monyy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

𝐂𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫7-เตรียมการ

ชื่อตอน : 𝐂𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫7-เตรียมการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2563 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
𝐂𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫7-เตรียมการ
แบบอักษร

 

 

 

𝑨𝒖𝒏𝒈-𝑨𝒖𝒆𝒊

@คณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาจุลชีววิทยา

"เออเนี่ยแล้วจะรับน้องที่ไหนดีกิจกรรมต่างๆก็เริ่มจะจบแล้วนะ" แก้วตาหัวหน้าห้องพูดกับฉัน พอขึ้นปีสองก็ต้องกลายเป็นรุ่นพี่ที่ต้องคอยเตรียมงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นรับน้องหรือกิจกรรมดาวเดือนซึ่งปีนี้เดือนคณะฉันได้เป็นเดือนมหาลัยต่อจากเฮียเพลิง ส่วนดาวตกไปเป็นของคณะมนุษยศาสตร์ ซึ่งยอมรับว่าเด็กปีนี้ของมนุษย์อิ้งสวยทุกคนแต่แปลกมากทำไมเด็กวิศวะถึงไม่ติดเลยเพราะปกติ เดือนมหาลัยจะตกเป็นของวิศวะไม่สาขาใดก็สาขาหนึ่ง...

"เดี๋ยวกูจะรีบกลับไปคิดนะ...กูขอโทษที่ทำให้งานล่าช้า" ก็ฉันน่ะเป็นประธานรุ่นที่จริงเป็นไอ้น็อตแต่มันดันซิ่วไปคณะแพทย์อาจารย์และเพื่อนไปเลยเลือกฉันนี่สิ

"เฮ้ย...ไม่เป็นไรหรอกมึงกูเข้าใจว่างานมึงเยอะล้อมตัวไปหมด" แก้วตาตบที่ไหล่ฉันเบาๆ

"แล้วจะจับสายรหัสเลยปะหรือยังไง" พีเพื่อนอีกคนหันมาพูดด้วย

"อืม..วันนี้ปีหนึ่งมาเรียนปะ" ฉันหันไปถามทั้งสองคนที่เลิกสนใจจอโปรเจคเตอร์มาคุยเรื่องกิจกรรมกับฉันซึ่งวันนี้เป็นวันที่ฉันชอบที่สุดเพราะว่าแค่ทำงานในห้องแค่นั่นไม่มีลงเเลป

"มาดิ..บ่าย2ก็เลิกเรียนแล้วพวกกูก็นัดร่วมแล้ว"

"เยี่ยมงั้นเราก็จับสายรหัสเลย...อย่าลืมบอกน้องในกลุ่มก่อนนะ"ก็พูดจบก็หันมาทำงานต่อซึ่งตอนนี้เวลา13:40น อีก10นาทีก็เลิกแล้วสบายจริงๆ

 

 

13:50 pm.

@ลานอเนกประสงค์ คณะวิทยาศาสตร์

ตอนนี้ฉันกับเพื่อนปีสองเกือบ200คนมาร่วมตัวกันไม่ได้มีแค่สาขาฉันแต่ยังมีสาขาอื่นๆมาอีกด้วย

"วันนี้เราแค่จะให้น้องจับฉลากนะมึงพอจับเสร็จกูจะเป็นคนชี้แจงน้องมันเอง...มีใครจะขัดแย้งอะไรไหมพูดได้เลยนะ" ฉันสวมชุดพละของมหาลัยแล้วก็กระโปรงทรงเอเหนือเข่าขึ้นมา รองเท้าผ้าใบสีดำมันทำให้เดินทะมัดทะแมงขึ้นมาหน่อย

"โอเคๆ"เพื่อนคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย ฉันกับคนอื่นไปยืนรอน้องปีหนึ่งไม่นานน้องปีหนึ่งก็เริ่มพากันทยอยลงมาจากตึก แต่ก่อนหน้านั้นพวกฉันได้เขียนคำใบ้ใส่กล่องเรียบร้อยซึ่งคำใบของฉันคือ "เป็นผู้หญิง" ตรงตัวไปเลยน้องจะได้ไม่ต้องหวังว่าฉันคือผู้ชายแน่นอนว่าใครที่ได้เป็นน้องรหัสฉันเนี่ยถือว่าโชคดีมาก นอกจากจะเปย์แล้วยังจะมีความรู้ให้มากมาย ฮ่าๆ

"อะมาครบแล้วเนาะพี่จะเริ่มให้จับฉลากแล้วนะซึ่งปีนี้รุ่นพวกคุณมีมากกว่ารุ่นพี่บ้างคนอาจจะมีพี่รหัสร่วมกันนะคะ แต่ไม่ต้องห่วงพวกพี่เขาดูแลทั้วถึงแน่นอน" ฉันพูดปากเปล่าซึ่งยอมรับว่าใช้พลังเสียงมากฉันหันไปให้สัญญาณกับพี แก้วตาและจูนให้เริ่มการจับฉลากได้เลย

น้องๆที่ได้ฉลากแล้วก็เริ่มส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทำหน้าสงสัยบางคนก็ขำบางคนก็บางฉันยืนยิ้มพอมองภาพแบบนี้ก็คิดถึงตัวเองตอนปี1พี่รหัสฉันชื่อพี่ปืนพี่แกเป็นผู้ชายที่โคตรแสนดีเลย พี่ปืนเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันแฟนพี่แกน่ารักมากกก เดี๋ยวนี้พี่แกไม่ค่อยว่างเพราะปีสามสอบทุกวันไหนจะโปรเจคต่างๆ

"น้องที่จับฉลากแล้วนั่งที่นะคะพี่จะขอถ่ายรูปหน่อยพี่รหัสพวกคุณจะได้หาตัวง่ายๆ...มีใครคนไหนไม่อยากร่วมกิจกรรมไหมคะ" ฉันกวาดสายตามองไปที่น้องๆทุกคน

"ไม่มีนะคะพี่ถือว่าถามความสมัครใจแล้วนะ"พี่และแก้วตาเริ่มถ่ายรูปน้องๆพร้อมกับคำใบนั้น

 

หลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จแล้วฉันก็ให้พีพูดถึงสถานที่จะไปรับน้องซึ่งฉันต้องไปพูดถึงงบประมาณกับคณะอธิการบดีว่างบเท่านี้จะไปไหนได้บางแล้วทางคณะจะให้งบเท่าไหร่...

"โอเคครับ...ตามที่พี่บอกนะเดี๋ยวเรื่องสถานที่จะแจ้งอีกทีทางไลน์กลุ่มวันนี้ก็แยกย้ายได้" หลังจากที่ปล่อยน้องไปแล้วฉันก็เดินไปคณะอธิการบดีเพื่อนคุยงบประมาณ

 

 

@คณะอธิการบดีคณะวิทยาศาสตร์

14:40 pm.

"สวัสดีดีค่ะอาจารย์" ฉันยกมือไหว้อาจารย์อย่างน้อบน้อม

"อ่าว..ชญานิศผมคิดว่าคุณจะไม่พาน้องไปรับน้องซะอีก" อาจารย์ยิ่งศักดิ์หัวเราะเยาะ

"ขอโทษค่ะอาจารย์..ลืมเรื่องรับน้องไปเลยค่ะ" ฉันหัวเราะแห้งๆฉันอาจารย์ยิ่งศักดิ์สนิทกันเพราะว่าอาจารย์ค่อยช่วยแนะนำงานต่างๆให้เราเลยได้ร่วมงานกันบ่อยครั้ง

"อืมๆ..ผมเข้าใจคนเป็นประธานรุ่นก็แบบนี้นี่แหละนั่งก่อนๆ"

"ขอบคุณค่ะ"

"แล้วคุณจะพาปีหนึ่งไปรับน้องที่ไหนล่ะ" ปีที่แล้วฉันไปรับที่ทะเลซึ่งก็สนุกดีนะแต่ปีนี้ฉันอยากพาน้องเปลี่ยนบรรยากาศ เป็นธรรมชาติอะไรแบบนี้

"หนูคิดว่าจะพาไปนครราชสีมาค่ะ" เป็นรีสอร์ทที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากๆเลย

"อืมก็ดีนะ...โชคดีนะที่ปีนี้ทางมหาวิทยาลัยให้งบเพิ่ม" โชคดีจริงๆนั่นแหละเพราะรุ่นพี่ที่ผ่านมากับรุ่นฉันงบไม่มากนักจึงไปไกลไม่ได้

"เดี๋ยวผมจะโทรคุยเรื่องรถบัสให้แล้วกัน ส่วนงบได้วันไหนผมจะแจ้งอีกทีนะไม่เกินอาทิตย์หน้า"อาจารย์ยิ่งศักดิ์ยิ้มแย้มให้ฉัน

"ขอบคุณมากนะคะ..ไม่รวกวนแล้วค่ะสวัสดีค่ะอาจารย์" ฉันยกมือไหว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

ครืนน ครืนน ครืนน

ฉันกดรับสายพู่กัน

"ว่าไงมึง" ฉันเดินกลับไปยังคณะวิศวะเพื่อรอมันเลิก

"อยู่ไหน"

"กำลังไปคณะมึงไง" ฉันแวะซื้อบูลเบอร์รี่โยเกิร์ตปั่นที่โรงอาหารก่อนจะไปยังภาคมัน

"อีก20นาทีกูเลิกรอใต้ตึกก่อนนะ" สั่งกูเหมือนเป็นแม่กูเลย

"เออค่ะ" ฉันกดสางสายแล้วหาที่นั่งใต้ต้นไม้ด้านออก ลมเย็นดีจังอากาศก็ดี ฉันนั่งดูดน้ำปั่นไปหลายอึกก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะหินอ่อนแล้วพลอยหลับไป ซึ่งตื่นมาอีกทีก็เจอคนมากมายนั่งร่วมโต๊ะอยู่ ซึ่งกลุ่มเฮียเพลิงแล้วก็พู่กัน

"ตื่นแล้วเหรอคะคุณพี่" พู่กันมันหยิบน้ำปั่นไปดูดกิน

"มาตอนไหน" ฉันหาวแต่ก็ไม่ลืมที่จะเอามือปิดปาก

"สักพักแล้ว" ฉันพยักหน้ารับรู้แล้วก้มลงมองเสื้อช็อปสีกรมที่คุมขาฉันอยู่ของใครช็อปไอ้พู่มันก็ใส่อยู่

"ช็อปใคร" ฉันยกขึ้นแล้วถามมันที่ดูดน้ำปั่นอย่างสบายใจ

"พี่เพลิง" ช็อปอยู่นี่แล้วตัวหายไปไหนเนี่ย

"คนหายไปไหน?"

"ไปซื้อของกินให้มึงไงคะ..แหมดีจริงๆตื่นมาก็ได้กิน" ฉันไม่พูดอะไรต่อแต่ยิ้มอย่างผู้ชนะให้มันก่อนเฮียเพลิงจะเดินมายังโต๊ะพร้อมกับพี่เจสพี่บรีซ

"ตื่นแล้วเหรอหิวไหมเฮียซื้อขนมมาให้" เฮียเพลิงเอามือหนาวางลงบนหัวเบาๆก่อนจะออกแรงขยี้เล็กน้อย

"หิวค่ะ"ฉันยิ้มให้กับคนข้างๆ

"พี่เจสพี่บรีซสวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้พี่ๆทั้งสองก่อนจะยิ้มให้

"สวัสดีดีครับ"

"พี่เจส มะม่วงพู่อะ" พู่กันมันถามหามะม่วง

"เออมึงก็ใจเย็นดิ"พี่เจสยิ้มแล้วยื่นถุงมะม่วงให้พูู่กัน

"อะ..กินก่อนแล้วค่อยกลับ" เฮียเพลิงยื่นถุงขนมเบื้องที่ไส้เยอะมาก แสนดีจังงน่ารักที่สุด

"ขอบคุณค่ะะะ" ฉันหยิบขนมเบื้องกิน

"ไอ้พู่กูเหม็นกะปิมึงว่ะ"พี่บรีซเอามือบีบจมูกไว้ ฮ่าๆสงสารพี่บรีซ

"เหม็นตรงไหนพี่บรีซหอมจะตาย ดมดิเนี่ย" พู่มันยื่นถุงพริกกะปิให้พี่บรีซซึ่งพี่บรีซรีบหันหน้าออกหนีทันที โอ้ยตลก ฉันนั่งดูพี่บรีซบ่นพู่กันก่อนจะหยิบเสื้อช็อปคืนเฮีย เกือบลืมไปแล้ว....

"อะ"

"คุมไว้นั่นแหละจะเอาออกทำไม" เฮียเพลิงขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นฉันเอาเสื้อออกจากตัก

"ก็ได้" ฉันหยิบขนมเบื้องให้เฮียเพลิงกินแต่เจ้าตัวดันไม่กินต้องให้ป้อน ยอมจริงๆเลยพ่อคุณ

"ไอ้โซ่กลับจากญี่ปุ่นยังวะ" เฮียเพลิงหันไปคุยกับพี่เจส ฮะพี่โซ่อยู่ญี่ปุ่นเหรอไปทำอะไร

"ยังว่ะคงวันจันทร์นู่น" พี่เจสนั่งกินมะม่วงกับพู่กันส่วนพี่บรีซก็กินลูกชิ้นย่างที่ไม่ใส่น้ำจิ้ม

"พี่โซ่ไปทำอะไรที่ญี่ปุ่นเหรอคะ" ฉันถามออกไปเพราะความอยากรู้อยากเห็น

"ไปคุยเรื่องธุรกิจแหละมันอะเดินทางไปต่างประเทศบ่อย" โห้สุดยอดอะ ใครที่ได้เป็นแฟนคงได้เที่ยวบ่อยแน่ๆ ฉันเหลือบมองพู่กันที่นั่งกินมะม่วงเงียบๆ ในระหว่างที่เรานั่งคุยกันเล่นกันอย่างสนุกก็มีผู้หญิิงเดิมเข้ามาหาเฮียเพลิงซึ่งตอนแรกก็ใจหวิวนะแต่พอเฮียเพลิงหันมาคุยกับฉันว่าไม่มีอะไรฉันก็เชื่อใจแหละ สองคนนั้นยืนคุยกันไปไกลจากตรวที่ฉันนั่งมากจึงสามารถมองเห็นทุกการกระทำของฝ่ายหญิงแล้วหมั่นไส้ ทำเป็นออเซาะ

"ถ้าจะมองขนาดนั้นก็เดินเข้าไปร่วมวงเลยเถอะ" ฉันหันมามองพู่กันที่คาบมะม่วงอยู่

"ได้เหรอวะ" ฉันไปจริงนะใครจะชอบให้คนอื่นมาออเซาะคนที่รักละ

"ได้ดิ"พี่เจสพูดขึ้น ฉันลุกขึ้นก้าวเท้ายาวไปหาสองคนนั้นทันทีแต่ในระหว่างที่เดินไปฉันดันซุ่มซ่ามเหยียบหินจึงทำให้ขาพลิกแล้วล้มลงไปนั่งกับพื้น พอฉันหันไปมองพู่กันแทนที่จะมาช่วยดันนั่งขำฉันสนุกเชียว

"เอยเดินยังไงให้ล้มเนี่ย" เฮียเพลิงวิ่งเข้ามาหาฉันแล้วพยุงฉันขึ้น

"อะ..โอ้ย" ฉันเจ็บแปลบๆที่ข้อเท้าเจ็บตัวจนได้ ฉันมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นเธอมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้วไงใครแคร์เธอเดินเข้ามาหาเราทั้งสองแล้วชวนเฮียเพลิงไปตลาดหลังมอ ฝันไปเถอะย่ะ

"เพลิงไปปะ..พวกไอ้บีมก็ไปนะ" เฮีึเพลิงดูเหมือนจะลังเลยแฮะต้องใช้ มารยาหญิงซะหน่อยแล้ว

"โอ้ย..เฮียเพลิงเอยเจ็บขาา" ฉันแสดงสีหน้าที่ทำให้เห็นว่าเจ็บขามาก

"ขอโทษนะไปไม่ได้แล้วอะ...แฟนเราเจ็บขาต้องดูแล" พอเฮียเพลิงพูดจบฉันก็อ้าปากค้างใจก็เต้น เขินก็เขินขาก็เจ็บ

"อะ..อ๋องั้นเราไปแล้วนะ" หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นเดินไปเฮียเพลิงก็หันมาบีบปลายจมูกฉันเบาๆ

"ซุ่มซ่ามจริงๆเลย" เฮียเพลิงพยุงฉันเดินกลับไปยังโต๊ะพี่เจสกับพี่บรีซ

กลั่นขำฉันส่วนไอ้พู่กันน่ะเหรอมันขำจนฉันอายคนไปหมดเเล้วเนี่ย!!!

"ไหนขอดูหน่อยเจ็บมากไหม"เฮียเพลิงนั่งลงตรงหน้าแล้วถอดรองเท้าผ้าใบออก

"กลับห้องเดี๋ยวไปส่ง" ดะ เดี่ยวนะ

"ไม่เอาเดี๋ยวกลับกับพู่กัน" ฉันปฎิเสธอย่างเร็วบ้าหรือเปล่าฉันไม่เคยพาผู้ชายขึ้นห้องเลยนะจู่ๆจะให้เฮียขึ้นไปได้ไง

"มึงไปกับพี่เพลิงเถอะวันนี้กูกลับไปนอนบ้าน ม๊ากับป๊าบ่นกูที่ไม่กลับบ้านเลย เอาจริงเหรอวะ

"อะ..เออ" พี่เจส พี่บรีซเก็บถุงต่างๆไปทิ้งขยะแล้วแยะย้ายกันกลับบนรถบรรยากาศเงียบมากจนเฮียเพลิงต้องเปิดเพลงทำลายความเงียบเมื่อผ่านไปไม่ถึง20นาทีฉันก็ถึงห้อง

 

 

17:30 pm.

@𝘓𝘜𝘝 𝘊𝘖𝘕𝘋𝘖 690 𝘳𝘰𝘰𝘮

เฮียเพลิงพาฉันมาที่โซฟาตรงห้องโถงแล้วเดินเข้าไปในครัวเอาน้ำกับผ้ามาพร้อมกับร้ำแข็ง เอามาทำอะไร

"เอาเท้ามาเฮียจะประคบให้"

"หึ..เอยทำเองได้เฮียกลับได้แล้ว" ฉันไม่ได้เจ็บขนาดนั้นเสียหน่อยเฮียเพลิงไม่พูดอะไรแต่เอาเท้าของฉันไปแบ้วเอาน้ำแข็งมาประคบ

"อะ..เจ็บ" เฮียเพลิงเบามือลงมากว่าตอนแรกฉันนั่งมองเฮียเพลิงประคบเย็นให้แบบนั้นเวลาผ่านไปเร็วมากแป๊ปๆก็ครบ20นาทีแล้ว..

"มีที่รัดขาไหม" เฮียเพลิงถามฉันก่อนจะเดินเอาถ้วยร้ำกับผ้าเข้าไปเก็บ

"มีค่ะอยู่ในกล่องพยาบาล..ตรงข้างทีวีในลิ้นชัก"ฉันบอกพร้อมชี้นิ้วให้เฮียดู เฮียเพลิงเดินไปหยิบแล้วนั่งพันข้อเท้าให้ฉันพร้อมกำชับว่าอย่าพยายามที่จะเดินบ่อยๆ

"เอย...คิดมากไหมเรื่องเพื่อนพี่น่ะ" ใคร...อ๋อผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ

"เขาชื่อมิ้นท์เป็นเพื่อนพี่ตอนมอปลายไง...แต่เอยคงจำไม่ได้หรอก" มินท์ มิ้นท์ไหน ทำไม่คุ้นชื่อเลย แต่เอาเถอะฉันเชื่อใจ

"เอยไม่คิดมากค่ะ..เอยเชื่อใจเฮีย" ฉันฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าเฮียเพลิงยืนขึ้นมันทำให้หน้าของฉันอยู่ระนาบเดียวกันกับหน้าท้องเฮีย ฉันเงยหน้ามองขึ้นไปก็ต้องเบิกตาโตเพราะเฮียเพลิงจุ้บลงมาที่ปลายจมูกแล้วยิ้มอย่างชอบใจ

"มัดจำไว้ก่อนแล้วกันนะครับ...น้องเอย" ฉันเขินจนไม่สามารถบังคับใบหน้าได้เพราะตอนนี้มันแดงเหมือนมะเขือเทศสด พูดจบเฮียเพลิงก็ชิ่งหนีกลับไปเลยปล่อยให้ฉันนั่งเขินอยู่อย่างนี้....

 

 

 

 

 

_________________________________________________________________________

 

กรี๊ดดดด!!!! โอ้ยๆๆจู่ๆก็รู้สึกร้อนวูบวาบเลยค่ะทุกคนเขินไม่ไหวแล้ว

คือเฮียเพลิงไม่ควรมีคนเดียวบนโลกใบเน้!!!🥰

 

แต่จะว่าไปคนน้องร้ายน๊าาาาา ร้ายม๊ากก🤭

 

อ่านแล้วก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้กันด้วยการกด Like & Comments

ด้วยนะคะ💖💖

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น