล่า คนก็อยู่เต็มรถนะ ไหนจะอาจารย์กับโค้ชอีก… ฟาโรห์”

ฉันกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงงที่จู่ๆ ฟาโรห์ก็ยิ้มบาง แล้วโน้มหัวลงมาพิงไหล่ของฉันพลางหลับตาพริ้มอย่างอารมณ์ดี และการที่เขาพยักหน้ารับคำพูดของฉันทำให้ผมของฟาโรห์ปัดซอกคอขาวไปมาจนฉันจั้กจี้หน่อยๆ และต้องเม้มปากเอาไว้อย่างทำตัวไม่ค่อยถูก

“ขออยู่แบบนี้หน่อยนะไอริน เธอหนักหรือเปล่า”

“อื้อ ได้สิ… ไม่หนักหรอก เห็นแบบนี้ฉันก็แข็งแรงนะ”

ฟาโรห์หัวเราะเบาๆ และยังคงหลับตาพริ้ม ฉันเหลือบมองเสี้ยวหน้าหล่อของเขาที่พิงไหล่บางของตัวเองแล้วก็เผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ท่อนแขนแข็งแรงที่แนบชิดกับแขนของฉัน… อบอุ่นชะมัดเลยแฮะ

“หึ น่ารัก”

ฉันยิ้มบางกับตัวเองแล้วหันไปมองวิวด้านนอกผ่านกระจกรถอีกครั้ง วันนี้อากาศดีกว่าทุกวัน แถมทีมบาสเก็ตบอลทุกคนยังดูผ่อนคลายและไม่ได้มีท่าทางกังวลกับการซ้อมแข่งมากนัก แต่ฉันเชื่อว่าพอถึงเวลาลงแข่ง ไม่ว่าจะเป็นการซ้อมหรือแข่งจริงทุกคนก็เล่นกันอย่างเต็มที่เสมอ ฉันก้มลงมองฝ่ามือหนาที่วางกุมมือบางไว้แผ่วเบา จากนั้นฉันก็ขยับมือบางเล็กน้อยเพื่อประสานกับนิ้วเรียวยาวของเขา… มือของฟาโรห์… อบอุ่นจริงๆ นั่นแหละ

 ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงรถบัสก็ขับมาจอดหน้าโรงเรียนอาบิเกล ฉันและทุกคนต่างช่วยกันขนสัมภาระของตัวเองลงจากรถโดยที่ฟาโรห์ก็คว้ากระเป๋าของฉันไปถือไว้ให้ แถมยังช่วยยกกล่องเอกสารและตารางซ้อมจากฉันไปอีกจนฉันต้องไปช่วยมิวะยกของเพราะไม่มีอะไรจะถือ ออโต้ที่เดินตามหลังฟาโรห์และเดลหันมามองทางฉันแล้วยิ้มกริ่มเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดินตามเพื่อนๆ ทีมบาสเข้าไปในโรงยิมโดยไม่พูดอะไร ท่าทางของออโต้ทำให้ฉันทำตัวไม่ค่อยถูกเลยต้องกระแอมเพื่อกลบเกลื่อนอาการเลิ่กลั่กของตัวเองด้วยความรวดเร็ว ให้ตายสิ…

“โห โรงเรียนนี้กว้างชะมัดเลยนะคะพี่ไอริน เคยได้ยินมาว่าที่นี่ค่าเทอมแพงพอๆ กับโรงเรียนเราเลย สงสัยจะจริงแฮะ”

ฉันมองตามสายตาของมิวะไปทางสนามบาสเก็ตบอลกลางแจ้ง และสนามฟุตบอลที่ดูกว้างขวางหน้าโรงยิมแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย นักเรียนที่นี่ก็ดูดีไม่ต่างกัน ฉันยักไหล่เล็กน้อย อย่างว่าล่ะนะ… ส่วนใหญ่ก็คนที่ครอบครัวมีฐานะและหน้าที่การงานดีๆ กันทั้งนั้นนั่นแหละ

“เอ๊ะ… อันนี้อะไรน่ะมิวะ”

“หื้ม? โอ๊ะ! ลืมไปเลย อาจารย์ให้ไปซื้อกาแฟมาให้โค้ชน่ะค่ะ” มิวะชะงักกึกและเบิกตาโพลงมองกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่อาจารย์เขียนเอาไว้ให้อย่างตกใจ ฉันเลิกคิ้วแล้วยิ้มบางก่อนจะหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของเธอ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”

“เดี๋ยวฉันเอาของไปเก็บแล้วไปซื้อเองก็ได้ค่ะ…”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ไปซื้อให้เอง” ฉันส่ายหน้าเมื่อเห็นมิวะทำท่าทางเกรงใจและรู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ดันลืมเรื่องนี้ไป แต่พอเห็นว่าฉันยิ้มให้มิวะก็ดูผ่อนคลายลงก่อนจะพยักหน้ามาให้อย่างสดใสเช่นเคย

“ขอบคุณมากนะคะพี่ไอริน พี่เอาเอกสารมาไว้ในลังก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันถือเอง มันไม่หนักหรอก”

“อื้อ งั้นพี่ไปล่ะ” ฉันวางแฟ้มเอกสารสองอันไปในกล่องที่มิวะถือแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลังโรงยิมเพื่อหาตู้กดน้ำอัตโนมัติ แต่เดินมาจนเกือบถึงตึกเรียนก็ไม่เจอสักตู้เลยแฮะ มันไปอยู่ตรงไหนกันล่ะเนี่ย

ปึก!

“โอ๊ะ… ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ… หือ? โรงเรียนกาดิเนย์งั้นเหรอ” ฉันเลิกคิ้วมองผู้ชายที่เพิ่งเดินชนด้วยความงุนงง ก่อนจะเหลือบเห็นเสื้อบาสที่เขาสวมอยู่ ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นนักบาสของโรงเรียนอาบิเกลสินะ…

“เอ่อ… ค่ะ” ฉันพยักหนายิ้มๆ จากนั้นก็จะเดินผ่านเขาไปอีกทาง แต่ผู้ชายคนเดิมกลับมายืนขวางไว้อีกครั้งแล้วส่งยิ้มกว้างมาให้อย่างเป็นมิตรซะก่อน

“เป็นผู้จัดการทีมบาสสินะ น่ารักจัง… ผมฮิโรชิ ชื่ออะไรครับคุณผู้จัดการทีม”

“ฉัน…”

ฉันอึกอักและกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าที่ชื่อฮิโรชิเหมือนจะไม่ยอมให้ฉันผ่านไปได้ง่ายๆ ถ้าไม่บอกชื่อกับเขา แต่พอจะเอ่ยบอกออกไปให้จบๆ ก็มีเสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้นจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย

“ฮิโรชิ ทำอะไรอยู่วะ ใกล้เวลาซ้อมแข่งแล้วนะ!”

“เออๆ รู้แล้วน่า แป๊บนึงดิวะอากิระ”

เอ๊ะ… ฉันกะพริบตาปริบๆ ทันทีที่ฮิโรชิตะโกนตอบออกไปไม่ดังมากนะ จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางเราสองคน และพอฉันหันไปมองก็สบตากับอากิระทันที… ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาเจอกับเขาในสถาณการณ์แบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย

“ไอริน…”

 

 

 

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

official line : @413zdrvd

รักกก

ความคิดเห็น