ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.5▶ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ

ชื่อตอน : Ep.5▶ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ

คำค้น : Ep.5▶ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2563 16:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.5▶ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ
แบบอักษร

Ep.5▶ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ 

***มหาลัย เวลา 16:13 น. 

"นักศึกษาคาบหน้าอย่าลืมเตรียมของที่อาจารย์สั่งมากันด้วยนะลูก"

"ครับ/ค่ะ"

"เจอกันคาบหน้าลูก"

"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ"

แล้วอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปทันที เห้อ หมดไปอีกวัน..ไม่ซิมันยังไม่หมดนี่หว่ายังต้องไปเข้ากิจกรรมต่ออีก หนีกลับได้ไหมเนี่ยแต่ถ้าทำแบบนั้นเพื่อนๆที่เข้ากิจกรรมก็จะโดนแทนอีก ฮือ ขอถอยกลับไปเรียนมอปลายเหมือนเดิมได้ป่ะ เรียนซ้ำๆไปเลยแปดเก้าปีอ่ะ>~< ไม่อยากเข้าอ่ะแต่จิตใจไม่แข็งพอกลัวเพื่อนโดน พรึ่บ 

"หลาป่ะ" 

"อะ..อื้ม"

ฉันลุกขึ้นพร้อมกับสพายกระเป๋าทันที ก่อนจะเดินตามเมี่ยงออกไปติดๆ

.

.

.

***สนามบาส 

"หลาเอากระเป๋าไว้ตรงไหนดีอ่ะ"

"ตรงนู้นก็ได้มั้ง"

ฉันบอกพร้อมกับเดินนำเมี่ยงไปที่มุมสนามก่อนจะวางกระเป๋าตัวเองลงที่พื้นข้างล่างทันที 

"น้องๆที่มาถึงแล้วรีบมาเข้าแถวกันเลยครับ"

อะไรกันเหลือเวลาอีกตั้งเกือบสิบนาทีทำไมวันนี้รีบเรียกจัง 

"ป่ะไปเข้าแถวกัน"

"อะ..อืม"

ฉึบ ฉันกับเมี่ยงรีบพากันเดินตรงไปเข้าแถวต่อจากคนอื่นๆกันทันที 

"นั่งลงได้เลยนะ"

โชคดีที่พี่เขาให้นั่งลงไม่ต้องยืนรอจนคนอื่นมาครบเหมือนสองวันที่ผ่านมา ถ้าเป็นแบบนั้นนะกว่าจะจัดแถวเสร็จกว่าคนอื่นๆจะมาครบก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงพอดีอ่ะ

"วันนี้มีอะไรป่ะดูพี่ๆเขารีบเนาะ"

"เราก็คิดเหมือนกัน"

แปะๆ 

"น้องๆหันมาทางนี้ครับ"

ทุกคนที่ได้ยินเสียงเข้มจากด้านหน้าก็พากันหันไปมองตามทันที รวมถึงฉันเองก็ด้วย..พี่ปูนที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้ากำลังกวาดตามองมาที่แถวอยู่ อึก เหมือนฉันจะเผลอไปสบตาเข้ากับพี่ปูนซะแล้วซิ ก่อนที่พี่ปูนจะละสายตามองไปทางอื่นแทน เห้อ โล่งอกเหมือนเมื่อกี้ถูกคำสาปร้ายจ้องมองมาเลย คำสาปจากสายตาพี่ว๊ากเนี่ยน่ากลัวชะมัด

"สวัสดีครับน้องๆ"

"สวัสดีครับ/ค่ะพี่ปูน"

"กิจกรรมวันนี้เป็นกิจกรรมสำคัญที่พวกคุณทุกๆคนจะต้องทำและทุกปีจะต้องมี"

"....."

กิจกรรมอะไรอ่ะที่ผ่านมายังสำคัญไม่มาพอหรอ หาลายเซ็นสามร้อยลายเซ็น เข้าร่วมกิจกรรมตอนเย็นทุกวัน ทำตามคำสั่งของพวกพี่ๆนี่ยังไม่สำคัญพออีกหรอ มีอะไรที่สำคัญกว่านี้อีก??

"กิจกรรมวันนี้ก็คือการจับสายรหัส"

"....."

สำคัญจริงๆด้วยลืมไปเลยมหาลัยก็ต้องจับสายรหัสนี่หว่า 

"เพราะฉะนั้นผมขอให้พวกคุณทุกคนให้ความร่วมมือและสนุกไปกับการจับสายรหัสในวันนี้"

"....."

"รับทราบ!"

"รับทราบค่ะ/รับทราบครับ"

"ดี..พี่สันเชิญครับ"

พูดจบพี่ปูนก็เดินออกไปยืนอยู่ข้างๆกับพี่เฉิน และพวกพี่ๆสันทนาการก็เข้ามาโดยมีพี่ตาข่ายสุดน่ารักเป็นคนนำ พร้อมกับข้าวของต่างๆที่พวกพี่ๆพากันเดินถือเข้ามาก่อนจะวางลงไว้ที่ด้านหน้า โอ้โหสระน้ำเด็กก็มาจ้าาา

"สวัสดีค่ะน้องๆ^^"

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะพี่ตาข่าย"

"ในสระนี้มีไข่อยู่เห็นกันไหมเอ่ย"

"เห็นค่า/ครับ"

ถึงฉันจะนั่งอยู่เกือบๆคนสุดท้ายของแถวแต่ก็เห็นว่าในสระน้ำที่พี่ตาข่ายบอกมีไข่อยู่จริงๆ และไม่ได้มีแค่หนึ่งถึงสองใบแต่มีเกือบๆร้อยใบได้เหมือนอย่างกับจะเล่นสอยดาวอย่างงั้นแหละ

"วันนี้โชคดีเป็นของน้องๆทุกคนนะคะ ไข่ทุกใบที่น้องๆจะจับกันถึงจะไม่สามารถไปลุ้นสิทธิ์บัตรกำนันได้ แต่สามารถลุ้นรับขนมจากพี่รหัสของน้องๆกันได้นะจ้าาา"

"ฮ่ะๆๆ/ฮ่าๆๆ"

ฟึบ 

"ขอมากกว่าขนมได้หรือเปล่าคร้าบ"

"อันนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าพี่รหัสของน้องเข้าจะให้ไหม^^"

"ถ้าเป็นน้องรหัสพี่ตาข่ายพี่ตาข่ายจะเปย์ให้ไหมคะ"

"จับได้พี่ๆพาไปกินชาบูทุกอาทิตย์เลยลูก"

"กรี๊ดดด..อยากได้ค่าาา"

ฉันก็อยากได้อยากจับได้พี่ตาข่ายอยากกินชาบูฟรี ฮ่ะๆๆ แต่ถ้าโชคไม่เข้าข้างก็ขอให้จับได้พี่คนไหนหรือใครก็ได้ที่ใจดีๆเปย์เก่งๆพอๆกับพี่ตาข่ายด้วยเถิด สาาา..ธุ เพี้ยงๆ โอมเพี้ยงงง~

"คนแรกลุกเลยครับ"

พรึ่บ เริ่มจับแล้วตื่นเต้นว่ะทั้งๆที่ยังไม่ถึงคิวฉันแต่ก็รู้สึกตื่นเต้นแทน ขอให้จับให้ได้พี่รหัสใจดีๆนะรวมถึงตัวฉันเองด้วย

"ชื่ออะไรคะ"

"นิดค่ะ"

"งั้นโชคดีนะคะน้องนิด^^"

ว่าแล้วพี่อีกคนก็ส่งไม้ให้กับนิด พร้อมกับเสียงเชียร์จากในแถวและจากนอกแถวก็เริ่มดังขึ้น

"ตักเลยๆๆ"

อือหือเชียร์กันใหญ่มากเว่อร์อ่ะ เห็นแล้วรู้สึกกดดันแทนนี่ตกลงจับสายรหัสหรือว่าจับรางวัลล็อตเตอรี่กันแน่เนี่ย เชียร์มันส์อย่างกับดูมวยด้วย ฟึบ 

"ได้มาแล้วค่าาา"

"≥3≤"

"จะขออะไรก่อนเปิดไข่ไหมคะน้องนิด"

"ขอให้ได้คนหล่อสายเปย์ค่ะ"

"อุ้ยๆ ฮ่ะๆๆพี่ขอให้น้องสมหวังนะนะคะ"

ขอให้สมหวังเหมือนกัน คนหล่อเยอะอยู่เท่าที่เห็นๆมาถึงจะยังไม่เคยเห็นพี่ๆปีสามปีสี่ แต่พี่ปีสองที่มาก็หล่อเกินครึ่งอ่ะ 

"เปิดแล้วนะ"

"ลุ้นมากค่ะพี่"

"ฮ่ะๆๆ สายรหัสของน้องนิดชื่อสายว่า..สายมันม่วงมะขามเปรี้ยวจ้าาา"

นี่คือชื่อสายหรอเหมาะแก่การเอาไปจิ้มน้ำจิ้มกินมากอ่ะ เปรี้ยวปากเลย

"คำใบ้นะคะ พี่มีแขน พี่มีขา พี่เดินได้ และพี่มองเห็น"

ถามว่านั่นคือคำใบ้ ชาตินี้จะหาเจอไหมเนี่ยไอคุณพี่เห็นแล้วสงสารนิดเลยจ้าาา

"หนูจะเจอพี่เขาไหมอ่ะพี่"

"ฮ่ะๆๆ ต่อนะเบอร์โทร 09x-414-3x68"

โชคดีนะเนี่ยที่ยังมีเบอร์ แต่ก็ต้องไปไล่หาเลขอีกอ่ะ แต่ก็ยังดีกว่าคำใบ้หละนะฉันว่า 

"ขอบคุณค่ะ"

นิดรับกระดาษสายรหัสที่จับได้จากพี่ตาข่ายไปถือไว้ก่อนจะเดินวนไปนั่งต่อแถวที่ด้านหลังทันที 

"คนต่อไปเลยจ้าาา"

ฉันได้แต่นั่งดูเพื่อนๆที่ออกไปจับสายรหัสด้วยความตื่นเต้นและลุ้นแทน บางคนก็ได้คำใบ้ง่าย บางคนก็ได้คำใบ้ยาก ถือว่ายังโชคดีที่ทุกๆคำใบ้มีเบอร์หมดแต่ถึงแบบนั้นก็ต้องกลับไปไล่หาเลขอีกสองตัวที่หายไปอีกอยู่ดีอ่ะนะ หมับ 

"หลา"

"หื้อ?"

ฉันหันไปมองเมี่ยงที่กำลังจะลุกขึ้นยืน จริงซิต่อไปถึงคิวเมี่ยงแล้วนี่หน่า

"สู้ๆ^^"

ฉันบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้เมี่ยง ส่วนเมี่ยงเองก็หันกลับมาส่งยิ้มให้กับฉันก่อนจะเดินออกไปที่ด้านหน้าทันที

"มาแล้วค่ะมาแล้ว คนต่อไปคือน้องเมี่ยง"

"ค่ะ"

"ขอให้โชคดีนะ"

"ขอบคุณค่ะ^-^"

พูดจบเมี่ยงก็เริ่มตักไข่ในสระทันที ขอให้ได้พี่รหัสดีๆนะเมี่ยง เพี้ยง! 

"สายรหัสของน้องเมี่ยงชื่อสายว่า..สายทศกัณฐ์เมาคลีขี่เมรี อุเบกขาจ้าาา"

สายนี้องค์รวมป่ะเนี่ย อุเบกขาก็มา

"คำใบ้นะคะ หนุ่มหน้าหวานใจดี รับส่งฟรียันเรียนจบ"

">///<"

ตอนนี้เมี่ยงเหมือนจะเขิลไปกับคำใบ้ที่จับได้แล้วจ้ะ หนุ่มหน้าหวานหรอ ควับ ฉันหันไปมองกลุ่มรุ่นพี่ที่ยืนดูอยู่ข้างทันที 

"^-^"

พี่ธนูยิ้มแบบนั้นคืออะไร ขอคิดได้ไหมว่าหนุ่มหน้าหวานที่ว่าเนี่ยคือพี่ธนู 

"เบอร์โทร 096-873-49xx"

อือหือเบอร์โทรของเมี่ยงไปแค่สองตัวหลัง ไล่ง่ายมากแม่

"นี่จ้ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เมี่ยงรับกระดาษคำใบ้ก่อนจะเดินวนกลับไปต่อแถวที่ด้านหลัง 

"น้องคนต่อไปเลยค่ะ"

คนต่อไปทำไมยังไม่ลุกว่ะ เพื่อนรออยู่นะเว้ยฉันเองก็รอดูอยู่ 

"น้องๆ"

"คะ?"

"คิวน้องแล้ว"

กรี๊ดดด ถึงคิวฉันแล้วหรอเนี่ย พรึ่บ! ฉันรีบลุกขึ้นเดินตรงไปหาพี่ตาข่ายที่ยืนอยู่ด้านหน้าทันที

"น้องดาหลาพี่จำหนูได้"

"ค่ะ"

"ขอให้โชคดีนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

โอมเพี้ยงขอให้จับได้พี่รหัสใจดีๆด้วยเถิดดด.. หมับ 

"นี่ค่ะ"

ฉันหยิบไข่ออกมาใบนึงจากทั้งหมดที่ตักได้ส่งให้กับพี่ตาข่ายที่ยืนอยู่ข้างๆทันที

"น้องดาหลาอยากขออะไรก่อนเปิดไหม"

"หนูขอให้ได้พี่รหัสใจดี คำใบ้ไม่ยากหาตัวง่ายๆก็พอค่ะ"

"ฮ่ะๆๆ โอเคพี่ขอให้หนูสมหวังนะ"

ฉันส่งยิ้มตอบให้กับพี่ตาข่าย ก่อนจะมองไปที่ไข่ในมือพี่เขา ตึกตัก..ตึกตัก โอ้ยย ตื่นเต้นลุ้นมากอ่ะ

"สายรหัสของน้องดาหลาชื่อสายว่า..นักวิ่งมาราธอนฉกทองแม่ค้ากล้อยทอดจ้าาา"

"¯口¯"

ถามจริงว่านี้คือชื่อสายรหัส ชื่อสายน่าถูกจับเข้าคุกมากอ่ะแล้วคือทำไมต้องแม่ค้ากล้วยทอดเนี่ย

"คำใบ้นะคะ 200เมตรคือความสูง 4x4=16 เบอร์โทร 097-054-xxxx"

ถามจริงว่านี่คือคำใบ้?! คำใบ้ที่ได้มาไม่ได้ช่วยอะไรเลยไหนจะเบอร์โทรเลขก็หายไปซะเยอะเลยชาตินี้ฉันจะได้เจอพี่รหัสไหมหละเนี่ย แล้วไอสี่คูณสี่เท่ากับสิบหกเนี่ยจะให้มาเพื่ออะไรคะคุณพี่! ไม่ได้มีอะไรบ่งบอกถึงความเป็นคนเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่รู้แล้วถามจริงคนบ้าอะไรสูงตั้งสองร้อยเมตร พี่กินอะไรเป็นอาหารคะถ้าจะสูงขนาดนั้น

"นี่จ้ะ"

"ขะ..ขอบคุณค่ะ"

ฉันเดินกลับไปต่อแถวที่ด้านหลังทันที ก่อนจะค่อยๆนั่งลงที่พื้น ตุ้บ 

"หลาคำใบ้ยากจัง"

"นั่นซิไม่รู้ว่าจะหาเจอไหม"

ฉันก้มดูกระดาษในมือตัวเอง ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บปวดใจถ้าจะให้คำใบ้มาแบบนี้ไม่ต้องให้หรอกมั้ง

'อย่างกับว่ากลัวจะหาเจออย่างงั้นแหละ'

ให้แบบนี้ไม่ต้องให้เถอะ เห้อ แล้วจะหาตัวยังไงเนี่ยเบอร์เลขก็หายไปตั้งสี่ตัว คนอื่นเขาหายไปสองตัวนี่เล่นหายไปสี่เลยจ้าาา ลายเซ็นก็ต้องให้ครบสามร้อยพี่รหัสก็ต้องหาอีก ชีวิตจะรอดไหมเนี่ยดาหลาเอ้ย..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โอ้ยย สงสารน้องช่วงนี้เจอแต่คนแกง555 คำใบ้ทำร้ายมากอ่ะ ไหนใครคะเป็นพี่รหัสรายงานตัวมาด่วนเลย น้องจะหาเจอไหมเนี่ยแบบนี้ คิกๆ(ノ*>∀<)ノ♡ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว