Nuengruethai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 ลางสังหรณ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 ลางสังหรณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 177

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2563 03:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 ลางสังหรณ์
แบบอักษร

หอพักริน

วายุ : คุณถึงแล้ว

พูดพร้อมสะกิดคนตัวเล็กที่ตอนนี้ นอนหลับไม่รู้เรื่องราวยังกับเด็กเชื่อแล้วแหละว่าคงง่วงมากจริงๆ เพราะตั้งแต่ที่เขาบอกให้คนตัวเล็กนอนได้เขาก็เห็นเธอหลับมาตลอดทาง

 

ริน : อือออ ถึงแล้วหรอคะ ขอบคุณมากนะคะที่แวะมาส่ง

วายุ : อืม แล้วให้เดินเข้าไปส่งรึเปล่า

ริน : ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็รบกวนคุณมามากแล้ว

วายุ : แต่ว่าผมรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ

ริน : คะ

วายุ : ผมบอกว่าอยากเข้าห้องน้ำ

ริน : เข้าห้องน้ำ ทะที่ห้องฉันหรอ

วายุ : ถ้าคุณรังเกียจก็ไม่เป็นไร รีบเข้าไปเถอะ

ริน : เปล่านะคะ คือฉันไม่ได้รังเกียจแค่ห้องของฉันไม่ได้ใหญ่มากมายอะไรขนาดนั่น ฉันกลัวว่าคุณจะรู้สึกอึดอัดนะคะ

วายุ : ผมแค่จะขอเข้าห้องน้ำ ไม่ได้จะขอเข้าไปนอนด้วยซ่ะหน่อย

 

คำพูดจาของเขาทำเอาคนฟังถึงกับหน้าแดง

ริน : งะงั้น ก็ตามมาก็แล้วกันค่ะ

 

คนตัวสูงก็ลงรถเดินตามคนตัวเล็กเข้ามาในซอย ที่ดึกๆแบบนี้ก็ค่อนข้างเปลี่ยวอยู่เหมือนกัน

 

ริน : ที่นี้ไม่มีลิฟหรอกนะคะ เพราะเป็นหอเช่าแบบถูกๆ

วายุ : อ้อ แล้วอยู่ชั้นไหน

ริน : 3 ค่ะ

วายุ : รีบๆเดินเถอะ ก่อนที่ผมจะราดตรงนี้

 

วายุก็เดินตามคนนำหน้ามายังห้องเธอ ซึ่งเปิดเข้ามาเขาก็ยอมรับว่าห้องนี้มันเล็ก เหมือนเหมาะสำหรับอยู่คนเดียว ไม่สิอยู่คนเดียวในความคิดเขายังว่าเล็กเลย

 

 

ริน : เชิญค่ะ ห้องน้ำอยู่ตรงนั่น

วายุ : คุณ อยู่ที่นี้คนเดียวหรอ

ริน : ค่ะ

วายุ : อ้อ งั้นผมขอไปทำธุระนะ

ริน : ตามสบายค่ะ

 

หลังจากวายุทำธุระส่วนตัวเสร็จออกมาก็พบว่าเธอนั่งรอเขาอยู่ตรงโซฟาเล็กที่ตั้งอยู่หน้าโทรทัศน์

 

ริน : คุณจะกลับเลยไหมคะ

วายุ : ขอดื่มน้ำหน่อย

 

เธอทำหน้ามุยก่อนที่จะเดินผ่านเขาไปที่ตู้เย็นเพื่อที่จะให้คนตัวสูงได้ดื่มน้ำแล้วจะได้รีบกลับ เพราะตอนนี้เธอเองง่วงมากๆก็ว่าได้

 

ริน : นี้ค่ะ

 

คนตัวสูงรับน้ำแล้วก็เดินลงไปนั่งลงที่โซฟาอย่างใจเย็น โดยไม่สนใจคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเขา

 

ริน : รีบดื่มเถอะนะคะ จะได้รีบกลับนี้ก็ดึกมากแล้ว

วายุ : คนอุตส่ามาส่ง รีบไล่จริงๆ

ริน : ก็มันดึกแล้ว อีกอย่างคุณก็ผู้ชายและฉันก็ผู้หญิงอยู่ในห้องเล็กๆแบบนี้สองต่อสอง ฉันเสียหายนะ

วายุ : เสียหายอะไรกัน ผมยังไม่ทำอะไรคุณเลยด้วยซ้ำนะเนี่ย

ริน : เห้อออออ เอาเถอะค่ะๆ งั้นคุณก็ตามสบายนะคะ

 

ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าใปในครัวที่ห่างจากเขาเล็กน้อย วายุใช้โอกาสนี้ในการมองไปรอบๆห้อง ถึงจะเป็นห้องเล็กๆแต่กลับมีแทบทุกอย่าง การตกแต่งห้องก็น่ารักดี

 

 

 

จ๊อกๆ เสียงท้องคนที่นั่งอยู่โซฟาร้องดังขึ้น

 

ริน : ฮ่าๆ

วายุ : ตลกอะไร

ริน : ตลกคุณนั่นแหละค่ะ คุณอยากกินอะไรไหมฉันจะได้ทำให้ ตอบแทนที่คุณมาส่ง

วายุ : คุณจะทำให้ผมกินหรอ

ริน : ค่ะ แต่พิเศษสุดก็มาม่าใส่ไข่ จะทานได้ไหมคะ

วายุ : สบายมาก

ริน : งั้นนั่งรอแปปนึงนะคะ

 

เวลาผ่านไป 15 นาที ชามมาม่าก็ถูกเสิฟว่างตรงหน้า

 

ริน : เสร็จแล้วค่ะ

วายุ : หน้ากินเหมือนกันนะ

ริน : ความจริงฉันเป็นคนชอบทำอาหารค่ะ แต่ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้ซื้ออะไรมาใส่ตู้ไว้เลย

วายุ : คุณกินด้วยกันรึเปล่า

ริน : ฉันทานที่โรงพยาบาลมาแล้วค่ะ

วายุ : แล้วคุณไปทำอะไรที่โรงพยาบาล

ริน : ไปเยี่ยมคุณลุงนะคะ ท่านพึ่งผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล

วายุ : อ้อ

ริน : คุณทานเถอะ ฉันขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ

 

พูดจบเธอก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าสักพักก็เดินเข้าห้องน้ำไป จนได้กลิ่นครีมอาบน้ำออกมาจากห้องน้ำ เวลาผ่านไปสักเกือบครึ่ง ชม. เธอออกมาพร้อมชุดนอนลายการ์ตูน กางเกงขายาว เสื้อแขนยาว

 

บันทึกริน

ฉันอาบน้ำเสร็จก็เห็นเขานั่งดูโทรทัศน์สบายใจ ฉันมองไปดูนาฬิกา 5ทุ่มกว่าๆแล้วนะเนี่ย

 

ริน : คุณอิ่มแล้วใช่ไหมคะ

 

ฉันพูดพร้อมกับเช็ดผมที่เปียก

 

วายุ : อืม

ริน : งั้นคุณควรกลับได้แล้วค่ะ จะเที่ยงคืนแล้ว

วายุ : มานี้สิ

ริน : คะ

วายุ : มานั่งนี้

 

ฉันก็ต้องเดินไปนั่งข้างๆเขา ที่ห่างกันเล็กน้อย

 

ริน : คุณจะทำอะไรคะ

 

ก็อยู่ๆเขาก็พับแขนเสื้ออีกฝั่งของฉันขึ้น

 

วายุ : จะดูแขนที่ตำกับขอบประตูรถ ว่าช้ำรึเปล่า

ริน : มะ มะ ไม่ช้ำค่ะๆ

วายุ : คุณรู้ได้ไง

ริน : ก็แขนฉัน ฉันเห็น ไม่มีรอยช้ำเลย

วายุ : มันไม่ช้ำวันนี้ รอดูพรุ่งนี้สิ เอามือออกแล้วนั่งอยู่นิ่งๆ

 

เขาพับแขนเสื้อขึ้นและกดลงไปที่แขน

 

ริน : อ่ะ เจ็บ

วายุ : เห็นไหมละ วันนี้อาจจะยังไม่ช้ำมากแต่พรุ่งนี้จะช้ำกว่านี้

ริน : ค่ะ รู้แล้ว

 

ฉันพูดพร้อมดึงแขนเสื้อลง

 

วายุ : มียาทารึเปล่า

ริน : มีค่ะ ตะตะแต่ว่าเดี๋ยวฉันทาเองนะคะ

วายุ : ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะทาให้สักหน่อย

ริน : นิ

วายุ : ผมจะกลับแล้วขอตัวนะ ยาลืมทายาด้วยละ แล้วเดี๋ยวจะมาโทษว่าความผิดผม

 

พูดจบเขาก็ลุกออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ริน : อะไรของเขาบทจะไปก็ไปแบบดื้อๆ

 

บันทึก วายุ

ดูแขนเธอเสร็จ ก็หน้าจะช้ำอยู่แต่ก็ไม่ได้มากอะไร แต่ระหว่างที่ผมออกจากห้องเธอ มีผู้ชายคนนึงที่ดูเหมือนเขาจะอยู่ห้องถัดไปจากเธอ ผู้ชายคนนั้นดูมองมาที่ผมด้วยท่าทีที่ไม่พอใจเท่าไหร่นัก แล้วเขาก็เปิดประตูเข้าห้องไป ผมเลยตัดสินใจเคาะประตูห้องเธออีกครั้ง

 

ก๊อกๆๆๆ

ริน : มีอะไรคะ

วายุ : ล็อคห้องดีๆละ ดึกแล้วใครมาเคาะก็ห้ามเปิดเข้าใจไหม

ริน : ค่ะ รู้แล้ว คุณนะกลับไปได้แล้ว ขับรถดีๆนะคะ

วายุ : อืม

 

แล้วเธอก็ปิดประตูไป บอกตรงๆว่าผมชักจะมีลางสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างซ่ะะแล้วสิ

 

 

บ้านมหาเกียรติวงศ์ เวลา 00:15 น.

ผมขับรถเขามาในบ้าน เหมือนทุกคนคงหลับหมดแล้ว แต่ผมคงคิดผิด

 

ป้าอุ่น : กลับมาแล้วหรอคะ คุณหนู

วายุ : ทำไมยังไม่นอนละครับ

ป้าอุ่น : ก็คุณหนูออกไปข้างนอกกลางดึกแบบนี้ป้าจะนอนได้ยังไงคะ

วายุ : โถ้วววว ผมขอโทษครับ มันด่วนจริงๆ

ป้าอุ่น : แล้วนี้คุณหนูหิวไหมคะ ยังไม่ได้ทานอะไรเลย

วายุ : ผมทานมาแล้วครับ

 

ตอบพร้อมนึกถึงชามมาม่าที่พึ่งกินมาก่อนหน้านี้ที่คนตัวเล็กทำให้เขา

 

ป้าอุ่น : ยิ้มอะไรขนาดนั่นค่ะเนี่ยคุณหนู

วายุ : เปล่ายิ้มสักหน่อยครับ ดึกแล้วป้าอุ่นไปนอนเถอะ ผมก็จะไปพักผ่อนเหมือนกันครับ

ป้าอุ่น : ค่ะ งั้นฝันดีนะคะคุณหนู

วายุ : ฝันดีครับ

 

พูดจบผมก็เขาไปกอดป้าอุ่น บุคคลที่เป็นที่รักของผมอีกคน

 

 

 

 

เช้าวันถัดมา....

ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คนนอนที่พึ่งตื่นถึงกลับแปลกใจกับสายที่โทรเข้า #เหนือ

วายุ : หายหัวไปเลยนะ

เหนือ : ก็คนมันยุ่งนี้หว่า

วายุ : แล้วโทรมามีไร

เหนือ : ฉันโทรไปหาไอ้กันต์มา

วายุ : แล้ว

เหนือ : แล้วไอ้กันต์ก็บอกว่าแกกำลังตามสืบเรื่องบริษัทพ่อแกอยู่

วายุ : แล้วไงต่อ

เหนือ : ก็ไม่แล้วไง แค่อยากช่วย แกทีไรให้ฉันช่วยบอกได้เลย โดนเฉพาะเรื่องใช้กำลัง

วายุ : พูดยังกับแกลงมาจากเหนือแล้วงั้นแหละ

เหนือ : มาเมื่อวาน แล้วฉันโทรหาแกตอนเย็นก็ปิดเครื่อง ปกติแกปิดเครื่องซ่ะที่ไหน

วายุ : แบตหมด

เหนือ : ให้มันจริง

วายุ : โทรมามีแค่นี้ใช่ไหม

เหนือ : ไอ้นี้ ไล่ตลอด

วายุ : ก็แกโทรมาอะไรเช้าขนาดนี้

เหนือ : 8 โมงเช้าที่ไหน

วายุ : ฉันขี้เกียจเถียงกับแก แค่นี้แหละ

เหนือ : เดี๋ยว

วายุ : อะไรอีก

เหนือ : ไอ้กันต์บอกว่าแกลานิ เย็นนี้มาเจอกันหน่อย

วายุ : อืม แค่นี้แหละ

 

ว่าแล้วเชียวคนอย่างไอ้เหนือจะมีเรื่องอะไรนอกจากเหล้า เหล้า เหล้าแล้วก็เหล้า

 

 

โรงพยาบาล Xxxxxx

พยาบาล : ออกเวรแล้วหรอคะหมอวิน

วิน : ครับ ฝากเคสนี้ต่อด้วยนะครับ

พยาบาล : ได้ค่ะ

 

หลังจากออกเวรผมก็ไปที่โรงจอดรถ เพื่อที่จะได้กลับบ้านไปพักแต่ก็นะบุญมีแต่กรรมบัง

 

แพร : อีรถบ้านี้มาเสียอะไรตอนนี้

 

ผมเห็นเธอท่าทีหัวร้อน สงสัยรถจะสตาร์ทไม่ติด จะทำท่าเดินเมินผ่านไปก็ยังไงอยู่

วิน : รถเป็นอะไรหรอครับหมอแพร

แพร : มันสตาร์ทไม่ติดค่ะ หมอวินช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ

วิน : ก็ได้ครับ แต่รบกวนคุณช่วยเปิดประโปรงทีครับ

แพร : ห๊ะ

วิน : ผม หมาย ถึง กระโปรง รถ

แพร : ค่ะๆ

 

ผมก็ดูให้

 

วิน : ผมว่ามอเตอร์หน้าจะมีปัญหานะ เลยทำให้สตาร์ทไม่ติด โทรเรียกช่างเถอะคุณ

แพร : ฉันไม่มีเบอร์นะ

วิน : เห้อออ รอสักครู่

 

ผมก็ตัดสินใจโทรให้ช่างมารับรถเธอไปซ่อมให้ เสียเวลาพักผ่อนผมไปอีก

 

แพร : ขอบคุณมากนะคะ

วิน : ครับ ผมขอตัวกลับก่อน

แพร : เดี๋ยวค่ะ คือว่าฉันก็พึ่งออกเวรเหมือนกัน คุณจะว่าอะไรไหมถ้าจะขอให้คุณไปส่งฉันที่คอนโดที

วิน : เชิญครับ

 

อืมไหนๆละ ก็ช่วยๆไปเลยละกันเดี๋ยวจะมาว่าผมใจดำ

 

วิน : คอนโดไหนละครับ

แพร : คอนโด Xxxค่ะ

 

ห๊ะ!! คอนโดเดียวกันกับไอ้ยุเลยนิ บังเอิญไปรึเปล่าแม่คุณ

 

วิน : อ้อ

แพร : 2 วันมานี้ฉันไม่เห็นเขาเลยค่ะ เขาไปไหนคะ

วิน : หมายถึงวายุหรอครับ

แพร : ค่ะ

วิน : 555 มันลานะครับ สงสัยอยากลาไปพักผ่อนกายกับแฟนนะครับ เมื่อคืนนี้ก็แถมยังมารับคุณรินที่โรงพยาบาลอีก แหม่หน้าอิจฉาซ่ะจริง

แพร : คุณเองก็คิดว่า 2 คนนั่นเป็นแฟนกันจริงๆหรอคะ

วิน : ใช่สิครับ แล้วทำไมผมต้องไม่คิดแบบนั่นด้วย

แพร : แต่แพรคนนึงที่ไม่เชื่อ ไม่มีทางที่ยุจะลืมแพรง่ายๆแบบนี้

วิน : หึ คุณเลิกเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลได้ไหมคุณแพร ผ่านมาตั้ง2ปีแล้ว ผมขอเตือนในฐานะที่เคยรู้จักกับคุณว่า ถ้าคุณไม่อยากเสียวายุไปจริงๆ รึยังอยากมีวายุในชีวิตอยู่ ปล่อยมันไปเถอะ

แพร : คุณก็พูดได้นิ คุณไม่ใช่ฉันนิ ฉันต้องทนแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รักมาตั้ง 2 ปี ฉันเสียใจมากแค่ไหนคุณรู้ไหม !! 😢

วิน : มาพูดเอาตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไรคุณ ในเมื่อคุณเลือกที่จะปิดบังวายุมันเอง

แพร : นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่นี้ ตอนนี้ เพราะฉันจะกลับมาทวงวายุคืน

วิน : เอาที่สบายใจแล้วกันนะ

 

จากนั่นผมและเธอก็เงียบตลอดทางจนถึงที่คอนโด

 

แพร : ขอบคุณที่มาส่งค่ะ

วิน : อืม ไปละ

 

 

 

ที่ผับ Xxxx โซน VIP เวลา 21:30 น.

เหนือ : เอ้าชน

กันต์ : มึงเป็นเอามากนะไอ้เหนือ

เหนือ : เป็นเอามากที่ไหน ปกติสุดๆ

วายุ : ฉันเห็นด้วยกับไอ้กันต์ มีอะไรเล่ามา

เหนือ : หึ ฉันละเบื่อแก 2 คนจริงๆ ปิดอะไรไม่เคยได้เลย

วายุ : รึ ไม่จริง

เหนือ : จริง

กันต์ : เล่ามา

เหนือ : พวกแกว่าฉันนะ เป็นคนไงว่ะ

วายุ : หยาบ

กันต์ : ชอบใช้ความรุนแรง

วายุ : ขี้โมโห

กันต์ : เอาแต่ใจ

เหนือ : หึ พอเลยๆ นอกประเด็นละ ฉันหมายถึงว่าถ้าฉันมีความรัก ฉันนะจะเป็นคนยังไงวะ

กันต์ : อย่าบอกนะ ว่าแกไปตกหลุมรักสาวพริตตี้อ่ะ

วายุ : หึ ว่าละ ทำไมถึงกลับจากเหนือ ที่แท้สาวเทนี้เอง ว่าแต่ว่าอยากเห็นหน้าคนกล้าเทแกจังเลย

กันต์ : นั่นดิ ปกติไอ้นี้ใช่ย่อยที่ไหน

เหนือ : เธอเป็นคนดีแต่ทำไมเธอต้องมาเป็นพริตตี้ว่ะ งานมีเยอะแยะ

วายุ : เอ้า ไอ้นี้

กันต์ : พูดยังกับรู้จักมาก่อน

เหนือ : เออเดะ รุ่นน้องสมัยมัธยมกูเอง

กันต์/วายุ : เชี้ยยยยยย

วายุ : อย่าบอกนะว่าคนที่แกเล่าว่าเป็นรักแรก

เหนือ : เออออออ

 

พูดพร้อมกระดกเหล้าไปด้วย

 

เหนือ : ฉันหงุดหงิดที่เห็นเธอใส่ชุดที่มันโป๊

ฉันหงุดหงิดเวลาที่เธออยู่ใกล้คนอื่น ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอเจ็บตัวฉันมักเผลอยิ้มออกมาเวลานึกถึงใบหน้านั่นของเธอ อึกๆๆๆ (เสียงกรอกเหล้าลงคอ)

กันต์ : เห้ยๆ ใจเย็นเดี๋ยวก็ได้ตายหรอก

วายุ : แกจะถามฉัน2คนว่า อาการแบบนี้มันคืออาการอะไรนะหรอ

เหนือ : ใช่ มันคืออาการคลั่งหลงรึคลั่งรักว่ะ

กันต์ : มึงก็มาปรึกษากู 2คนเนี่ยนะ ยิ่งไอ้วายุนิ ยิ่งไปใหญ่วันๆอยู่แต่กับคนไข้คงจะมีหรอกความรัก ใช่ไหมมึง!!

วายุ : เอะเอ่อออ นั่นดิ

 

บันทึก วายุ

เอาตรงๆนะไอ้อาการคลั่งหลงรึคลั่งรักของไอ้เหนือที่พูดมา มันคือความรู้สึกที่ผมรู้สึกกับรินตอนนี้อ่ะดิ

 

กันต์ : ไอ้ยุ ไอ้ยุ

วายุ : ห๊ะๆ

กันต์ : มึงคิดไรอยู่เนี่ย กูเรียกตั้งนาน

วายุ : เปล่าๆ มีไร

กันต์ : เรื่องเอกสาร ฉันเจอข้อมูลบัญชีที่มันแปลก และคุณอาต้องได้เห็น

วายุ : พรุ่งนี้ฉันลาวันสุดท้าย แกสะดวกมาบ้านฉันเปล่ารึเปล่า

กันต์ : สะดวก งั้นพรุ่งนี้ฉันจะเข้าไป

วายุ : เค

เหนือ : คุยแต่เรื่องเครียดๆ มาๆชนๆ

 

เวลาผ่านไป 23:00น.

วายุ : ลงไปเข้าห้องน้ำแปปนะ

กันต์ : อืมๆ ไปเถอะ

 

บันทึกวายุ

ผมลงมาเข้าห้องน้ำด้านล่าง ซึ่งจะต้องเดินผ่านโต๊ะโซน D ที่ร้านจะจัดเป็นโซนสาวๆไว้แยกเฉพาะกลุ่ม แต่เดินผ่านมา2โต๊ะ ตาก็ไปสะดุดที่ผู้หญิงชุดชุดปาดไหล่เสื้อขาว กางเกงยีนที่ตอนนี้ยืนเต้นไม่เป็นท่า ซึ่งสังเกตดีๆก็ใช่อย่างที่ผมคิดไว้ซ่ะด้วย

 

ชุดนี้จ้าาาาา Cr. Google

 

ผมก็ไปเข้าห้องน้ำจนออกมา...ยืนรอหวังว่าเธอจะมาเข้าห้องน้ำ ยืนรอยังไม่ถึง 10 นาที ก็เป็นไปตามคาด

 

บันทึก ริน

ริน : วันนี้วันเกิดเจ้การ ขอให้เจ้การมีแต่ความสุขขขขขนะคร้าาา อีกอย่างใจดีกับพวกหนูหน่อยนะคะเจ้

แนน : แนนก็เหมือนกันคร้าาา รวยๆปังๆ คิดเงินได้เงิน คิดทองได้ทอง คิดถึงผู้ขอให้ได้ผู้นะคะเจ้

ขิม : ก็ด้วยคร้าา

แพม : ก็ด้วยคร้าา

การ : ขอบใจจนร้าาา แค่นี้เจ้ก็แฮปปี้ๆสุดๆแล้ว เย้ ป่ะๆไปเต้นต่อๆ

ริน : แต่เดี๋ยวริน ไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ รินปวดฉี่

การ : รีบตามมานะ

ริน : ค่ะเจ้

แนน : ให้ไปเป็นเพื่อนไหม

ริน : ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวมานะ

 

หลังจากแยกออกมาฉันก็มาเข้าห้องน้ำแต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกแอบมองตลอดเวลาจนกระทั่งออกจากห้องน้ำ

ริน : ว้ายยยย อือๆอื่อ อ่อยอันนะ

 

อยู่ก็ถูกใครไม่รู้ปิดปากแล้วลากออกมา ตรงที่เป็นมุมๆนึงที่แทบจะไม่มีคนเลย แต่เมื่อคนร่างสูงปล่อยมือ กำลังจะหันหน้าไปต่อว่ากลับต้องตกใจ

 

ริน : หมออออ

วายุ : ใช่ ฉันเอง

ริน : ทำไรเนี่ย ตกใจหมดเลย นึกว่า..

วายุ : นึกว่าจะมีคนแอบมาทำไม่มีไม่ร้าย

ริน : ก็ใช่นะสิ ช่วงนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองอยู่ตลอดเวลา

วายุ : แต่ก็ยังออกมาที่แบบนี้

ริน : ก็วันนี้วันเกิดพี่ที่ทำงานค่ะ แล้วอีกอย่างหมอก็ยังมาได้

วายุ : ผมผู้ชาย ผมดูแบตัวเองได้

ริน : ถึงรินจะเป็นผู้หญิงรินก็ดูแลตัวเองได้เหมือนกันค่ะ

วายุ : เมื่อกี้คุณแทนตัวเองว่า

ริน : ว่ารินไงคะ หมอไม่ชอบให้ฉัน..อื้อออ

 

อยู่ๆคำพูดของฉันก็ถูกกลืนลงไปในลำคอจนหมด อยู่ๆคนตัวสูงก็ดึงฉันเข้าไปจูบแบบไม่ให้ตั้งตัว

 

วายุ : ชอบสิ แล้วต่อไปนี้ก็แทนตัวเองว่ารินเข้าใจไหม

ริน : เข้าใจคร้าาา รับทราบบบ ตะแต่เมื่อกี้หมอ...จูบริน

วายุ : จะกลับยัง

 

ห๊ะๆนี้ตัดบทกันแบบนี้เลยหรอ ไม่น่ารักเลยนะ

ริน : ยังค่ะ

วายุ : ไม่ ต้องกลับเดี๋ยวนี้

ริน : ไม่เอา รินไม่กลับ

วายุ : ต้องกลับ แล้วใส่เสื้ออะไรเนี่ย ยังกับผ้าขี้ริ้ว

ริน : หึ รินนะใส่อะไรก็ไม่สวยในสายตาหมอหรอก

 

บันทึก วายุ

ใครบอกล่ะว่าไม่สวย แต่สวยส่ะจนเขาไม่อยากจะให้ใครเห็น เขาไม่ชอบบ อยากทำโทษจับจูบให้เข็ด 😡😡

 

วายุ : ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง ไปบอกเพื่อนๆซ่ะว่าจะกลับแล้ว

ริน : ไม่เอารินอยากต่อๆ

วายุ : เห้ออออ เธอนี้มัน

ริน : นะๆๆ

วายุ : หน้าแดงขนาดนี้ยังจะกินอีกนะ จะอยู่ต่อก็ตามใจ แต่ต้องรอกลับพร้อมฉัน เข้าใจไหมฉันอยู่โซน VIP ชั้นข้างบน

ริน : อาห๊ะ นี้ไปได้ยัง

วายุ : อือ ไปได้ แต่อย่ากินเยอะนะ

ริน : ไม่เยอะๆ ไปนะ

 

แต่ถึงยังไงผมก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ใจบางอย่างเลยให้ ลูกน้องไอ้เหนือฝากดูแลโต๊ะของเธอกับเพื่อนๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัวอย่างตอนต่อไป...

 

ผู้ชายปริศนา : ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก มามะมามีความสุขดีกว่า

ริน : หยุดนะไอ้โรคจิต หมอ หมอช่วยรินด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. Comment เล่าความฟินให้ไรท์ฟังบ้างนร้าาา 😍😍😍

 

ความคิดเห็น