ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.8▶คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง

ชื่อตอน : Ep.8▶คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง

คำค้น : Ep.8▶คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2563 07:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.8▶คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง
แบบอักษร

Ep.8▶คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง 

เวลา 18:21 น. 

"อือ~"

พรึ่บ 

"●_●"

ที่นี่..ควับๆ ห้องพยาบาลหรอแล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้อ่ะ

"โอ้ย! ปะ..ปวดหัว"

"จะรีบลุกทำไม"

"ห๊า?" 

พี่ปูน! ทำไมพี่ปูนถึงมาอยู่นี่อ่ะแล้วฉันมาอยู่ที่ห้องมาพยาบาลได้ยังไงว่ะ 

"เออคือหนะ..หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอ่ะคะ?"

"ฉันพามาเอง"

"พี่พามา"

"เออ เธอเป็นลม"

นั่นไง ฮื้ออ>~< บ้าเอ้ยดาหลาเผลอเป็นลมซะได้ซิ อุตส่าห์พยายามฝืนตัวเองแล้วแท้ๆนะ นี่ฉันทำให้ทุกคนเดือดร้อนแน่เลย

"ทำไมไม่กินข้าวเที่ยง!"

"คะ?"

"ที่เธอเป็นลมก็เพราะไม่กินข้าว"

"ก็หนูไม่หิว"

ฉันบอกเสียงเบา ก็คนมันไม่หิวจริงๆนี่หน่าตอนนั้น

"หิวหรือไม่หิวก็ต้องกิน!"

"แล้วถ้าเป็นพี่ไม่หิวพี่จะกินหรอคะ?"

".....!!"

เห็นไหมหละไม่หิวก็ต้องไม่กินป่ะหละ ใครจะไปกินในเมื่อตัวเองไม่หิว พรึ่บ ฉันลุกขึ้นจากเตียงทันทีเ

หมือนว่าตอนนี้จะเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้วถึงจะยังมีปวดๆที่หัวอยู่บ้างก็เถอะ แค่ก็ดีกว่าเมื่อเช้าและตอนโดนทำโทษอ่ะนะ

"จะไปไหน"

"กลับไปทำกิจกรรมต่อค่ะ"

"กิจกรรมเลิกแล้ว"

"คะ?"

"ฉันสั่งให้ทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว"

อ้าว เฉยเลยถ้างั้น..ในเมื่อกิจกรรมเลิกแล้วฉันก็ต้องกลับบ้านซิ 

"งั้นหนูกลับบ้านก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะที่พามาห้องพยาบาล"

ฉันบอกพร้อมกับยกมือไหว้พี่ปูน ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู หมับ 

"อ่ะ"

ทันทีที่ฉันหันหน้ากลับไปมองจมูกของฉันก็ดันชนเข้ากับแผงอกของพี่ปูนซะงั้น ตึกตัก..ตึกตัก คนอะไรเนี่ยอกกว้างชะมัดเลย >////<กรี๊ดดด>

"พะ..พี่ปูน"

"เดี๋ยวไปส่ง"

"บ้านหนูอยู่สำโรง"

"เออเดี๋ยวขับรถไปส่ง"

"....."

ถามจริงงง จากกรุงเทพขับไปสมุทรปราการเนี่ยนะ แค่ปกติฉันมามหาลัยก็ยังต้องใช้เวลาตั้งสองถึงสามชั่วโมงกว่าจะถึง แล้วนี่บอกจะขับรถไปส่งแถมยังเวลานี้ด้วยจะถึงกี่ทุ่มกี่ยามกันหละเนี่ยแบบนี้

"ไปซิ"

"เออคือ..กระเป๋าหนู"

"เพื่อนเธอเอามาให้ก่อนจะกลับไป"

"ขะ ขอบคุณค่ะ"

ฉันกำลังจะรับกระเป๋าสะพายของตัวเองมาถือไว้ ฟุ่บ แต่กระเป๋าก็ไม่ถูกส่งมาถึงมือของฉัน พี่ปูนดึงกระเป๋ากลับไปก่อนจะสะพายมันไว้ที่ไหล่ของตัวเอง

"พึ่งเป็นลมห้ามยกของหนัก"

"....."

แบบนี้ก็มีด้วยหรอ พึ่งเคยได้ยินปกติได้ยินแต่คนท้องห้ามยกของหนักไม่ใช่หรอ อันนี้พึ่งเป็นลมห้ามยกของหนักซะงั้น

"ไปซิ"

"ค่ะ"

พี่ปูนบอกก่อนจะเดินสะพายกระเป๋าฉันออกไป ส่วนฉันที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินตามหลังพี่ปูนออกมาจากห้องพยาบาลทันที

ไม่นานทั้งฉันทั้งพี่ปูนก็เดินมาถึงที่จอดรถมอไซค์ ก่อนที่คุณพี่จะเดินข้ามรั้วตรงไปที่รถหน้าตาเฉย ส่วนฉันเนี่ยจะให้ข้ามตามแกไปก็คงไม่ได้เพราะใส่ทรงเอมา แต่ไอคุณพี่เนี่ยเดินไปขึ้นคร่อมรถแล้วจ้าาา

'สนใจกันบ้างไหมเนี่ยห้ะ'

อยากจะข้ามรั้วตามพี่แกไปก็ข้ามไม่ได้เพราะติดกระโปร่ง ฉันเลยต้องเดิมอ้อมไปที่ประตูรั้วแล้วเข้าทางประตูแทน

"ทำไมไม่ข้าม"

"¬_¬"

ไม่น่าถามเนาะ ก็เห็นๆอยู่ว่าฉันใส่ทรงเอมาขืนข้ามตามพี่ปูนไปมีหวังทรงเอที่ใส่มาได้ขาดว่อนกันพอดี

"ขึ้นมา"

"ค่ะ"

ฉันที่กำลังจะก้าวขาขึ้นมอไซค์ แต่สายตามันดันไปเห็นกระเป๋าตัวเองที่ถูกห้อยอยู่ที่ไหล่ของพี่ปูน เหมือนมันกำลังเกะกะอยู่เลย ถ้าขืนขับไปแล้วสายร่วงมาลำบากแน่อ่ะ 

"ส่งกระเป๋ามาให้หนูดีกว่าค่ะเดี๋ยวหนูสะพายมันเอง"

"....."

"พี่จะได้ขับได้สะดวกไงคะ"

พี่ปูนเงียบไปแป๊บนึงแต่ก็ยอมถอดกระเป๋าแล้วส่งมันมาให้กับฉัน ฉันรับกระเป๋าของตัวเองจากพี่ปูนมาสะพายไว้ ก่อนจะยกขาขึ้นรถแต่ก็ยังไม่ทันที่ขาของฉันจะขึ้นไปนั่งบนรถมอไซค์จู่ๆเสียงรถก็ดังพร้อมกับ บรื้นนน!!! 

"Σ(⊙▽⊙)"

ถามจริ๊งงง~~ อยู่ๆรถก็ถูกขับออกไปโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ขึ้นไปนั่งเลยด้วยซ้ำ! อะไรกันว่ะเนี่ยนี่พี่เขารีบหรือว่าฉันช้าห้ะ โว้ยยย ไหนบอกจะไปส่งแล้วพี่จะรีบขี่ออกไปทำไมหนูยังไม่ทันได้ขึ้นไปนั่งเลย นี่เขาขี่ออกไปไม่รู้สึกโล่งๆข้างหลังบ้างเลยหรือไงห้ะไอพี่ปูนเว้ยย!!

"สรุปก็กลับเองเหมือนเดิมอ่ะนะดาหลา"

ควับ ฉันหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถเมล์ที่หน้ามอแทน คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง พึ่งเป็นลมมาหยกๆดันมาเจอเรื่องแบบนี้อีก ช่างน่าสงสารจริงๆเลยตัวฉันเนี่ย..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คุณพี่จะรีบไปไหนคะนั่นน้องยังไม่ทันได้ขึ้นเลย555 คนช้าก็ต้องดูแลตัวเอง อิพี่ปูนกล้าทิ้งน้องได้ยังไงเนี่ยน้องพึ่งเป็นลมมานะอิพี่โว้ยยย(ノ*>∀<)ノ♡ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว