email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ไร้ความรู้สึก :: เปิดใจ [1]

ชื่อตอน : ไร้ความรู้สึก :: เปิดใจ [1]

คำค้น : Feeling ความรู้สึกที่ไร้ความรู้สึก ปลายฝนของเฮียดิน นิยายโรแมนติก นิยายรัก Blackhearttt

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 327

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2563 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไร้ความรู้สึก :: เปิดใจ [1]
แบบอักษร

เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่ร้านกาแฟของดิน… กลิ่นอายเย้ายวน และอบอุ่นทำให้ปลายฝนเผลอยิ้มบางกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว ที่นี่ทำให้ความกังวลของเธอลดน้อยลงไปได้บ้าง น่าแปลกดีเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้านกาแฟของเขา…

หรือเป็นเพราะดินกันแน่ที่ทำใหเธอผ่อนคลายแบบนี้…

“หิวรึเปล่า”

ปลายฝนชะงักมือที่กำลังแขวนเสื้อผ้าเข้าตู้แล้วหันไปมองตามเสียงทุ้มต่ำ เธอเห็นร่างสูงเลิกคิ้วเข้มพลางพิงกรอบบานประตูห้องนอนเอ่ยถาม เขาคงเพิ่งไปสูบบุหรี่บนดาดฟ้ามาเพราะร่างบางจำกลิ่นนิโคตินผสมกับกลิ่นโคโรญเย็นๆ จากเขาได้…

“นิดหน่อยน่ะ”

“ออกไปหาอะไรกินมั้ย เธอเก็บของเสร็จหรือยัง” มือบางปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหันไปพยักหน้าเบาๆ ให้ร่างสูง สายตาคมจดจ้องมองดวงตากลมโตคู่สวยที่ดูว่างเปล่าของปลายฝนนิ่งๆ

แววตาของเธอหม่นลง…

ถึงปลายฝนจะหลบสายตาคมของเขา แต่ดินก็รับรู้ได้ว่าเธอยังไม่หายกังวลสักเท่าไหร่

เขาไม่ชอบให้เธอเป็นแบบนี้เลย…

“นายจะออกไปข้างนอกเหรอ ถ้านายออกไปทำธุระ… ฉันทำกับข้าวกินเองก็ได้นะ”

ร่างบางเอ่ยถามดินเสียงอุบอิบ เพราะหลังจากเกิดเรื่องที่ห้องพักของเธอเมื่อเช้า เขาก็ให้เธอเก็บของใช้ส่วนตัวแล้วพาไปกินข้าว ก่อนจะไปซื้อของเข้าร้าน แต่กว่าจะเลือกซื้อของเสร็จและกลับมาเปิดร้านกาแฟนี่ก็เกือบเที่ยงแล้วด้วย

ปลายฝนช่วยดินจัดร้าน รู้สึกแปลกดีเหมือนกัน

มันแตกต่างจากการทำงานที่คลับ…

ดูเรียบง่าย ดูอบอุ่น และมีเสน่ห์มากขึ้นเมื่อดินอยู่ด้วย…

“ไม่มีธุระหรอก แค่จะพาไปหาไรกิน” ดินยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วเข้มและยกยิ้มมุมปากหน่อยๆ เมื่อปลายฝนทำท่าทางเหมือนเกรงใจ “แต่ถ้าเธอไม่อยากออกไป งั้นทำเผื่อด้วยแล้วกัน”

ปลายฝนยิ้มบาง พยักหน้าหงึกหงักและรู้สึกโล่งใจที่เธอไม่ได้รบกวนดินมากเกินไป แค่เขาให้มาพักอยู่ที่นี่ด้วยเธอก็เกรงใจจะแย่แล้ว “อื้อๆ นายอยากกินอะไรเหรอดิน”

 “ตามใจเลยปลายฝน อยากชิมฝีมือเธอ”

ดินยกยิ้มบาง จ้องมองใบหน้าสวยหวานเมื่อปลายฝนเดินมาทางเขา นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นไปปัดปอยผมและทัดใบหูเธอ ปลายฝนเงยหน้ามองดินนิ่งเหมือนกำลังนึกเมนูที่จะทำ คิ้วเรียวขมวดหน่อยๆ แล้วเธอก็เม้มเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเขาไล้นิ้วหัวแม่มือไปคลึงริมฝีปากล่างของเธอแผ่วเบา

ปลายฝนตอนกำลังคิดอะไรอยู่จนเหม่อ ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน…

“งั้น…” ร่างบางหลบสายตาคมพร้อมกับขยับตัวออกห่างจากดินที่ยืนพิงกรอบบานประตูห้องนอนเล็กน้อย เธอเดินผ่านเขาออกจากห้องแล้วหันกลับไปเงยหน้าบอกร่างสูงอีกครั้ง “นายรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวก่อน”

ปลายฝนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเมื่อน้ำเสียงที่พูดกับดินแหบพร่าโดยไม่รู้ตัว…

แถมหัวใจของเธอยังเต้นตึกตักผิดจังหวะเล็กน้อย มันรู้สึกยิบๆ ในอกข้างซ้ายแปลกๆ

แปลกจนต้องสูดหายใจลึกๆ เพื่อควบคุมสติ ก่อนจะเดินลงบันไดไปที่ห้องครัวชั้นล่าง…

“หึ”

เสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดินปิดประตูห้องนอนให้ปลายฝน หันกลับไปมองแผ่นหลังบางที่เพิ่งลงไปข้างล่าง แต่จู่ๆ ใบหน้าสวยและเสียงหวานแหบพร่าเซ็กซี่หน่อยๆ จากเธอก็แวบเข้ามาในหัวของดิน เขายกยิ้ม แล้วยักไหล่เพื่อไล่ความคิดบางอย่างของตัวเองออก…

ความคิดบางอย่างที่ทำให้เขาต้องสูดหายใจลึกเพื่อควบคุมอารมณ์

ความคิดบางอย่างที่ทั้งน่าสนใจและน่าตื่นเต้นจนทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเข้มอย่างหงุดหงิด

และเดินขึ้นไปทางดาดฟ้าเพื่อสูบบุหรี่อีกครั้ง…

หลายนาทีต่อมามือบางก็วางจานข้าวผัดกลิ่นหอมฉุยลงบนโต๊ะทานข้าวหลังจากที่ทำเสร็จ ปลายฝนไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะส่วนใหญ่เวลาอยู่ที่ห้องพักก็มักจะทำอะไรง่ายๆ กินเสมอ เธอเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย แต่ปลายฝนไม่แน่ใจว่าดินจะกินข้าวผัดที่เธอทำหรือเปล่า เธอไม่รู้ว่าเขาชอบอะไร… อีกอย่าง เขาเป็นคนบอกเองหนิว่าทำตามใจเธอ…

“ทำเสร็จแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับปลายฝนนั่งลงบนเก้าอี้ เธอเงยหน้ามองดินที่เดินเข้ามานั่งข้างๆ สายตาคมมองจานข้าวผัดที่วางด้านหน้าเขา ดินยิ้ม ปลายฝนทำออกมาน่ากินกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

“นายกินได้หรือเปล่า ถ้าอยากกินอย่างอื่นก็บอกได้นะ เดี๋ยวฉันทำให้ใหม่”

“ไม่เป็นไร กินได้” ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆ มือหนาหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวผัดเข้าปากโดยมีดวงตากลมโตเหลือบมองปริบๆ อย่างลุ้นหน่อยๆ ปลายฝนเม้มปากเมื่อดินเคี้ยวข้าวแล้วกลืนลงคอ ก่อนสายตาคมจะหันมามองใบหน้าเธอพลางยกยิ้มเล็กน้อย “อร่อยดี ไว้ทำให้กินอีกได้รึเปล่า”

เขาอร่อยจริงๆ อย่างงั้นเหรอ

ข้าวผัดที่แสนธรรมดาของเธอ ดินบอกว่าอร่อยงั้นเหรอ…

ปลายฝนแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยบอกเสียงหวานแผ่วเบา “ถ้านายไม่เบื่อก่อนน่ะนะ…”

หึ เขาไม่มีทางเบื่อ

ดินจ้องมองใบหน้าสวยของคนข้างๆ อีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่…

รอยยิ้มหวานของปลายฝน ดูน่ามอง

น่าสัมผัส และมีเสน่ห์…

 

 

งื้อออ เฮียดินดีต่อใจไม่ไหวล้าวว

เฮียละมุนกับปลายฝนเหลือเกิน ใจเหลวเป็นน้ำไปหมด

แค่กินข้าวด้วยกันทำไมละมุนแบบเน้ 55555

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

official line : @413zdrvd

รักกก

 

ความคิดเห็น