ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.19▶อย่าทำให้เป็นห่วง

ชื่อตอน : Ep.19▶อย่าทำให้เป็นห่วง

คำค้น : Ep.19▶อย่าทำให้เป็นห่วง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2563 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.19▶อย่าทำให้เป็นห่วง
แบบอักษร

Ep.19▶อย่าทำให้เป็นห่วง

"พี่ปูน พี่ปูนจะพาหนูไปไหน"

แฮกๆ แงงง เขาจะพาฉันไปไหนเนี่ยถามอะไรก็ไม่ตอบเลยสักคำ 

"พี่ปูนนี่พี่ได้ยินที่หนูถามไหม"

"....."

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างหน้า อะไรของเขาจะพาไปไหนกันแน่เนี่ย สุดท้ายแล้วฉันก็ได้แต่ต้องตามเขาไปอย่างเดียวเท่านั้น 

"⊙_⊙"

เดี๋ยวๆ นั่นเขาจะทำอะไรอ่ะ 

"พี่ปูน?" 

ฉึบ กรี๊ดดด เขาลากฉันเข้ามาในห้องน้ำชายทำไมเนี่ย ไม่พอพี่ปูนยังพาฉันเข้าไปในห้องอีกต่างหาก ปึง แถมเขายังปิดประตูใส่กลอนเรียบร้อยอีกด้วย 

".....??"

เขาคิดอะไรของเขา พี่ปูนคิดจะทำอะไรกันแน่ ควับ ฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอทันทีที่พี่ปูนหันมามอง 

"พะ พะ..พี่จะทำอะไร"

ฉันถามเสียงสั่นด้วยความกลัว ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่ปูนคิดอะไรอยู่ แต่อยากจะบอกว่าตอนนี้ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากเขาแบบสุดๆ ตึง 

"กรี๊..อุ๊บส์"

ฉันที่กำลังจะร้องออกมาด้วยความตกใจแต่ก็ต้องรีบเอามือขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว เพราะว่าที่ฉันอยู่ตอนนี้คือห้องน้ำชาย ถ้าร้องออกไปมีหวังถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นโรคจิตมาแอบถูกผู้ชายในห้องน้ำแน่ๆ

จู่ๆพี่ปูนก็ค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฮื้ออ ใกล้เกินไปแล้วจะส่งเสียงร้องก็ไม่ได้ด้วยได้แต่ต้องปิดปากกลั้นเสียงเอาไว้ 

"บื้อหรือโง่ห้ะ"

"คะ?"

"ถ้าฉันไม่แอบเดินตามไปอะไรจะเกิดขึ้น"

"ไม่รู้ซิคะ หนูไม่ได้รู้อนาคตสักหน่อย"

ตึง! 

"Σ( ° △ °|||)"

"ทีแบบนี้หละเก่ง"

ฮือออ ใครก็ได้เอาฉันออกไปจากตรงนี้ที จะน่ากลัวไปไหนเนี่ยพี่ปูน 

"หนะ..หนู หนูเปล่านะ"

"ยังจะเถียงอีก"

แล้วทำไมพี่จะต้องมาดุหนูด้วยเล่า หนูเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่อ่อนไหวง่ายนะรู้ไหม อยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนี้จริงๆ ถ้าทะลุผนังได้ฉันทะลุไปแล้วนะจะบอกให้แต่ฉันทำไม่ได้นี่หนะซิ และก็คงไม่มีคนปกติที่ไหนที่จะทะลุได้ด้วย 

"พะ พี่ปูน"

"ให้ตายซิ!"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเข้มของพี่ปูนฉันถึงกับรีบหลับตาอย่างรวดเร็ว โดนฆ่าหมกห้องน้ำแน่ๆเลยดาหลา

ทำไมเสียงเงียบไป ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นดูก็เห็นว่าพี่ปูนยืนจ้องมาที่ฉันนิ่ง อึก ตายแน่เลยแบบนี้ 

"พิ"

หมับ!

"๏_๏"

"อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงได้ไหมว่ะ ฉันแทบจะบ้าอยู่แล้ว"

อะไรกัน นี่มันอะไรกันอ่ะ ตึกตัก..ตึกตัก อีกแล้วความรู้สึกแบบนี้ทำไมกันนะทั้งๆที่น่ากลัว แต่พอถูกทำแบบนี้ฉันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ทำไมกัน ทำไมถึงได้รู้สึกดี อบอุ่นและปลอดภัยได้ขนาดนี้..หรือเพราะเป็นพี่ปูนงั้นหรอ

ฉันได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้คนตรงหน้ากอดโดยไม่แม้แต่จะผลักหรือดันเขาออก ซ้ำยังกอดเขากลับอีกต่างหากไม่รู้ว่าเพราะเผลอตัวหรือเปล่าที่ทำ แต่ฉันก็ยังรู้สึกตัวอยู่นะว่ากำลังกอดพี่ปูน

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ กี่นาทีหรือกี่วินาทีที่เราสองคนยืนกอดกันอยู่ในห้องน้ำ แต่อยากจะบอกว่ามันอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยสุดๆเลย ไม่รู้สึกกลัวพี่ปูนอย่างตอนแรกเลย ก่อนที่มือหนาของพี่ปูนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออกอย่างช้าๆ ส่วนฉันก็คลายมือของตัวเองออกเหมือนกัน

"พี่ปูน"

ครั้งนี้ฉันไม่หลบตาแต่กลับเงยหน้าขึ้นไปสบตาพี่ปูนอย่างตรงๆ ดวงตาเข้มของเขาที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันพร้อมกับเงาสะท้อนของฉันจากดวงตาเขา

"พิ..อื้อออ!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อร้ายยย เขาทำอะไรกันค่ะเนี่ย อิพี่ทำอะไรน้อง(ノ*>∀<)ノ♡

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว